Queens of the Stone Age - Villains (2017)

Here. We. Come!

Okay het is geen Like Clockwork 2.0 geworden maar dat had volgens mij ook niemand verwacht op basis van The Way You Used to Do. Ik heb nu ook eindelijk de goede versie van dit album te pakken volgens mij want hiervoor had ik er twee waarvan de kwaliteit zo belachelijk slecht was dat ik mezelf ging afvragen of dat wel zo hoorde of het aan mijn installatie lag. Villains of Circumstance vond ik een jaar geleden ook al een prachtig nummer maar is een beetje een vreemde eend in de bijt als je kijkt wat er nog meer op dit album staat. Deze is denk ik mijn favoriet samen met The Evil Has Landed die een geweldige outro heeft. Ik vermaak me de komende tijd wel met deze plaat denk ik.

Bij opener Feet Don't Fail Me duikt gelijk al een Simple Minds synthesizer op, niks mis mee, maar dat hebben we afgelopen jaar al vaker gehoord.
Gaan The Queens Of The Stone Age nu ook een meer jaren 80 geluid produceren?
Nee, dat niet, maar ze gaan duidelijk op zoek naar nieuwe invalshoeken.
Fortress valt mij gelijk positief op, en zal zich voor mij zeker ontwikkelen tot een favoriet, heerlijke melancholische duisternis, welke mij gelijk pakt net zoals oudjes als Make It Wit Chu, Little Sister en A Song for the Dead dat ooit deden.
Head Like a Haunted House is een stevigere variant op Little Sister, en klinkt hierdoor een stuk minder spannend, maar wel goed, alleen al eerder gedaan.
Toch valt Villians bij de eerste luisterbeurt een stuk beter in de smaak dan …Like Clockwork, en daarbij kwam het uiteindelijk ook nog helemaal goed.
Voorheen vond ik QOTSA meer een festival band, de laatste twee albums zijn voor mij meer studio platen; zeer geslaagd, maar net wat minder energiek dan eerder werk.
Doordachter misschien.
Och, de heren worden ook ouder.
The Evil Has Landed is hier wel een uitzondering op, mooi samenspel tussen drums en gitaar, waar live ook nog prima op voort valt te borduren.
Afsluiter Villains of Circumstance is het derde hoogtepunt, vooral het einde is prachtig.
Deze mening is dus puur gebaseerd op een eerste luisterbeurt, maar dit zijn mijn eerste bevindingen.

Waar Like Clockwork me nooit echt heeft kunnen pakken bevalt deze me tot nu toe een stuk beter. Alleen de afsluiter en The Way You Used to Do komen nog niet echt binnen. Maar dat kan nog veranderen.

Ik heb deze plaat net nog eens beluisterd en de bovenstaande quote blijft voor mij gelden. Aardig plaatje, maar ik ben nog niet weggeblazen wat met de voorganger wel is gelukt. De beste nummers vind ik de opener, de catchy single The Way You Used to Do en de twee laatste nummers. Wel mooi om te zien is het contrast tussen de donkere en depressieve sfeer van ...Like Clockwork en de uplifting, happy sfeer van deze. Tenslotte quoteer ik Homme zelf nog even met een tekstflard die me toch wel is bijgebleven en die dit album perfect samenvat: "De wereld is een verknipte plek, laten we gewoon dansen."

Bij de aankondiging dat de nieuwe plaat van Queens of the Stone Age geproducet zou worden door Mark Ronson, werd er her en der in het haar gekrabd. Mark Ronson deed goede dingen met popartiesten als Amy Winehouse en Adele, maar een vuile, zompige rockband? Zeker toen Josh Homme zelf zei dat hij Ronson wou omdat hij zo’n fan was van de manier waarop hij in Uptown Funk een geluid creëerde waar alle lucht uit was gezogen, was het even bang afwachten. De eerste single The Way You Used to Do klonk inderdaad strak en uptempo, de gitaren misschien een tikkeltje dun. De misstap van Arcade Fire indachtig, was het dus maar de vraag of we hier eveneens een wankel funk- of retrofeest zouden krijgen.

Openen doet de plaat met een knaller van jewelste. Feet don’t fail me is een kopstoot van een beginselverklaring. Wat start als de soundtrack bij een bijeenkomst van een of andere louche occulte bende, verandert al snel in een funky rocker die doet denken aan Led Zeppelins Trampled Under foot. In combinatie met The Way You Used to Do lijkt het inderdaad alsof de dansschoenen aankunnen, al blijft het beperkt tot goedkeurend met het hoofd te schudden of de heupen te wiegen.

Maar al bij al is het eerder als dansen in het maanlicht, de donkere robotrock is namelijk niet weg, maar krijgt eerder een springerig randje glamrock rond zich. Dat is vooral te horen op Un-Reborn Again, een ode aan David Bowie (Luister maar naar dat stukje You could be young again). Het volgende nummer Hideaway toont dat Homme ook veel heeft opgestoken van zijn avontuur met Iggy Pop, waarmee hij vorig jaar Post Pop Depression uitbracht. Net als op Songs for the deaf cruiset Homme de nacht in, alleen is het in een lagere versnelling en met meer kilometers op de teller. Domesticated Animals is dan weer dansbaar zoals ook Misfit Love dat was.

Ondanks de promo over dansen, gaat het tempo dus niet meer omhoog dan op de drie albums sinds hun veelgeprezen derde, de laatste met brulboei Nick Olivieri. Head Like a Haunted House is de broer van Sick, Sick, Sick, een track waarop de Ginger Elvis zijn bijnaam alle eer aandoet. Ook de laatste anderhalve minuut van The Evil Has Landed is stevige boogiewoogie, maar daar gaat een gitaarfeest van vier minuten aan vooraf, een dat erg doet denken aan Them Crooked Vultures, het zijproject met Dave Grohl en (niet toevallig) John Paul Jones, bassist van Led Zeppelin.

De nieuwe sound, want die is er wel degelijk, is vooral te horen op het eerder vermelde Un-Reborn Again (outro met violen en een saxofoon), het op een synthtapijt steunende Fortress en afsluiter Villains of Circumstances, dat ingetogen begint om bij het refrein de ware kleuren te tonen. Het is het bewijs dat Queens of the Stone Age, tot spijt van sommigen, hun wilde haren voorgoed kwijt zijn, maar wel succesvol weten te vervellen tot een toegankelijke maar nog steeds geheel eigenzinnige band met een herkenbaar maar steeds vernieuwend geluid.

Hoe Villains met de jaren in het oeuvre van de Queens zal passen is nog onduidelijk, maar als het toonbeeld hoe je je als rockband vandaag kan vernieuwen zonder volledig overstag te gaan voor modieuze synths of radiovriendelijke singles blijft het probleemloos overeind. Je kan Homme niet verwijten dat hij twee keer hetzelfde pad bewandelt. En wat de onderliggende betekenis betreft, we liggen misschien inderdaad allen in de riool, maar het is ok om af en toe de heupen los te zwieren onder de sterrenhemel.

Volledige review: Queens of the Stone Age – Villains: Dansen in het maanlicht | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Wat worden we toch verwend dit jaar! Na nieuw materiaal van Slowdive, Gorillaz, Elbow en vele andere gevestigde waarden krijgen we deze zomer ook nog een kersverse langspeler van QOTSA op ons bord. Hoe die smaakt komt u zo dadelijk te weten.

Na het zeer degelijke, maar iets minder goed onthaalde ‘Era Vulgaris’ uit 2007, liet de band van frontman Josh Homme even niets van zich horen. Maar liefst zes jaar moesten de fans wachten op een nieuwe LP. Gelukkig was ‘…Like Clockwork’ het wachten meer dan waard. Op hun zesde plaat liet de band een erg verfrissende mengelmoes van desert/stoner rock en art rock horen met hier en daar een toefje classic hard rock. De diepgang en de donkere sound van de meeste nummers waren mede toe te schrijven aan de moeilijke periode die Homme meemaakte in 2011, tijdens een moeizaam herstel van een knie-operatie. Op het album was geen enkel slecht nummer te bespeuren, wat me doet vermoeden dat ‘…Like Clockwork’ een al dan niet bescheiden klassiekerstatus zal verwerven, althans binnen dit decennium. Voor deze nieuwe plaat ‘Villains’ hoopte ik eerlijk gezegd op meer van hetzelfde. Maar hebben we dat wel gekregen?

‘Villains’ gaat al minstens even mysterieus van start als zijn voorganger met de onheilspellende intro van ‘Feet Don’t Fail Me’. We horen een mars-achtig drumritme en langzaamaan komen er spookachtige synths uit de duisternis opdoemen. Ik krijg lichte 80’s vibes en dat is zeker niet slecht. Plots zitten we in een vette groove en valt Homme in met enorm zwoele vocalen. Het album is geproduced door Mark Ronson en dat is eraan te horen: het funk-gehalte van de nummers komt sterk naar voor. Toch wordt het nergens te plat, dit soort geluid bevalt me wel!

“Life is hard, that’s why no one survives
I’m much older than I thought I’d be
Feel like a fool, just like a dancing fool, yeah
Footloose and fancy free”

Het openingsnummer sluit naadloos aan op track 2, zijnde ‘The Way You Used To Do’, tevens ook uitgebracht als single. De gitaren klinken glammy en de bas gaat naar de voorgrond. De band neigt op dit moment meer naar de glamrock van T. Rex dan naar Kyuss, waar hun roots liggen. Maar laat ik dat nu net niet erg vinden. De ietwat dreigende sound van ‘…Like Clockwork’ wordt lichtjes teruggeschroefd en swingender gemaakt, wat zorgt voor een aparte luistervaring.

Volgend nummer, ‘Domesticated Animals’, werpt echter doomy vibes op met een typische, spookachtige QOTSA-intro. Homme gidst ons doorheen het nummer naarmate het tempo erin begint te komen. We krijgen vervolgens een hakkende beat en een grommende, vuile bas. Wat wil je nog meer? We zitten helemaal in de flow van het album. Opmerkelijk is de vrij lange speelduur van de meeste nummers op dit album. Gelukkig valt er gedurende de 5 minuten van ‘Domesticated Animals’ genoeg te beleven: tempowisselingen en een interessante soundscape; gecreëerd door de keyboards. Het nummer is een echte trip geworden.

Ook bij ‘Fortress’ wordt de tijd genomen om rustig de juiste toon neer te zetten. Homme klinkt minstens even spooky als op ‘…Like Clockwork’; en de muziek volgt zijn sinistere zang. Het is een nummer dat het wat mij betreft van de sfeer moet hebben. Wat ik hier vooral mis is een beetje dynamiek. Hier duren de 5 minuten merkbaar langer dan bij de voorganger. Desalniettemin klinkt het allemaal weer erg goed. Ook de lyrics zijn hier sterk en zelfs gevoelig voor QOTSA-normen.

“Every fortress falls
It is not the end
It ain’t if you fall
But how you rise that says who you really are
So get up and come through
If ever your fortress caves
You’re always safe”

Waar ‘Fortress’ een beetje gezapig (meer ook emotioneel) was, begint ‘Head Like A Haunted House’ meteen veel steviger. Op dit nummer hoor ik een fijne synthese van (psycho)rockabilly en de goeie, vertrouwde QOTSA-sound. Met gemak één van mijn favoriete nummers op het album, samen met ‘Feet Don’t Fail Me’. Meer van dit graag!

Wat songtitels betreft ben ik geen fan van gevatte (of vreemde) woordspelingen zoals ‘Un-Reborn Again’. Dit deed me met een bang hart terugdenken aan ‘ManUNkind’ van Metallica en het zielloze ‘Good God Damn’ van Arcade Fire. Gelukkig houdt de vergelijking ook op bij de titel. What’s in a name, tenslotte? Muzikaal is dit liedje weer dik in orde. Er gebeuren interessante dingen met de gitaar en ook de synths zorgen weer voor leukigheidjes hier en daar. Waar nodig komt een bulldozer van gitaarlawaai even voorbij om ons te laten shaken.

‘Hideaway’ klinkt niet onaardig en is een leuk deuntje maar is verder niet om over naar huis te schrijven. Daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Wanneer ‘The Evil Has Landed’ begint, besef ik dat het album me tot nu toe nog niet heeft doen opveren van enthousiasme of me verrast heeft zoals ‘…Like Clockwork’ dat wel kon. Ergens mist ‘Villains’ iets, maar ik kan er de vinger nog niet op leggen. Misschien ligt het aan het feit dat Mark Ronson zich zodanig gefocust heeft op de groove en het funky aspect van de plaat, dat de rauwe kracht van de band iets teveel getemperd is. De plaat benadert ook qua sound het niveau niet van ‘…Like Clockwork’, wat erg jammer is.

Er is nog een kans dat het album met een geweldige apotheose komt dus zet ik ‘Villains Of Circumstance’ maar op. Met deze afsluiter worden helaas geen potten meer gebroken. De vocale melodieën zijn wel mooi, maar niet interessant om de hele speelduur te boeien. Ook instrumenteel kabbelt het maar wat voort. In plaats van een magistraal crescendo krijgen we een sober afscheid.

Queens Of The Stone Age leveren met hun 7de langspeler een oerdegelijk album af met enkele sterke en interessante songs. Toch zijn er over de hele lijn iets teveel schoonheidsfoutjes en zwakke punten om van een topplaat te mogen spreken. Vooral bij de vergelijking met voorganger ‘…Like Clockwork’ moet dit werkstuk de duimen leggen. Echter niet getreurd, ook met ‘Villains’ valt er weer te smullen. Benieuwd hoe de nummers live zullen overkomen!

Eindscore: 7/10

Deze review is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook

Gelukkig wat energieker en meer swingend dan het vorige album, maar toch ben ik niet heel enthousiast. Deels komt dit door de nogal kale en sobere productie, waarin amper plaats wordt ingeruimd voor gitaarpartijen, deels door het veelal wat langdradige songmateriaal, dat tevens te weinig onderlinge variatie kent. Het album begint sterk, maar gaandeweg begint de boel flink vast te lopen.

Eigenlijk zijn alle albums na Lullabies to Paralyze niet veel meer dan gemiddeld voor Queens of the Stone Age begrippen.Ook Villains verandert daar niet al veel aan,al vind ik hem wel wat sterker en vooral intrigerender dan zijn voorganger.Het grootste probleem van de band is eenvoudigweg het ontbreken van echt sterke songs (lees catchy riffs) op deze plaat.
Want hoe lang is het al niet geleden dat we een nummer van de kwaliteit van bijvoorbeeld the Lost art of keeping a secret gehoord hebben.
Wat we overhouden is een aardig rock album,wat na een flink aantal luisterbeurten nog wel wat bijtrekt maar in zijn geheel toch wel weer teleurstelt.
The Way You Used to Do heeft als enigste een lekker melodielijntje,de laatste twee songs zijn gewoon sterk en ook Head Like a Haunted House heeft nog wel iets maar van de rest zal er uiteindelijk niet al te veel blijven hangen.

Toen ik deze band leerde kennen via hun "heilige drieluik" Rated R / Songs for the deaf / Lullabies to paralyze werd ik totaal overdonderd door (zoals ik bij die laatste plaat schreef) "direct pakkende melodieën met arrangementen vol grenzeloze inventiviteit en afwisseling, alles tegelijk toegankelijk en onvoorspelbaar, apart zonder obscuur te willen zijn... Onbegrijpelijk hoe deze band het afwijkende vanzelfsprekend laat klinken." En dat gevoel ben ik bij hun laatste platen een beetje kwijtgeraakt; vroeger wist je nooit welke kant hun muziek uit zou gaan en op welke manier hun nummers nú weer zouden verrassen, maar als ik nú de eerste twee toch vrij overrompelende nummers van Villains hoor denk ik alleen maar : o ja, zo kan het ook, en zó kunnen zij het óók (want ze kunnen nou eenmaal alles). Sommige nummers zijn erg knap maar doen me niet zo veel (de gebroken ritmes van Domesticated animals en Un-reborn again), andere nummers drijven de adrenaline behoorlijk op (de al genoemde twee openers), af en toe wordt het behoorlijk ontroerend (het prachtige Fortress), en het slotnummer behoort tot het beste wat ze ooit hebben opgenomen (inclusief dat instrumentale slot waarbij ik de eerste keer dat ik het hoorde de hele tijd zat te wachten op een overgang naar een ander akkoord, maar tot mijn teleurstelling kwam dat niet – terwijl het nú in mijn oren juist zo'n briljante en spannende vondst is!). Prima geproduceerd met mooi gebruik van "opvulgeluidjes" van synthesizers, gitaren en achtergrondzang (het begin van Un-reborn again!), vol overtuiging gebracht en steeds van hoog niveau (met uitzondering van dat suffe hakke-tak-outro van The evil has landed), maar QOTSA is als het ware niet meer hors categorie maar "slechts" primus inter pares, en het hangt er maar vanaf hoe mijn pet op dat moment staat of ik ze benader van de positieve kant ("heerlijk dat ze er nog zijn!") dan wel van de negatieve kant ("maar...").

Laatst nog eens herbeluisterd en ik moet mijn mening herzien vwb de opener. Toch wel een sterk nummer, zeker bij het laatste gedeelte kan je niet anders dan meedeinen. Voor de rest een goede plaat, maar geen uitschieter in hun oeuvre. 'The Way You Used To Do' is wel een magere single, te gepoleisd voor hun doen. Hier was ik dan ook snel op uitgezien.

Vervolgens een goed trio, waarin Fortress een groeier is gebleken. Daarna 2 mindere nummers, om daarna op te bouwen na het sterkste nummer van de plaat 'Villains of Circumstance': ingetogen, maar toch snijdend en erg emotioneel eveneens.

aardig album maar voor Queens begrippen hun minste imo. Mist de pit, kracht en verrassing ten tijde van begin dit millennium. Elke keer hoop ik dat het weer zo goed wordt als toen, misschien moet ik me er maar bij neerleggen dat destijds uitzonderlijk was (de eerste 3 4 platen) en dit gewoon redelijk goed.