Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Ja dat wel, maar niet met het andere.

Ik heb de teksten nooit tenenkrommend slecht gevonden. Ze zijn niet fantastisch, maar vertellen het verhaal en ondersteunen de muziek goed.

Ik let niet echt op de teksten van Porcupine Tree, ze behoren niet tot de meeste sterke in de muziekwereld wat mij betreft(maar echt slecht zijn ze ook niet). Bij hun let ik meer op de muziek zelf, die ik geweldig vind.Het hele album sleept je gewoon mee, het gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt. Dat is wat dit album zo sterk maakt, neem nou Anesthetize, beter wordt het nauwelijks denk ik. Instrumentaal zeer sterk album.

Komaan zeg

"The water so warm that day
I was counting out the waves
And I followed their short life
As they broke on the shoreline
I could see you
But I couldn't hear you

You were holding your hat in the breeze
Turning away from me in this moment
You were stolen as black across the sun"

En dan nog de manier waarop het gezongen wordt, die emotie daarin, je waant jezelf middenin de scène!

Steven Wilson levert met zijn Porcupine Tree een fantastisch conceptalbum af in de vorm van "Fear of a Blank Planet". De titel zegt in principe al genoeg: het hoofdthema is angst, en dat wordt door de hoes nog een extra onderstreept. Een klein blank blond jongetje kijkt je aan met blauwe ogen waar de angst van afstraalt.

Het concept van deze plaat is gebaseerd op het boek "Lunar Park" van schrijver Bret Easton Ellis. In tegenstelling tot het boek is het album gebaseerd op het perspectief van een elfjarige jongetje genaamd Robby. Het boek vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de vader. Veel teksten die Steven Wilson gebruikt op "Fear of a Blank Planet" zijn direct gebaseerd op het boek. Het album gaat in op een aantal veelvoorkomende stoornissen waar de hedendaagse jeugd aan wordt blootgesteld. Wilson gaat met name in op het verschijnsel ADHD en manische depressiviteit. Wilson plaats dit in de context van de (in zijn ogen negatieve) ontwikkelingen van de techniek en specifiek de sociale media als het gaat om sociale interactie. Welk effect heeft dit op de jeugd; thema's als afzondering en sociaal isolement worden belicht.

Steven Wilson beschrijft de hoofdpersoon van "Fear of a Blank Planet" als volgt: ik zie een tot op het bot verveeld kind tussen de 11 en 15 jaar die zijn dag besteed, opgesloten op zijn kamer met de gordijnen dicht, aan het spelen met de PlayStation, het luisteren naar zijn iPod, sms-en met zijn vrienden, kijkend naar porno op het internet, terwijl hij ondertussen muziek, films, nieuws en geweld aan het kijken/downloaden is.

Om dit thema en verhaald kracht bij te zetten kiest Steven Wilson ervoor om geen afzonderlijke tracks op te nemen, maar hij en zijn band spelen zes nummers die perfect in elkaar overlopen, zodat de perceptie ontstaat dat je naar een achtereenvolgend muziekstuk zit te luisteren, of naar een verhaal zo te zeggen.

Tot zover het verhaal. Nu de muziek. Hoe heeft Wilson dit vertaald naar de muziek van Porcupine Tree? "Fear of a Blank Planet" bevat 6 tracks, over het algemeen van aanzienlijke lengte (de kortste track is ongeveer vijf en een halve minuut, de langste bijna achttien minuten). Het geluid op deze plaat is denk ik een mooie mix tussen het vroegere/oudere werk van Porcupine Tree en het meer recentere werk. Ik hoor een intense combinatie van dromerige, sfeervolle geluidstapijtjes en zware rock/metal invloeden. Wilson smeed dit tot een groots en meeslepend geheel dat perfect aansluit bij het verhaal. Het geluid weerspiegelt de emotie op een perfecte manier.

Ook de band die samen met Wilson Porcupine Tree vormen is fantastisch. Steven Wilson neemt zelf de zang, gitaar, piano en keyboards voor zijn rekening. Hij wordt hierbij bijgestaan door Richard Barbeiri op keyboards en synthesizers, Colin Edwin op bas en Gavin Harrison op drums. Die laatste eist wel een hoofdrol op met zijn fantastische drumwerk, met name op de epische en bijna achttien minuten durende monstertrack "Anasthesize". Daarnaast zijn er nog een aantal gastmuzikanten die het noemen waard zijn: gitarist Alex Lifeson van Rush speelt de gitaarsolo op "Anasthesize", Robert Fripp van King Crimson is te horen met zijn soundscapes op "Way out of Here". Daarnaast verzorgt John Wesley de achtergrondvocalen.

"Fear of a Blank Planet" is mijn favoriete progressieve rockplaat. Ik hou van conceptplaten en op "Fear of a Blank Planet" klopt alles. De titel van de plaat, de bijbehorende hoes, het achterliggende verhaal en de muziek die alles op een perfecte, harmonieuze en spannende manier vertelt. Steven Wilson heeft wat mij betreft hier een moderne klassieker afgeleverd.

Nog even terugkomend op het thema. Zeker het aspect van de angst voor de sociale media is dit weekend actueler dan ooit gezien de dramatische gebeurtenissen in Haren. Steven Wilson heeft wellicht een vooruitziende blik gehad. Ik kan "Fear of a Blank Planet" dan ook alleen maar typeren als angstaanjagend mooi.

Erg mooi stuk!

Prachtige recensie Ronald5150. Werkelijk een artiest van de buitencategorie deze 1000 poot. Een fenomeen in het kwadraat. Ben nu weer aan het genieten van zijn prachtige nieuwe live cd. Wat een productie heeft deze man. Betrokken bij zoveel projecten en altijd 'raak'.

Prima CD. Een evenaring van Deadwing met een iets andere invalshoek wat mij betreft. Fear of a Blank Planet kent meer sfeer en eenheid dan Deadwing, maar is in zijn genietbaarheid iets wisselvalliger. Gezien mijn stem geldt zie je al dat dat slechts in beperkte mate geldt.

Het nummer Anesthetize is op zich goed. Het rustige begin met de toms heb ik wat moeite mee, maar onder andere het gitaargeweld wat daarna losbarst vind ik prachtig. My Ashes en Sleep Together zie ik als de beste nummers.

De hoes bevalt me nou niet zo, een plaat over angst en dan een foto van een klein kind op de voorkant die zo kijkt is mij te veel sentiment aan de oppervlakte. Het zal ook wel allemaal om hem gaan in het album, maar ik had het anders aangepakt. Geen groot punt verder, een geïnspireerde en krachtige plaat van Wilson en co.

Blu-ray “Anesthesize” in de Blu-ray speler: CHECK
Volumeknop open: CHECK
Het nummer “Sleep Together” selecteren: CHECK


WWWWWWWWOAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!

Live is dat nummer werkelijk 100x beter dan op cd

Je hebt helemaal gelijk. De live versie is zoooo veel beter. De CD versie mist echt de energie. Ik moet zeggen dat ik ook altijd de blu-ray luister/kijk en bijna nooit de CD.
Alle nummers komen tijdens het concert toch wel aan bod.

Helemaal waar. Die vervormde stem in het refrein op de live versie klinkt zo heerlijk bruut, voegt enorm veel kracht toe aan het nummer. Kracht die het mist op de album versie.

Mwa, ik vind het live zoooo veel minder. De productie op het origineel is een stuk beter.

Porcupine Tree en the crook, het botert niet. Althans, dat heb ik altijd gedacht. Maar met 712 stemmen, een gemiddelde van 4,13 én een plaats in de MuMe top 100 voor Fear of a Blank Planet moet dat aan mij liggen, bedacht ik me opeens afgelopen weekend...

Dus vanaf dat moment dit album meerdere keren voorbij laten komen de afgelopen dagen en eerlijk is eerlijk, het kwartje begint eindelijk te vallen (denk ik). We (Porcupine Tree en ik) zijn nog niet zo ver dat we elkaar de eeuwige liefde verklaren, maar er zit schot in de zaak zullen we maar zeggen...

Gezien jouw (brute en mooie) top tien heb je in ieder geval wel een album gekozen die jou waarschijnlijk qua gitaarriffs zo nu en dan tevreden stelt, the crook.
Wellicht dat In Absentia of Deadwing jou nog beter zullen bevallen.

Wel geinig dat Porcupine Tree relatief veel metalheads trekt. Heeft waarschijnlijk ook te maken met de Opeth-connection en -invloeden. Maar op het eerste gehoor zal PT als vrij soft overkomen.
Gelukkig zijn metalfans over het algemeen behoorlijk open-minded en is een band als Porcupine Tree een welkome afwisseling. Zo ben ik ook ooit begonnen met deze band.
Sindsdien nooit meer losgelaten.

Je bent gewaarschuwd the crook...!

Was ooit mijn favoriete cd ooit. Tijden veranderen. Mijn voorkeur gaat nu inderdaad uit naar het oude werk (Lightbulb Sun / Signify) maar inderdaad ook Deadwing / In Absentia.

Duran Duran is niet een band die je gauw met Porcupine Tree associeert, maar bij het Oosters getinte strijkersarrangement van Sleep together moet ik altijd denken aan Tel Aviv, het instrumentale slotnummer van Durans debuutplaat. Dat een deel van Fear of a blank planet in die stad werd geschreven zal wel puur toeval zijn. Overigens is dit een totaal foutloze plaat.

Ik las dat laatste eerst als 'futloze' plaat. Ik schrok even. ^^

Samen met In Absentia de toppers van PT. Geniaal wat Steven hier laat horen (en voelen) Treft me elke weer vol. Zo hoort prog te zijn.

        

Sommige bands brengen je het schaamrood op de kaken. Niet vanwege vulgaire teksten of beschamend slechte muziek, maar omdat ze zo goed zijn dat je je kapot schaamt dat je het 'nu pas' ontdekt. Porcupine Tree is helaas zo'n band voor mij, helaas.

Hoewel ik The Raven That Refused to Sing en Grace for Drowning al langer draaide op vinyl had ik mij nooit echt verdiept in dat bandje waar Steven Wilson zijn eerste bekendheid mee had geboekt. Dat veranderde toen ik in Las Vegas deze cd kocht. Gedurende mijn verdere verblijf in The States was deze cd ongeveer niet meer uit de speler van mijn Ford Escape (waardeloze auto, nooit huren) weg te slaan.

In vergelijking met het solowerk van Steven WIlson is deze plaat wat toegankelijker, maar het genomen uitgangspunt is hetzelfde: de muziek staat centraal. Daarmee bedoel ik in dit geval ook dat de teksten op deze plaat bij vlagen tegen het cliche aanzitten, maar wat geeft het als de muziek zo ijzersterk is dat de tekst meer dient als een extra melodielaag in plaats van een gesproken boodschap.

Ijzersterke rifs, pakkende melodielijnen en verrassende wendingen binnen een nummer makten deze plaat een waar plezier om naar te luisteren. Nu maar eens onderzoek wat Porcupine Tree nog meer voor moois heeft maakt.

4,5* voor deze schitterende plaat.

Misschien eens wat minder Radiohead luisteren

Inderdaad een fijne plaat en een die ik al wat langer ken doordat ik wist dat Alex Lifeson van Rush er op meespeelt.
Daarnaast ook nog een bijdrage van snarenkunstenaar Robert Fripp

Ik luister nu naar deze door Steven Wilson geproduceerde plaat.

Vandaag weer deze dijk van een plaat aan het beluisteren.
Vijf sterren + materiaal.

Er is maar 1 conclusie mogelijk ; Steven..wat heb je er toch een zootje van gemaakt met die onsmakelijke solo albums.

De weg kwijt, identiteitscrisis, het even niet meer weten, depressief, met de verkeerde mensen omgaan (in bezit van fluit en orgeltje), de rebel willen uithangen...
Wat was je in godsnaam aan het doen??

Ik beveel je om jouw broeders van PT weer op te zoeken en een plaat te maken die deze evenaart cq overtreft.

Lol. Heb jij geen last van een identiteitscrisis! De man heeft 3 fantastische solo's uitgebracht en de 4de is ook al af. Komt in het nieuwe voorjaar uit. Dat de man zijn horizonten aan het verbreden is kan ik enkel maar toejuichen. In het begin had ik het ook moeilijk over het feit dat Wilson zijn Porcupine Tree even op non actief zette. Maar wat de man allemaal aan het uitbrengen is, pfff, wie doet hem na. Laten we eerlijk blijven hé.

Misschien was mijn voorgaande reactie wat gechargeerd.
De eerste solo plaat was tenslotte nog wel genietbaar. Daarna begon de echte vervuiling.
Als ik dat dan vergelijk met deze plaat. Tja. Dat is asbest vergelijken met de Malediven.
Om het echter goed te maken voor kerst daarom de volgende tekst.

Heal The World
Make It A Better Place
For You And For Leeds
And The Entire Human Race

There Are People Dying
For a new Porcupine Tree
Steven, We Urge You To Make a PT Sequel
For Leeds And For Thin Air! and all other MuMe People

Haha mooi geschreven Thin Air! Echter blijkt uit de waarderingen wel dat het solowerk van Steven Wilson ongeveer net zo goed gewaardeerd wordt als het werk van Porcupine Tree. Misschien niet jouw piece of cake, maar wel dat van vele anderen (waaronder ik). Natuurlijk zou ik het ook leuk vinden als hij weer met PT beziggaat alleen vrees ik dat het niveau van de periode Stupid Dream - FOABP helaas nooit meer geëvenaard gaat worden.

Daar is de laatste porcupine tree album het bewijs van! Ook lightbulb is een mindere van PT. Maar we wijken af. Wilson en soloprojecten gaan goed samen. Denk op Grace aan het titanennummer Raider II die bij mijn inziens Anesthetize wat in zijn blootje zet. Maar ach kom. Zolang Wilson zich met muziek bezig kan houden dan ben ik gelukkig.

Sterven jullie ook bijna van genot op Sentimental? Wat een prààààchtig nummer zeg!!
Dat geldt ook voor Way Out Of Here, m'n andere favoriet.

't Is wel een van mijn twee aangevinkte nummers hier, maar dat heeft meer met het niet zo bijster overtuigende karakter van een aantal andere nummers te maken (- Maar waarom dan 4 sterren? - Tja, een verlaging ligt al een tijdje op de loer).

Maar als je echt bijna sterft van genot op Sentimental, wordt het tijd dat je In Absentia eens beluistert, want Sentimental volgt toch wel erg de blauwdruk van het daar aanwezige Trains.

Misschien omdat ik de groep pas ontdekt heb na de blu- ray release van Anesthetize, maar Sentimental wint het ruim op punten van Trains (voor mij)
Als overtreffende trap dan ook nog de live versie. Werkelijk subliem.

Porcupine Tree - Sentimental (Live) [HD] - YouTube

EDIT: die gozer in het publiek op 2:49 min. geeft in 2 seconde de gevoelswaarde van dit nummer weer.