Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Als er een band is die op 1 album perfect alle emoties die er bestaan kan vertalen naar muziek, dan is het GYBE! wel. Ik had hem al een tijdje weggelegd, maar nu ik een last.fm account heb, toch weer opgezet.
Tijdloze plaat en een absolute klassieker.

Laat ik mij aan een mening wagen, en daar wil ik mee beginnen door te stellen dat deze plaat mij meer weet te interesseren dan F#A#. Dat komt doordat er meer muziekstukken voorbij komen die mij meer zeggen. Daarbij moet ik dan weer zeggen dat ik hun debuut gejaagder en stemmiger vind, maar het gaat om het totaalplaatje omdat, en daar heeft Nakur mij kennis mee laten maken, dit totaalmuziek is.

Ik vind het moeilijk om de muzieksegmenten bij titel te noemen, vind ik ook helemaal niet nodig, dus ik hou het voor het gemak en uit respect even bij minuten. De eerste zes minuten brengen bij mij toch wel een haast euforisch gevoel bij me op, dat enigszins komt omdat ik het gevoel krijg dat we hier met ontzettend zelfverzekerde muzikanten te maken hebben. Dat gevoel van zelfverzekerdheid komt nog regelmatig hier voorbij. De stemmige geluiden (vergeef me, ik ben slecht in muziekinstrumenten benoemen, maar dit zijn geloof ik violen), met dat simpele gitaarstukje die hierop volgen zijn volgens mij vooral live heel erg interessant, en zo ontzettend mooi als het zachte geluid van een andere viool voorbij zweeft. Cello's (correct me if I'm wrong) leiden naar een bevrijdende climax waarin ik vooral bombast hoor dat iets van een overwinningszege voorstelt.

En daar heb je dan weer die stemmige vioolpartijen, waarbij ik nu echt sterk het idee krijg dat dit live exact hetzelfde klinkt. Dit klinkt zo ontzettend goed, dat ik dit bijna klassiek wil noemen. Dit is tevens ook een opbouw naar een moment waarin zware trommels en diepe gitaarakkoorden bij mij een beeld creëren waarin een trein in sneltreinvaart naar de duisternis toe snelt. Ik merk ook een uiterst subtiele vermindering van de snelheid op, waardoor mijn imaginaire trein in een toestand van verdikte licht vast komt te zitten in een tunnel waar geen uitweg meer in te vinden is. En ik denk dat dit dan direct ook een van de eerste duistere kanten van het album is. Soundbites van een paniekerige stem die door een megafoon schreeuwt en de holle klanken van een piano sluiten ten slotte het eerste nummer met een gevoel van eenzaamheid en verlatenheid.

Static wordt pas na vier en een halve minuut interessant door het perfecte samenspel van treurige violen en een droevige stem die een al even droevige rede houdt. Zo rond de tien minuten hoor ik ook weer die xylofoon die ik ook al in F#A# hoorde; maar die scheurende... gitaar? die ik hierbij hoor bevalt me helemaal niet. De dreiging na dat vreselijke geluid komt voornamelijk door het steeds snellere ritme; het lijkt wel alsof je voor iets vreselijks op de vlucht bent. De laatste minuten tenslotte doen me denken aan de Ghost in the Shell-score van Kenji Kawai; (ijzer)koud en mysterieus. De afsluiter van het minst interessante gedeelte.

Sleep begint heel interessant door het verhaal van een oude man over Coney Island; nostalgie alom, duidelijk verteld in een oprechte toon. Aandoenlijk. Ik kom weer huilende gitaren tegen die me weer niet direct bevallen; alleen het snelle drumwerk dat rond de negen en een halve minuut begint is heel interessant en krikt de interesse weer wat op.

Antennas to Heaven begint heel leuk, met die aparte zang en het lullige gitaartje. Het verraste mij enorm toen er opeens, na al de redelijk droevige en treurige klanken, er opeens iets aparts gebeurde; ik voel vrolijkheid, ik zie dansende meisjes, ik zie sneeuwvlokjes uiterst gedetailleerd neerdwarrelen; een winterfeest lijkt het wel, dat door het aardige tempo gejaagd is en in zekere zin macaber. Dansende marionetten, die komen ineens in me op. De zingende Canadese meisjes die in het Frans iets zingen over "mon ami" maken het geheel af, maar beelden van een speelplaats bij een basisschool zorgen ervoor dat ik niet weet wat ik hier eigenlijk over moet denken.

Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik over dit album moet denken, buiten de beelden die ik spontaan hierboven heb besproken. Het is een avontuur, waarin raak wordt geschoten, maar ook wel eens mis. Als ik zo vrij mag zijn om wat steekwoorden van Nakur te lenen: het is ongrijpbaar, gedreven, desolaat, hoopgevend en flonkerend. Iets waar je ontzettend veel moeite voor moet doen om alle geheimen ervan te ontdekken. Het is interessant, en de manier van muziek maken is in het geval van Godspeed iets wat mij boeit; het vergt geduld, maar de schat die je zal aantreffen maakt het de moeite waard.

Rest mij nog een laatste vraag. Wat in Godspeednaam wil frasmulgant en predionaal zeggen?

Zo zo, dit is toch wel een van de leukere dingen die ik via MuMe leer kennen. Stukken rockmuziek van rond de twintig minuten zonder echte zang maar met soms wat gesproken tekst die vaak veel sfeer toevoegd. Ik moest er eerst even aan wennen, de lengte van de nummers is tegelijk hun kracht en hun zwakte, want af en toe sluipt er een stukje in wat niet zo bijzonder is. Het duurde ongeveer twee minuten voordat Sleep me had weten te overtuigen, wat een nummer! De stukken tekst in de nummers vind ik ook erg succesvol, bijzondere plaat, dat zeker, een 4*

En de tweede GY!BE plaat die naar 5 sterren gaat is een feit.

Echt elk stukje van de nummers is zo geniaal ingevuld dat het nooit voelt alsof er teveel of te weinig te horen is: het is constant precies goed. Tel daarbij de stuk voor stuk schitterende climaxen (De explosie op 5:32 in Antennas to Heaven is het mooiste wat ik ooit op muzikaal gebied gehoord heb) en de sfeerversterke samples (vooral Murray Ostril op het begin van Sleep) en na Slow Riot for New Zero Kanada blijkt ook dit gewoon een klassieker.

Fantastisch inderdaad, voor mij het hoogtepunt van het album.

Ongelooflijk dat dit al 7,5 jaar oud is... weet nog wel hoe verslaafd ik hier destijds aan was. Nu luister ik hem weer en ga ik maar weer terug naar de maximale score. Dit is een favoriet voor het leven.

toch maar een 5! En ik kan hier geen favoriet nummer uit kiezen, de hele plaat is in zijn geheel fantastisch en moet ook zo beluisterd worden.

Toch ook maar eens een poging gewaagd dit album te doorgronden. Een poging kun je het eigenlijk niet noemen; je dient dit album echt even te ondergaan... Die tijd had ik dankzij het veel te vroeg moeten opstaan vandaag en de veel te lange treinreis...
Tijdens het luisteren merkte ik toch dat mijn aandacht telkens verslapte en dat ik hooguit af en toe eens opveerde. Het zijn wel erg lange lappen met geluidslandschappen. Hierbij vergeleken zijn de liedjes van Sigur Ros puntige punkrocknummers....
Af en toe fantastisch maar over de hele linie te langdradig om in zijn geheel te boeien naar mijn mening...

De enige plaat van Godspeed waarbij ik niet het idee krijg dat ze politiek 'statement' willen maken. Misschien nou net waarom deze zo explosief in mijn waardering is gestegen in de laatste dagen, inmiddels zelfs mijn favoiet is van Efrim en de zijne. Ze wekken van alles op; nostalgie, spanning, melancholie en laten je kijken naar de toekomst, en op een fenomenale wijze ook nog eens. Favoriete nummers kiezen is bijna onmogelijk, momenten is al ietsjes makkelijker, dan springen vooral het begin van Storm en het einde van Sleep eruit. Het enige nummer wat íetsjes minder intens, mooi ervaar is Static, maar is nog altijd verre van slecht te noemen natuurlijk.

Dit gaat vanaf vandaag ook voor mij tellen, dit is de beste cd die ik ooit heb gehoord. Ik luister em nu al zo'n 3 jaar denk ik en om de paar weken luister ik em weer een paar weken lang constant. Ik denk dat ik al 100 keer ben gaan slapen met deze cd op waarbij ik hem net iets te hard zette zodat ik niet in slaap kon vallen en hem helemaal af moest luisteren. Dit gebeurde in sommige periodes meer bij cd2 dan cd1 en andersom. En tijdens het reizen met het openbaar vervoer is dit een cd die me veelvuldig in een soort droomtoestand heeft gebracht zodat ik opeens op mijn bestemming was aangekomen.

Mooiste momenten voor mij zijn er een aantal:

1 De eerste 6 minuten van Storm.
2 De laatste sectie van Storm met de zware piano
3 Het religieuze betoog met de violen eronder in Static.
4 De feedback-climax in Static
5 De monoloog van de zielige man in Sleep
6 Het eerste akkoord van Sleep
7 De eerste climax van Sleep met dat mysterieuze instrument die erover heen schreeuwt. Wat is dat toch? Gitaar? Operette?
8 De opbouw van het 2e gedeelte van Sleep, van 16:11 tot 18:02
9 De spontane losbarsting van Antennas to Heaven.

Mijn favoriete nummer is denk ik toch Storm, al was het eerst Sleep en al komt Static nu wel weer heel dicht in de buurt. Ik weet alleen dat ik zelfs na de honderden keren Antennas nog steeds niet goed ken op 1 of andere manier. Ik luister dat nummer en ik ken waarschijnlijk elke noot maar ik vergeet altijd hoe dat nummer gaat, alleen de sfeer die ik er bij voel staat altijd helder voor de geest. Zelfs dat vind ik een pluspunt van de plaat, er is dus zelfs voor mij nog een mysterie wat misschien wel na 1000 keer pas ontrafelt wordt.

Amen.

Ik zou eens moeten terugluisteren, maar volgens mij is dat een gitaar met Ebow.

Ja, ik ben er eigenlijk na al die jaren nooit achter gekomen en ik lees constant verschillende dingen over wat het nou is.

Ik heb dit album 1,5 jaar geleden gekocht omdat een vriend van me (pulpjannis) er helemaal weg van was. toen een paar keer geluisterd maar verder niet echt de tijd voor genomen..later heb ik de cd ook verkocht. maar de laatste tijd begin ik rustige muziek met lange nummers steeds meer te waarderen en heb ik het album weer gekocht. nu ben ik bij het 2e nummer en bevalt het me al stukken beter dan de eerste keer! ik ga hem nu wat vaker beluisteren en er echt de tijd voor nemen om een goed oordeel te kunnen geven.

Sleep is echt echt fantastich! En de hele plaat is trouwens eigelijk gewoon geweldig. Ik heb de vinyl versie aangeschaft en dit is daarmee de eerste vinyl in mijn muziekcollectie (die nog een heel stuk hoort te groeien). Wel dan weer jammer dat ik het artwork niet echt zo mooi vind, ik heb deze laat dus puur aangeschaft voor de werkelijk geniale muziek.

Aiaiaiai beste kameraden, ik ben nu bezig met mijn allereerste luisterbeurt van deze cd én dit is tevens de allereerste kennismaking met Godspeed, en nu al vind ik dit bizar mooi. Ik ga weer verder genieten en beleven.

edit:
Wel een raar begin van Antennas to Heaven, ik heb het gevoel in een Amerikaanse cowboybar vol met countryfreaks te zijn beland. Misschien eens wat aandachtiger naar de tekst luisteren, dan begrijp ik 't waarschijnlijk meer.

Godspeed You Black Emperor! is uniek . Niet alleen is hun muziek niet te vergelijken met wat dan ook (zelfs Silver Mt. Zion vind ik totaal anders), maar ook ieder album wat ze produceren is een meesterwerk. Dat gezegd hebbende: Lift Your Skinny Fists like Antennas to Heaven is, vind ik althans, hun meest geniale werk en wellicht het mooiste album wat ik ooit gehoord heb of zal horen.

Vier stukken, allen met hun eigenaardigheden, gitaarexplosies, gevaarlijk rustige momenten en opgenomen geluiden en dialogen. Het is allemaal moeilijk in één keer te doorgronden en iedere nieuwe luisterbeurt ontrafelt weer nieuwe geheimen, mede door de lengte van iedere compositie (allen zo rond de 20 minuten).

Storm is een meesterlijk begin. Opzwellende geluiden, een opbouw van instrumenten en vervolgens een korte adempauze en mise en place van de instrumenten. Hierna volgt een ongehoord mooi gitaargedeelte wat doet denken aan Saving Grace en opbouwt naar één van de meest gave climaxen uit de muziekgeschiedenis. De daaropvolgende noise explosie is een voorbode voor een lang stuk minimalistische piano (nog steeds Storm) en ambient (het begin van Static).

Static doet zijn naam in eerste instantie eer aan aangezien het allemaal erg statisch oogt. Echt zo'n stuk wat je vaak moet aanhoren. De World Police sectie is echter geweldig, met een vrij typische opbouw naar een knetter van gitaarexplosie die weer uitmondt in een ambient slot.

De eerste CD (dit is een dubbel-album) is nog vrij ouderwets GYBE! met een behoorlijk duistere lading. De tweede CD geeft echter een glimp van hoop, al is het maar op een manier die je in context moet zien van de band. Het is het geluid van een wereld die er wellicht ooit zal zijn als al het andere weg is. Sleep is denk ik het meest melancholische nummer wat ik van de band ken, niets komt ook maar enigszins in de buurt. Het begint al met de oude baas en komt echt tot wasdom na de brute en letterlijk gierende aanval op je oren. Het stuk wat dan volgt (3rd Part) is zo simpel doch zo onbeschrijfelijk mooi, dat ik er alleen maar happy van kan worden. Het doet me denken aan vage beelden uit mijn jeugd, aan een tijd van onschuld. Als de drums inslaan blijft het positief en erg sterk met een alsmaar oplopende reeks aan geluiden en instrumenten. Sleep is echt fantastisch, de hele track door.

Antennas to Heaven sluit de boel af en in eerste instantie had ik hiermee het minst. Tot ineens de track inslaat en je de geheimen ontdekt. Het is het kortste nummer (de enigste onder de 20 minuten, al zei het maar net), maar wel met de meeste wisselingen van sfeer. Startend met een geinig country nummer wat langzaamaan verdwijnt en overgaat in allerlei geluiden, onder meer zingende kinderen. Dan boem! Ineens een versnelling van één minuut. Geweldig, en alsof het nog niet genoeg is ontstaat hieruit weer zo'n fantastisch melancholisch deel. Weer bedrieglijk simpel maar o zo effectief. Het album gaat echt langzaam uit met verschillende soorten ambiente soundscapes die bijna kerkelijk klinken.

Op dit moment is dit mijn favoriete album, omdat het zo uniek, zo hartverscheurend mooi en angstaanjagend tegelijkertijd is, omdat ik nog nooit een explosie van geluid zo perfect heb horen overgaan in pure rustgevende schoonheid (en dat meerdere malen) en omdat alle tracks van het album (van in totaal bijna anderhalf uur) geniaal zijn. Het is muziek zoals nooit eerder vertoond en daarna eigenlijk nooit meer herhaald, wat misschien ook wel het beste is. Het is zo dicht bij muzikale perfectie als ik maar kan hopen en een album wat na 100 keer luisteren nog even fris en vernieuwend klinkt. Eigenlijk net als Loveless van My Bloody Valentine, maar ik vind Lift Your Skinny Fists net dat beetje meer hebben wat ik niet kan vatten.

Ik heb de drang om minstens eens in de zoveel tijd een berichtje te zertten bij hét album wat ik het meest koester van allen. Ik krijg er nog steeds kippenvel van

Van de aanzwellende trompet in de eerste noten langs de alarmerend huilende gitaren tot aan de melancholische ambient die de dubbelcd afsluit (die tot in de eeuwigheid had mogen duren), ik hou van élke noot, van élke climax, van élk stuk spoken word en van élk dissonant stuk. Ik raak er niet over uit hoé goed dit is

In dit album (en in het andere werk van GY!BE ook feitenlijk) heerst een sfeer, dat ik tot op heden nooit meer ben tegengekomen. Tot ik Riding Alone For Thousands Of Miles tegenkwam. Sinds dat ik hun album ontdekt heb, staat het op repeat. Tuurlijk hebben ze goed naar GY!BE geluisterd, maar wat doen ze het goed. Op Last.fm vind je tussen de commentaren trouwens een link waar je het volledige album kan beluisteren. Een aanrader voor liefhebbers van GY!BE.

Na Yanqui UXO en Slow Riot ga ik nu alweer aan mijn derde GYBE beginnen. Ik weet dat ik er een beetje snel doorheen raas, maar ik ben erg onder de indruk van deze muziek. Ik ben gewoon te benieuwd naar de rest. Op het moment van schrijven luister ik naar de laatste noten van Storm. Dit klinkt echt geweldig. Het hoe en waarom van dit alles is mij nog steeds een raadsel. Zoals zoveel omtrent deze band mij nog een raadsel is. De stukken spoken word zijn ook weer even wat anders. Tot nu toe heb ik alleen die op Slow Riot gehoord en die staat nog steeds op mijn gehoor gebrand. Maar ook de track titels zijn om te smullen. Kleine woordspelingen zoals "Levez Vos Skinny Fists" vind ik al prachtig. We gaan verder met Static, ik kruip weer terug in mijn donkere schulp.

Wat een plaat zeg! GYBE! weet zoveel emoties vast te leggen in dit geweldige stuk muziek. Frustratie, woede, hopeloosheid, verdriet, maar ook af een toe een straaltje hoop zijn slechts enkele van de gevoelens die ik ervaar wanneer ik hier naar luister. Ook de voice clips die af en toe opdoemen vind ik briljant. Ze versterken de algehele sfeer perfect. Zoals die intercom stem van zo'n Wal-Mart medewerkster aan het einde van Storm. Of het prachtige stukje tekst van die oude man die zijn verdriet uit over de moderne wereld die te groot voor hem is geworden in Sleep.

Er komt vast en zeker een dag dat ik een uitgebreid verhaal zal schrijven over dit fenomeen. Maar voorlopig hou ik het op deze eerste score met doorgroei mogelijkheden: 4.5*

wel typisch is hoe hoger de kwaliteit van de muziek wordt, hoe hoger de kwaliteit van de discussies. tis wel lastig om in een plaat van GYBE! te komen zeg! hoeveel luisterbeurten hadden jullie nodig voor deze, want F#A# ging een stuk sneller!

Vind F#A# juist veel minder toegankelijk dan deze omdat Skinny Fists wat meer 'muziek' bevat dan F#A#. Sleep blijft wel het beste nummer van GYBE wat mij betreft, maar The Dead Flag Blues komt intussen bijzonder dicht in de buurt.

F#A# is de enige plaat die ik nog niet uitgebreid geluisterd heb. Maar van de andere platen kan ik je zeggen dat ik ze verassend snel heb leren waarderen. Yanqui UXO al bij de tweede luisterbeurt. Slow Riot zelfs bij de eerste. En deze toch ook redelijk snel. De muziek ligt me gewoon heel erg. Het zijn verschikkelijk lange nummers, maar het valt zelden of nooit stil. Er is altijd wel een nieuw geluid bezig te evolueren tot geluidsmuur, om vervolgens weer in te storten.
Verder heb ik ook heel erg het gevoel dat ik naar iets allesomvattends aan het luisteren ben. Het klinkt misschien overdreven, maar ik krijg steeds het gevoel dat er een hele wereld zich verschuild achter deze muziek.

Ik geloof dat het een zaag is.

Tering, wat een sfeer die alle macht uit je lichaam zuigt

Ik heb ook wel eens iets gelezen/gezien over dat het een gitaar is bespeeld met een schroevendraaier..

Datzelfde gevoel heb ik ook wel ongeveer bij deze muziek.

Dat is het inderdaad volgens Pitchfork

De eerste twaalf minuten van 'Storm' behoren tot de mooiste muziek ooit gemaakt. Wat een opbouw, wat een climax, wat een gevoel! De rest van het nummer hoeft van mij niet zo, hoewel ik het meestal wel beluister.
Voor mij is het nummer zo heftig dat ik het vaak niet kan of wil horen, maar op de momenten dat ik er aan toe ben, hakt het er in. Prachtig.

Met 'Static' kan ik niets.

'Sleep' en 'Antennas to Heaven' zijn mooie geluidscollage's, veel toegankelijker dan 'Storm' (waardoor ik ze ook vaker luister). Beiden hebben enkele schitterende fragmenten, maar de door merg-en-been-gaande emotie van 'Storm' hebben ze voor mij niet.

Een ongewoon en ongewoon mooie plaat. Niet één die ik makkelijk opzet, wel één om te koesteren.