Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Een van de mooiste stukjes is misschien nog wel die climax die echt helemaal vanuit het niets komt op Antennas to Heaven. Ongeveer op 6 minuten zit die. Vooral ook omdat het zo in contrast ligt met de normale werkwijze van GYBE. Helaas is hij ook alweer afgelopen voordat je het weet. Dat stukje had best wat langer mogen duren.

Ik zocht na een kleine 3 jaar hiphop weer eens naar een mooi album met muzikale bezetting. Normaal gesproken stoor ik me aan zang, dus zo kwam ik na wat research bij dit album terecht.

De kunst zit hem bij dit album in het grote aanbod variaties op de motiefjes, waardoor deze interessant blijven om naar te luisteren. Hoe mooi de individuele stukjes in elkaar zitten hoef ik denk ik niet meer over uit te wijden. Alleen de overgang tussen de stukjes verloopt niet helemaal soepel; er wordt meestal met een gigantisch lange decrescendo een overgang gemaakt, deze stukjes zijn tergend saai.

Storm is tot 17:00 heel mooi, er wordt in dit stukje ook maar met mate gebruik gemaakt van stilte. Dan volgt er echter een geforceerd stukje politiek besef, wat ik een beetje jammer vind na zo'n prachtig climax. Na 10 minuten stille overgang begint Static een beetje op gang te komen met even deprimerende viool klanken als de pianoklanken waarmee Storm eindigte. - Het blijft weer spannend tot het einde van de climax, dan gaat het snel bergafwaarts en krijg je weer met stilte te kampen.

Sleep begint jammergenoeg met gepraat. Dit is jammer omdat het hele stuk dan gebonden lijkt aan dit ene monoloogje, alsof het daarover gaat, het had veel beter geweest als ze dit hadden weggelaten. Op dit minpunt na vindt ik de 2de helft van het album vanaf 6:00 bij Sleep echt heel mooi. Het is veel minder voorspelbaar dan het eerste gedeeltje. En de stukken "stilte" zijn minder stil en bieden nog wat luisterplezier. Vooral het begin van Antennas is vrij apart. Alleen die doedelzakken op het einde hadden ze op 12:00 moeten inzetten. (In totaal had er van mij best 27 minuten ingekort mogen worden.)
4*

Misschien heb ik het verkeerd, maar ik lijk een overlap in smaak te bemerken van Hip-hop en Post-Rock. Ik zie een hoop hip-hop luisteraars die wanneer ze, zoals jij, eens iets anders willen, hun toevlucht zoeken bij GY!BE, Slint of Explosions in the Sky, dat soort acts. Enig idee waarom?

Ja, als je veel hiphop luistert ontwikkel je vaak een voorkeur voor goed in elkaar stekende teksten met veel wordplay. De rol van teksten in rockmuziek is meestal veel simpeler van aard (emotie aangeven, opzwepen, dat soort dingen), en staat veel meer gelijk aan de instrumenten.
Persoonlijk heb ik dan liever Rock waarbij de focus meer op de instrumenten en gevarieerdheid ligt.
Ik merk nu ook dat Radiohead me al veel minder ligt dan GY!(?)BE. Terwijl ik voor mijn hiphop tijd Muse erg leuk vond; een band die in hetzelfde subgenre zit.

Klinkt wel logisch ja. Hoewel ik ook rock bands ken die wel mooie, diepzinnige teksten hebben. Maar ik snap wat je bedoelt.

Vandaag Slow Riot en deze plaat binnen gekregen, gelijk beide platen achter elkaar beluisterd, maar wat waren het 2 moeilijke, maar erg mooie "eerste" luisterbeurten,: vanavond nog maar eens goed en aandachtig beluisteren, vooral aandachtig, als je er even niet inzit kan je een climax missen, en de aanloop naar climaxen in GY!BE nummers zijn eigenlijk net zo mooi als de climax zelf.

Vindt trouwens dat hij veel minder toegankelijker is dan F# A# (Infinity), waar ik meer in fragmenten zat dan in een nummer van 22 minuten, wat komt door gebrek aan stiltes.

Grens van wat nu opbouw en climax is, is vaak erg vaag, Dat vind ik wel knap. Je weet wel wanneer je in de buurt van de piek bent. Maar het precieze topje hangt denk ik wat meer van je eigen smaak af.
De laatste weken luister ik dit album weer af en toe. Behalve nummer 2 heeft de CD nog nauwelijks aan kracht verloren. Storm is denk ik een van de absolute muzikale hoogtepunten in mijn muziek collectie. Wat een opbouw. Wat een climax. Wat een geweldige sfeer! Het is een en al euforie zoals je het niet gewend bent van GYBE. En dan na 10 minuten vrolijkheid is de overgang naar de dreigende geluiden ineens wel erg groot!
Zoals ik zei. Static doet me wat minder dan voorheen. Tot en met de atoomklok en de priester is de opbouw heel interessant te noemen. Daarna vind ik het toch te weinig muzikaal worden om keer op keer leuk te blijven. Er mist wat melodie.
Sleep blijft ook een absolute topper. Hoewel de oude man aan het begin me langzamerhand begint te vervelen. Op muzikaal gebied blijft het fier overeind. M.n. de tweede climax ben ik nu meer gaan waarderen.
Antenna's was in het begin bijna een skipnummer. Omdat ik er geen samenhang in ontdekte en omdat er na 7 minuten ineens een ellenlange kale vlakte leek te zijn. Gelukkig ben ik helemaal gegroeid in dit nummer, wat eigenlijk de meest veelzijdige is op het album. Het begint met het meest grimmige countrynummer ooit gemaakt. In mijn gedachten zie ik een skelet in een schommelstoel de banjo bespelen en Baby-o zingen. Het stukje met de Franse kindertjes is vervolgens weer totaal tegenovergesteld. Een heel klein stukje vrede en onschuld. Een klein binnenpleintje in een grote stad. Die kleine fragmentjes zijn op dit album perfect gedoseerd aanwezig. Op FA iets teveel. En op Yanqui weer te weinig. Na de Franse koters is het even stil en lijken de mannen van GY!BE zelf ook even niet te weten hoe nu op te bouwen. Dus gooien ze maar in een keer alle remmen los! Dit respecteer ik heel erg omdat het totaal niet volgens hun gebruikelijke formule gaat. Wat hun ware anarchistische aard nog eens extra onderstreept. Daarna volgt een (misschien wel iets te lange) aanloop naar een mooi einde. De laatste minuten 'Antenna's to Heaven' is echt prachtig. Zulke aparte geluiden. Een perfect einde.

Al met al ben ik nog steeds erg content met dit bijna-meesterwerk.

Geen toegankelijk cd maar toch eentje die nog steeds met plezier in de lade wordt gepusht... als ik alleen luister tenminste. Want mijn huisgenoten die toevallig binnen komen op dit eigenste moment durven de klanken die uit deze GYBE release komen wel eens verwarren met bombs over Bagdad.

Sommige delen van tracks al eens een paar keer waar genomen in documentaires allerhande dus GYBE = bekender dat je wel eens zou kunnen vermoeden.

een aanrader voor de eenzame klank liefhebber.

Het tweede volledige album van de eigenzinnige Canadese formatie Godspeed You! Black Emperor (vanaf nu GY!BE) onder leiding van Efrim Menuck is weer een lange zit. Net zoals de vorige is dit album weer opgebouwd uit vier lange nummers of, beter, composities, die in verschillende stukken verdeeld zijn en naadloos in elkaar overlopen. Wat ik eerst al even wil noemen, is dat de genre-aanduiding rock hier een beetje misleidend is, want dit valt natuurlijk om de post-rock en dat is in mijn ogen totaal niet te vergelijken. De enige overeenkomst zijn eigenlijk de instrumenten, want post-rock is het spelen van orkestrale op instrumenten die vooral in de rockmuziek gebruikt worden, zoals de elektrische gitaar en de drums. In dit gezelschap is dit nog aangevuld met een viool en cello.

Het eerste nummer, Storm, begint vrij rustig met een typerende opbouw voor dit gezelschap, maar het grote verschil dat ik bemerkte met het vorige album werd in deze eerste zes minuten al duidelijk: dit is veel vrolijker en voller dan het vorige album, dat een aardig goede beschrijving van de apocalyps gaf. Dit is veel luchtiger, maar toch nog een erg moeilijk stuk muziek wat je zeker de tijd even moet geven, want ik kan eigenlijk wel voorspellen dat dit de eerste keer luisteren niet aan de verwachtingen gaat voldoen.
Static klinkt iets leger dan het vorige nummer en doet weer een beetje denken aan F#A# (infinity). Er is weer diezelfde sfeeropbouw door middel van violen en het doet allemaal al weer iets donkerder aan, maar waar F#A# (infinity) me aan de ondergang van de gehele aarde deed denken, klinkt dit meer als een heel oud dorpje dat langzaam ten onder gaat. Het is dus iets minder grootschalig in mijn ogen, maar daarom niet minder sfeervol en aangrijpend.
Het eerste nummer van de tweede cd van dit dubbelalbum begint met Sleep, wat weer begint met een verhaaltje van een oude man die je na twintig keer luisteren echt wel zat bent. Gelukkig volgt op dit stukje het naar mijn mening mooiste stukje muziek ooit gemaakt, dus dit wordt volledig goedgemaakt. Het nummer laat precies zien wat nu de grote kracht is van GY!BE, namelijk een nummer erg klein laten beginnen, waarop er naar een grote climax toegewerkt wordt. Het mooiste hieraan is nog, zoals Dn!S voor mij al een keer opmerkte, dat de climax niet precies geplaatst kan worden en dat het mooiste stuk voor iedereen ergens anders kan liggen. Dit, in tegenstelling tot vele 'normale' rocknummers die een climax neerleggen zo van: 'Hier heb je het, dit is onze climax en zoek er vooral niets achter.' Voor mij is het mooiste stuk in dit nummer eigenlijk nog het punt rond 16:10 waar de drums erin komen en men eigenlijk echt naar het grote punt toe gaat werken. Dit is zo waanzinnig knap gedaan, ik kan het eigenlijk alleen maar buitenaards mooi noemen.
Antennas To Heaven begint met een zeer apart stukje kampvuurmuziek en dat is ook gelijk het enige stuk waarin gezongen wordt, maar ik denk niet dat GY!BE dit zelf gemaakt heeft. Het nummer is het vreemdste nummer dat op het album is gezet, met aparte soundscapes en een lange 'stilte' met alleen achtergrondruis die op 12:10 begint en pas eindigt rond de 17:00. Het geluid neemt daarin wel steeds toe, maar pas rond de 17:00 begint de band weer echt te spelen. Dat einde van het album is dan wel weer erg mooi, met vreemde geluiden die echt een gevoel geven dat het album 'af' is.

Er kan dus wel gesteld worden dat ik ook van dit tweede album van GY!BE erg onder de indruk ben. Ik heb drie jaar geleden al een keer alle albums van dit gezelschap digitaal binnengehaald, maar toen kreeg ik er geen vat op. Toen ik het nu een half jaar geleden nog een keer probeerde, pakte F#A# (infinity) me ineens en daarna kon ik de rest van hun albums ook steeds beter waarderen. Waar F#A# (infinity) nu ondertussen ook hoog in mijn top 10 staat, blijft dit album, vooral door een mindere sfeer, daar toch nog wel wat bij achter, hoewel hij de vijf sterren ook bereikt heeft. Voor mij is dit nog steeds het moeilijkste wat GY!BE gemaakt heeft en nog steeds vind ik het af en toe nog een tikje langdradig. Dat mag de pret echter niet drukken, want als dit je eenmaal pakt, laat het je niet meer los en wil je niets anders meer. Ik zou evenwel niet met dit album van deze formatie beginnen, maar F#A# (infinity) of de EP Slow Riot for New Zero Kanada, die zijn beide iets toegankelijker.

Mooie recensie!

Apart dat je F#A# (Infinity) toegankelijker vind, dat vind ik persoonlijk door het gebrek aan muzikale explosies een stuk lastiger uit te zitten. Qua sfeer inderdaad wel stukken beter dan de rest van hun werk.

Overigens is het stukje aan het begin van Antennas to Heaven gezongen door ex-bandlid Mike Moya (tevens naamgever van het eerste nummer op de Slow Riot EP), en dus wel door de band zelf opgenomen.

Mooie recensie, Lukk0.

Toch even reageren op twee puntjes:

Post-rock is gewoon een subgenre van rock. Dus het klopt wel hoor. Rock is gewoon een breder genre dan je wellicht denkt.


Ik heb dit album wel vaker gehoord en ik ben het nog steeds niet zat. Mooi mijmerstukje en een goede inleiding van voor mij het beste nummer op dit album. Het brengt je meteen in de goede stemming, wat mij betreft.

Het is een gesampled stukje muziek, ingezongen door Mike Moya, een ex-lid van GY!BE.

Ik dacht dat het inderdaad een gesampled stukje was, maar niet door GY!BE gemaakt. Zo leer je nog eens wat.

Och, details details, verder wel een goede review!

Jeej! Eindelijk heb ik dit album in bezit. Blijkt dat ze bij Velvet gewoon alle GYBE's hebben staan

Wordt het nog wat tussen mij en GY!BE? Deze bevalt me ook al weer beter dan de voorganger en de hieraan voorafgaande EP. Gewoon meer muziek en minder klankvormen. Het zal nooit helemaal mijn ding worden. Daarvoor houd ik teveel van de 'normale' songstructuur en blijf ik dit te lang uitgesponnen en te repetitief vinden. Maar er zitten wel kippenvelstukjes in als strijkers en gitaren elkaar opstuwen naar een climax. Daarom toch een mooie 4****.

is dit nice?

best wel, wel de minst toegankelijke imo

Apart, ik vind F#A# een stuk minder toegankelijk dan deze.

Veel meer soundscapes, terwijl deze plaat wat meer muziek in zich heeft.

Ik deel de mening met hierboven, just ter info

Ik vraag me af of het nog goed gaat komen tussen dit dubbelalbum (deze band?) en mjuman. O.g.v. de vele positieve waarderingen en commentaren hier (ook van users wier smaak ik wel kan volgen - en dat geldt niet voor iedereen) zou dit wel 'kaasje voor baasje' moeten zijn.

Edoch niets blijkt minder waar, ik worstel ermee - heb ik dit album opstaan terwijl ik werk, no problem, het verdwijnt achter de horizon van mijn bewustzijn en past prima in de sinusoïde van mijn gedachtegang. Totdat ik stilval aan het toetsenbord en even luister, of totdat ik alleen maar luister - dan dringt zich onmiddellijk de vraag naar voren naar wat voor pretentieuze bombast ik nu weer aan het luisteren ben. Het is zonder meer vernuftig gemaakt, en er wordt intelligent moeilijk gedaan maar die pretentie irriteert me en zelfs zodanig dat ik me afvraag of ik na de volledige zit van ca 85 minuten een stempel in mijn thuiswerkschriftje krijg. Dat heb ik wel verdiend dunkt me. Ik twijfel en zet voorlopig in op 2,5 - een dikke vriendschap zit er volgens mij niet in, maar ik kan me vergissen; al moet het kwartje dan wel vallen.

Ben het in hoofdlijnen wel met je eens. Ik was ook afgegaan op de hoge beoordeling, maar vond het teleurstellend. Tergend trage opbouw en ook te gekunsteld; geforceerd moeilijk doen idd. Blijkt ook uit die overdreven, pretentieus lange titels.

Hij stond hier op 3,5*, maar ik ga naar 3*.

A Silver Mt. Zion, de zusterband van Godspeed, vind ik denk ik boeiender.

bizar. ik vind dit net van de meest spontane, natuurlijke en evidente muziek ooit gemaakt. het lijkt wel of de ganse plaat gegroeid is uit eindeloze jams waarin enkele ideeën op een organische manier door samenwerking en een soort van spontane "chemistry" tussen verschillende individuen uitgegroeid zijn tot de volwaardige symfonieën die uiteindelijk op plaat zijn gepleurd.

Dat gevoel heb ik meer bij 'A Silver Mt. Zion', althans bij dat ene album dat ik van die groep ken (ben de titel even kwijt).

Te lang jammen kan de spontaniteit juist ook uit de muziek halen doordat te lang wordt nagedacht over bepaalde thema's en in welke richting die zich (zouden) moeten ontwikkelen.

Het album heeft mij ook nog nooit enthousiast kunnen maken. Een eindeloos gepiel vind ik het vooral. Maar dat zal wel aan mij liggen, heb ik altijd gedacht. Zo heel af en toe zet ik 'm weer eens op.

Nee dus, je bent niet de enige.

Ik voel mij meteen een pak minder eenzaam.

85 minuten was ook wel erg lang; en ik bleef op mijn stoel zitten wachten tot de juffrouw zou komen en ik een stempel kreeg. Toen ze niet kwam heb ik maar een dubbele espresso gemaakt en Cabaret Voltaire Mix-Up opgezet - even wakker worden met een mental floss. Dat zijn ook gemixte stukjes, maar wel lekker kort en elektronisch.

De zeer geringe variatie in de lengte van de eerste drie nummers helpt ook niet echt mee aan de indruk van een heel spontane plaat. Toch vind ik dit wel aangenaam zolang het opstaat (voel me niet eens per se bevrijd als het afgelopen is), de urgentie mis ik alleen een beetje. Dan kom ik per saldo net iets hoger uit dan de sceptici hierboven.