Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Nope, maar dat maakt niet uit. Weet zeker dat het album het wachten waard is, al is het maar om de laatste 8 minuten van Sleep...

De Sounds hier heeft 'm ook gewoon liggen (Venlo).

Als je zoekt op 'godspeed' zie je dat ze heus wel meer hebben, het gros staat alleen met een typfoutje/cut-off gecategoriseerd (Godspeed You Black Empero). Desalniettemin, Bol.

Verrek, je hebt gelijk. Wat flauw. Deze hebben ze enkel in lp.

Iets verkeerd tegen?

Ik heb (nog) geen platenspeler.

Godallemachtig, wat is Sleep toch een fan-tas-tisch nummer. Die opbouw is zó ontzettend sterk.

De outtro van Sleep zijn de mooiste kleine 10 minuten muziek die ooit zijn gemaakt. Punt.

Eens. Janken geblazen.

Raad eens wat daar spontaan op de deurmat lag. Alleen al de hoes straalt kracht uit! Gauw opzetten en genieten van het mooiste muziekstuk ooit (Sleep). Al zal de rest ongetwijfeld niet onder doen.

Zie hier mijn poging om een review te schrijven over deze muziek.

Oké.... allereerst heb je daar Storm. Vrij tragisch nummer, het is alsof al de natuur op de wereld verdwijnt. Bij de eerste keer luisteren zal menig mens overweldigt worden. De standaard voor dot album is meteen gezet (Buitenaards mooie muziek van zeer hoge kwaliteit). Net zo als alle andere nummers is Storm verdeelt is stukken.

Static is een stuk donkerder en minder emotioneel dan de eerste track (behalve het begin dan). Het zal je ook minder overdonderen, maar dat maakt de kwaliteit er niet minder om. Vooral het stuk "World Police" is een bijzonder staalje depressieve rock.

Ja... Sleep.... Huilen, huilen en nog eens huilen. Ik wist niet wat me overkwam. Mooiste muziekstuk allertijden. Vooral de hartverschuurende laatste 8 minuten zijn onbeschrijfelijk.

De laatste track is bijna even goed als Sleep. Heel anders dan de andere nummers, maar net zo emotioneel en gevarieerd. Absoluut subliem. Vooral het laatste stuk is ubervreemd en mooi.

Beste album allertijden? In mijn ogen wel. Dit is emotie. Dit is muziek.

Berichten verplaatst naar Godspeed You Black Emperor!

De enigste emotie die het hier oproept is irritatie.

En dan toch nog 3 sterren?

Ben ik benieuwd naar de minder enige emoties.

Bedankt voor de leuke reactie. Ik schrijf een recensie over mijn favoriete album allertijden en dan kom je hier mee aan. Wat is er zo irritant aan de muziek?

Don't feed the troll.

Kon het niet laten om erop te reageren.

Geen dank hoor, ik mag mijn eigen 'mening' er toch wel tegen aangooien. De irritatie zit gewoon in de lengte en overal bijzonder saaie stukken afgewisseld met briljante stukken, daarom haal ik bijna nooit het einde van dit album ook al is ie mij al zo vaak al aangeraden. Zelfde probleem heb ik ook met dit album.

En als ik zal trollen waarom zal ik dan een 3 geven?

Dat had je dan ook op een andere manier kunnen zeggen. En die stukken zijn een prachtige spanningsopbouw. Dat is wat dit album zo uniek maakt. En daar hou je van of niet.

Natuurlijk kon ik het op een andere manier zeggen maar wat maakt dat nu voor verschil...

Nou ja prachtig, ik mis er gewoon iets in wat ik wel vindt in Slow Riot for New Zerø Kanada en F♯A♯∞, ik hoor er zelf weinig progressie in. Ook snap ik niet wat er zon bijzonder spannend is aan een nummer als sleep waar je alle opbouwen al van mijlen ver ziet aankomen, voor mij zit er dus compleet geen spanning in. Het doet zelfs zwaar stereotiep aan. Daarom vindt ik postrock ook totaal niet spannend(ja ok je hebt lichtelijk gelijk) omdat er voor mij geen spanning inzit, en ja ik weet dat spiderland in mijn top tien staat maar dat valt amper nog onder post-rock. Veel effectiever geluid vooral, en de vooruitgang van spanning zit daar wel duidelijk in.


Zie boven, ik vindt het helemaal niet slecht maar gewoon dodelijk saai door de lengte en ontbreken van spanning.

De voorspelbaarheid is ook mijn breekpunt geweest met dit album. Het zijn mooie muziekstukken maar het steekt allemaal hetzelfde elkaar, kaal beginnen met een paar instrumenten, dan steeds meer erbij gooien en harder spelen totdat het allemaal ontploft in een grote uitbarsting. Zoiets kan natuurlijk je ding zijn en dat kan ik ook begrijpen, het is natuurlijk mooie muziek, maar na een paar luisterbeurten hoeft het voor mij niet meer. Met een flinke tijd tussen de luisterbeurten in kan ik er wel van genieten maar als ik dit één keer in de week luister ben ik het zo kotsbeu.

Mooie muziek? Het is voor mij verschrikkelijk onbeschrijfelijk prachtig. En is die zelfde opbouw nou echt zo storend?

Godallemachtig wat zijn de laatste minuten van Sleep toch fenomaal. Die climax rond 21min. hoort tot de meeste extatische stukken muziek ooit geschreven. Wat ben ik blij dat ze eindelijk terug gaan touren

Berichten verplaatst naar Godspeed You Black Emperor!

---

Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas To Heaven. Zielen ontwaken, ogen openen en lichamen bewegen. Een nieuwe dag begint, de zon schijnt fel op het gezicht wanneer de biologische gordijnen opengaan. Handen rekken zich uit, rapen nog wat reserves energie bij elkaar om het net ontwaakte wezen te helpen richting het ritme van de dag. Mensen, dieren, insecten, planten. De zee, de zon, de wind, de aarde. Alles word in beweging gezet. Het leven begint. De eerste glimlach, de eerste traan, de eerste dans. Volmaakt en levendig. Vast in een stroomversnelling van emoties.

Gathering Storm/Il Pleut a Mourir[+Clatters Like Worry]. Een naschok van het begin. De rust keert terug. Dieren gaan op zoek naar eten, insecten vullen de randen van stoepen en de mens werkt, de mens consumeert. Terwijl de aarde beheerst draait. Al die landen onder dezelfde lucht. Al die natuur op dezelfde aarde. Ze zorgt goed voor zichzelf. Laat het water met bakken uit de hemel vallen, verlicht de meest onbewoonbare gebieden met heftige lichtflitsen. Haar adem laat gigantische molens draaien. Brood voor de volgende dag. Haar armen duwen tegen de oceanen, laten gigantische vloedgolven over het land gaan. Ze trekken alles waar ze bij kunnen mee de zee in. Haar voeten stampen, laten de aarde trillen. Huizen verdwijnen in de hitte van het middelpunt van de aarde. Dan trekt de aarde zich terug. Mensen, dieren, insecten en planten laten zich voorzichtig weer zien. De zon schijnt fel op de ravage die ooit hun huis was. Droogt alles weer op.

"Welcome to Barco AM/PM..." [L.A.X.; 5/14/00] Een grote zwarte bus stopt bij een tankstation, ze halen wat te eten en drinken. Ze zijn al uren onderweg... Een groep agenten houdt hun tegen... Controleert hun papieren...

Cancertowers on Holy Road Hi-Way: Teleurgestelde gezichten. Op de achtergrond grote zendmasten van de geldschieters op dit moment. Ze hebben altijd hun best gedaan voor de wereld. Maar het mocht niet baten. Uiteindelijk draait alles om controle en macht. Ze prutsen wat aan hun gitaar, de handen jeuken... De ether word gevuld met onverstaanbaare heroïsche klanken.

---

Terrible Canyons of Static. De bus trekt langs troosteloze gebieden. Het dashboard-licht word steeds zwakker, de grijze massa steeds intenser... Een helikopter schijnt over te vliegen, deze ellende hebben we toch al gehad? De grijze knipperende massa slokt de bus op.

Atomic Clock. Een zucht vult de bus. Gevolgd door gebrabbel uit de ether. De radio word harder gezet. Iedereen begeeft zich naar buiten. Een man in kapotte kleding krabt wat aan zijn baard.

Chart #3. Grote zwarte dozen gevuld met buizen worden naar buiten geloodst. Instrumenten maken contact met de buizen door kabels. Soms met kleinere pedaaltjes ertussen. Snaren worden ingesmeerd door een kleverige substantie. Er word niet geluisterd naar de radio, hoe hard die ook staat. Het is genoeg.

World Police and Friendly Fire. Zittend op de zwarte dozen gevuld met buizen word er geluisterd en gereageerd. Het is een heftig gesprek. Elk moment kan er iemand doorslaan, elk moment kunnen de stoppen doorslaan. Iemand houdt ferm een schroevendraaier vast. Klaar voor wat er komen gaat. De onderwerpen zijn divers, de gemoedstoestanden niet. Negativiteit wint het van alles. Een man dreigt de boel op te blazen als het nodig is. Terwijl het gesprek in volle gang is duikt iemand in de grijze massa om zich heen. Het word gezien als verraad. De hel breekt los. De buizen trillen en maken niet de geluiden die ze horen te maken. Grote zware schoenen rammen op de pedalen, terwijl instrumenten beginnen te kraken. Dan een verademing... De man keert terug uit de grijze massa. Gewapend met nog meer pedalen en instrumenten. "Laten we afmaken waar we mee begonnen." De man is niet te verstaan. Iedereen verliest zichzelf in een gigantische climax die de bus laat beven en schudden. De hel sluit zijn ogen. Doodsbang en laf. Zijn ware gezicht.

...+The buildings They are sleeping Now. Splinters liggen op de grond. Boven de grond zweeft een grote zwarte wolk die stinkt naar beschadigd metaal. Bloed druppelt vanaf een gitaar-snaar op de grond. Een man veegt het zweet van zijn voorhoofd, een zwarte plek blijft achter.

---

Murray Ostril: "...They Don't Sleep Anymore On The Beach...". Beelden van Coney Island. Een verlaten kermis. Vergeeld reuzenrad. Jonge stelletjes vreeën op het strand, nu beroven ze de ouderen. De dingen veranderen...

Monheim: Een deur opent, straatverlichting schijnt de kamer in. Een schaduw beweegt. Ontdoet zich van zijn zware tas. Legt zijn sleutels op een kastje. Loopt naar de koelkast, neemt een slok cola. Blijft even staan, tranen in zijn ogen. Laat de koelkast open staan en gaat naar de slaapkamer. Stropdas af, overhemd uit, het hoofd zweeft richting een kussen. Ogen gaan dicht. De ademhaling word rustig, hij gaat in een foetushouding liggen. De handen klemmen het kussen vast. De gesloten ogen gaan liggen. Glippen weg van het bewustzijn... Het lichaam verdwijnt in het bed, drukt zichzelf naar beneden. De energie gaat liggen, het brein gaat op de automatische piloot.

Een wereld met vreemde kleuren. personen die om de haverklap veranderen. Pak maar mijn hand we gaan verder en verder... Vissen die lopen, vogels die klimmen in bomen, honden met tientallen koppen. Hier is alles mogelijk. De wereld gaat in de versnelling, flitsende camera's, de hoofdrol in een film. Je zwemt in het geld en trekt door de mooiste gebieden. Kust de mooiste vrouwen en wint van de grootste krachtpatsers! Je vliegt over het land met gemak.

Broken Windows, Locks of Love pt III. Nooit tot het besef komen dat je droomt. Het zou alles kunnen verpeste, de boel kunnen verstoren. Want als je geen controle meer hebt kan je in paniek gaan raken. De wereld om je heen zal zwart kleuren, de meest vreselijke wezens zullen je komen halen. Je in de nek hijgen, je zal ze ooit te pakken krijgen. Waarom kwam je tot het besef? Nachtmerrie.

Nachtmerrie: Je handen branden en je mond kan niet schreeuwen. Vertraagd ren je weg van de monsters. Vertraagd ren je richting de hoofdrol in de film. Monsters krijgen je te pakken en trekken je naar achter. Blijf kijken naar de mooie dingen, denk eraan... Niet ontwaken, de echte wereld stelt je teleur. Een kus maakt de man wakker.

Mooie ogen kijken hem aan. Zijn vrouw. "Het geeft niet... Het komt wel goed". Ze omarmen elkaar en vallen samen in slaap. Dromend over de hoofdrol in de film. Broken Windows, Locks of Love pt III

---

Moya sings "Baby-O"/Edgywingsetacid/glockenspiel duet Recorded on A Campsite in RhineBeck, N.Y./Attention...Monami...fa-lala-lala-la-la... [55-St.Laurent]. Liedjes bij het kampvuur aangevuld met lieve belletjes en spelende kinderen. De rust is teruggekeerd. Muzikanten betreden een zelfgemaakt kartonnen podium, ze hebben hun kleding gewassen en halen brokstukken uit hun tas. Brokstukken die ooit muziekinstrumenten waren.

She Dreamt She Was A Bulldozer, She Dream She Was In A Empty Field. Breed lachend plakken de muzikanten hun brokstukken uit elkaar met kinderlijm. Een vrouw met kort haar schrijft wat krabbels op een karton en zet dat voor het podium. Ze hebben nieuwe zwarte dozen... gevuld met buizen. Ze kijken elkaar vol spanning aan. Gezonde spanning. Hun instrumenten lijken al wat meer op hun oude vorm. Ze gaan weer zitten zoals voorheen, bij de grote zwarte bus en sluiten vrede met de aarde. Een gigantische vredesmars vult de ruimte. Een ruit barst open van het lawaai en laat wat karton wegwaaien.

Een van de muzikanten kijkt naar het zwevende karton en gaat met zijn hoofd iets schuin en dan weer recht. Zonder zijn oog van het karton af te wenden speelt hij op zijn gitaar. De rest volgt hem, wachtend tot het karton terug het raam in zweeft. Alles komt uiteindelijk goed. Er is hoop. Het karton treuzelt en de groep muzikanten begint het aan te moedigen. Trots zweeft het karton op eigen kracht naar buiten. Trots en nostalgisch klinkt het applaus. De buizen trillen van genot. Het gebroken glas schittert fel, de muzikanten hebben er geen last van. Met gesloten ogen kronkelen ze over hun gitaren, violen en percussie. Er is hoop. Het echoet over de straten...

Deathkamp Drone. Ze verlaten het podium. Zoekend naar wat er nog meer gebeurt in de wereld. Maar ze zetten de tv niet meer aan. Ze kunnen het niet meer. Ze kijken niet meer in de krant. Ze kunnen het echt niet meer.

Antennas to Heaven. De vrouw met kort haar pakt een cassette-bandje. "Zo zou het klinken als het zover is. Niet zozeer heftig en vernietigend. Meer als een openbaring... ofzo". Niemand reageert, geintrigeert luisteren ze naar het geluid, een enkeling slikt. De cassette is vals omdat het zo vaak al gedraaid is. Een stilte. Iemand begint voorzichtig te applaudisseren....

*5

Waanzinnige recensie weer van jou van een waanzinnig album!

aan de ene kant... ja leuk stuk.... aan de andere kant.. wat een hoop onzinnig gebabbel... na het lezen van dit stuk heb ik echt totaal geen idee waar het album over gaat... en na het horen van het album heb ik totaal geen idee waar dit stuk over gaat

Haha, prachtig. Vind ik stiekem ook een beetje. Muziek moet voor zichzelf spreken. Een slokje cola en in een foetushouding gaan liggen. Ik zie het niet voor me. Desondanks tof dat je de tijd neemt. Volgens mij kent jouw fantasie geen grenzen. Iemand 'on drugs' zou het nog minder moeilijk verwoorden.

Nu vier keer geluisterd en ik stop ermee. Tijdens de eerste helft hoor ik nog wat leuke stukken, maar bij de tweede verliest men geheel mijn aandacht. Op zich helemaal niet verkeerd, maar om een of andere reden verkies ik zelfs als achtergrondmuziek andere dingen. Terwijl ik F#A# wel erg boeiend vind.