Roxy Music - For Your Pleasure (1973)

In Every Dreamhome a Heartache, prima urban drama; Do the Strand to get the party going, daartussen zeker For Your Pleasure.

Bogus Man is de Animals (Byrne) van Ferry - meer niet

Verdummele wat een heerlijke plaat is dit toch.... een verse cd die ik achter mekaar aan het draaien ben. Kon hem al lang en vond het begin album altijd tikkeltje beter. Ik geloof dat dat ook wel met nostalgie te maken heeft. Deze veel later geluisterd om onverklaarbare reden. Alle nummers lekker en moeilijk een beste aan te wijzen. Verhoog naar 5

HansVonzegt:Dan zou ik zeker eens 'Stranded' proberen, die ik persoonlijk nog wat hoger waardeer dan deze en het debuut. Dit album is wat gelijkmatiger dan het debuut, waar briljante nummers als "If there is something" werden afgewisseld door meer experimentele nummers, maar toch geef ik de voorkeur aan 'Stranded' welke meer 'mellow' en daarom op termijn genietbaarder is, zonder dat het aan het behaagzieke van de latere Roxy raakt. Vanwege de revolutionaire impact en de faam van Brian Eno worden de eerste twee meestal hoger aangeslagen, maar dat is wat mij betreft niet helemaal terecht. Het inruilen van Brian Eno door 'wonderkind' Eddie Jobson was helemaal niet zo gekke move.

De eerste drie albums ( dus ook deze) schurken in kwaliteit heel dicht tegen elkaar aan.
Het debuut is in produktie minder goed, maar dat is op deze een stuk beter.
Jobson i.p.v Eno is zeker geen straf, al had Eno er voor mij ook niet uit hoeven stappen.
Jobson was wellicht muzikaal onderlegder, en meer een geschoolder muzikant.
Heeft fraaie dingen laten horen bij Roxy.

Rare band, die Roxy Music. Hybride noemen ze het tegenwoordig. Te intellectueel en stijlvol voor de glamrock en te vreemd en kitscherig voor de progrock. Aan de ene kant was er de ene Bryan (Ferry) met zijn voorliefde voor ballads, crooning en 50-er jaren vaudeville, aan de andere kant was er de andere Brian (Eno) die een voorliefde had om met tapes te experimenteren. 'We had everything in there from Liza Minelli to the Velvet Underground to systems music to 50s’ rock and roll' (Manzanera). In het begin van hun carriere kon het niet treffender worden uitgedrukt; tijdens concerten stond Ferry en zijn piano aan de rechterkant van het toneel, Eno met zijn synthesizer aan de andere kant.
De heren hebben altijd beweerd dat de songs van hun eerste twee albums een groepsgebeuren is geweest maar dat hun managers erop aandrongen om Ferry zijnde de zanger, centraal op het toneel te plaatsen. En daarmee werd Ferry het gezicht van de groep (hoewel hij alle liedjes schreef). Eno vertrok na het tweede album.
Gekscherend is wel eens verteld hoe For Your Pleasure (1973) tot stand is gekomen. Ferry speelde ergens in zijn huis de liedjes, MacKay, Manzanera en Eno kwamen langs, gaven hem op zijn flikker, zeiden dat moet je nooit meer doen en speelden daarna hun partijen in.
Hoe het ook zij: For Your Pleasure is het beste album dat Roxy Music heeft gemaakt. Een perfecte balans wordt gevonden tussen Ferry’s popperige soul aspiraties en Eno’s experimenteerdrift. Liedjes begonnen gewoon en dan kwam Eno langs om weer eens een gitaar, sax of piano door de mixer te halen en werden die gewone liedje bijzonder terwijl ze uitstekend luisterbaar bleven. Dat gold zelfs (of juist) voor het krautrockerig Eno nummer op deze plaat: 'Bogus man'. Die botsing qua stijlen, heeft iets moois tot stand gebracht. Het is het voorbeeld van wederzijdse bevruchting, hoe tegengestelde geesten elkaar beter maken.
Op Stranded (1973) was er geen Eno maar meneer Jobson. Men was nog in goede doen zeker door het succes van For Your Pleasure. Het zelfvertrouwen straalde van de plaat af maar je begint al te merken dat Ferry weer in zijn hoek begon te kruipen. Het aantal rustige ballads nam weer toe zodat hij weer lekker romantisch kon zwijmelen. Alleen het overheerst niet. Naast de rustige nummers bleef er aandacht voor de rockers. Het gemis van Eno werd opgevangen behalve door variatie qua nummers ook door variatie in de nummers. Mooiste voorbeeld is 'Mother Of Pearl” dat rockerig begint maar rustig eindigt. Twee voor de prijs van een. Zo kan je een probleem ook oplossen.
Roxy Music is slim: op hun platenhoezen staan uitermate mooie vrouwen in interessante poses. Bedoeling daarmee is de mannenblikken te trekken waarna de stap om de onbekende muziek te beluisteren, geringer wordt. Let wel: ik spreek hier over het tijdperk waarbij naar een platenwinkel werd gegaan en je de betreffende platen uit platenbakken diende op te vissen. Bekende hoesdames waren Amanda Lear (omgebouwde man) op For Your Pleasure en Jerry Hall (ex van Mick Jagger) op Siren.
Roxy Music heeft altijd problemen gehad om een basgitarist te vinden. Dat probleem werd opgelost door sessiemuzikanten in te huren. Nu is dat gewoon; toen nog niet.
Inmiddels heeft Eno zijn eigen carriere gemaakt met name als producer (zie U2, Talking Heads), heeft ambient music tot ontwikkeling gebracht en is nog steeds bezig met geluid te experimenteren.
Ferry is in zijn croonershoek gekropen; eerst met Roxy Music daarna solo met commercieel succes dus weinig avontuurlijk.
Manzanera heeft een aantal solo albums uitgebracht waarvan Diamond Head een aantal puike nummers bevat maar daarover elders.
(uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

Een goed stuk, maar dit gedeelte is uit het rijk der fabelen. Ferry, zelf een kunstacademie student, componist en bedenker staat er niet bepaald bekend om dat hij zich door iemand de les laat lezen, daar is hij simpelweg te dominant voor. Leuk detail is ook dat Ferry zelf alle hoezen van RM heeft ontworpen en zich dus met het totale concept van de groep bemoeide. Tot in de kleinste details.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
For Your Pleasure heeft bij vlagen een haast betoverende sfeer. Neergezet door fraaie en/of pakkende melodieën, synthesizers, gitaren. Soms meer richting het experiment, net zoals op het debuutalbum is dit vooral meer op kant B te horen. Dit is niet altijd even geslaagd, zoals op het te lange Bogus Man.
Daarom geef ik ook hier - net als op 'Roxy Music' de voorkeur aan de uitstekende kant A van de plaat. Met de geweldige opener Do The Strand, het sfeervolle Strictly Confidential, het swingende Editions of You en het ronduit briljante In Every Dream Home a Heartache met die schitterende finale. Weer een zeer originele en fraaie plaat van Roxy.

Het is er eindelijk eens van gekomen, tot voor kort was Avalon het enige album van Roxy Music dat ik kende. Ik kende wel individuele songs van andere albums maar had nog nooit een volledig album uit de beginperiode van Roxy Music geluisterd. Ik ben er wel eens aan begonnen maar het kostte me teveel moeite dus telkens afgehaakt. Op één of andere manier passen de stukken nu wel, fascinerend.

Roxy Music, één van die jaren 70 bands waar ik eigenlijk nog net te jong voor was toen ze hun beste albums maakten. Enkel de hits zag je op Top Pop en daar zag je ze tussen glam rock acts als de Sweet, Mud, Garry Glitter, Suzi Quatro. Voor een 12 jarige lastig om dan het verschil goed te zien als je Eno in één of ander buitenaards pak rond ziet lopen. Maar toch kwam ik er snel achter dat deze muziek tot de betere, echte progressieve muziek hoorde. Maar veel verder dan de op de radio uitgezonden hits kwam ik eerst niet. Wel luisterde ik vaak 's avonds laat naar een programma op Radio Veronica waar ze langere nummers uitzonden van de echte goede bands en dan zat er soms ook een Roxy Music nummer bij. Van dit album had het eerste nummer 'Do the strand' natuurlijk hitpotentie, maar geen idee waar dit over ging. Maar door de opkomende hormonen had ik daar wel mijn eigen gedachten over. Mijn Engels was ook nog niet zo goed. Op een gegeven moment kocht ik tweedehands het album Viva ! Prachtig vond ik dat en vooral het nummer 'In Every Dream Home A Heartache' vond ik adembenemend mooi. De live versie op Viva ! is ook onbeschrijflijk. Jaren 80 kwamen en dat betekende voor mij daar al die grote jaren 70 bands wel richting kerkhof gedragen konden worden. (een beeld van het eerste Pandora's Box festival)
Maar intussen veel vinyl en cd-s kunnen aanschaffen en daaronder ook bijna het gehele repertoire van Roxy Music. Tijd om weer eens af te stoffen en te luisteren hoe het nu klinkt na zoveel tijd.
Deze plaat is echt jaren 70 en wat heeft Roxy Music hier een eigen geluid neergezet. Vanzelfsprekend is de zang van Bryan Ferry herkenbaar uit duizenden. Verder is de saxofoon ook heerlijk bepalend op een enkel nummer. Toch het glammy achtige vermengd met rock , psychedelica en prog maakt het tot een onweerstaanbaar geheel. Beginnend met 'Do the strand' waar de groep al laat horen wat ze allemaal in huis heeft. Nummer 5 heb ik al benoemd , prachtig maar de versie op Vista ! blijf ik beter, intenser en aangrijpender vinden. Op zich heeft Vista ! de hoogste score van alle albums van Roxy Music, dus dat zegt wel iets. The Bogus Man laat weer een totaal ander geluid horen, dat zou zomaar op een obscuur jaren 60/70 folk-prog album kunnen staan. Hier is de zang totaal niet herkenbaar als van Bryan Ferry. Een wat vreemd nummer, maar prima op dit album. Op Grey Lagoons mag Brian Ferry en de saxofoon weer excelleren, een soms wat honky tonk achtig nummer. Ten slotte de uitsmijter tevens titelnummer. Ook weer een totaal ander nummer met duidelijke prog invloeden.
Toch wel een bijzonder goed album van de in de jaren 70 bekend staande intelligente band.
Ook het laatste album met Brian Eno erbij. Uit de andere albums moet blijken wat zijn rol was in Roxy Music.

Dit album is een goede stijlkaart voor de tijdloze klasse, het raffinement en de prachtige composities die Roxy Music produceerde in de vroege jaren 70. Het is ook een tijdsdocument, deels geworteld in de Glamperiode maar anderzijds zijn tijd ver vooruit.

Het debuutalbum, maar zeker ook FYP album waren behoorlijk vooruitstrevend Er wordt briljant gespeeld op deze platen, de composities zijn heel divers, soms licht soms zwaar gelardeerd met vinnige instrumentarium en werkend naar een opzwepende climax (In Every Dreamhome a Heartache),
De openingstrack Do the Strand, over een nieuwe dans en wie die dan wel allemaal uitvoeren is vandaag de dag nog net zo knisperend als op de dag van de release. Ferry glorieert en de band speelt knetterstrak.
Strictly confidential en Beauty Queen zijn ook stuk voor stuk evergreens, composities waar goed over nagedacht is en die waanzinnig knap in elkaar steken.

The Bogus man is stuwend en soms bijna funky met een hypnotiserend ritme.
Grey Lagoons een jazzy stijlkaart en de afsluitende titeltrack laat een rustige Ferry horen....

Na dit album breekt er een nieuwe fase aan, Eno gaat verder met zichzelf en komt nog met veel bijzonders voor de dag in de jaren die volgen.
Ferry gaat door Met Roxy en laat zien dat de eerste twee albums geen toevalstreffers waren maar het begin van een stijlvol en tijdloos oeuvre

De eerste op mijn reis door de oude Roxy platen die me grijpt, en groeit en groeit. Origineel, vernieuwend voor die tijd. Muzikaal ontzettend sterk met Bogus Man voor mij als topper. Tegendraads met stuwend ritme, mysterieus maar met een hook. Zelfs na 9 minuten mag deze flow van mij gerust langer door blijven gaan.

En wat een mooie productie. 1973, 48 jaar geleden gemaakt, maar het klinkt echt als een klok.

Net als het debuut scoort ook dit album 4*. De (studio)albums hierna zijn beduidend minder mijn kopje thee. En net als op Viva! is In Every Dream Home a Heartache het prijsnummer. Eigenlijk spreekt de live versie me meer aan. Datzelfde geldt voor The Bogus Man. Het klinkt live dynamischer. Bij het debuut heb ik het ook al opgemerkt.
Voor de songs 5*, maar één ster aftrek voor de mij te strakke productie.
Op een keurige 12e plaats in de 100 Greatest Albums of 1973 en op 13 in de jaarlijst '73 van best ever albums

De opvallende album cover van het titelloze debuutalbum, met model Kari-Ann Muller in glamour stijl, gefotografeerd door fotograaf Karl Stoecker, zette Roxy Music meteen in de etalage. Het door Pete Sinfield geproduceerde schijfje zorgde voor een redelijke doorbraak, die met het op 23 maart 1973 verschenen "FOR YOUR PLEASURE" verder vergroot werd.

De Engelse band bestond ten tijde van het debuut uit het gezicht van de band Bryan Ferry (zanger, toetsenist en componist), toetsenist Brian Eno, saxofonist Andy Mackay, gitarist Phil Manzanera, Paul Thompson op de drums en bassist Graham Simpson. Rik Kenton bespeelde de basgitaar op "VIRGINIA PLAIN", de single die in eerste instantie niet op het album stond. Simpson vertrok als bassist en werd vervangen door John Porter, die niet als officieel lid genoemd werd.

Net zoals op het debuutalbum, schreef Ferry alle tracks voor album #2, acht nummers in ruim 42 minuten. Een paar liedjes van iets minder dan vier minuten, maar ook één van ruim negen. "DO THE STRAND" is de opener, pakkend, heerlijk saxofoonspel en een Top 40 hit in Nederland. "BEAUTY QUEEN" is minder bombastisch dan zijn voorganger. Bryan Ferry zingt ingetogen, gevoelig en geeft het nummer precies datgene mee waardoor het geweldig is. Het instrumentale tussenstuk is typerend voor Roxy Music anno eerste helft jaren zeventig. Het tempo zakt nog meer in "STRICTLY CONFIDENTIAL", een nummer dat is opgeluisterd met overstuurde geluiden, waardoor je het, volgens mij, niet als een ballad kunt bestempelen. Lekker toetsenspel leidt "EDITIONS OF YOU" in, een bombastische track met een heerlijk ritme en aankleding. Ook hier weer een instrumentaal deel, met overstuurde instrumenten. "IN EVERY DREAM A HEARTACHE" is een ballad in het eerste deel, een powerpop track in het laatste stuk.

Het langste nummer is "THE BOGUS MAN", waarin het ritme strak is, maar de aankleding experimenteel. Dit Roxy Music is ver verwijderd van die van de jaren tachtig, persoonlijk vind ik dit een te lang nummer, te eentonig. Anders is het gesteld met "GREY LAGOONS", heerlijke melodielijn, fijn gitaarspel, gewoon een prachtig nummer. De saxofoonsolo is prachtig en krachtig, waarna er nog een aantal solo’s op andere instrumenten volgen. Voor mij één van de beste liedjes van het album. Daarna volgt het bijna zeven minuten titelnummer, "FOR YOUR PLEASURE". Het tempo is weer wat teruggeschroefd, de opbouw spannend met subtiele solo’s, fijn drumwerk, Ferry zingt hemels, het vervolg is boeiend en afwisselend. Een mooi slot van een bijzonder album.

Ken je Roxy Music van de sferische liedjes uit de jaren tachtig, dan is de experimentele Roxy Music wennen. Je moet er wel voor gaan zitten en de songs goed in je opnemen. Ze hebben stuk voor stuk hun eigen identiteit en kwaliteit. Hier zal ongetwijfeld Brian Eno aan hebben bijgedragen. "FOR YOUR PLEASURE", met zangeres Amanda Lear op de cover, is een album voor de fans en de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebbers en hoort bij de top in het oeuvre van Roxy Music.

Prachtige recensie Marco!

Dit album heb ik letterlijk grijs gedraaid!

Een van de allermooiste hoezen ever, tijdloos en classy. inderdaad met de beruchte (Follow Me) Amanda Lear met zwarte panter gefotografeerd, ze zou in de jaren daarna de gemoederen nog flink bezig houden.

Do the Strand en Editions of you vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds absolute floorfillers, dan lijkt het dat de tijd gewoon heeft stilgestaan.

Extra aandachtspunt voor de flamboyante en geraffineerde teksten van Bryan Ferry, zo worden ze tegenwoordig ook nog maar weinig geschreven...

Toen punk rond 1976 in de media werd besproken putten muziekjournalisten zich uit om er referentiekader aan te geven. Dat moest omdat punk nauwelijks airplay kreeg en het alleen via obscure import kanalen te krijgen was. Ik las erover en had werkelijk geen idee wat met name de Engelse punk inhield.
Toen het eindelijk doorbrak vond ik al die aandacht eigenlijk much ado about nothing. Amerikaanse punk was zoals het moest zijn, alternatief en oprecht. Engelse punk was en is nog steeds complete bagger en vooral absoluut niks nieuws. Denk de gitaren, het valse zingen en de overkill aan nonmusicaliteit weg, luister naar de drive en het voortjagende ritme, het staccato en je hebt Editions of You van Roxy Music.

Heb je dan een speciaal punknummer in gedachte? Anders vat ik deze vergelijking niet.....

Editions of You, vind ik een van de highlights in het hele Roxy Oeuvre, inderdaad die drive die hoor en voel ik, ook in de manier van zingen door Bryan Ferry en de opzwepende arrangementen. Maar de song heeft onmiskenbaar klasse en allure. Draai dit nummer nog ieder jaar

Beste John Self, is de door jou genoemde track van RM in essentie niet meer dan de zoveelste up-tempo song in het rockgenre? En is je reactie niet vooral een poging om je weerzin tegen Britse punk te ventileren?

Erg fijn overigens, dit album van RM. Samen met hun weergaloos debuut en Stranded voor mij onmisbaar.

Wat ik wil zeggen is dat punk al bestond voor het bedacht werd. En het is geenzins een diskwalificatie van RM, alles behalve. De band was baanbrekend. Dat zelfde geldt voor Eno, als je naar het begin van Sky Saw op Another Green World uit 1975 luistert, hoor je duidelijk dat Eno het geluid voor Bowies Low en Heroes uit 1977 al klaar had liggen. En zelfs dat voor My Life in the Bush of Ghosts.

Kalamitsi, het zou het zoveelste uptempo rocknummer kunnen zijn maar ken jij een nummer uit die tijd dat dichter bij een blauwdruk voor punk komt?
En ook de extravaganza in de aankleding. Die was net zo confronterend als het zombie uiterlijk van de gemiddelde punkband.

Luister gewoon nog effe:https://www.youtube.com/watch?v=O6fFL-1fclI

En het klopt, ik heb geen hoge pet op van Engelse punk. Het had weinig met muziek te maken, het was een modegrill. Er zijn best wel aardige bands uit voortgekomen maar het was vooral een mediahype.

John Self. Met mijn luisterervaring als knorrige knar hoef je mij niets te vertellen over de klasse van RM. Ik vond/vind hun eerste twee albums zeer overtuigend én vernieuwend. En van Eno ben ik een trouwe fan. Helaas begrijp ik nog steeds niet dat jij je aversie tegen punk gebruikt om RM op het schild te hijsen als punk-voorlopers. Op basis van nota bene één up-tempo song. Geld jouw redenering dan ook niet voor bv. Bowie, toen met Hang on to Yourself ? En wat te denken van de snelle pubrock destijds. (Zie link). Ook mogelijke punk-blauwdrukkers? Zoals volgens jou RM met Editions of You...? I rest my case.

https://www.last.fm/tag/pub+rock/artists

De eerste zin is in zin in de orde van: de kip bestond al voor het eerste ei - premisse: je hebt een kip nodig om een ei te leggen. Blijft de vraag: hoe kwam die eerste kip er dan?
En a propos ken jij een nummer uit die tijd dat dichter bij een blauwdruk voor punk komt?

Ik wel: MC5 - Kick Out the Jams (1970)

De attitude van/in punk was belangrijker dan (gek genoeg) de muziek: WTF - we nemen een gitaar ter hand, vormen een band en gaan raggen. Niets van dat navelstaarderige gedoe van hipjes die blowen tegen de achtergrond van Ummagumma (zie de achterkant van de hoes), Atom Heart Modder of DSotM - alhier vereerd als de gave des heeren. Speulen, niet lölln, keten. Gaandeweg leerde men beter spelen en toen werd 't postpunk.

En Roxy was far too arty for menige punk; alhoewel Wire (art-punk) een tijdje voorprogramma is geweest van Roxy Music

Kalamitsi, waarom zou ik RM willen gebruiken om punk neer te sabelen. Ik begrijp die gevoeligheid niet. Wat ik vertel is dat ik destijds benieuwd was hoe punk zou klinken. Het werd gebracht als iets nieuws maar dat was het niet. Althans niet in mijn oren. My Generation werd genoemd, the stooges. Maar ook de bands die je noemt zijn geen punk. Ze hadden iets vergelijkbaars in de manier waarop ze muziek maakten, rauw en direct maar het was geen punk. Het is rock en roll in een 12 maten schema. Editions of you is anders.

In de reacties van een andere live uitvoering van het nummer wordt meermalen punk genoemd. Er is zelfs iemand die beweert dat Steve Jones van de Sex Pistols de akkoorden van Editions gebruikte toe hij de riff van Problems bedacht. Dat kan ik niet beoordelen maar het is opvallend hoe vaak punk als referentie genoemd wordt bij dit nummer. Blijkbaar ben ik niet de enige.

New York Dolls mag in dit kader ook wel genoemd worden.
Klonken als punk en zagen er uit als zwaar verlopen drag queens.
Glam punk? Best goede band overigens.
Roxy Music opereerde aanvankelijk inderdaad vooral uit een art rock basis.
Maar weten wij precies wat de invloeden geweest zijn voor menig band? We waren er niet bij.
Johnny Rotten hield stiekem van Pink Floyd en ABBA, maar ja, het was not done om dat als punker toe te geven natuurlijk. Hij zou met pek en veren op een kar uit Londen afgevoerd worden door de opstandige punks.

Dit album staat voor mij op eenzame hoogte als meesterwerk van Roxy Music. Ik geef bij slechts grote uitzondering 5 sterren. alles zit erin, Rock, punk, jazz en klassieke elementen. Bij track 3 lijkt vocalist Ferry geïnspireerd door David Bowie. Wat een schitterend werk is dat. Ik vind for your pleasure tevens het meest gevarieerde, orginele en opzwepende werk van de band. De saxpartijen zijn magistraal. Ik kan dit album blijven draaien. Met recht five stars

De eerste keer dat ik deze draaide had ik zeker geen WAUW gevoel, terwijl zijn opvolger "Stranded" wel direct klikte. Nu na wat draaibeurten begint het kwartje toch te vallen. Een band die enorm creatief musiceerde en zeker in hun beginperiode niet vies was van wat experiment.
Nog 3 cd's te verzamelen ... Roxy Music, Country Life en Siren

Dat gevoel had ik ook
En uit die begintijd vind ik Stranded sowieso een sterker en mooier album
Dit album kan wel hoger scoren maar dat zegt me niets
Ik denk soms wel eens....bij bepaalde albums met hoge scores dat sommige users maar met hun stem mee hobbelen met de kudde
(Daar hoor ik niet bij )

For Your Pleasure, de eerste van twee albums door Roxy Music in 1973 uitgebracht. Een gedreven, ietwat nerveuze groove en zigzaggende zang klinken op kant 1 bij Do the Strand en Strictly Confidential. Op de andere nummers is de muziek bedaarder en de zang conservatiever maar even intrigerend. Dat is nog niet alles: vanaf kant 2 is de sfeer mysterieus. The Bogus Man gaat met monotoon drumwerk bezwerend van start en die kalmte blijft, waarbij de groep op lager tempo musiceert.
Muziek die vaker moet worden gedraaid om te kunnen bevatten. Heerlijke pianopartijen en ongewone zanglijnen van Bryan Ferry, de huilende sax en klagende hobo van Andrew MacKay, de onverwachte, rare geluiden uit de koker van Brian Eno en dan is er gitarist Phil Manzarena, die naast al deze kunstzinnigheid ook een emotionele solo kan neerzetten.

Invloedrijk was de groep zeker. Dank aan John Self, Kalamitsi, Mjuman en bikkel2 voor de discussie die ze in juni '23 bij dit album voerden over de relatie tussen Roxy Music en punk. Met de reis die ik momenteel door new wave maak, heb ik de invloed van Roxy Music op de nieuwe namen van de jaren '76 - '78 zeer frequent gehoord. En dan ben ik nog maar bij mei van dat laatste jaar.
Invloed die ik herken bij onder meer Japan, Pere Ubu, Magazine, The Pop Group, Wire en The Boys Next Door met daarin Nick Cave. Geen groepen die de simplistische scheurende gitaren punkaanpak van bijvoorbeeld The Damned, Sex Pistols of oi-pioniers Sham 69 hanteerden, maar diversere muziek maakten met behoud van energie.
De Britse pers begon het vanaf 1977 new wave en/of postpunk te noemen om het te onderscheiden van de rudimentaire punk, met als eerste album Ha!-Ha!-Ha! van het toen nog met hoofdletter geschreven Ultravox! Het is Roxy Music dat met David Bowie en Velvet Underground/Lou Reed door de wavegeneratie frequent werd genoemd als invloed of inspiratie op hun muziek.

Ik kocht de elpee onlangs als tweedehands exemplaar (Britse persing) in het Poolse Sczeczin voor 70 zloty, omgerekend zo'n 17,50 euro. Niet zo goedkoop als ik daar aannam, maar de kwaliteit van dit album rechtvaardigt de prijs voor dit sterke, creatieve en invloedrijke album.
Dank ook Roxy6 voor zijn bericht van 16 maart vorig jaar: dus de dame op de hoes is Amanda Lear?! Die van dat noveltyhitje Follow Me en album Sweet Revenge (1978), eurodisco die tevens opviel door de opvallend lage stem.
Er is meer opvallends aan de klaphoes dan de dame en de panter op de voorzijde. Alle muzikanten op de binnenkant van de klaphoes worden afgebeeld met een gitaar, terwijl slechts Phil Manzarena de zes snaren hanteerde.
Tijdelijk bassist is John Porter, hier in pseudo-Frans 'guest artiste' genoemd. Later zou hij werk van zowel Roxy Music als Bryan Ferry solo produceren.

Eno ging hierna zijn eigen weg, ik maakte in 1977 kennis met zijn experimenteerdrift op Low van David Bowie, waarvan zijn soloplaat Another Green World (1975) een voorbode zou zijn en laat ik niet (No Pussyfooting) vergeten, dat hij nog in datzelfde 1973 uitbracht met Robert Fripp.
Bij webzine Pitchfork kwam ik meer achtergronden tegen. In hun recensie wordt dit For Your Pleasure in historische context gezet, zoals de invloed van de Britse 'art schools'. For Your Pleasure blijkt een exponent hiervan. Zowel voor dat artikel als dit gelaagde album geldt: aanbevolen!

Dank wederom voor de -als altijd- voortreffelijke en goed gedocumenteerde recensie van dit onvolprezen tweede Roxy Music album RonaldJK !

Enkele kleine aanvullingen, De bandleden van Roxy Music kenden elkaar van Art School en wilden gezamenlijk een totaal nieuw geluid neerzetten, waar ze naar mijn idee uitstekend in zijn geslaagd.

Hier op MM word Eno consequent Brian Eno genoemd (wat ook zijn voornaam en achternaam zijn, volledig is het : Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno.

Hij werd in de begindagen vooral Eno genoemd, bij het verlaten van de groep in 1973 vanwege creatieve meningsverschillen met vooral Bryan Ferry, de oprichter, heeft Eno in 1973 eerst nog twee solo albums uitgebracht: Here Come The Warm Jets en Taking Tiger Mountain (By Strategy).
Deze twee albums bevatten nog vocale songs en er hangt nog duidelijk een Glamrock sfeer in de groeven.
(zeker iets voor jou om te beluisteren RonaldJK).

Daarna heeft hij zich vrij snel op het 'minimal music' pad begeven en ging hij naast het uitbrengen van 'eigen werk' ook over tot het produceren van veel andere acts, wat veel bijzondere resultaten opleverde, wellicht het bekendste daarvan is de beroemde Bowie trilogy Low - Heroes - Lodger, late gevolgd door 1.Outside, maar ook mooi werk voor o.a. U2, David Byrne en Coldplay.

Het kwam uiteindelijk ook weer goed tussen Ferry en Eno, hij leverde materiaal aan voor Ferry's Frantic en later Olympia -dat een lang opname traject heeft doorlopen en een korte tijd ook werd 'verwacht' als het negende Roxy Music album, aangezien vrijwel de volledige oude Roxy-bezetting er op mee speelde overigens met veel gast musici, maar ook Eno- wat de verwachtingen deed oplopen- helaas werd het later toch als een Ferry solo album gereleased.

Nog even on topic; door velen, fans, followers en muziekjournalisten wordt het eerste Roxy Music album als hun beste beschouwd, het is natuurlijk tot aan de dag van vandaag een uitmuntend album dat absoluut trendsettend en van heel grote waarde is gebleken in de Britse muziekgeschiedenis, maar toch heb ik zelf ene lichte voorkeur voor For Your Pleasure, tekstueel vind ik het van absoluut topniveau en ook muzikaal destijds en eigenlijk nog steeds revolutionair.

Van een nummer als: In Every Dream Home a Heartache droomt toch iedere band?

Een album om verliefd op te worden en heel lang te blijven In mijn geval a lifetime

Om een of andere reden deze RM nooit beluisterd - ik weet de reden overigens wel, het is die irritant olijke opener die mij tegenhield -, maar het is toch wel een zeer degelijke plaat. Vooral het tweeluik In Every Dreamhome / The Bogus Man is om je vingers bij af te likken.

Gelukkig kan ik die regel niet lezen!

Keep calm, do the straaaand

It's a new sensation, a fabulous creation…. need I say more….