David Bowie - Lodger (1979)

Lodger is eigenlijk ook een heerlijk Bowie album. Het album kenmerkt zich door de vele verschillende stijlen die erop te vinden zijn. Van pop tot en met reggae. Dit is eigenlijk ook wel de valkuil van dit album, je moet er eigenlijk maar net zin in hebben. Voor mij is Fantastic Voyage het beste nummer.

Bowie's meest "losse" album en dat is ook best eens prettig.

Na vele jaren ben ik begonnen met het archiveren van mijn platencollectie. Ik neem me voor af en toe mijn mening neer te pennen. Bowie is de meest prominente aanwezigheid in mijn verzameling, en 'Lodger' één van de minst gedraaide platen hier. En toch: ik ben misschien één vd weinige fans van bvb Red Sails, geen hitvoer maar met een zalige frenzy, neurotische drive: the hinterland, the hinterland, we're gonna sail to the hinterland, dat schreeuw ik wel eens mee (gevolgd door een geweldige outro, by the way).
Kant 2 vind ik trouwens een pak beter dan kant 1 (andere geweldige nummer is Yassassin, maar de beginnumers horen wat mij betreft niet tot het betere werk van Bowie).
Op kant 2 ben ik wel meteen mee met een goed aangedreven DJ, zonder dat het outstanding is. Look back in anger is het tweede absolute topnummer, ik begrijp niet goed waarom dit algemeen niet bij zijn klassiekers wordt beschouwd. Geweldige zangpartijen, op een weer erg gedreven ritme geleid door de drums. De Bowie waar ik zwaar fan van ben. Boys keep swinging gaat door op hetzelfde elan, maar is voor mij minder magisch dan het vorige nummer, en ik moet toegeven dat het me naar het einde toe een beetje te veel wordt. Repetition is allesbehalve vrolijk, maar zo onderkoeld gebracht dat ik er in spanning naar luister, toch wel weer erg sterk. De afsluiter Red Money valt me wat tegen, daar geraak ik niet in.

Algemeen vind ik het drumwerk op dit album overigens top. En de bij momenten psychedelische piano Je kan zeggen dat het niet bepaald een samenhangend album is, maar puur muzikaal mag dit er allemaal zeer wezen. Welke topartiest durft zo'n experimenten aan? En dan nog slagen ook.

Helemaal mij eens. Maakt voor een deel de drive van dit album uit, dat tóch, zoals bikkel2 opmerkt, lekker "los" klinkt. Eén van mijn meestgedraaide Bowie-albums, ondanks dat het "objectief" nou ook weer niet zijn allerbeste is. Leuke recensie trouwens, pinokkio.

Het begin van David Bowie 1996 Loreley Festival - YouTube maakt duidelijk dat je soms bepaalde songs moet herevalueren, omdat ze 17 jaar na dato nog uiterst effectief blijken.

Terwijl op Boys Keep Swinging de bassist drumt en de drummer de basgitaar speelt.
Het is ook niet echt strak, maar Bowie wilde dat rommelige sfeertje er graag in.
Typisch Bowie. En ook typerend voor de lossere aanpak.

Lodger vandaag van mijn zolder geplukt.. in al die jaren ( 30?) niet meer gehoord... in de trilogie volgens velen de minste.. ik hoor een geweldige creativiteit..bowie visonti en eno... in míjn oren wederom hogere kunst...wat een album!!

bikkel2 zegt: en vat het daarmee goed samen. Dit was (voor mij) lang het ondergeschoven kindje van het Berlijnse trio (terwijl deze feitelijk niet in Berlijn is opgenomen). Rolling Stone vond hem ook stukken minder dan Heroes. Door een onverwachte gift kwam ik er nu eens aan toe om hem goed tot mij te nemen en dat viel warempel niet tegen. Ik vind hem van de 3 misschien wel het minst tijdgebonden, niet in het minst vanwege die losse stijl, waaruit ook (van de 3) het meeste spelplezier spreekt. Wel legt hij het qua innovatieve impact af tegen 'Low', maar is ie wel weer laagdrempeliger. Over het geheel is Adrian Belew hier beter op dreef dan Robert Fripp op het vorige album (de titelsong daargelaten). Overigens zou Fripp dat op 'Scary monsters' helemaal goed maken. Er zijn geen nummers die door de bodem zakken al blijft ook bij nadere beluistering "Look back in anger" de uitschieter. Ik blijf bij mijn voorkeur voor het "Amerikaanse trio" boven het 'Berlijnse' maar dit album hoort toch overtuigend bij de midden-tot-subtopcategorie van de Bowie-albums.

Fantastische beschrijving van deze periode in UNCUT. Het geeft aan dat op zich zijn Berlijnse periode in totaliteit niet 'clean' was. Zo compenseerde hij een minder drugsgebruik bij tijd en wijlen met een extensieve drankinname. Wel vond hij er zo ongeveer zijn gezond verstand terug en had hij er een geweldige tijd met Coco Schwab en Iggy Pop. Ook was hij tot het einde toe erg tevreden over wat hij hier gepresteerd had. En dan te weten dat Robert Fripp voor al zijn gitaarpartijen op 'Heroes' maar 6 uur nodig/beschikbaar had. Ook grappig te lezen dat Frank Zappa 'not amused' was toen 'Captain Tom' Adrian Belew uit zijn band kwam stelen. Ik blijf een voorkeur houden voor zijn Amerikaanse albums voor en na (zijn er nu echt zovelen die circa maandelijks naar iets als 'Neukoln' kunnen luisteren?), maar ik onderschrijf uiteraard volledig de artistieke relevantie van het 'Berlijnse trio' w.o. deze, al loopt de spanningsboog bij de laatste 2 nummers ietsjes af.

Repetitief en soms wat tekstarmoedig. Er wordt ook maar weinig echt gezongen. Tja wat moet je in 79, je hoort niet bij de relevante New wave , punk, rock of dansmuziek, de jeugd heeft je ingehaald en zou toen al als dinosaurus kunnen worden aangeduid. Dat hoor ik allemaal in deze laatste seventies stuiptrekking (Knap hè )
Maar goed, het gitaarwerk is verder prima en een paar top tracks trekken de plaat toch nog over de streep.

Lodger, de plaat die het decennium afsluit en door velen nog wordt gerekend tot de Berlijnse periode van Bowie. Met Fantastic Voyage start de schijf op haast achteloze en relaxte wijze, lichte theatrale elementen en een popachtige structuur maken dit tot een hele fijne opener. African Night Flight met zijn nerveuze ritme, hoe knap ook, stoot mij af. Dit trek ik niet. Move On, inderdaad, dat doen we dan ook graag. Ook dit nummer maakt maar weinig indruk, de start is nog wel aardig maar voor mijn gevoel is het ook wat richtingloos. He, hoor ik daar een echo van Fame in Yassassin, het lijkt er wel op, hoewel dit nummer een Turkse afslag neemt. Deze titel heeft wel wat, hoe vreemd het ook in elkaar steekt. Red Sails kent een stuwend ritme en het refrein lijkt alvast een voorschot te nemen op het decennium wat komen gaat; een kamerbreed refrein en dito sound. D.J. lijkt enigszins op een song van het album Young Americans, hoewel ik er nu niet opkom welke track dat zou kunnen zijn. Het geheel is aardig, relatief eenvoudig voor Bowie's doen. Het boeit dan ook niet de hele lengte. Look Back in Anger kent een stuwend ritme, veel tempowisselingen en zit vernuftig in elkaar. De percussie en het ritmewerk maken overuren, een prima song. Boys Keep Swinging hint naar de track Heroes maar kan ondanks veel lovende kritieken wat mij betreft niet in zijn schaduw staan. Met Repetition kan ik niet uit de voeten, een wat nerveus ritme en ongeïnspireerde zanglijnen maken het tot een vervelende titel in mijn beleving. Red Money sluit de plaat af en is aardig maar ook niet meer dan dat.
Lodger maakt in zijn geheel maar weinig indruk, ondanks zijn toegankelijkheid en minder durf om te experimenteren mis ik juist deze elementen. Low en "Heroes'' zijn divers, weliswaar ook wat wisselvallig, maar ook sfeervol, gedurfd en zitten vol experimenteerdrift. Lodger vind ik een magere worp.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Diamond Dogs
4. Low
5. "Heroes"
6. Young Americans
7. The Man Who Sold the World
8. Space Oddity
9. Lodger
10. Station to Station
11. Hunky Dory
12. Pinups
13. David Bowie

Intrigerend, die inname

In het najaar van 1979 begon ik aan mijn eerste bijbaantje. Op mijn fiets pedaleerde ik zes dagen per week door het dorp met een avondkrantenwijk, om zo voor een eigen platenspeler te sparen én mijn abonnement op de stripverhalen van Eppo te betalen.
Ik weet nog in welke straat ik fietste op een grauwe najaarszaterdag, terwijl ik Boys Keep Swinging van David Bowie in mijn hoofd had. Het lied gaf me een goed gevoel. Onhoorbaar maar trots bromde ik: “Heaven loves ya, the clouds part for ya. Nothing stands in your way when you're a boy.” Aan de kant dorpelingen, hier kwam ik aan! Nog altijd stroomt er een licht triomfantelijk gevoel door mij heen als ik dit min of meer vergeten (?) Bowiepareltje hoor. Dat komt ook door de vette drumsound en het gitaargehuil, die op deze single teruggrepen naar het fan-tas-ti-sche Low van twee jaar eerder, mijn allereerste album. Datzelfde jaar vertelde Robert Smith mij bovendien dat "Boys don’t cry”: het kón niet op voor de jongen op zijn fiets.

Gek genoeg heb ik Lodger, de bijbehorende elpee, pas recent voor het eerst uitgebreid gehoord, nota bene via streaming. Dit omdat ik ‘m nooit tegenkwam in de fonotheek of bij vrienden. Bovendien was Low zó goed, dat ik Lodger niet durfde te kopen, bang voor een miskoop. "Heroes" viel immers nogal tegen, op die legendarische single na...

Net als op die voorganger is de experimenteerdrang kleiner. Bowie had namelijk het writer's block dat hem ten tijde van Low hinderde, overwonnen. Toch is wederom sprake van zijn adagium, dat ieder album anders moet klinken dan de voorganger. Een filosofie die ik in diezelfde jaren bij zijn “muzikale kinderen” zoals The Cure of Joy Division ook zou tegenkomen.
Omdat Bowie grotendeels met dezelfde muzikanten werkt als op de vorige twee in de Berlijnse trilogie, inclusief Brian Eno en Tony Visconti, duikt het gevoel van die oernewwave regelmatig op. Tegelijkertijd zocht Bowie nieuwe muzikale sferen op: African Night Flight en Yassassin bevatten muzikale invloeden van buiten de westerse. Hij paste ze naadloos in.
Toch heb ik het meest met de nummers waarin soms nerveuze wave klinkt en Bowie zijn stem gevarieerd inzet: laag-ingetogen zoals in opener Fantastic Voyage of juist uitbundig en gedubbeld in het euforische Look Back in Anger. Daarbij is het smullen van de gitaarpartijen van Carlos Alomar en Adrian Belew, die wederom heerlijk “zingen”, zoals in de andere pareltjes Red Sails met zijn fantastische gitaarlijnen en Repetition met zijn onderkoelde zang en nerveuze sfeer.

De nummers die ik niet noem behoren tot niet tot mijn hoogtepuntjes, maar een filler bevat deze plaat zeker niet. Ten opzichte van voorganger “Heroes” bevalt Lodger mij stukken beter, wat ik véél te laat ontdek. Als ik ‘m op vinyl tegenkom, moet ik ‘m toch eens aanschaffen. Dat ik er pas nu achterkom dat die gekke drumpatronen in Boys afkomstig zijn van Alomar en dat drummer Dennis Davis daar de basgitaar deed, maken het alleen maar fraaier. “Life is a pop of the cherry, when you're a boy…”

Ook deze live versie met Reeves Gabrles - uit '96 mag er zijn, na 1 min.
https://www.youtube.com/watch?v=ZwH6wOPZU2E

Hij staat nu op, dank voor de tip, Mjuman! Zwaar genieten! Eind november hoop ik Gabrels bij The Cure te zien, waar hij ook al zo'n eigen sausje op de muziek weet te leggen. Voor nu knalt Bowie door de kamer.

Toen Lodger uitkwam had ik het idee dat dit Bowie's eerste plaat was waar hij zelf niet "in" zat, waar ik niet zijn persoonlijkheid (of althans een afsplitsing daarvan) kon horen, waar ik niet bijvoorbeeld Ziggy Stardust of de observator van Diamond dogs of de Thin White Duke of de eenling in Berlijn in terug kon horen, alsof Bowie hier elke vorm van identiteit had afgelegd en een plaat had gemaakt zonder daar emotioneel in te investeren. Met de loop der jaren echter is mijn perspectief gekanteld, want het lijkt me nu dat Bowie hier bijna net zo zeer bezig is zichzelf te vernieuwen, maar dat hij dat nu heel verneukeratief doet door zijn rusteloze zoektocht te verbergen in kortere popsongs. Als ik goed ga luisteren hoor ik toch weer rare doorzagende gitaren, een prachtige maar ietwat unheimische viool, ontregelende percussie, Afrikaanse invloeden, orgeltjes die tegen het valse aanzitten, en bovenal de gitaarsolo's van Adrian Belew die zó goed in het nummer passen dat je bijna zou vergeten hoe atonaal ze zijn. Ik bedoel maar, je verwacht toch niet dat een single als Boys keep swinging eindigt met een schurende gitaarsolo van bijna anderhalve minuut, en het grappige is dat ik dat atonale nu niet eens meer als zodanig ervaar, want "het hoort er gewoon bij", net zoals ik de zang van Captain Beefheart na verloop van tijd niet meer als "apart" ervoer. En natuurlijk met dank aan Adrian Belew, die toch een aardig cv bij elkaar heeft gespeeld: Zappa, Bowie, Talking Heads, King Crimson en Nine Inch Nails – je kunt een slechtere carrière hebben, maar je kunt dan ook een hoop minder inventieve gitaristen dan Adrian Belew vinden, me dunkt dat alle genoemde namen flink hun voordeel met zijn karakteristieke gitaarwerk hebben gedaan. (Net als Pixar trouwens – in 2016 schreef hij de muziek voor hun korte film Piper, en hij won er nog een Oscar mee ook.)

Mijn allereerste Bowie album ooit
Daarna kwam heroes
En ik vind het nog steeds zijn beste

Ik reageer zelden maar allez, aangezien ik een groot Bowiefan ben. Dit is een bovengemiddelde Bowieplaat wat mij betreft. Altijd fan geweest van Red Sails, ik vind dat eigenlijk één van zijn beste nummers. Ook Look Back in Anger en Fantastic Voyage zijn voor mij echt het betere werk.