David Bowie - Lodger (1979)

Lodger is eigenlijk ook een heerlijk Bowie album. Het album kenmerkt zich door de vele verschillende stijlen die erop te vinden zijn. Van pop tot en met reggae. Dit is eigenlijk ook wel de valkuil van dit album, je moet er eigenlijk maar net zin in hebben. Voor mij is Fantastic Voyage het beste nummer.

Bowie's meest "losse" album en dat is ook best eens prettig.

Na vele jaren ben ik begonnen met het archiveren van mijn platencollectie. Ik neem me voor af en toe mijn mening neer te pennen. Bowie is de meest prominente aanwezigheid in mijn verzameling, en 'Lodger' één van de minst gedraaide platen hier. En toch: ik ben misschien één vd weinige fans van bvb Red Sails, geen hitvoer maar met een zalige frenzy, neurotische drive: the hinterland, the hinterland, we're gonna sail to the hinterland, dat schreeuw ik wel eens mee (gevolgd door een geweldige outro, by the way).
Kant 2 vind ik trouwens een pak beter dan kant 1 (andere geweldige nummer is Yassassin, maar de beginnumers horen wat mij betreft niet tot het betere werk van Bowie).
Op kant 2 ben ik wel meteen mee met een goed aangedreven DJ, zonder dat het outstanding is. Look back in anger is het tweede absolute topnummer, ik begrijp niet goed waarom dit algemeen niet bij zijn klassiekers wordt beschouwd. Geweldige zangpartijen, op een weer erg gedreven ritme geleid door de drums. De Bowie waar ik zwaar fan van ben. Boys keep swinging gaat door op hetzelfde elan, maar is voor mij minder magisch dan het vorige nummer, en ik moet toegeven dat het me naar het einde toe een beetje te veel wordt. Repetition is allesbehalve vrolijk, maar zo onderkoeld gebracht dat ik er in spanning naar luister, toch wel weer erg sterk. De afsluiter Red Money valt me wat tegen, daar geraak ik niet in.

Algemeen vind ik het drumwerk op dit album overigens top. En de bij momenten psychedelische piano Je kan zeggen dat het niet bepaald een samenhangend album is, maar puur muzikaal mag dit er allemaal zeer wezen. Welke topartiest durft zo'n experimenten aan? En dan nog slagen ook.

Helemaal mij eens. Maakt voor een deel de drive van dit album uit, dat tóch, zoals bikkel2 opmerkt, lekker "los" klinkt. Eén van mijn meestgedraaide Bowie-albums, ondanks dat het "objectief" nou ook weer niet zijn allerbeste is. Leuke recensie trouwens, pinokkio.

Het begin van David Bowie 1996 Loreley Festival - YouTube maakt duidelijk dat je soms bepaalde songs moet herevalueren, omdat ze 17 jaar na dato nog uiterst effectief blijken.

Terwijl op Boys Keep Swinging de bassist drumt en de drummer de basgitaar speelt.
Het is ook niet echt strak, maar Bowie wilde dat rommelige sfeertje er graag in.
Typisch Bowie. En ook typerend voor de lossere aanpak.

Lodger vandaag van mijn zolder geplukt.. in al die jaren ( 30?) niet meer gehoord... in de trilogie volgens velen de minste.. ik hoor een geweldige creativiteit..bowie visonti en eno... in míjn oren wederom hogere kunst...wat een album!!

bikkel2 zegt: en vat het daarmee goed samen. Dit was (voor mij) lang het ondergeschoven kindje van het Berlijnse trio (terwijl deze feitelijk niet in Berlijn is opgenomen). Rolling Stone vond hem ook stukken minder dan Heroes. Door een onverwachte gift kwam ik er nu eens aan toe om hem goed tot mij te nemen en dat viel warempel niet tegen. Ik vind hem van de 3 misschien wel het minst tijdgebonden, niet in het minst vanwege die losse stijl, waaruit ook (van de 3) het meeste spelplezier spreekt. Wel legt hij het qua innovatieve impact af tegen 'Low', maar is ie wel weer laagdrempeliger. Over het geheel is Adrian Belew hier beter op dreef dan Robert Fripp op het vorige album (de titelsong daargelaten). Overigens zou Fripp dat op 'Scary monsters' helemaal goed maken. Er zijn geen nummers die door de bodem zakken al blijft ook bij nadere beluistering "Look back in anger" de uitschieter. Ik blijf bij mijn voorkeur voor het "Amerikaanse trio" boven het 'Berlijnse' maar dit album hoort toch overtuigend bij de midden-tot-subtopcategorie van de Bowie-albums.

Fantastische beschrijving van deze periode in UNCUT. Het geeft aan dat op zich zijn Berlijnse periode in totaliteit niet 'clean' was. Zo compenseerde hij een minder drugsgebruik bij tijd en wijlen met een extensieve drankinname. Wel vond hij er zo ongeveer zijn gezond verstand terug en had hij er een geweldige tijd met Coco Schwab en Iggy Pop. Ook was hij tot het einde toe erg tevreden over wat hij hier gepresteerd had. En dan te weten dat Robert Fripp voor al zijn gitaarpartijen op 'Heroes' maar 6 uur nodig/beschikbaar had. Ook grappig te lezen dat Frank Zappa 'not amused' was toen 'Captain Tom' Adrian Belew uit zijn band kwam stelen. Ik blijf een voorkeur houden voor zijn Amerikaanse albums voor en na (zijn er nu echt zovelen die circa maandelijks naar iets als 'Neukoln' kunnen luisteren?), maar ik onderschrijf uiteraard volledig de artistieke relevantie van het 'Berlijnse trio' w.o. deze, al loopt de spanningsboog bij de laatste 2 nummers ietsjes af.

Repetitief en soms wat tekstarmoedig. Er wordt ook maar weinig echt gezongen. Tja wat moet je in 79, je hoort niet bij de relevante New wave , punk, rock of dansmuziek, de jeugd heeft je ingehaald en zou toen al als dinosaurus kunnen worden aangeduid. Dat hoor ik allemaal in deze laatste seventies stuiptrekking (Knap hè )
Maar goed, het gitaarwerk is verder prima en een paar top tracks trekken de plaat toch nog over de streep.

Lodger, de plaat die het decennium afsluit en door velen nog wordt gerekend tot de Berlijnse periode van Bowie. Met Fantastic Voyage start de schijf op haast achteloze en relaxte wijze, lichte theatrale elementen en een popachtige structuur maken dit tot een hele fijne opener. African Night Flight met zijn nerveuze ritme, hoe knap ook, stoot mij af. Dit trek ik niet. Move On, inderdaad, dat doen we dan ook graag. Ook dit nummer maakt maar weinig indruk, de start is nog wel aardig maar voor mijn gevoel is het ook wat richtingloos. He, hoor ik daar een echo van Fame in Yassassin, het lijkt er wel op, hoewel dit nummer een Turkse afslag neemt. Deze titel heeft wel wat, hoe vreemd het ook in elkaar steekt. Red Sails kent een stuwend ritme en het refrein lijkt alvast een voorschot te nemen op het decennium wat komen gaat; een kamerbreed refrein en dito sound. D.J. lijkt enigszins op een song van het album Young Americans, hoewel ik er nu niet opkom welke track dat zou kunnen zijn. Het geheel is aardig, relatief eenvoudig voor Bowie's doen. Het boeit dan ook niet de hele lengte. Look Back in Anger kent een stuwend ritme, veel tempowisselingen en zit vernuftig in elkaar. De percussie en het ritmewerk maken overuren, een prima song. Boys Keep Swinging hint naar de track Heroes maar kan ondanks veel lovende kritieken wat mij betreft niet in zijn schaduw staan. Met Repetition kan ik niet uit de voeten, een wat nerveus ritme en ongeïnspireerde zanglijnen maken het tot een vervelende titel in mijn beleving. Red Money sluit de plaat af en is aardig maar ook niet meer dan dat.
Lodger maakt in zijn geheel maar weinig indruk, ondanks zijn toegankelijkheid en minder durf om te experimenteren mis ik juist deze elementen. Low en "Heroes'' zijn divers, weliswaar ook wat wisselvallig, maar ook sfeervol, gedurfd en zitten vol experimenteerdrift. Lodger vind ik een magere worp.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Diamond Dogs
4. Low
5. "Heroes"
6. Young Americans
7. The Man Who Sold the World
8. Space Oddity
9. Lodger
10. Station to Station
11. Hunky Dory
12. Pinups
13. David Bowie

Intrigerend, die inname

In het najaar van 1979 begon ik aan mijn eerste bijbaantje. Op mijn fiets pedaleerde ik zes dagen per week door het dorp met een avondkrantenwijk, om zo voor een eigen platenspeler te sparen én mijn abonnement op de stripverhalen van Eppo te betalen.
Ik weet nog in welke straat ik fietste op een grauwe najaarszaterdag, terwijl ik Boys Keep Swinging van David Bowie in mijn hoofd had. Het lied gaf me een goed gevoel. Onhoorbaar maar trots bromde ik: “Heaven loves ya, the clouds part for ya. Nothing stands in your way when you're a boy.” Aan de kant dorpelingen, hier kwam ik aan! Nog altijd stroomt er een licht triomfantelijk gevoel door mij heen als ik dit min of meer vergeten (?) Bowiepareltje hoor. Dat komt ook door de vette drumsound en het gitaargehuil, die op deze single teruggrepen naar het fan-tas-ti-sche Low van twee jaar eerder, mijn allereerste album. Datzelfde jaar vertelde Robert Smith mij bovendien dat "Boys don’t cry”: het kón niet op voor de jongen op zijn fiets.

Gek genoeg heb ik Lodger, de bijbehorende elpee, pas recent voor het eerst uitgebreid gehoord, nota bene via streaming. Dit omdat ik ‘m nooit tegenkwam in de fonotheek of bij vrienden. Bovendien was Low zó goed, dat ik Lodger niet durfde te kopen, bang voor een miskoop. "Heroes" viel immers nogal tegen, op die legendarische single na...

Net als op die voorganger is de experimenteerdrang kleiner. Bowie had namelijk het writer's block dat hem ten tijde van Low hinderde, overwonnen. Toch is wederom sprake van zijn adagium, dat ieder album anders moet klinken dan de voorganger. Een filosofie die ik in diezelfde jaren bij zijn “muzikale kinderen” zoals The Cure of Joy Division ook zou tegenkomen.
Omdat Bowie grotendeels met dezelfde muzikanten werkt als op de vorige twee in de Berlijnse trilogie, inclusief Brian Eno en Tony Visconti, duikt het gevoel van die oernewwave regelmatig op. Tegelijkertijd zocht Bowie nieuwe muzikale sferen op: African Night Flight en Yassassin bevatten muzikale invloeden van buiten de westerse. Hij paste ze naadloos in.
Toch heb ik het meest met de nummers waarin soms nerveuze wave klinkt en Bowie zijn stem gevarieerd inzet: laag-ingetogen zoals in opener Fantastic Voyage of juist uitbundig en gedubbeld in het euforische Look Back in Anger. Daarbij is het smullen van de gitaarpartijen van Carlos Alomar en Adrian Belew, die wederom heerlijk “zingen”, zoals in de andere pareltjes Red Sails met zijn fantastische gitaarlijnen en Repetition met zijn onderkoelde zang en nerveuze sfeer.

De nummers die ik niet noem behoren tot niet tot mijn hoogtepuntjes, maar een filler bevat deze plaat zeker niet. Ten opzichte van voorganger “Heroes” bevalt Lodger mij stukken beter, wat ik véél te laat ontdek. Als ik ‘m op vinyl tegenkom, moet ik ‘m toch eens aanschaffen. Dat ik er pas nu achterkom dat die gekke drumpatronen in Boys afkomstig zijn van Alomar en dat drummer Dennis Davis daar de basgitaar deed, maken het alleen maar fraaier. “Life is a pop of the cherry, when you're a boy…”

Ook deze live versie met Reeves Gabrles - uit '96 mag er zijn, na 1 min.
https://www.youtube.com/watch?v=ZwH6wOPZU2E

Hij staat nu op, dank voor de tip, Mjuman! Zwaar genieten! Eind november hoop ik Gabrels bij The Cure te zien, waar hij ook al zo'n eigen sausje op de muziek weet te leggen. Voor nu knalt Bowie door de kamer.

Toen Lodger uitkwam had ik het idee dat dit Bowie's eerste plaat was waar hij zelf niet "in" zat, waar ik niet zijn persoonlijkheid (of althans een afsplitsing daarvan) kon horen, waar ik niet bijvoorbeeld Ziggy Stardust of de observator van Diamond dogs of de Thin White Duke of de eenling in Berlijn in terug kon horen, alsof Bowie hier elke vorm van identiteit had afgelegd en een plaat had gemaakt zonder daar emotioneel in te investeren. Met de loop der jaren echter is mijn perspectief gekanteld, want het lijkt me nu dat Bowie hier bijna net zo zeer bezig is zichzelf te vernieuwen, maar dat hij dat nu heel verneukeratief doet door zijn rusteloze zoektocht te verbergen in kortere popsongs. Als ik goed ga luisteren hoor ik toch weer rare doorzagende gitaren, een prachtige maar ietwat unheimische viool, ontregelende percussie, Afrikaanse invloeden, orgeltjes die tegen het valse aanzitten, en bovenal de gitaarsolo's van Adrian Belew die zó goed in het nummer passen dat je bijna zou vergeten hoe atonaal ze zijn. Ik bedoel maar, je verwacht toch niet dat een single als Boys keep swinging eindigt met een schurende gitaarsolo van bijna anderhalve minuut, en het grappige is dat ik dat atonale nu niet eens meer als zodanig ervaar, want "het hoort er gewoon bij", net zoals ik de zang van Captain Beefheart na verloop van tijd niet meer als "apart" ervoer. En natuurlijk met dank aan Adrian Belew, die toch een aardig cv bij elkaar heeft gespeeld: Zappa, Bowie, Talking Heads, King Crimson en Nine Inch Nails – je kunt een slechtere carrière hebben, maar je kunt dan ook een hoop minder inventieve gitaristen dan Adrian Belew vinden, me dunkt dat alle genoemde namen flink hun voordeel met zijn karakteristieke gitaarwerk hebben gedaan. (Net als Pixar trouwens – in 2016 schreef hij de muziek voor hun korte film Piper, en hij won er nog een Oscar mee ook.)

Mijn allereerste Bowie album ooit
Daarna kwam heroes
En ik vind het nog steeds zijn beste

Ik reageer zelden maar allez, aangezien ik een groot Bowiefan ben. Dit is een bovengemiddelde Bowieplaat wat mij betreft. Altijd fan geweest van Red Sails, ik vind dat eigenlijk één van zijn beste nummers. Ook Look Back in Anger en Fantastic Voyage zijn voor mij echt het betere werk.

Na PinUps, Low en The Man Who Sold the World kocht ik midden jaren ’90 deze Lodger. Het voornaamste criterium was het vermijden van overlap met mijn allereerste Bowie-cd, de verzamelaar ChangesBowie. Een gelimiteerd studentenbudget dwong me tot deze boekhoudkundige maatregel. Op die manier bleven Ziggy, Hunky et les autres nog enkele jaren in de wachtkamer zitten. Bowie's logeerkamer was voor mij volkomen onbekend terrein, precies omdat die verzamel-cd niets uit Lodger had gedestilleerd. Door niet eerst heldhaftig uit een ommuurde stad te ontsnappen, miste ik de nodige ervaring. Die stap in het onbekende matcht wel met de overkoepelende gedachte van de plaat: een reis, maar niemand weet waarheen en voor hoe lang.

In het openingsnummer neemt Bowie de luisteraar al meteen mee op een ‘Fantastic Voyage’. Nog steeds in diezelfde openingszin waarschuwt hij dat een happy end of zelfs een veilige terugkeer niet gegarandeerd is. Hij laat hierbij het woord erosie vallen. Als student geografie kon ik tientallen gedaantevormen van dat morfologische proces beschrijven, maar Bowie heeft het hier over mentale slijtage. Sinds ik m’n diploma in de Bowielogie op zak heb, koppel ik ’s mans pessimisme aan de destructieve geestesgesteldheid van zijn betreurde broer. Dat het nummer onnatuurlijk vroeg in fade-out gaat, voelt dan als een akelige profetie. Of wou Bowie gewoon een technische gimmick van de A-kant van Low nog eens overdoen?

Over ‘African Night Flight’ ga ik wat sneller, net als de opgejaagde zanger. Waarom Bowie rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan associeert met laid-back Afrika, is me een raadsel. Deze song spreekt me minder aan, maar ik bewonder hier Bowies neus-keel-en-mond-gymnastiek.

Zonder adempauze maant Bowie in ‘Move On’ zichzelf aan om op te schieten. Iets minder drammerig dan de drumpartij komt hij met een reeks toponiemen aanzetten. Daar zit “zijn” eiland Cyprus bij, waar Angie Bowie werd geboren. Dat hij zo moet voortmaken was misschien wel een boodschap aan zijn toekomstige ex. Het exotisch klinkende koortje tijdens het refrein zou naar verluidt "SEDUD GNUOY EHT LLA" zingen. Lees dat maar eens achterstevoren. Maar gewoon voorwaarts afgespeeld is ‘Move On’ een fijn en pretentieloos nummer.

De volledige titel ‘Yassassin (Turkish for: Long Live)’ verraadt waar Bowie een volgende tussenstop maakt, al kan het ook nog steeds om Cyprus gaan. Google Translate bestond toen nog niet, anders had de titel misschien correcter Yaşasın geheten. Of wou Bowie de pret bederven door een universele levenswens maar één letter te laten verschillen met een sjiitische moordenaar? Ook deze tweede ongemakkelijke Bowie-song verteer ik enkel met een pollepel paradoxsaus.

Hijs de zeilen voor ‘Red Sails’. De vaart zit lekker in dit stevige new wave nummer. Dat is niet genoeg voor de weggekaapte stuurman Adrian Belew. Zijn gitaargeluiden maken er bij momenten een intergalactische trip van. Een Bowielogisch weetje: ten tijde van het Ziggy-succes was Captain Bowie als de dood voor vliegtuigreizen. Hij stak de Atlantische plas meermaals per schip over, maar in de eerste zin van ‘Red Sails’ geeft hij toe ook last te hebben van vaarangst. Zou de zinsnede “Sailor can’t dance” een verwijzing zijn naar ‘Sally Can’t Dance’ van z’n voormalige scheepsmakker Lou Reed? Duidelijker is de hint naar een 'Psycho Killer', wanneer Bowie aangeeft dat het hinterland nog fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa-far away is.

Over de Talking Heads gesproken, het soft-neurotische ‘D.J.’ had zo op één van hun albums kunnen staan. Niet verwonderlijk met Belew en Eno aan boord. Maar Bowie doet er nog een schepje bovenop door de spastische en paranoïde zang-mimiek schaamteloos te kopiëren. Worstelde Bowie met een Byrne-out of wou hij het beeld versterken van absorbeerder en vroege adapter, veeleer dan de geniale uitvinder? Dat beeld heb ik altijd wat oneerbiedig gevonden voor zijn veelzijdig supertalent. Waar ik wèl voor te vinden ben: leuke deuntjes die licht deprimerende teksten ondersteunen. In die categorie is het dansbare ‘D.J.’ exemplarisch, inclusief de nederige knipoog naar zijn oude studiemakker en latere gitarist Peter Frampton.

Op mijn eerste luisterbeurten naar ‘Look Back in Anger’ kijk ik enkel met genoegen terug. Het is een toegankelijk rocknummer met sterke vocalen. Enkele maanden later zou ik in Werchter Bowie voor de enige keer in m’n leven live aan het werk zien. Ondanks mijn zwaar onvolledige Bowie-catalogus waande ik me een kenner tussen het opvallend oudere publiek. Tot mijn opluchting opende Bowie met deze song zijn set. Terwijl ik in extase flarden tekst meebrulde, kon ik een gevoel van superioriteit niet onderdrukken: driekwart van het onwetend gelegenheidspubliek moet bij het refrein eerder gedacht hebben aan een recent rock-anthem uit Manchester. Iets over een Sally in de wachtkamer en de oproep om niet kwaad achterom te kijken. Daar hadden Bowie en ik geen boodschap aan: “Waiting so long ...”

Na welgeteld acht holle drumslagen echoot ‘Boys Keep Swinging’ een sound die uit de duizend te herkennen is: die van het ijzige 'Heroes'. Maar Bowie zou zichzelf niet zijn door er nu geen andere draai aan te geven. Toepasselijk laat hij het nummer lekker swingen en lijkt hij zijn genderfluïde huid te hebben afgeworpen. Hij bezingt de voordelen van jonge mannelijkheid zonder de andere sekse te benoemen. Het gaat nog net niet over hoe gemakkelijk rechtstaand pissen is. De bijhorende videoclip laat echter uitschijnen dat de vos z’n divastreken nog niet verleerd is: Bowie verschijnt er meermaals in vrouwelijke kleder-drag (sic) Misschien executeerde hij met deze videoclip toen al zijn eigen radioster...

In ’Repetition’ komen we enkele gemiste opportuniteiten te weten van een doodgewone man met een doodgewone naam. Volkomen afstandelijk rijgt Bowie die gebeurtenissen causaal aan elkaar. Door slechte leraars heeft Johnny geen goedbetaalde job en geen vette auto. Daardoor komt hij ’s avonds later dan voorzien thuis. Het eten is koud geworden en Johnny zelf witheet. Maar in de straat is geen noodkreet te horen, ook niet van zijn vrouw. Die wordt immers bont en blauw gemept. De titel suggereert dat het niet de eerste keer was. Bowie vertelt dit zo kurkdroog dat ik aan Ian Dury moet denken. Belew is geen Blockhead en voegt wel de nodige emotie toe. Het daagt me dat Bowie’s favoriete Beatle zijn vrouwelijke partners geregeld zou hebben afgerammeld. Ik veronderstel dat Bowie daar uit ontzag en vriendschap niet doelbewust aan refereerde.

‘Red Money’ begint met akkoorden die wel heel sterk aan ‘Sound and Vision’ doen denken. Met de vraag of wij ook zien dat deze man geen man is, lijkt Bowie een vervolg te breien aan zijn protestlied tegen huiselijk geweld. Vocaal is deze song, die grotendeels bestaat uit minder dan halve zinnen, erg emotioneel. Waar het verdachte geld in dit lied symbool voor staat, ontgaat me. Naar verluidt zit Iggy Pop's 'Nachtzuster' - "Haal ik de morgen?" - er voor iets tussen.

Omdat ik enkel met de cd-versie vertrouwd ben, genieten de twee bonustracks hier ook nog wat van mijn aandacht. ’I Pray Olé’ heeft wel potentieel als meezinger in een stadion. Ik moet dan meteen aan Queen denken met wie Bowie enkele jaren later zou collaboreren. Bowie's schietgebed is op de cd geen opvullertje. De remix van ’Look Back in Anger’ daarentegen had voor mij niet gemoeten.

Met wereldreizen als thema en een (na-)productie in Zwitserland, teken ik protest aan tegen eenieder die deze Lodger gemakshalve tot de Berlijnse trilogie rekent. Dat werpt een onnodige dubbele schaduw, waardoor de plaat bij het brede publiek nooit is kunnen doorgroeien. Voor wie nu denkt “dit lijkt me wel een leuk plaatje”: deze cd bleef bijna dertig jaar onaangeroerd in de kast, met een noodzakelijke interruptie begin 2016. Om deze review te schrijven had ik maar liefst zes nieuwe luisterbeurten nodig. Dit meesterwerk openbaarde zich dus niet meteen, wat wel gebruikelijk is voor meesterwerken. Omwille van de twee a-typische Bowie songs hou ik een half sterretje in, maar dan blijven er nog vier en een halve over.

Het was Bowie zelf die de albums Low-Heroes en Lodger als een trilogie beschouwde. Vooral muzikaal!
Dat had dus inderdaad in eerste instantie niet zozeer met Berlijn als opname stad te maken. Aangezien Lodger grotendeels buiten Berlijn is opgenomen.

De trilogie basis wordt gevormd door de experimentele fase waarin Bowie zat en die hij heeft vormgegeven met Tony Visconti en Brian Eno op deze drie albums.
Die fase begon in Berlijn waar Bowie in de jaren zeventig is neergestreken ook (en misschien vooral) van zijn Cocaine verslaving af te komen.

Na Lodger maakte hij nog een soortgelijk experimenteel album: het onvolprezen Scary Monsters & Super Creeps.

Ik heb de Zeventiger jaren fase van Bowie vanaf begin '73 nauwlettend gevolgd en sta nog altijd te kijken van zijn enorme componeer en productie lust uit die jaren.
Enkel in 1978 bracht hij geen nieuw studioalbum uit, maar toen verscheen Stage, wat ook bedwelmend goed was.

Lodger werd net als de vorige twee albums geproduceerd door Brian Eno. Het verschil met de twee voorgangers is dat de productie wat losser is en de songs ritmischer zijn, ik hoor hier gelijkenissen met Talking Heads Fear of Music die ook door Brian Eno werd geproduceerd.

Prima verduidelijking, waarvoor dank. Ik noteerde dat ik flarden ’Sound and Vision’ en ’Heroes’ herken op Lodger. Met Eno drie keer aan de knoppen - Visconti was er ook al even bij begin jaren 1970 - baden die drie albums in dezelfde muzikale sfeer. Het is verdedigbaar te stellen dat ze daarom een trilogie vormen, of een kwartet met Scary Monsters erbij.

Maar de BERLIJNSE trilogie als etiket of keurmerk vind ik wat gemakzuchtig, ook al werd die opvatting door Bowie zelf gelanceerd. Thematisch gaat Lodger niet langer over anonimiteit en vervreemding in een verdeelde stad. Dat is ook niet wat Bowie beweerde met een ”muzikale drievuldigheid”. Maar de mythe werd alleen maar hardnekkiger. Zelfs de geografische ontstaansgeschiedenis van de drie albums is er niet tegen opgewassen. Vandaag weet elk weldenkend mens hoe moeilijk het kan zijn om fake news te ontkrachten. Maar dat is van alle tijden. Eén van de slachtoffers is het ondergewaardeerde Lodger.

Eens Earlyspencer! Ben overigens benieuwd wat jij van Bowie" Diamond Dogs vindt, een van mijn favorieten.

Beste Earlyspencer,

Betreft de zinssnede; “Sailor can’t dance” een verwijzing zijn naar ‘Sally Can’t Dance’ van z’n voormalige scheepsmakker Lou Reed?

Sailor was Bowie zijn alias op het forum van Bowienet, gebruikte hij ook meerdere malen op bowiewonderworld

Zéér leuk verslag van dit album

@Lontano Bowie die een alias gebruikt ... die kon nu eens nooit zichzelf zijn!

@Roxy6 Ondanks mijn lange teksten met soms dure woorden en mijn zekfverklaard diploma in de Bowielogie: ik heb enkele onmisbare hiaten in m'n collectie. Ik durf het hier haast niet vermelden: Diamond Dogs, Young Americans, Station to Station, Scary Monsters, Let's Dance, die hele slechte uit ong. 1987, de twee van Tin Machine, het album met 'Jump They Say", 1.Outside, Hours en z'n voorlaatste met die belachelijke recycle-hoes. Uit die reeks heb ik vooral Diam. en Station wel heel vaak streamend beluisterd. Maar via dat medium voel ik me te weinig betrokken om een onderbouwd oordeel te vellen.

Binnenkort word ik 50, ik weet al wat ik mezelf ga schenken. Maar ik ben niet iemand van boxsets en anniversary editions. "Mickey Mouse has grown up a milking cow..." Bij Diamond ga ik voor een LP met openklapbare hoes. De versie waar de hondenkl... niet zijn weggebrushed, kost zo'n 7000 euro. Het zal wel een re-issue worden. Voor het meer elektrische Station (dat ik heel hoog heb zitten) zal een cd'tje wel volstaan.

Wat Diamond betreft. Ik ben niet zo voor spoken word, zoals de opener. Maar hier valt het me minder tegen dan bij Jim Morrisson met die droge paarden-breedtegraden op Strange Days. De tot-stand-koming van Diamond boeit me wel: Bowie die zonder Spiders meer zelf musiceert en de nazaten van Orwell die hem dwongen tot heel wat schrappen en herschrijven.

Op de een of andere manier benijd ik je wel een beetje Earlyspencer, je hebt een heerlijke Bowie-ontdekkingsreis nog voor de boeg!

Maar tegelijkertijd besef ik dat het dan een andere reis wordt dan ik heb doorgemaakt met elkaar album horend in het tijdsgewricht waarin het werd gereleased. En waarbij 'het moment' waarop het werd gemaakt natuurlijk een onmiskenbaar onderdeel heeft gevormd. Zoals Bowie's leven een voortdurend ontwikkelingsproces is geweest. Vele malen intenser dan bij de gemiddelde 'Eartling'.

Diamond Dogs was midden jaren zeventig voor mij zo een geweldig muzikaal cadeau!, Het intro kon ik al snel uit mijn hoofd declameren en vind ik nog steeds heel goed de sfeer bepalen van het album, wat bedoeld was als conceptalbum, grotendeels geïnspireerd door Orwell's 1984.

Veel van wat Bowie tot dan toe had gemaakt vind hier een uitingsvorm en ook werpt het zijn licht vooruit. Het intro van de song 1984 is al een voorproefje van Bowie's komende soul-funk aspiraties, wat zich later zou uiten in het album Young Americans (met het super Fame erop) gevolgd door Station to Station (met het even mooie Golden Years) daarna werden er weer nieuwe wegen gezocht en gevonden.

Even nu on topic, ik herken veel van mijn beleving ook in jouw recensie. Mijn favorieten op Lodger zijn ook de Geweldige opener Fantastic Voyage, die ook ik altijd veel te kort vond, Move ON, met die geweldige drive erin, Boys Keep Swinging -die waanzinnige clip erbij, waarbij hij steeds in één gebaar de make-up van zijn gezicht veegt. Maar het prijsnummer hier is voor mij Look Back In Anger, daarop zingt Bowie zoals ik hem het liefst hoor, met scherpe emotionele uithalen.

We lezen elke vast nog wel op dit fijne medium, Maar voor nu wens ik je heel erg veel luisterplezier!

Ja, ik ben een Bowie fan. Nee, veel van zijn albums trek ik niet in zijn geheel en na 'Let's Dance', heel veel singles ook niet. Uitzonderingen daargelaten.

Ik kocht Lodger destijds gewoon omdat het de nieuwe Bowie was en de single, hoezo stond dit niet in de top 10 of beter op nummer 1?, was ronduit geweldig. 'Boys Keep Swinging' is een van mijn favoriete Bowie nummers. Het zit zo goed in elkaar, met zoveel heerlijke details. met een gitaarsolo waarvan je niet wilt dat hij eindigt (dus precies op tijd stopt). Maar ook, wat doen die gitaren nu precies? Hoeveel zijn het er?

Er staat nog zo'n prijsnummer op de plaat. 'Look Back In Anger'. Die drive, dat tempo, de drummer die het hele nummer door zijn innerlijke "Animal" los laat, de verschillende timbres van Bowies stem, dit nummer is zo ontzettend goed.

Maar daarna. Er zijn een paar aardige nummers. 'DJ', 'Yassassin', maar ook een aantal waarvan ik denk, waarvoor? Zo opent het album zo ontzettend vlak en bijna ongeïnteresseerd klinkend. Een paar songs zijn gewoon te weird voor mij. Dat mag en daar kan ik nog wel naar luisteren. Met andere woorden, twee vijven, veel drieën en tweeën, samen ***.

Overigens, Ik trok de plaat blind uit mijn collectie. als verrassing wat ik zou gaan horen. Ik voelde op de een of andere manier dat ik :Lodger in mijn handen had. De hoes blijft prachtig. Scary, maar prachtig.

Het knappe van Lodger - een plaat die ik overigens pas vele jaren later aanschafte en toen voor het eerst in zijn geheel belujisterde - is dat er zoveel verschillende sferen en stemmingen voorbij komen en dat de plaat op een bepaalde manier toch een eenheid vormde.
Officieel maakt-ie deel uit van Bowies Berlijn-trilogie - en David gaf dat ook zelf aan - , maar ik heb dat altijd een beetje raar gevonden. Niet alleen omdat het album niet in die stad werd opgenomen, maar ook omdat hij stilistisch niet helemaal aansluit bij Low en Heroes. Die zijn door hun sferische B-kanten nog veelzijdiger dan deze.
De kwaliteit van de songs is wisselend, en menigeen - ook ik - zal dit album bij eerste beluistering hebben ervaren als een lichte tegenvaller. Sommige songs groeien bij meerdere luisterbeurten. Zo heb ik een zwak voor African night flight, Red sails, Yassassin en de openingssong Fantastic voyage. Al heb ik nooit begrepen waarom Bowie juist die laatste song vooraan heeft gezet. Het is geen albumopener die je meteen bij de kladden grijpt, integendeel. Eerder een berustend nummer dat beter aan het eind van het album geplaatst had kunnen worden, of op z'n minst aan het einde van kant 1.

Boys had natuurlijk veel beter gewerkt als opener, al zou de kritiek dan misschien weer hebben geluid dat Bowie zijn kruit meteen bij het eerste nummer verschoten zou hebben. Want hoe aardig het album verder ook voortkabbelt, geen enkele song op Lodger komt in de buurt van die onwaarschijnlijke hit. De helft van het nummer wordt in beslag genomen door een weirde gitaarsolo. En was dit niet het nummer waar de muzikanten elk tekeer gingen op een instrument dat niet het zijne was? Dat maakt het eindresultaat nog bijzonderder...

Ik heb hem in oktober '22, een kleine drie weken na mijn recensie, op vinyl aangeschaft. Vind Lodger nog steeds boeiender dan "Heroes". Überfavoriet van de Berlijntrilogie blijft Low.

Juiste analyse, Ronald, waar ik me geheel in kan vinden. Ik zou hard na moeten denken over de volgorde van de drie eerste singles van deze platen, maar ik denk,
1. Boys Keep Swinging
2. Heroes
3. Sound and Vision.

Ik zit nu de Tony Visconti 2017 remix te luisteren. Het knalt er wat meer uit allemaal en bepaalde stukken klinken behoorlijk anders, alsof hij echt andere gitaar takes heeft gebruikt bijvoorbeeld. Het scheurende einde van Boys Keep Swinging compleet veranderen is toch wel een stukje heiligschennis.. hoe zien jullie dat?