Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

Opmerkelijk dat Sylvian solo beter scoort dan met Japan. Ook qua stemmenaantallen veel beter. Dat terwijl ik hem vooral ken als "de zanger van Japan".

Enfin, over dit album. Na het titelnummer en met de wetenschap dat Nightporter nog moet komen, concludeerde ik al vrij gauw dat dit gemiddelde gerechtvaardigd was en dat me een topalbum te wachten stond. Zo heb ik iedere keer gedacht dat ik dit album opgezet heb.

Jammer genoeg word ik keer op keer teleurgesteld, want de overige nummers brengen helaas weinig interessants met zich mee. Hopelijk vind ik meer geluk in Quiet Life of Tin Drum.

Quiet Life is inderdaad ook de moeite waard.
De leden van Duran Duran hebben toen ze in de studio zaten voor hun debuutalbum, zeker in de pauzemomenten daarna geluisterd.

Scheel van jaloezie, vermoed ik.

Ben ik met je eens, maar iemand die hier naast de titeltrack (inmiddels het minste nummer van het album wat mij betreft - maar nog zo goed dat het album nog ruimschoots 5* haalt) en Nightporter weinig interessants hoort hoeft wat mij betreft niet aan Quiet Life of Tin Drum te beginnen. Zou niet weten wat daar te vinden was behalve een uitstekende Velvet Underground-cover Voor wat betreft dit album: Methods of Dance toch na Nightporter the finest hour van Japan. Zoals divart ergens anders terecht opmerkte tegen chevy93: verdiep je eerst eens écht in een album van een artiest, voordat je naar het volgende album hopt en alles afdoet met plattitudes, zonder dat je werkelijk iets hebt beluisterd, want je kwaakt een hoop nonsens uit.

Standaard commentaar van een fanboy ("Als je goed zou luisteren..."/"Als je je echt zou verdiepen..." etc). Kan ik niks mee. Heb dit album vaak genoeg beluisterd en genoeg kans gegeven. Meer ga ik niet doen. Albums moeten ook goed zijn zonder de achtergrond te kennen. Zodra een album goed is, ga ik me "echt verdiepen" en dat lijkt me niet meer dan logisch. Je kunt je niet in elk album verdiepen. Dat moet je ook niet willen.

Edit: Ik besef me nu dat je met verdiepen niet per se de trivia-wijsheden bedoeld. Ik heb dit album drie keer 'echt' beluisterd. Dat lijkt me meer dan genoeg.

Helemaal niks te maken met fanboy commentaar, maar je comments geven geen blijk (niet alleen hier, maar overal hier op de site) dat je iets beluisterd hebt, in de zin van doorgronden. Ik kan niet begrijpen dat alleen het titelnummer en Nightporter eruit zouden springen en Swing, My New Career, Methods of Dance, Burning Bridges en Islands of Africa weinig interessant zouden zijn. Die liggen daar heel dicht tegenaan. Dat is toch duidelijk hetzelfde album.

Waarom is Nightporter briljant (hoef je niet op te antwoorden - want dat weet ik zelf al ) en waarom zou Burning Bridges weinig interessant zijn. Er zit echt niet zoveel verschil tussen de kwaliteit, uitvoering of opzet van die nummers. Op Quiet Life staat het nummer Despair dat kan daar zo bij. Dat geldt ook voor de overige nummers. Het enige dat er een beetje buitenvalt is wellicht Ain't That Peculiar, maar dat is dan ook een cover.

Je mag van mij dit album best 3* geven, maar ik denk dat als je Gentlemen Take Polaroids goed vindt er meer in zit dan je denkt, omdat andere nummers diezelfde sfeer, schwung en uitstraling hebben. Ik heb het album in 1987 gekocht, dus in die zin ben ik fanboy omdat ik het album door en door ken. En ik ben dingen gaan horen die je na drie 'echte' luisterbeurten niet meepikt. De bijdrage van Mick Karn door het album heen bijvoorbeeld, de tekst van Methods of Dance, de eerste invloeden van Sakamoto (of eigenlijk Yuka Fujii (i.e. het 'echte' Japan - niet de band, maar het land)) etc.

En je edit is juist, ik heb niet het verdiepen in achtergronden bedoeld: je hoeft je niet te verdiepen, maar als je luistert dan vallen ze vanzelf op, zoals die voorbeelden hierboven (Sakamoto, Karn etc).

Altijd wordt lof toegezwaaid aan Sylvian en Barbieri. In Methods of Dance is het samenspel tussen bas (fretless) en sax onovertroffen: stuwend. Niet voor niets verwijzen - de hier bij wavers geliefde - Deine Lakaien in Kiss the Future - uit 1999 naar Methods of Dance.

Mick Karn: boy could he play bass

... en sax (klarinet en hobo)!!! Even leentjebuur spelen bij Allmusic:

Omdat ik was gaan twijfelen na chevy's post het album net weer even in volle glorie gedraaid over de stereo (buren zijn weg, kind naar de opvang en vrouw aan het werk)

Nightporter heeft wel genoeg support in de sterretjes, dus nu My New Career aangevinkt (naast Methods). Nummer bungelt bijna onderaan bij de statistieken - zal wel door de kwaliteit van de rest komen denk ik, maar ook echt een pareltje.

Ik sta overigens nog steeds achter mijn mening zo blijkt bij deze 300ste (?) luisterbeurt, ik kan het niet geloven dat hier weinig interessants te ontdekken is als je Nightporter en de titeltrack goed vind.

Dan wordt het tijd voor een recensie, volgens mij.
Las net nog eens wat ik zelf schreef en merkte dat ik de enige was
die zijn lofbetuigingen ook had aangevinkt als mening. Doen, jongens!

Tsja ik kan daar weinig aan toevoegen (ik heb geloof ik alleen bij Peter Hammill mijn bijdragen aangevinkt - vanwege houtsnijdende inzichten).

Ik zie dat jezelf ook die arrangementen prijst waarbij Sylvian vocaal inkleurt en het niet Sylvian is die zingt met zijn bandje (ook al was hij de belangrijkste componist). Goede constatering en de vinger gelegd op de kracht van het album. Zoals Mjuman opmerkte is Barbieri vaak geprezen vanwege die (koude) synthwaaiers, maar het is toch echt Karn die de pionnetjes uitzet (uit mag zetten) bij de meeste composities. Naast zijn kenmerkende bas, waarvan ik me kan voorstellen dat je dat niet trekt dat kwaakgeluid (zie dat net terug bij een comment bij Dalis Car) vind ik bij dit album die bijdrages op sax en hobo (Nightporter uiteraard) weergeloos.

Ik heb trouwens ook nog een kleine correctie geloof ik. Bonustrack Experience of Swimming is meen ik geheel een solo bijdrage van Barbieri. Daarom niet minder mooi, maar kan toch niet de stand out track zijn op een groepsalbum? En Sylvian krijgt ruimte om te croonen, daar zit ook wel een verzadigingspunt in voor de meesten, maar ik vind het heerlijk. Ik zong dit nummer altijd hardop mee (zonder me dat te realiseren) dat heeft mij nog wel eens wat commentaar opgeleverd in studentenhuizen met kartonnen muurtjes

Voor mij is The Experience of Swimming outstanding op twee manieren.
Ik vind het de beste track van (of naast) het album. Spreekt mij nog meer aan.
Hij is ook outstanding omdat je hoort dat hij niet in het verlengde ligt van de plaat.

Duidelijk een buitenbeentje en met jouw kleine correctie ook begrijpbaar.

Ik hoor bij Japan inderdaad een band.
Dat komt ook mede door het feit dat ik Sylvian solo vaak heel erg vind zeuren.

Hoewel zijn soloplaten nog meer fans tellen op de site, mis ik de muzikale omkadering.
Het is alsof de bandleden van Japan er wel in slagen om de songstructuur beter te bewaren.
Sylvian solo lijkt me in de arrangementen soms te zeer alle richtingen uit te waaieren.

Iets wat mij als luisteraar minder ligt.

Ik vergelijk het soms met The Smiths en Morrissey.
Bij het solowerk van Morrissey mis ik de strakke gitaarhand van Marr.

Ik beraam een Greatest Hits (Bits) of Japan en Sylvian en zet hem alvast op de longlist.

Dat kun je toch niet menen? Ik draai veel Sylvian de laatste tijd en ik moet zeggen dat ik de "muzikale omkadering" van zijn solowerk (het vroege) toch zeer rijk vind klinken, met altijd een eenvormige sfeerzetting (dus niet alle richtingen uitwaaierend) en sterke melodielijnen. Wel minder kop/staart-structuren, maar dat maakt het nmm juist boeiender. Spreken de ambient-invloeden je wellicht niet aan?

Dan moeten het de ambient-invloeden zijn.

Ik heb hier Brilliant Trees liggen, maar kan er voorlopig nog niet veel mee.
Het is alsof de stem van Sylvian alle aandacht opeist en het muzikale kader vaag blijft.

In ieder geval geen muziek die me onmiddellijk weet te intrigeren. Japan wel.

Ik begrijp trouwens je reactie niet zo goed. Ik mis een muzikaal kader in het solo-werk.
Jij niet, maar je geeft toch toe dat er weinig kop en staart structuren inzitten.
Ik spreek over uitwaaieren. Jij niet. Jij noemt het ambient-invloeden.

Maar we bedoelen volgens mij wel hetzelfde.

Wellicht wat off-topic verder, maar ik had dazzler zojuist een PM gestuurd waarin ik het juist wel kon begrijpen van dat uitwaaieren Als hij dat op zijn best doet (Brilliant Trees en Gone to Earth) is hij op zijn best (beter dan het beste dat Japan deed), maar ik vind het dermate verschillend dat ik het eigenlijk twee onvergelijkbare werelden vind, los van de stem. De invloed van Czukay, Sakamoto (en in mindere mate bijvoorbeeld Fripp), later Friedman (en in mindere mate Fennesz) laten zien welke kant het opging. Dat heef niets meer met weltschmertz en warme Japan arrangementen van doen.

Albums waar ik geen hoge pet van heb, schrijf ik ook geen hoogstaande stukken over, nee. Lijkt me logisch. Maar om te zorgen dat er niet alleen maar berichten van liefhebbers staan, vind ik dat je ook als je een album niet (zo) goed vindt, ook gewoon een bericht moet zetten. Zo krijg je alleen maar vertekende beelden. Op deze pagina alleen maar hoge cijfers op ikzelf na. Op deze manier krijg je alleen maar lofberichten te lezen.

Ik doe het ook niet om te discussiëren, want dit album is niet interessant genoeg om over te discussiëren.

Om nog even in te haken op iets wat je eerder zei:
Ik kan je zo 10 albums noemen die een soort overkoepelende sfeer hebben, maar waar slechts een (heel) beperkt aantal nummers mij wat doet. Een aantal goede voorbeelden daarvan zijn Five Leaves Left, het debuut van CCR, Godbluff, Dirt (AiC).

Grappig dat je Gone to Earth noemt - ik heb dat fijne album als dubbelaar op vinyl en die draai ik regelmatig. Op Amazon wordt ie bij een "favourite ambient albums" trouwens heel vaak genoemd.

Als Dazzler zijn 80's-pet afzet, en met open mind (een goed glas vers geperste druivensap erbij - nee geen wijn) luistert, wie weet wat ie dan hoort. Dix refereerde bij Manafon naar Sylvian's vocale prestaties als "voorleesmoeder" en die vlag dekt de lading (van dat album) wel deels.

Overigens zat tav Karn ook meteen The Judgement in the Mirror (Dalis car) in m'n hoofd. Je kan ook nog denken aan zijn inbreng op After a Fashion (Midge Ure).

Ha, ik denk dat we idd hetzelfde bedoelen.

Toch hebben 'Brilliant Trees', 'Gone to Earth' en 'Secrets of the Beehive' naar mijn mening juist een sterke muzikale omkadering, maar wel - meer dan bij Japan - in dienst van de zanglijnen van Sylvian. De stem staat meer centraal in het solowerk (zeker het meer recente). de muzikale omkadering is ook atmosferischer, meer schetsend, eclectischer en op het eerste gehoor minder grijpbaar. De songs hebben minder "kop en staart", zijn minder liedjesachtig, minder puntig. En dat heeft tot gevolg dat de nummers zich misschien wat minder makkelijk laten doorgronden. Minder popgehalte, zo je wil. Maar dat betekent nmm niet dat het geen sterke songs zijn, zonder "muzikaal kader". Het kader is er wel degelijk, maar dan meer "gelaagd".

Ik denk dat de hierboven gegeven "typeschets" ook hetgeen is wat jou tegenstaat bij bijvoorbeeld een album als 'Spirit of Eden' van Talk Talk. 'The Colour of Spring' spreekt jou denk ik meer aan. Juist?

Helemaal mee eens. Japan heeft een aantal tijdloze klassiekers geschreven, waaronder deze twee, de besten van het album wat mij betreft.
Maar Chevy kan zich misschien beter vinden in Tin drum. Daar staat dan weer Canton op, nota bene een instrumentaal nummer, dat ik reken tot het allerbeste werk dat Japan ooit heeft gemaakt.

Het wijkt iets af van Gentlemen take polaroids maar het wordt i.d.d. wel moeilijk Tin drum of Quiet life mooi te vinden als je Gentlemen take polaroids niets vind.

Mijn eigen ervaring is dat als de stem (en teksten) de muzikale omlijsting bepalen, de songs minder spannend worden (voor mij dus). Ik kan mij voorstellen dat anderen dat juist avontuurlijker vinden. Voorbeelden zijn inderdaad Sylvian (de laatste albums zijn niet door te komen) en ook Mark Hollis. Om even dicht bij mijn avatar te blijven, toen Kerr zich na Sparkle in the Rain ging bemoeien met de composities ging het mis. In plaats van avantgardischer (zoals bij Hollis en Sylvian) ging het bij SM de andere kant op.

Nog even een opmerking over de rol van de bandleden bij dit album, naast de lofbetuigingen (terecht!) over Sylvian, Karn (met Forbes de beste wavebassist imo), Barbieri, wil ik het gitaarwerk van Rob Dean even opmerken. Op met name Methods of Dance en het titelnummer schittert hij. Jammer dat zijn rol met dit album al was uitgespeeld, op Tin Drum mis ik zijn gitaarwerk!

o ja, er was ook nog een gitarist...

Rob Dean is met de bonus tracks nog wel enigzins geëerd (gerehabiliteerd) door de toevoeging van The Width of a Room, de enige bijdrage die ik van zijn hand ken.

Ik dacht dat mijn 80s-pet niet misstond tijdens het beluisteren van Brilliant Trees (1984).
Maar voorlopig gaat de muziek van Sylvian mijn petje te boven. Geduld en tijd brengen raad.

Ik moet zeggen dat, na verloop van tijd, ik ook eerder een solo cd van David Sylvian pak dan van Japan.

Het is geen kwestie dat het je pet te boven gaat. Maar David Sylvian is wel omringd door muzikale valkuilen. Voordat je je er in stort zou ik even inlezen op musicmeter. Niet alles is even hoogdravend en ambiente stukken muziek zonder vocalen van Sylvian, daar moet je van houden zal ik maar zeggen.

Naast al zijn werk uit de jaren '80 vind ik Dead bees on a cake erg toegankelijk om eens mee te beginnen. En pas recent heb ik zelf ook zijn album met Robert Fripp (The First day) ontdekt, die is ook erg sterk.

Ik heb juist de neiging de laatste tijd weer terug te grijpen naar Japan en David Sylvian solo even te laten rusten. David Solo heeft hele bijzondere momenten maar is soms vermoeiend. Japan was natuurlijk niet Sylvian en een paar muzikanten. Nick Karn, Steve Jansen en Richard Barbieri zijn meesterlijk en allemaal behoorlijk arti en creatief. Het geluid van Japan is echt door alle vier bepaald. De stem van Sylvian is binnen Japan wat slepender, speelser en jankender als zijn stem op de latere solo platen.
Japan, ik heb het altijd het jongere broertje van Roxy music gevonden, schitterend. Ik draai het soms, maar het laat me nooit koud.

Nee, het is ook zeker geen kwestie van een onoverbrugbare wereld van verschil. Maar ik zou niet durven zeggen dat de latere muzikanten die meespeelden op de albums van David Sylvian minder getalenteerd zouden zijn dan Karn, Jansen en Barbieri.

Sylvian is op zijn soloalbums in de regel wel heel erg sterk met zijn composities.

@ chevy: Dit album moet je echt meer dan drie draaien. Bij mij heeft het ook langer geduurd voordat het kwartje viel. Maar toen die viel, viel die ook hard! Dit album is echt een groeibriljantje!

Sylvian speelt op zijn solo platen met steengoede muzikanten, zowel uit de pop, Avant Garde, Jazz en ambiance wereld. Ik ben een groot bewonderaar van hem.
Alleen, Japan als band wordt nogwel eens slechts aan hem opgehangen, terwijl de overige drie leden ook een hele grote vinger in de muzikale pap hadden.

Het is jammer dat op een gegeven moment de energie eruit was, de inspiratie op. Ze hebben het nog wel een keer geprobeerd met Rain Tree Crow maar dat haalde niet het niveau van bijvoorbeeld Gentlemen take polaroids of Tin Drum.

Ik heb het geheim van The Nightporter ontdekt: de Gymnopédies van Erik Satie.

Het b-kantje The Experience of Swimming komt ook mooi in de buurt.