Simple Minds - Walk Between Worlds (2018)

c-moon, ik heb je hele recensie gelezen. Ik ben al heel erg nieuwsgierig naar dit album,..sowiezo heb ik in het Veronica-magazine ook al niet anders dan lovende woorden over dit nieuwe album gelezen,..maar zoals jij het omschrijft, echt een fantastische recensie,..nu kan ik bijna al helmaal niet meer tot Vrijdag wachten.
Een maand geleden toen ik alleen maar het nummer 'Magic' hoorde vreesde ik het ergste, heb nu meerdere nummers gehoord, + goede recensies gelezen waaronder die van een echte Simple Minds kenner als jouw,..dan moet het wel goed komen. Het zal wel erg raar zijn als het me alsnog teleursteld.

C-Moon, voor jouw verslagje 5 sterren hoor. Deze kan zich vergaren tesamen met de recensie van Alfred Bos vanwege New Gold Dream in Oor toentertijd. ...ruim 35 jaar geleden lol.
Big Music was al genieten geblazen en deze zou de overtreffende trap zijn? Ik ben benieuwd.

OK, ik geef toe, ik ben bevooroordeeld en heb pas enkele nummers gehoord, maar om dit te vergelijken met New Gold Dream gaat me vooralsnog te ver. Ga de plaat zeker in huis halen want wat ik heb gehoord klinkt goed, maar New Gold Dream... Zo goed gaat het niet meer worden. Eigen schuld van Kerr en consorten, moet je de lat maar niet zo hoog leggen ?

Voor alle duidelijkheid: nérgens schrijf ik dat Walk Between Worlds even goed of beter is dan New Gold Dream. Wel schreef ik het spannendste album sinds New Gold Dream, dat is niet hetzelfde

Maar wat mij betreft sowieso het beste van de laatste 20 jaar Simple Minds!

Inderdaad, svp ophouden met vergelijken met vroeger ....was alles beter. Gewoon beoordelen naar de maatstaven anno NU.
Als de helft van de tracks beter is dan de vooruit gestuurde tracks The Signal and the Noise & Sense of Discovery zou dat geweldig zijn. Met een paar uur kan de 1ste luisterenbeurt starten.

Dat klopt Mark, maar je geeft 5*, dat is net zoveel als New Gold Dream....

Afgaande op de drie vrijgegeven nummers (The Signal and the Noise , Sense of Discovery & Magic ben ik blij verrast.

Waarom wordt alles wat de Minds uitbrengen toch vergeleken met New Gold Dream? Ik begrijp ook wel dat dit album als hun meesterwerk wordt gezien maar het mooie van de Minds is juist dat ze zichzelf altijd proberen te vernieuwen zonder hun eigen sound te verloochenen. Met alle respect voor de Stones, maar hun eerste album klinkt hetzelfde als hun laatste, overigens zonder afbreuk te doen aan hun indrukwekkende repertoire. Ik vind het prima dat de Minds na 40 jaar nog steeds vernieuwend proberen te zijn zonder de fans te willen behagen door de sound van de NGD periode over te doen. Als ik deze sound wil horen dan zet ik NGD of een van die andere parels uit deze periode wel op.

Proberen ze zich altijd te vernieuwen? Dat hoor ik er sinds - grofweg - Street Fighting Years toch niet aan af.

Neemt niet weg dat de albums B&W en GS best aangename oplevingen waren. Als dit album die kwaliteit in zich heeft, ben ik, gelet op het werk van daarvoor, al heel tevreden. Ik hoop in ieder geval niet dat het veel Big Music is. Dat vond ik een zeer matige worp.

Eerste luisterbeurt zit erop en die bevalt me wel. Ook de 3 nog niet vrijgegeven nummers klinken prima en zelfs de 2 bonustracks zijn prima. We gaan er van het weekend eens lekker voor zitten.

Wat is Barrowland Star een ontzettend mooi nummer zeg!
Mijn voorspelling klopte; oorspronkelijk was dit nummer het instrumentale Celtic Strings, stond op het b-kantje van She'a River als ik het mij goed herinner.

SO ?

Sparkle zal ik zeker ook zo hoog hebben en zo niet pas ik dat nog aan!
MAG HET???
Ik heb géén vergelijking gemaakt;
Soit. Lees mijn review. Luister morgen zelf. (en lezen wat er staat) En vel je eigen oordeel.
Ga dan wel of niet akkoord met mijn review. klaar.
(Het is ook MAAR een review. Gewoon mijn mening. meer niet. punt.)

Het U2 - SM vergelijk is ook een traditie die we zeker in ere houden! Dat doen we immers al vanaf de vroege jaren 80. Al is het geen echt vergelijk meer. U2 die (commercieel gezien) nog steeds een relatief "grote" band is en brede bekendheid geniet ook onder het meer jeugdig luisterpubliek, tegenover SM die (commercieel gezien) een band in de marge is, ook wat betreft bekendheid. Maar goed, eerst dit album beluisteren.

En het gaat niet om SM-bashen.....het gaat om de realiteit onder ogen (durven) zien.

Nou ja, zeg. Waarom nou zo'n overtrokken reactie?
Ik bash helemaal niet, ik vroeg me alleen af waarom dit 5* sterren is net als NGD en of dat daardoor op gelijke hoogte staat met hun meesterwerk. Als jij dat vind, prima hoor.

Hij draait...de opener is bar, maar dat wist ik al. 'Summer' is me, denk ik, te veel massieve powerplay. Word ik (nog) niet warm van. De eerste klanken van 'Utopia' bevallen beter...

'Signal and the Noise' is redelijk tot goed (ook al wat vaker gehoord).

Maar, pfff, de opening van 'In Dreams'...moet dat nou die vrouwelijke vocalen? - was ook al zo'n domper toen ik destijds voor het eerst Alive & Kicking (en andere tracks van OUaT) hoorde. Wat kitscherige synths in de opening ook. Het nummer ontwikkelt zich verder ook niet echt bijzonder.

'Barrowland Star' opent met vette platte synths (ben ik nooit zo weg van, had McNeil in zijn goede dagen zo niet gedaan). Die (synthetische) violen maken het niet beter. De kitsch druipt er zelfs vanaf. En die rock-solo van Burchill...

...dit gaat niet goed..

(live verslag wordt vervolgd)

'Walk Between Worlds'...alweer platte vette synths in de opening. En een volle beuk erin. Wederom indruk proberen te maken met powerplay...maar niet echt. En ja, viooltjes (= kitsch).

Opening van 'Sense of Discovery' is subtieler....ha, daar komt toch een flinke beuk, maar die ebt (gelukkig) weer weg. Refrein is Alive & Kicking reprise - met ook weer die vrouwelijke vocalen waar ik me toen al aan ergerde (zie hierboven) Maar afgezien daarvan is het geen onaardig nummer.

Bonus tracks...'Silent Kiss'. Sterk jaren 80 synth gebruik. Niet verkeerd. Maar het kan zich niet meten met 'The Perfect Kiss'. Burchill had zijn gitaar wat meer mogen beroeren.

'Angel Underneath my Skin'.....na, na, na, na, na, na...dat zegt alles (na, na, na, na is het nieuwe: la, la, la , la). Bleek nummer dat drijft op....een beukende beat.

'Dirty Old Town'.....afschuwelijk. Die bonus had ons bespaard mogen blijven.

Eerste (uiterst) voorzichtige indruk: een matig album. Beste nummer: 'Utopia'.

Wat ik wel objectief meen te kunnen constateren is dat dit album mijlenver van het niveau van NGD afstaat en dat een beoordeling met de gouden 5* welhaast ridicuul aandoet.

O ja, en wat betreft het goede gebruik van het U2 - SM vergelijk, denk ik al te kunnen zeggen dat U2 deze keer de slag wint.

Net de eerste luisterbeurt erop zitten. Ik ben wel onder de indruk. Barrowland star, walk between world en sense of discovery, wat een geweldig mooi rijtje om het album af te sluiten. De vioolen en de stem van Sarah tillen voor mij de nummers juist naar een hoger niveau. Zo zie je maar dat smaken verschillen. De bonus tracks doen mij nog niet zoveel. Ik ga weer lekker verder luisteren om een echt goed beeld te vormen.

Het valt me nog niet helemaal mee maar dat is alleen maar goed, de plaat moet groeien.

Tot nu toe ligt het album me wat zwaar op de maag maar misschien moet ik het ook niet op vrijdagochtend draaien. Er zit een zekere krampachtigheid in alsof ze wanhopig proberen om weer jong te zijn. Why so serious??

'Summer' had ook op Songs of Experience kunnen staan (komt door dat kleine achtergrondkoortje). Een van de wat betere tracks van dit album. Na 4 luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het beluisterenswaardige deel van het album vooral in tracks 2, 3 en 4 zit. De rest houdt niet over. Er had wat meer in de lijn van 'Utopia' op mogen staan.

De meeste SM volgers zijn natuurlijk al op gevorderde leeftijd en dan wordt het steeds lastiger om onder de indruk te zijn en mentaal een open vizier te houden. Ik zou zeggen, probeer het toch maar eens... werkt verfrissend.

Simple Minds muziek moet je beleven, niet analyseren of vergelijken !

'Walk Between Worlds' bevalt mij persoonlijk uitstekend. Als je bekend bent met het hele oeuvre van Kerr/Burchill en co., dan valt het soms niet mee om met ze mee te gaan in weer een andere richting, maar dit is een album dat met elke luisterbeurt toegankelijker wordt en meer en meer onder je huid kruipt.

Ik had niet verwacht dat ze mij op deze manier nog zo positief konden verrassen, maar het lijkt erop dat juist dat gebeurd is.

Ben het dus zo'n beetje in alles oneens met Chameleon, behalve over het beste nummer, 'Utopia' is een meesterwerkje

Als je zuurpruimerig cynisch wilt zijn: is W.B.W een bombastische galmbak met kitscherige violen, maar ik ben juist heel positief over deze Minds. Binnen de mogelijkheden van een band met een rijke historie zijn er weer nieuwe wegen ingeslagen en presenteren de 2 mannen een ambitieus album, vol geïnspireerde nummers die moeiteloos over de 5 minuten gaan zonder een moment te verslappen. De eerste single vergeef ik ze, dat is het minste nummer. De andere 7 nummers doen niet voor elkaar onder. En de andere singles vallen binnen het album veel beter op zn plaats dan los. Dit is ook een typisch conceptalbum, dat als totaal beluisterd dient te worden. Alle songs zijn zo volgestopt met details, dat elke her-beluistering iets nieuws oplevert.

Wat me nog opviel bij de eerste beluistering:
In Summer trekt Jim alle vocale mogelijkheden uit de kast om er iets bijzonders van te maken.
Barrowland Star & Walk Between Worlds lopen in elkaar over en wordt een symfonie.

Met andere worden: geweldig muzikaal kado uit Schotland.

Is het idee van de hoes trouwens gejat van David Bowie, The Next Day? Zou me niet verbazen gezien het feit dat Kerr en Co helemaal leip van Bowie zijn.

Dat zijn ze zeker, ze hebben hun band-naam van het nummer Jean Genie

Dat viel me ook al op, dat de hoes wel erg doet denken aan "The Next Day" van Bowie, hier moet deze hoes absoluut op geinspireerd zijn,..en inderdaad ze zijn helemaal leip van Bowie.
Ik heb trouwens net dit album gekocht,..ja inderdaad, gekocht, dit doe ik alleen nog maar bij artiesten/bands die bij mijn absolute favorieten horen. Dus daar ga ik dit weekend eens lekker van genieten, en kom binnenkort met een eindoordeel,..en hopelijk een positieve.

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, is een bekend oud spreekwoord.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Walk Between Worlds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Na 1985 brak een lange periode aan waarin ik niet of nauwelijks geïnteresseerd was in nieuw werk van de Schotse band Simple Minds.

De band die de vroege jaren 80 kleur had gegeven met prachtplaten als Empires And Dance en vooral New Gold Dream (81-82-83-84) en Sparkle In The Rain viel van haar voetstuk met het nog niets eens zo heel slechte Once Upon A Time en was lange tijd geen schim meer van de grote band die het ooit was.

De laatste tien jaar is mijn interesse voor het werk van de band uit Glasgow langzaam en voorzichtig teruggekeerd.

Aan het begin van het nieuwe Millennium ging het niveau van de Simple Minds platen langzaam maar zeker weer wat omhoog en Graffiti Soul uit 2009 vind ik nog altijd een plaat die zich voorzichtig kan meten met de beste platen van de band. Ook Big Music uit 2014 was weer een prima plaat van de band die ik aan het eind van de jaren 80 definitief had afgeschreven en ook op het podium begon het heilige vuur van de vroege jaren 80 weer te branden.

De akoestische bewerkingen van de beste songs van de band uit 2016 zijn Jim Kerr inmiddels vergeven en dus kan alle aandacht worden gericht op de nieuwe plaat van de band.

Ook Walk Between Worlds wordt natuurlijk weer driftig vergeleken met de bovengenoemde beste platen van de band, maar dat ga ik niet doen. Met name New Gold Dream en Sparkle In The Rain zijn onaantastbare platen en bovendien platen die een periode in de muziek definiëren die enorm veel invloed heeft gehad; daar kom je niet zomaar meer aan.

Van de bezetting van destijds zijn alleen zanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill nog over. De twee oude rotten hebben gezelschap gekregen van een handvol gastmuzikanten, maar desondanks klinkt Walk Between Worlds als een vintage Simple Minds plaat. Dat is niet zozeer de verdienste van Charlie Burchill die zijn zo herkenbare gitaarmuren vaak ziet ondergedompeld in een flinke bak met elektronica of strijkers. Vooral Jim Kerr moet dus voor de herkenning zorgen en doet dat met verve.

Walk Between Worlds opent wat slapjes met single Magic, die met een beetje fantasie van Coldplay had kunnen zijn, maar vervolgens borduurt de band prima voort op platen als Graffiti Bridge en Big Music. Net als op deze platen eert de band haar eigen klassiekers. Dit levert in tracks als The Signal And The Noise en het soms wat New Order achtige In Dreams raakvlakken op met de meer op elektronische dansmuziek geënte albums als Empires And Dance en Sons And Fascination/Sister Feelings Call, maar de meeste raakvlakken hoor ik toch met Once Upon A Time, zeker wanneer de achtergrondzangeres de spotlights mag opzoeken.

Simple Minds sloeg met die plaat voor het eerst door met haar grootheidswaanzin, maar op Walk Between Worlds weten Jim Kerr en zijn medemuzikanten zich te beheersen, waardoor de nieuwe plaat van de band groots en meeslepend klinkt, maar vrijwel nergens doorslaat richting holle bombast. Het is bovendien een plaat die na een wat zwakke start een hoog niveau aantikt en ook lang vast weet te houden.

De holle bombast zorgde er destijds voor dat ik nauwelijks meer naar de muziek van Simple Minds kon luisteren, maar luisteren naar Walk Between Worlds is wat mij betreft een genoegen. Net als op de eerder genoemde andere twee platen uit het recente verleden, slaagt de band er in om flarden uit het verleden te combineren met songs die gewoon lekker klinken en die hoorbaar met veel plezier zijn gemaakt. Het zijn songs die ook nog eens een nieuwe impuls krijgen door de ruim aanwezige gastmuzikanten, die het soms wat gedateerde geluid van de Schotse band een frisse impuls geven.

Net als Graffiti Soul en Big Music doet ook Walk Between Worlds me weer verlangen naar een dosis New Gold Dreams en Sparkle In The Rain, maar daarna is er weer alle tijd en ruimte voor de nieuwe plaat van de band. Walk Between Worlds zal ongetwijfeld ook veel minder positief worden besproken, maar geloof me, er is niets mis mee, zeker niet voor een ieder die zich ooit fan noemde van deze bijzondere band. Erwin Zijleman