Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

Op albums zoals Highway 61 en Blonde on Blonde zijn de teksten al briljant, maar op Blood on the Tracks Dylan hij echt op zijn best.

Suddenly I turned around and she was standin' there
With silver bracelets on her wrists and flowers in her hair.
She walked up to me so gracefully and took my crown of thorns.
"Come in," she said, "I'll give you shelter from the storm.

of

People tell me it's a sin
To know and feel too much within.
I still believe she was my twin,
but I lost the ring.
She was born in spring,
but I was born too late
Blame it on a simple twist of fate.


Deze twee tekstfragmenten zijn hemels mooi.

Jaren lang was er in mijn redelijk bemeten platencollectie geen ruimte voor Bob Dylan.
Na het beluisteren van dit album was dat voltooid verleden tijd en volgde er meer.
Dit is een fraai album , mooie teksten en gewoon steengoede muziek, de opener Tangled Up In Blue & Meet Me In he Morning vind ik de hoogtepunten.

En bam, net toen iedereen hem had afgeschreven, het leek alsof zelfs de trouwste fans er niet meer in geloofde kwam Dylan terug zoals alleen Dylan dat ooit zou kunnen.

Een geniaal album met geniale teksten en prachtige melodieën waarvan een paar tot de beste uit z'n ouvre behoren. Hij kwam zag en overwon.

zonder twijfel het beste album van Bob. Staan alleen maar goeie nummers op.

Tja, wat kunnen we hierover zeggen? Allereerst staan alle liedjes op zichzelf, dat is een feit. Het is een pop-folkalbum op z'n best. Dylan bewijst dat hij zelfs over liefde en scheiding kan schrijven op zo'n poëtische, schitterende, vloeiende manier! 5 sterren voor een meesterwerk!

Af en toe heb je wel eens van die platen die ondersneeuwen. Daar waar Bob Dylans werk halverwege de jaren '60 gemakkelijk door mij als 'geniaal' wordt herinnerd, wordt Blood On The Tracks toch een beetje vergeten. Helemaal onterecht natuurlijk - getuige die terechte 4,5* die ik ervoor heb uitgedeeld -, want naast het fantastische Tangled Up In Blue, bevat het album genoeg pareltjes die overlopen van het verdriet en melancholie, zoals Simple Twist Of Fate en If You See Her, Say Hello. In Idiot Wind komt een fantastisch kwade Dylan aan het woord en Meet Me In The Morning is een ware blueskraker. Alleen Lily, Rosemary and the Jack of Hearts vind ik minder; die duurt toch echt veel te lang. De overige nummers zijn allemaal prachtig: die 4,5* blijft gewoon staan.

Ontdekt door hem als plaat te kopen op de rommelmarkt. Na eens stuk of 200 andere platen blijft deze nog atlijd een van m`n beste "ontdekkingen". Waar te beginnen? "You`re gonna make me lonesome when you go", "Buckets of rain" en "Shelter from the storm" zijn mijn meeste favoriete nummers. Zelfs Lily, Rosemary and the Jack of Hearts vind ik prachig, ondanks zijn lengte. Een prachtige verhaal.

dylan's beste , en zo heb ik hem ook leren ontdekken toen , ik vond hem maar zozo , de vorige platen bedoel ik , maar bij aanschaf van deze plaat werd ik gepakt door een microbe , hij had me vast en de plaat speelde maanden aan een stuk op mijn pick-up tot 6 x per dag , superbe plaat met geniale teksten !

beste song , zeer moeilijk , alles is goed maar ik heb een zwak voor ' if you see her say hello ' ( misschien omdat het toen net uit was met mijn lief ')

wondermooi

Getuige mijn top tien blijf ik dit toch ook de mooiste Dylan vinden. Hoewel de verschillen met zijn andere toppers klein zijn heeft Blood zijn de de tracks op Blood zo'n mooie eenheid en het geluid, vooral de gitaar is zo mooi helder. Bovendien is Bob de hele cd uitstekend te verstaan, wat op zijn recentere cd's veel moeilijker is, jammer genoeg.

Oh ja, If you see her say hello.....voor mij geldt hetzelfde verhaal Beaster !

Kan ik hier nog iets over zeggen wat niet al gezegd is? De ultieme echtscheidingsplaat.
Bob ging zelf scheiden van zijn toenmalige vrouw, eigenlijk knap dat dit niet verzandt in pathetische klaagzangen.

Tekstuele hoogepunten zijn Idiot Wind waarin ze beide de schuld krijgen en Shelter from the Storm waarin hij vertelt over de eerste ontmoeting met Sara.
Om over If you see her, say hello nog maar te zwijgen, een van de beste teksten die Dylan ooit neergepend heeft.

Meet Me in the Morning is waarschijnlijk zijn beste bluessong, vergelijk dit maar eens met de demo-versie Call Letter Blues.

En nog een mooie cover ook.

Alweer een meesterwerk van Bob. Dit is het zesde album dat ik nu van 'm heb. Het album ademt een soort trieste maar ook bittere sfeer uit. In Idiot Wind klinkt Dylan weer helemaal als die pissed-off rebel uit de 60's. Zet deze maar in hetzelfde rijtje als Positively 4th Street en She's Your Lover Now. Subliem. Een instant favoriet.

De grootste songschrijver die er is? Zeker. Lily, Rosemary and the Jack of Hearts is onegelofelijk. Proza en poëzie tegelijk. Een nummer dat met tien minuten eigenlijk nog te kort is.

Verder staat het album vol met prachtige zinsnedes. Eentje die ik erg mag uit Idiot Wind:

The priest wore black on the seventh day
and sat stone-faced while the building burned.

Misschien betekend het geen ruk, maar het klinkt prachtig.

* * * * 1/2

Wat een waanzinnige opvoering van Shelter From The Storm is dit.

fantastisch...

geen woorden voor...

YouTube - Bob Dylan - Shelter From the Storm (1976)

Ik raad je 't live-album Hard Rain aan: van dezelfde tour (tenzij ik me heel erg vergis) en met een fenomenale vijf en 'n halve minuut durende versie van Shelter From The Storm. Elke keer weer kippenvel!

Of anders gewoon het album van the rolling thunder revue.

Ja. Dat kan ook

na alle geweldige nummers die al besproken zijn , nog even de aandacht voor "You're A Big Girl Now" , het aarzelende begin van die mondharmonica-solo , die simpele doeltreffende tekst. Komt altijd hard binnen dit nummer, zo triest als ie zingt,

Bird on the horizon, sittin' on a fence,
He's singin' his song for me at his own expense.
And I'm just like that bird, oh, oh,
Singin' just for you.
I hope that you can hear,
Hear me singin' through these tears.

gets me every time

1 van de beste platen ooit gemaakt

Bob is hier op de toppen van zijn kunnen. Dit niveau heeft hij hierna nooit meer gehaald. Onmogelijk om hoogtepunten aan te wijzen. Alle nummers zijn briljant!

Ik heb alle outtakes en alternatieve versies die van deze plaat circuleren beluisterd en ben tot de conclusie gekomen dat uiteindelijk de beste versies op deze plaat staan. Letterlijk ieder nummer is een schot in de roos!

Slechts Blonde On Blonde en Highway 61 Revisited vind ik nog beter.

Bob Dylan's beste

geen enkel af- of tegenvallend nummer. Sterk in elkaar geweven album. Dit is puurder Dylan dan wat de man maakte in de jaren 60.

Voor mij zijn allerbeste, zelfs sterker dan Blonde On Blonde en Highway 61 Revisited.
Geen enkel vullertje, maar stuk voor stuk toppers. Zéér gedenkwaardige songs. Topniveau haalt Michael Jackson hier . Euh, wat zeg ik nu, dat krijg je met die overkill aan MJ berichten; "Bààààwb Dylan" uiteraard!

Een van Dylan's beste. Alleen jammer dat Lily, Rosemary and the Jack of Hearts wat lang doordruttelt.

Kijk, daar ben ik het dan zomaar helemaal met je eens !

Wat een fantastisch album toch weer van Bob Dylan. Het is er eentje met een negatieve ondertoon, wat te maken had met zijn vrouw Sara en de scheiding destijds, maar dat had Dylan blijkbaar nodig om nog eens een echte topplaat te maken. Persoonlijk vind ik 'Highway 61 Revisited' (vanwege 'Desolation Row' en opper-Dylan-klassieker 'Like A Rolling Stone'); 'Blonde On Blonde' (omdat een dubbel-LP in die tijd zo goed als nooit gezien was) en 'Desire' (vanwege die violen en de samenzang met Emmylou Harris die er schitterend uitkomt) nog een tikkeltje beter, maar dit is toch ook een wereldplaat. Vooral 'Tangled Up In Blue'; Idiot Wind'; Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts' en 'Shelter From The Storm' zijn fantastische nummers, maar ook de andere nummers zijn heel erg goed. Dylan's stem klinkt erg emotioneel, sober en die uithalen zijn toch ook prachtig en dragen bij tot de unieke sfeer van dit album (behalve dan in 'Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts', maar dat is een heel ander soort song dan die andere 9).

4.5 sterren

Ik vermoed dat dit naar verloop van tijd mijn Dylan-favoriet gaat worden. Tangled Up in Blue was in ieder geval een indringende kennismaking met dit album en bestempel ik in deze staat tot één van man favorieten. Hoewel de kwade Dylan en de verliefde Dylan mij ook kunnen bekoren is het dan voor mij soms nogal een zit. De droeve Dylan weet mij 10 songs lang op het puntje van mijn stoel te zetten. Gedragen door veelal enkel de acoustische gitaar en slechts af en toe de welbekende harmonica-stukken is dit het meest sobere werk waar ik in mijn prille Dylan ontdekkingsreis mee te maken krijg.

Ik verhoog naar 5 sterren. Stuk voor stuk geniaal.

De man blijft me boeien, na een diep duik in zijn werk uit de jaren 60 was dit een heerlijke nieuw en fris klinkend werk. De wisselwerking tussen de akoestische liedjes en de met een band gespeelde nummers blijft 10 nummers lang boeien. Dylan klinkt kwaad, verward en verdrietig. Gedragen door de grijpende vocale uithalen en de droevige instrumentatie is dit het meest sfeervolle werk wat ik tot nu toe ken van Dylan. Meeslepend en indrukwekkend.

Wat opvalt is dat Dylan een stuk volwassener klinkt dan voorheen. Voor de rest is er een vrij koele sfeer over het album - net een briesje op een zomeravond.

Erg fijn album om op te zetten dus, maar zoals altijd met Dylan is er altijd een moment dat ik 'stoor' aan de lengte.. Of tja, niet zozeer de lengte maar zoals men wel weet is er altijd wel wat geneuzel aanwezig op de platen van Dylan - en die kan ik niet altijd waarderen. Hierdoor klinkt het wat langdradig, terwijl dat vaak niet het geval is. Dylan die zegt soms teveel .

Het album begint goed met twee uitstekende nummers. Daar houdt het niet op; If You See Her, Say Hello (was mij al bekend in de versie van Buckley) en Shelter from the Storm. Bovendien schaars ik Meet Me in the Morning en Buckets of Rain onder de beste Dylan-nummers.

Al met al een uitstekende plaat, maar voor mij persoonlijk niet al de waardering waard.

Dylan schijnt zelf gezegd te hebben dat hij zich afvraagt hoe iemand deze plaat die zo boordevol pijn, verdriet en verwarring zit nog leuk kan vinden om naar te luisteren.......
Een uitspraak die natuurlijk zijn eigen gevoel weergeeft, maar voor ons zit juist on de diepe emotionaliteit van deze plaat de grootsheid.
Van je diepste pijn de grootste kunst maken, Van Gogh kon het, Dylan ook.

Idd dit album kun je met een woord samenvatten: KUNST. Deze plaat is kunst, zoals bertus hierboven al vermelde hier gebruikt dylan zijn diepste pijnen en zet ze om in echt diepgaande songs.

Het verhaal is iedereen wel bekent. Dylan zat in een scheiding met zijn vrouw en kon het maar niet verwerken. Je zou denken dat dit het ideale moment is om een melangolische en zeemzoeterige plaat te maken, niets is minder waar. Op deze plaat maat Dylan hem kwaad, kwaad tenopzichte van zijn ex-vrouw...

Luister bijvoorbeeld maar naar Tangled up in Blue wat een pracht lied gewoonweg geniaal is die plaat. Neem nu bijvoorbeeld de eerste regels van die song en ook van die plaat. Deze leiden perfect de plaat in, het gaat hier inderdaad om verdriet maar ook vooral over woede.

Early one mornin' the sun was shinin',
I was layin' in bed
Wond'rin' if she'd changed at all
If her hair was still red.
Her folks they said our lives together
Sure was gonna be rough
They never did like Mama's homemade dress
Papa's bankbook wasn't big enough.
And I was standin' on the side of the road
Rain fallin' on my shoes
Heading out for the East Coast
Lord knows I've paid some dues gettin' through,
Tangled up in blue.

Dit is gewoonweg pure poëzie, zelfs literatuur bijna een boek opzich wordt vertelt in deze lijnen;

Wat deze plaat dan nog specialer maakt dan ze nu al is de muzikaal magistrale omlijsting van deze plaat. Waar het soms redelijk hoekerig klint bij dylan denk dan maar bijvoorbeeld aan de debuutplaten of New Morning hebben we hier te maken met zwoele en melodieuze riffs, msh wel de beste uit heel diens carriere. (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik Blonde on Blonde nog niet heb gecheckt).

Voor mij is de slotsom redelijk eenvoudig 5 sterren en een 5de plaats in mijn top 10

Hier kan ik mij voor 100% in vinden! Ik vind deze ongeveer even goed als Highway 61 en zelfs nog sterker dan Blonde on Blonde.

Opvallend is dat Bob voorafgaand aan het uitbrengen van deze plaat Neil Young bezocht om hem naar zijn mening te vragen over de nummers (bron: Neil Young's biografie Shakey). Jammer genoeg kwam er wederom geen samenwerking van.

Leuk weetje. Een samenwerking tussen Neil en Bob, dat zou wel bijzonder zijn