New Order - Movement (1981)

Nee dat is het niet.
Ik heb het ergens gedownload, maar weet niet meer waar. Het is een map met 32 tracks met een playlist genaamd 'More New Order demo's'. Ik vraag me werkelijk af hoe dat in omloop is gekomen. Het klinkt echt als oefenopnames. Wie interesse heeft kan me pm-en. Dan upload ik het en stuur ik de liefhebbers een linkje. Kunnen jullie misschien vertellen wat het is.
Overigens vind ik Homage niet eens zo'n slecht nummer. Wordt dat nummer met al die deluxe uitvoeringen nog ergens bijgezet of is dat nog steeds een unreleased track?

PS: Volgens mij ben ik ooit member geworden van die site. Krijg er soms nog mail van.

Ahoy, space chameleon: op Retro ook V2 - Substance, uitgeleend (geen idee aan wie, wanneer?) - denk V2; dat is ook jouw idee aan de hand van de vergelijking met V1 (groene hoes/goud opdruk).

Substance: inderdaad V2

V1: alleen op vinyl (groen/goudopdruk hoes) en nu dus op dubbel-cd release van Monument). Hoogstwaarschijnlijk is dit de eerste (legale) release van V1 op cd.

Ongeveer een jaar geleden kende ik dit album al, maar om eerlijk te zijn negeerde ik het een beetje. Ik had Joy Division kort daarvoor ontdekt, en ik had iets tegen dit album. Het was een soort Joy Division zonder Ian Curtis, en dat kon gewoon niet.

Nu vind ik het toch de beste van New Order, ook al is hun verdere euvre zo goed. Ik heb het idee dat meer mensen deze CD verzwijgen, om dezelfde reden als ik dat deed. Er staan dan ook ontzettend goede nummers op, die zonder twijfel op Closer hadden kunnen staan. Maar Joy Division zonder Ian... Tja. Dan gaat er toch iets heiligs kapot he.

De mythe van Joy Division weegt dan vaak zwaarder dan de kwaliteit van deze muziek.

Zou het niet wenselijker zijn om de beste man gewoon als mens te blijven zien.
De mythe van JD klinkt prachtig, maar IC was een bevlogen en getalenteerd songschrijver. Niet meer en niet minder. Heiligverklaring is denk ik ook voor hem wat teveel eer.
Per slot van rekening is hij niet de Goede Sint.

Maar ik begrijp wat je bedoelt, Sander.

De twee nummers uit de JD-tijd (Ceremony en In a Lonely Place) geven een beetje de richting aan waarin de band zich verder had kunnen ontwikkelen.
In die zin blijft het een groot verlies - tja en New order is een ander richting ingegaan en daar hebben ze ook met kleur invulling aan gegeven.

De nieuwe dubbel-cd "collector's edition" van Monument - zie mijn toelichting/post van 1/10 is zeer zeker de moeite en zijn geld waard.

In normale omstandigheden laat ik de heruitgaves voor wat ze zijn ( je kan moeilijk alles cd's dubbel kopen ), maar voor deze maak ik graag een uitzondering. De bonustracks op de 'nieuwe' Movement zijn razend interessant. Blijkbaar bevat het de NO ep 1981-1982 ( waar je kan horen hoe de band zich verder ontwikkelt ), én de single Ceremony met als belangrijkste troef ' In A Lonely Place', een desolaat nummer dat zich kan meten met het beste van UP/Closer.

Echter het meest interessante document van NO blijft de vroege Peel Sessions, waar een aantal nummers van Movement en PC&L enig mooi worden uitgevoerd.

@LH - als je de discussie bij 1/10 oppikt, kan je zien wat die bonus disc zo bijzonder maakt (V1 van Ceremony - meer als JD; V2 is mét Gilbert en anders gemixte drums - meer als NO).

CD, DZ , R71 en ik hebben daar wel even over geboomd - die discografie van NO is nl niet echt gemakkelijk; en dat is het understatement van de dag.

Nog even over The Peel Sessions - het zou maar zo kunnen dat die van JD de fraaiste live uitvoeringen van hun werk zijn, qua kwaliteit. Die op Still en Heart and Soul zijn niet bi - opnieuw een understatement.

Vanwege de bonus-CD een halfje erbij. Dit is een mooie heruitgave.

Na een tijdje intensief luisteren hoor ik toch een ontzettend mooi album, vol sfeer en emotie. Dit is een puur en logisch vervolg op Joy Division, de productie van Martin Hannett is even geniaal als op Closer en Unknown Pleasures. Dit album klinkt ook wat minder 'droog' dan Closer. Absoluut het beste van New Order.

5* en een plek in mijn Top 10.

NEW ORDER * MOVEMENT

New Order is een band met een erfenis. De hoes bevat geen namen van de muzikanten, daarom geef ik ze hier: Bernard Sumner (zang, gitaar), Peter Hook (bas), Steve Morris (drums) en Gillian Gilbert (synthesizer). De eerste drie vormden met Ian Curtis het legendarische Joy Division. Joy Division is "still"-gelegd, New Order zet zich in "beweging".

Movement is het langverwachte elpeedebuut van een nieuwe groep, maar met producer Martin Hannett achter de knoppen en grotendeels dezelfde muzikanten is het niet verwonderlijk dat de muziek nog altijd JD elementen bevat. Vooral in nummers als Dreams Never End en Doubts Even Here is dat akelig duidelijk. De vlakke zang, de gothische synthesizerbogen, de functionele monotonie, de industriële geluidseffecten (patent MH) en niet in de laatste plaats de zwaar introspectieve teksten.

Naar mijn idee probeert New Order op deze plaat in het reine te komen met haar dramatische verleden. De titels van de nummers zijn veelzeggend genoeg: Chosen Time, The Him (een hymne aan hem), en Denial en zelfs in ICB zitten de intitialen van de overleden voorman verborgen. Voeg daarbij tekstflarden als No reason ever was given (Senses), Some days your waste your life away (The Him) en There is something I know / The answer's not there / It comes and it goes / It frightens me (Denial) en het plaatje begint zich af te tekenen.

Het is een erg mooie plaat geworden. Een typische Hannett produktie, van de ritmebox effecten in Truth en het zeer beweeglijke stereobeeld van Senses tot de psychedelische geluidsmelange aan het slot van Chosen Time, maar Hannett en de band bereiken pas echt grote hoogten in The Him, dat een bijna onaardse sfeer uitdraagt. Een plaat die een diepgaandere bespreking verdient dan hier mogelijk is. Een plaat die haar geheimen pas na zeer vaak draaien stukje voor beetje prijs zal geven. Een indrukwekkend debuut.

Bert van de Kamp in OOR 24 (2 december 1981)

Ja, dat was uit de tijd dat Ian Curtis een bijna goddelijke status bereikt had en dat kritiek gelijkstond aan heiligschennis.
Inmiddels weten we beter: zo bijzonder was/is het niet.

Jij doet echt wel je best om niet op te letten, hé.

Al eens gelezen wat Oor schreef bij de beide Joy Division elpees?
Hun commentaren lijken me behoorlijk oprecht .... men hoedt zich net
om niet in de val van overdreven adoratie te trappen.

Oor?

Ik vind die recensies van de OOR een welkome aanvulling.
Zou bij meer albums geplaatst mogen worden.
Als ik eerlijk ben, dan zijn ze vooral vroeger daar best objectief.

Ik heb het gevoel dat hier sprake is van een misverstand, iig wat Fatima betreft. Ik denk niet dat Fatima in haar eerdere post heeft willen zeggen dat de recensies bij UP en Closer zijn geschreven vanuit een adoratie van IC. Volgens mij bedoelt ze alleen te zeggen dat de recensent van 'Movement' zich een beetje heeft laten leiden door de populariteit van JD destijds.

Dat zie je overigens wel vaker. Een plaat wordt al snel vrij goed gevonden vanwege de status die een band met eerder werk heeft opgebouwd. Dat gevoel heb ik ook wel een beetje als ik die recensie lees. Ik vind de productie van Hannett eerlijk gezegd vrij matig. Er had meer in gezeten. En bovendien staan er wat zwakke nummers op (oa 'Dreams Never End') die echter worden gecompenseerd door het machtige 'Truth' en uiteraard 'The Him'.

Maar Dazzler: nogmaals goed werk! Ik hoop dat je meerdere wave-klassiekers van oude recensies wilt voorzien.

Hier hebben we het al eens over gehad; Hannett was detijds ongeveer dysfunctioneel, communiceerde niet en liet de band maar begaan.

E.e.a. is ongeveer terug te lezen/af te leiden uit de liner notes in het boekje bij deze editie. Van de week deze dubbelaar ontvangen: ik vind 'em erg mooi uitgevoerd en ben ook redelijk in mijn nopjes met de samenstelling ervan; alhoewel er nog wel 1 -2 specialteiten bij hadden gekund op deze muzikale menukaart.

Welke mis je dan uit deze periode van NO?
Die demo van 'Haystack' met Kevin Hewick wellicht?

Ik wil graag, maar blijkbaar valt het niet bij iedereen in goede aarde.

Misschien had ik niet zo kort mogen reageren op Fatima.
Maar het komt wel aan als zoiets de eerste reactie is na het opzoek- en typwerk.

Ik zou het trouwens appreciëren als mensen
zelf eens zouden verwoorden waarom ze een plaat goed
of in het geval van Fatima (2 sterren) slecht vinden.

Liever kiest men voor de gemakkelijke weg:
een quote uit een recensie van een andere schrijver
uit de context rukken en betwisten.

Toen Chameleon Day mij vroeg of ik ook bij Movement
de originele Oor recensie wilde plaatsen, ging ik daar graag op in.
Ondertussen liggen de jaargangen van Oor 1980 tem 1983
nog vers van de zolder geplukt in de woonkamer.

Heb zin om de komende dagen nog wat bij te schrijven.
Pm me maar mocht je verzoekjes hebben.

Paul Evers over Closer.

Nuchter dus, zo nuchter mogelijk, zullen we deze plaat moeten benaderen. Vrij van heroïek, van genante uitspraken als He died for rock & roll, He died for you, vrij van pathetische dramatiek.

Ik doe net als Evers mijn best om vrij van pathetische dramatiek te blijven.
En dan bedoel ik in mijn reacties op sommige mede-users.
Mijn excuzes als dat vanavond minder gelukt is.

Ach, het was toen een geniale plaat en nu nog steeds, van waar alle ophef?
Hoezo overgangsplaat, het is de beste plaat die Joy Division nooit gemaakt heeft.

Dat zeg ik ...

Een overgangsplaat kan nog best geniaal zijn inderdaad. Persoonlijk raakt dit me ook meer dan al het andere van JD/NO, vooral omdat de teksten me persoonlijk aanspreken.

Nog bedankt voor het overtijpen van de Oor-recensie trouwens, Dazzler.

Charismatisch bandleider Ian Curtis is er niet meer. Hij heeft zichzelf het leven ontnomen. De rest van JD gaat door. Ze waren met JD al een duidelijke weg ingeslagen, tegelijkertijd hebben ze veel te verwerken. Ook de bandleden hebben als het ware de dood in de ogen gekeken. Met die bagage en naar ik me kan voorstellen een gevoel dat dit album aan Ian opgedragen dient te worden komt Movement tot stand. Eigenlijk een veelzeggende titel. Beweging... we gaan door maar welke kant op en hoe precies? Nog geen idee... eerst maar gewoon in beweging blijven. Dat is de enige manier om er bovenop te komen. Voor iemand die muziek maakt is dat ook direct een uitlaatklep en manier van verwerken. Pijn en verdriet kunnen dodelijk zijn als je er niet uitstapt.
New Order, nieuwe opdracht, allereerst in leven blijven. Dit album is een afsluiting en een verwerking op weg naar een nieuw begin. Dit is een rouwalbum om daarna niet meer door te gaan op het pad dat Ian had uitgezet, het pad naar de dood. New Order wil blijven leven en dat hebben ze gedaan.

Dit is geen JD meer maar ook nog niet echt NO. Het is een losstaande unieke plaat die ze zowel in leven heeft gehouden als heeft helpen verwerken. Daarna waren ze klaar voor New Order. Je kan het dus een overgangsalbum noemen, maar ik denk dat dat dan te simpel klinkt, het is namelijk zoveel meer....

Mooi gesproken, maar ondanks dat blijft het een overgangsplaat.
Maar wel gelijk hun beste album.

Ik ben bang dat de titel anders bedoeld is. Movement betekent niet 'beweging van A naar B', maar beweging in de betekenis van 'groepering'. New order betekent hier letterlijk nieuwe orde, in de betekenis die het in de jaren 30 had. De hoes is ontworpen naar voorbeeld van een bekende Italiaanse illustratie uit de jaren 30, afkomstig uit de fascistische beweging daar.
Ik kan er ook niets aan doen.

Koketteren met fascisme was de heren in die dagen inderdaad niet vreemd.
De naam Joy Division, de naam New Order, de song They Walked in Line (van JD);

"All dressed in uniforms so fine
They drank and killed to pass the time
Wearing the shame of all their crimes
With measured steps, they walked in line" etc.

E.e.a. wil nog niet gelijk aanhang van fascisme suggereren. Maar het is niet iets om erg trots op te zijn.

Blijft voor mij toch fascinerende muziek, zal me jeuken wie er wat over te mekkeren heeft.

Mijn God, mijn God.

Dat fascistisch verhaal is al 1000 maal ontkracht.
They Walked in Line is het perfecte voorbeeld van een anti-oorlogslied.

Weet je wat ik nu plots denk.
Sommige mensen hebben bloed geroken.
Hopen en kicken op een vlammende reactie.
Ik zal het deze keer zeer kort houden.

Klopt: They Walked in Line hekelt schaapachtig kuddegedrag.
Mensen die meelopen met de horde ...

Nee, dat denk ik ook niet, het was waarschijnlijk eerder provocatief bedoeld. Ik wilde er alleen even op wijzen dat de titel, de bandnaam en de cover anders moeten worden opgevat dan reptile71 hierboven suggereert.

Maar goed, tezamen met hun gedrag in de media en op het podium onstond er destijds een bijzonder naar sfeertje rondom deze band. Ze dachten waarschijnlijk dat dat de beste manier was om met het verleden te breken, maar ze hebben er ook veel kwaad bloed mee gezet. Bij mij, onder andere.

Dat ben ik met je eens hoor Dazzler.
En al vermeent iemand eens bloed te ruiken, dan hoef je daar toch niet wakker van te liggen.
Sommige mensen willen nou eenmaal niet van de oprechtheid van muziek weten. Laat ze.