menu

New Order - Movement (1981)

mijn stem
3,91 (338)
338 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory

  1. Dreams Never End (3:15)
  2. Truth (4:40)
  3. Senses (4:47)
  4. Chosen Time (4:08)
  5. ICB (4:34)
  6. The Him (5:31)
  7. Doubts Even Here (4:20)
  8. Denial (4:24)
  9. Ceremony * (4:24)
  10. Temptation [7" Edit] * (5:26)
  11. In a Lonely Place * (6:15)
  12. Everything's Gone Green * (5:32)
  13. Procession * (4:29)
  14. Cries and Whispers * (3:27)
  15. Hurt * (8:08)
  16. Mesh * (3:03)
  17. Ceremony [Original Recording] * (4:37)
  18. Temptation * (8:52)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 35:39 (1:29:52)
zoeken in:
avatar van Chameleon Day
4,0
dazzler schreef:
Nou, ik kan Cloud maar ten dele volgen.

Dat Movement na Still (let op die albumtitels) als nieuwe start niet helemaal uit de verf kwam,
is te wijten aan het feit dat New Order hier nog te krampachtig aan Ian en Joy Division hangt.
Dat heeft voor de JD fan (count me in) natuurlijk een vooral nostalgisch waarde.


En ik kan jou maar ten dele volgen. Want is het nu wel zo dat de "nieuwe start niet helemaal uit de verf kwam"?

Beschouw dit album iets meer van een afstand en aanschouw dan de ontwikkeling die in de muziek zit. Dit album is muzikaal toch echt al heel anders dan 'Closer'. Sumner probeert nieuwe dingen met zijn gitaarspel, Morris experimenteert volop met (dance)beats en zelfs in Hooky's baspartijen is een ontwikkeling te horen.

Zeker, de muziek ïs nog steeds - of in ieder geval overwegend - zwaar aangezet en voelt beklemmend aan en ook wat thematiek betreft sluit het album aan bij Closer en UP. En tekstueel zijn er volop verwijzingen naar Curtis.

Maar goed, is dat zo vreemd? We schrijven 1981: de new wave is in volle bloei. Talloze bands brengen donkere, sfeervolle albums uit (Cure, Sound, Comsats, Echo, ACR, Simple Minds etc). Wat betreft stijl en thematiek past 'Movement' daar naadloos in. En hoewel de bandleden in een rouwproces zitten, kan je zelfs zeggen dat de band in de voorhoede liep gezien de experimenten met electronica en dansritmes (Chosen Time, Everything's Gone Green).

'Movement' is nmm wel degelijk een album met muzikaal gezien een eigen identiteit. Minpunten zijn wat mij betreft het niet altijd even sterke songmateriaal en - belangrijker - de vaak matige productie van Hannett. Vooral goed te horen op 'Denial' dat m.i. verzandt in een brei van geluid - te schel ook. En dat terwijl het nummer met zijn opzwepende ritme en dreiging toch echt beter verdiend.

Maar toegegeven: de band zou met PC&L pas echt een grote stap voorwaarts maken.

avatar van Dikkop
4,0
Ik ken zeker minder van NO dan jullie, maar is 1981 - Factus 8 - 1982 niet de grote stap? Nummers zoals Everything's Gone Green en Hurt worden voortgestuwd door een stroom elektronische geluiden. Beide nummers zijn dansbaar en hebben die ijzige sfeer grotendeels verloren.
Temptation is al helemaal niet donker meer. Oeeeh oeeeh oeeeeh!
Enkel op Mesh vind ik ze nog klinken zoals ze dat op Movement doen.

avatar van dazzler
4,0
Chameleon Day schreef:
'Movement' is nmm wel degelijk een album met muzikaal gezien een eigen identiteit. Minpunten zijn wat mij betreft het niet altijd even sterke songmateriaal en - belangrijker - de vaak matige productie van Hannett. Vooral goed te horen op 'Denial' dat m.i. verzandt in een brei van geluid - te schel ook. En dat terwijl het nummer met zijn opzwepende ritme en dreiging toch echt beter verdiend.

Maar toegegeven: de band zou met PC&L pas echt een grote stap voorwaarts maken.

Precies wat ik bedoel.

Qua ontwikkeling van een eigen identeit zit New Order op Movement nog in een demofase.
Martin Hannett verhindert inderdaad dat New Order voldoende kan loskomen van Joy Division.
Maar ook de krampachtig geschreven teksten van Bernard Sumner hebben daarin hun aandeel.

Nergens beweer ik dat het album niet sterk genoeg is (ik heb er net als jij 4* voor over).
En nergens betreur ik dat de groep deze noodzakelijk stap in haar ontwikkeling heeft gezet.

Ik heb het enkel moeilijk met de bewering dat dit New Orders beste plaat zou zijn.
Iets wat ik wel vaker bij dit album lees. Alsof de groep niet mocht opstaan uit haar verleden.

Laat dat duidelijk zijn.

Mjuman schreef:
Dan kan je me ook meteen uitleggen hoe een heilig vuur verwatert, want dat vind ik een frappante contaminatie

Vergeef me deze paradoxale metafoor, maar ik vond hem te mooi om te laten liggen.

Wat ik bedoel is dat New Order (en dat is dus "voor mijn part") tot aan Shellshock
klinkt als een hecht broederschap. Vanaf Brotherhood (weer een paradox) kruipt er zand
in de geoliede machine. Na Republic heb ik de indruk dat New Order hoofdzakelijk nog
platen maakte omdat ze hun eigen, levende legende hadden hoog te houden.

Maar het kan ook aan mij liggen.
Misschien is het mijn vurige passie voor de band die uitdoofde.

Dikkop schreef:
Ik ken zeker minder van NO dan jullie, maar is 1981 - Factus 8 - 1982 niet de grote stap? Nummers zoals Everything's Gone Green en Hurt worden voortgestuwd door een stroom elektronische geluiden. Beide nummers zijn dansbaar en hebben die ijzige sfeer grotendeels verloren.
Temptation is al helemaal niet donker meer. Oeeeh oeeeh oeeeeh!
Enkel op Mesh vind ik ze nog klinken zoals ze dat op Movement doen.

Die Factus 8 is dan ook een wat kunstmatige release voor de US markt, aangezien songs
als Everything's Gone Green en Mesh (of Cries and Whisper) uit de Movement periode stammen.

Wat Temptation (en Hurt) betreft, heb je wel een punt. Daar klinkt hun muziek vrolijker.
Als kinderen die verrukt de mogelijkheden van het elektronische speelgoed hebben geproefd.
Die 12" single kwam dan ook een jaartje later in 1982. De "us" in Factus wijst op een US release.

avatar van Mjuman
Zoals gezegd ga ik hier niet het totale oeuvre van NO evalueren. Ik zou niet eens weten welk album hun beste is, dat hangt af van mijn stemming. Alleen weet ik dat dit album zich meer leent voor solitaire beluistering ('s avonds in a gloomy mood), PC & L met meerder mensen kan worden gedeeld en Technique zich prima leent om a night on the town in te luiden. En soms werd het betere 'NO-werk' geleverd door side projects als Electronic en The Other Two.

Het schisma in NO diende zich imo al langer aan: de dvd van het live optreden in Glasgow
heeft interviews tussendoor en die spreken boekdelen: Barney is de studioman, Hook het rockbeest en veel bij de optredens en opnames draaide om het compromis tussen die twee krachten. NO wordt echter tekort gedaan door de albums na Republic zonder meer af te schrijven, Get Ready is een prima, meer gitaargedreven (rock)album en ook Waiting for the Siren's Call bevat een aantal popjuweeltjes - bedenk NO op 75% is nog altijd veel meer dan menige kloon op 100 - zoiets is echt te ervaren op de door NO geproduceerde track van het solodebuut van Gwen Steffani.

Even over Factus8:
Britse wave-labels wilden zich graag middels een distributie/licentiepartner toegang verschaffen tot de US-markt die immers een enorm potentieel in zich had. Factory heeft een aantal pogingen gedaan om de US markt open te breken. Daartoe diende Factus8 – een bewuste keuze uit het NO werk tot dan toe - als onderdeel van de eerste poging; daarin viel ook Factus 6, Closer. De tweede poging, via Quest, had meer succes.

Naast Factory deden ook Fiction (Cure), 4AD (o.a. Cocteau Twins)en Rough Trade (o.a. Aztec Camera) vergelijkbare releases. Die afwijkende ‘compilaties’ kwamen dan bijv via import ook in Europa op de markt.

New Order over Movement, in James Nice - Shadowplayers (p. 166):

As released, Movement was all mood and little magic. “People said we weren’t happy with Movement”, Hook offers later, “but that’s wrong. It was just the production we didn’t like. Listening to it was like Ian dying all over again” Sumner’s verdict was harsher still: (…) In fact I don’t own a copy. I was so angry with Movement, having to put out a record I didn’t like”.

Dat geeft maar eens aan dat je je niet altijd wat aan hoeft te trekken wat een artiest zelf van zijn werk vindt: eenmaal gereleast viond het zijn werk naar het publiek en dat zorgt voor de verdere waardering en/of duiding in de eigen (van het publiek) context.

avatar van fatima
2,0
Tja, ik vind het eigenlijk nog niet zo gek, wat Sumner daar zegt...

avatar van Mjuman
fatima schreef:
Tja, ik vind het eigenlijk nog niet zo gek, wat Sumner daar zegt...


Ik ook niet, maar da's niet het punt - vollediger is het citaat (vanaf harsher still): "It was kind of nervous writing really. I hate those songs. We recorded them, I played the album once, and I don't think I've ever played it again" en dan dus het stuk na (...).

Het publiek bepaalt of iets gewaardeerd wordt of niet - en als je als band een album eenmaal gereleast hebt, ben je de macht erover kwijt. Er zijn nl weinig bands die succesvolle songs/abums niet spelen. En toevallig was NO zo'n band - jarenlang vertikten ze het om JD-werk te spelen

Ik vind dit een heel somber album dat ik ook niet echt vaak draai, maar als ik het draai, raakt het me, telkens weer

avatar van Cloud
4,5
dazzler schreef:
Nou, ik kan Cloud maar ten dele volgen.


Voor mij persoonlijk is de movement + de singles periode het meest interessant. Ik vind daar de beste nummers bij zitten. Ook als JD-fan is het gewoon super interessant materiaal. New Order kan zijn geluid hebben gevonden in PCL, een album die ik overigens ook blij vlagen kan waarderen. Daarna zijn het nog een paar singles die ik goed vind, zoals ik al eerder aangaf. De albums op zich kunnen mij daarna niet veel meer boeien. Grote hits zoals Blue Monday en Bizarre Love Triangle doen mij eigenlijk ook niet zoveel.
Je kan wel een heel betoog houden hoe ze zich ontwikkeld hebben, wat overigens altijd mooi leeswerk is, maar het is een richting die ik liever niet had gezien.

avatar van dazzler
4,0
Cloud schreef:
Je kan wel een heel betoog houden hoe ze zich ontwikkeld hebben, wat overigens altijd mooi leeswerk is, maar het is een richting die ik liever niet had gezien.

Precies, dat lees ik dus vaker bij dit album.
Een beetje jammer, vind ik. Maar ieder zijn smaak natuurlijk.

We volgen elkaar dus ten dele. Moet kunnen.

avatar van Cloud
4,5
dazzler schreef:
(quote)

Precies, dat lees ik dus vaker bij dit album.
Een beetje jammer, vind ik. Maar ieder zijn smaak natuurlijk.

We volgen elkaar dus ten dele. Moet kunnen.


Haha, nummers als Perfect Kiss, Everything's gone green, Your Silent Face, Age of Consent, Elegia vind ik beter dan de nummers op Movement. Helaas vind ik de albums als geheel niet goed genoeg(ceremony en In a lonely place laat ik voor de goede orde maar even buiten beschouwing)

avatar van Dikkop
4,0
Nu noem je ook wel beste NO nummers op Cloud.
Dat van de albums als geheel heb ik ook wat.
Als we het hebben over PC&L;
589 vind ik het mindere broertje van Blue Monday (is dat het ook niet?)
en We All Stand doet me heel erg weinig.
Op Low Life laten ze het beste stuk van The Perfect Kiss achterwege.
Er bestaat ook een mooiere versie van Sub-Culture.

avatar van Cloud
4,5
Dikkop schreef:
Nu noem je ook wel beste NO nummers op Cloud.
Dat van de albums als geheel heb ik ook wat.
Als we het hebben over PC&L;
589 vind ik het mindere broertje van Blue Monday (is dat het ook niet?)
en We All Stand doet me heel erg weinig.
Op Low Life laten ze het beste stuk van The Perfect Kiss achterwege.
Er bestaat ook een mooiere versie van Sub-Culture.


Ja, die verdienen het toch wel om genoemd te worden. 586, is gewoon het jammen van blue monday, wat voor een fan reuze interessant is.
NO is het meest interessant op 12'' inch versies van songs, daar is zelfs Dazzler het mee eens toch?

avatar van dazzler
4,0
Ik keek vanavond naar een docu over Wish You Were Here van Pink Floyd.
Hoe dat album is opgedragen aan Syd Barrett en hoe hij als een schim opdook
tijdens de opnames van die plaat. En toen ik die krasse knarren zo bezig hoorde
over wat die plaat en die man voor hen betekend heeft, moest ik plots denken aan ...

How I wish you were here with me now ...

En ik hoorde de bliksemschichten uit het New Order nummer In a Lonely Place
om me heen slaan. Twee verschillende muzikale werelden, één in het verdriet.

Mooi.

avatar van IllumSphere
4,5
Ik zou zozeer In a Lonely Place niet in het oeuvre van New Order willen plaatsen. Ze hebben weliswaar één van de verschillende versies uitgebracht, maar toch blijft dat nummer voor mij een Joy Division nummer. Ian Curtis schreef dat nummer, ik denk, enkele dagen of weken voor zijn dood en het was bedoelt als afscheidsbrief. Ik vind het dan ook jammer en diep triest dat New Order de eer van dat nummer krijgt. Het waren dan wel vrienden en bandleden, maar het is en blijft een persoonlijk document van Ian. Hetzelfde verhaal met Ceremony die ook werd uitgebracht als een New Order nummer, maar of dat ook een afscheidsbrief was ben ik niet zeker.

avatar van dazzler
4,0
Nounou ... de muziek van In a Lonely Place is toch wel van New Order.
Want hoe zou je de drie bandleden die de muziek schreven anders noemen?

En dat zij met Ceremony en In a Lonely Place twee songs van Curtis "lenen"
om hun carrière te starten lijkt me echt niet verboden. Vooral als de laatste zin
niet toevallig veranderd wordt in ... How I wish WE were here with you now ...

avatar van Mjuman
Idd - beetje overdreven reactie: beide nummers waren echt nog geen 'staple' in het live oeuvre van JD. Voorzover mij bekend zijn ze eenmaal live uitgevoerd en werd en tijdens repetities nog voloip aan geschaafd.

Je kunt het ook zien als een hommage aan Ian Curtis. Ik ervoer destijds de release als iets heel anders dan het werk van JD ervoor. Dat wordt ook ondersteund door de hoes van de single -uitvoering: 'roodkoper' (in enkele landen 'brons') met reliëfletters. Op Heart and Soul staat een 'snippet' van een van de titels - het claimen als een JD-werk is weinig zinnig; bovendien schreef Ian alleen de teksten - Sumner maakte er - in overleg met de anderen - de muziek erbij.

4,0
Ik heb wel wat moeite met dit album en ik heb het idee dat het aan de productie ligt en niet aan de nummers zelf. Kan er nog niet de vinger op leggen. Heb m inmiddels toch al heel wat keren beluisterd. Het gebeurt me regelmatig dat ik mijn aandacht er niet bij kan houden en opeens iets heb van; waar zijn we gebleven?

4,0
Ik stoei nog steeds met dit album, maar het houdt me nu al zo lang bezig, dat het alleen daarom al een goede beoordeling verdient.

5,0
Misschien wel het beste Joy Division album

avatar van fatima
2,0
Het wordt steeds gekker hier...

avatar van Mjuman
sherpa schreef:
Misschien wel het beste Joy Division album


Dat ze alleen nooit gemaakt hebben!

fatima schreef:
Het wordt steeds gekker hier...


En alleen jij blijft je (normale) zelf?

avatar van fatima
2,0
Voor zover dat kan: altijd.

avatar van Mjuman
fatima schreef:
Voor zover dat kan: altijd.


Ook op vrijdagmiddag - of krijgt you dan ook wel last ballorigheid tgv het naderende weekend? Ik wel, maar weet nog steeds niet of dat nou provinciaals of grootstedelijk is.

Laatst nog over dit album gesproken met een vriend en opnieuw kwamen we samen tot de conclusie dat dit album wel een 'snel' herstel na JD markeert, alleen dat de sfeer echt killig te noemen is. Wordt ook niet veel gedraaid - zeker niet op de vrijmi - desalniettemin zou ik het niet kwijt willen. Het heeft echt wel iets om kleinschalig op te sombermansen.

Closer en Coltrane (Blue Train) gaan heftiger en dieper.

avatar van Man of Sorrows
5,0
sherpa schreef:
Misschien wel het beste Joy Division album


Mwah. Ik heb New Order al geruime tijd leren aanvaarden als een op zichzelf bestaande band met eigen identiteit, het feit dat de Curtis' geest op Movement nog letterlijk rondspookt laten we dan maar even buiten beschouwing. Wat ik vooral jammer vind is het verloochenen door de band zelf, alsook de geringe belangstelling vanwege de Joy Division liefhebber.

Het gaat niet om het feit of deze dan al dan niet beter is dan UP/Closer, mij doet Movement net wat meer. Joy Division gaat diep, deze naar mijn gevoel nog net iets dieper. Ik meen ook dat de verloochening deels te maken heeft met een soort schaamte, zelden werd door een bekende band/artiest de ziel zodaning blootgelegd. U2 deed het destijds ook met Tomorrow. New Order kon zich later niet meer identificeren met dit album.
Met The Him en Doubts Even Here hebben ze zonder het te beseffen haast irreëele nummers gecomponeerd die in hun introspectie nog zelden zijn geëvenaard.

De legende wil dat men bij het opvoeren van dit album destijds met de rug naar het publiek speelde. Dit past imo wel bij de uitstraling van de muziek. The Cure's Faith en de eerste Clan Of Xymox creëeren een gelijksoortige sfeer.

Naast de teksten die meer dan een extra touch geven -is dit echt de band die later Technique heeft geschreven- vind ik de muziek zelf ook uitermate boeiend/opwindend, hoe bizar dit ook kan klinken. De sound is zo rijk, gelaagd en ik hoor reeds veel effecten terug die later worden toegepast in andere, op dat moment nog onbestaande, muziekgenres. Movement is kil, desolaat, ijl en irreëel maar vooral intens bloedstollend mooi.

avatar van dazzler
4,0
Ik kan je betoog heel goed volgen, Man of Sorrows.

Toch blijft dit album voor mij inderdaad wat in de schaduw van zijn opvolger staan.
Op PC&L rekent de groep echt af met het verdriet, zowel muzikaal als tekstueel.

De beweging (Movement) die men op het debuut wilde inzetten,
ten opzichte van het verlies, leek nog iets te veel op een ter plaatse trappelen (Still).

Zoals je merkt, vind ik beide, net vermelde albumtitels erg veelzeggend.
Van Still naar Movement, hoewel de groep een koers vaart die haar minder ligt
en waar men op Power, Corruption & Lies (die titels toch) bewust afstand van neemt.

Ik voel Movement toch hoofdzakelijk aan als een plaat die Martin Hannett gemaakt heeft.
Een producer die studiotechnisch loos gaat op een band die compositorisch zoekende is.
Ik vermoed dat een deel van de afstand die NO nadien aanneemt, daar door te verklaren is.

Maar het klopt dat Movement tegelijk een aangrijpend document is,
waarop een groep de opengereten ziel voor de luisteraar op tafel legt.
Sumner doet dat tekstueel in een iets te krampachtige Curits imitatie.

Power, Corruption & Lies strooit ook bewust zand in de ogen van de luisteraar
die meent meer te moeten zoeken achter de NO teksten. Dat er wel degelijk meer inzat,
daar kon je op Movement niet naast kijken. Op PC&L vind ik de verwijzingen naar het verleden
veel cryptischer, maar daarom (o ironie) niet minder de moeite waard om te ontdekken.

PC&L laat ook muzikaal een band horen die bevrijd klinkt.
Op Movement wordt iets te veel geploeterd in de studiofratsen van Hannett.
Maar dat neemt niet weg dat ik ook van deze plaat meer dan behoorlijk kan genieten.

ps. De eerste JD release (An Ideal for Living) gebeurde in eigen beheer via Enigma Records.
Dat het werk van Joy Division en New Order aan elkaar hangt van raadsels en puzzels, vind ik als fan
meer dan een leuke bijkomstigheid. Het maakt deel uit van de kracht van hun muzikale erfenis.

Een goed kunstwerk vertelt meer over de toeschouwer dan over de schepper.
De manier waarop ik de puzzel voor mezelf oplos, werpt meer licht op mijn eigen bestaan
dan dat het wat zou zeggen over de intenties van de makers. Daar zit het mysterie.
En de muziek van Joy Division / New Order draagt het enigma in zich.

avatar van Premonition
5,0
Theoretisch zul je ongetwijfeld gelijk hebben met jouw betoog Dazz, maar muzikaal vind ik Movement meer genietbaar dan Closer of UP.

avatar van -SprayIt-
4,0
Premonition schreef:
Theoretisch zul je ongetwijfeld gelijk hebben met jouw betoog Dazz, maar muzikaal vind ik Movement meer genietbaar dan Closer of UP.


Eens

avatar van dazzler
4,0
Vandaag de cd-single van Everything's Gone Green gescoord voor minder dan een euro.

In het pakket (7 cd-singles voor 5 euro) zaten verder ook nog
Touched by the Hand of God, Fine Time, Round and Round en World in Motion.

Plus Twinlights van Cocteau Twins en Dreaming van OMD
(die laatste een cadeautje voor een van mijn MuMe maatjes).

Ben er wel blij mee. Op de rommelmarkt
bij iemand die behoorlijk wat zeldzaam materiaal bij had.

avatar van deric raven
4,0
Ingrijpende gebeurtenissen in je leven moet je verwerken.
Als therapie wordt vaak geadviseerd om de angsten of het verlies niet uit de weg te gaan.
Na een auto ongeluk is het goed om toch zo snel mogelijk weer achter het stuur te stappen.
Iets wat ik zelf heb ervaren.
Joy Division maakte ook snel een doorstart; wel onder een andere naam, maar wel werd de keuze gemaakt om zo snel mogelijk weer de studio in te gaan.
Movement; blijven ontwikkelen, stagnatie voorkomen.
De zang lijkt veel op die van Ian Curtis.
Alsof hij hier als een soort van hogere macht het stokje doorgeeft.
Een wederopstanding om vervolgens definitief en goedkeurend zijn rust te vinden.
Wordt de kilheid veroorzaakt door het testament van Curtis?
De treurnis en het verdriet van de overige bandleden?
Of is het een niet oprechte marketingtruc om voort te borduren op het succes van Joy Division?
De traagheid en het slepende is al vervangen door meer up tempo beats, maar verder klinkt dit gewoon nog als Joy Division.
Feit blijft natuurlijk dat we hier met grotendeels dezelfde muzikanten te maken hebben.
Niet alleen Curtis was bepalende voor het geluid, al heeft het klagende, vervreemdende gezang wel op mij de meeste indruk gemaakt.

avatar van frolunda
4,0
Nog steeds een goed album maar het meeste plezier haal ik tegenwoordig uit de bonus tracks.Ceremony,Temptation en Everything's gone green waren stuk voor stuk uitstekende singles maar het absolute hoogtepunt is voor mij Procession(oorspronkelijk een single B kant?) met die prachtig invallende basgitaar.

avatar van dazzler
4,0
frolunda schreef:
maar het absolute hoogtepunt is voor mij Procession(oorspronkelijk een single B kant?) met die prachtig invallende basgitaar.

Procession was de a-kant van de 2de single en een ingekorte versie van Everything's Gone Green de b-kant.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:50 uur

geplaatst: vandaag om 17:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.