The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya's Out! (1970)

Over Little Queenie, slaat Charlie Watts nou tegen het ritme in bij het intro en herstelt hij zich dan als Mick begint te zingen?

Zo hoort een live album te zijn. Dat alles net even ruiger en sprankelender klinkt dan op de studioplaat. Dit album is geweldig - werkelijk alles klopt.

Heb deze vandaag op de rommelmarkt op vinyl gevonden (originele Duitse persing uit 1970 met rood Decca-label) en na lange tijd weer eens gedraaid. Tja , wat blijft dit 'n waanzinnig goed live-album.
De Stones op hun absolute hoogtepunt.

Prima live album met de Rolling stones in absolute topvorm.Vooral hun Blues kant komt hier uitstekend naar voren.Prachtige hoes ook.........

Met dat laatste ben ik het totaal niet eens. Ik vind dit één van de lelijkste hoezen ooit! Gelukkig is het muzikaal allemaal dik in orde

HaHa wss vind ik deze hoes ook Top!

De meeste vocalen van Jagger en Richards zijn later heropgenomen. De gitaarpartij van Taylor op Little Queenie is vervangen door die van Richards. Maar goed, op nagenoeg elke live plaat is achteraf aan gesleuteld.

Mooie live compilatie uit een mooie periode van deze band. Sympathy for the Devil wordt zelfs een beetje funky gespeeld!

Leuke plaat voor de collectie!

Als je dan toch een live album van The Stones wil, dan is dit wel degene die je moet hebben. Zo lekker ongepolijst en rauw klinkt dit. The Rolling Stones op hun best.

Mick T. & The Stones, onverslaanbare combi. Over de hoes: zo vrolijk heb ik de stoïcijns meppende Charlie nooit (meer) gezien. Wat een plaat! Mijn absolute Stonesfavoriet. Daarna volgde nog wat aardig studiowerk.

Ik denk dat The Rolling Stones in weinig betere vorm hebben verkeerd dan tijdens deze live-opname. Mick Jagger is spot-on en loepzuiver. Het gespeelde repertoire voert de luisteraar van funk (Sympathy for the Devil), naar blues (Stray Cat Blues en Midnight Rambler) naar recht-toe-rechtaan rock 'n roll van hun eerste album (Carol). Het geeft aan hoe ontzettend muzikaal ontwikkeld de band is.

Ook nog een speciale shout-out voor de mensen die de remaster in het kader van het 40-jarig bestaan van deze plaat hebben gemaakt. Het geluid is schitterend. De gitaarsolo's van Richards tijdens Sympathy for the Devil komen zeer goed tot zijn recht.

4,5*

Seriously . Dat neemt wel een stukje van de magie weg.

Deze versie van Sympathy For The Devil vind ik werkelijk legendarisch. Lekker haast funky tempo met fenomenale gitaren en solo's van Keith.

Ik kan er naast zitten hoor maar zijn een deel van de gitaar soli op dat nummer niet van de hand van Taylor?

Lichtelijk tegenvallende liveplaat van de Stones, vooral als je de openings acts van BB King en Ike & Tina Turner (van de deluxe editie) ernaast legt; zouden de Stones nou zelf ook het gevoel hebben gehad dat ze door hun eigen voorprogramma werden weggespeeld?

Je maakt een grapje zeker ? ?
Stones waren op hun best en dat wisten ze zelf ook wel volgens mij. Super live plaat wmb.
Alleen al Sympathy for The Devil en Midnight Rambler luister ik voornamelijk van dit album. Subliem.

Donker, duister, goeie tegenhanger van de "all you need is love" beweging

Goeie live-plaat van de Stones, bestaande uit opnames van eind 1969 in New York en Baltimore, al geldt dat laatste enkel voor Love in Vain. De hoes trekt de aandacht en vind ik best tof; grappig is het beeld zeker, en er straalt ook wel een zekere levenslust uit.

Dat kan je over de songs ook wel zeggen. Veel bezieling, en zo net voor het uitkomen van Let It Bleed horen we een band in topvorm. De - toen nog - jonge Britse snaken gooiden hun mix van blues, funk en rock 'n roll met veel enthousiasme de wijde wereld in. De compilatie is van begin tot eind erg goed en strak, met de uitgerokken versie van Midnight Rambler en het daaropvolgende prijsnummer Sympathy for the Devil als middel- en hoogtepunt.

4,5 sterren

Een van de betere live albums. Het is een en al energie die het uitstraalt en blijft nergens tussen de lijntjes van de studioopnamen. Ik heb destijds wel Love Yoy Live uit 1977 in bezit gehad, maar deze is een stukje fijner. Favoriet is Symphatie for the Devil. Is sowieso een van de fraaiste Stones nummers.
Op 23 in de 100 Greatest Albums of 1970, maar slechts op 50 in de Best Ever Albums over dat jaar.
4*

De man op de cover van dit album, Charlie Watts, is vandaag op 80 jarige leeftijd in London overleden... Vanavond "Get Yer Ya-Ya's Out!" maar weer eens draaien.

weer een grootheid verloren.

Helemaal met je eens, voor mij de ultieme versie!

Kijk eens aan, deze keer geef ik je volstrekt gelijk. Fijn ook dat het oehoe met kopstem ontbreekt.

Fijne ruige rauwe rockplaat van de Stones.
Magistrale uitvoering van Midnight Rambler.
Hier hoor je een gedreven band in uitstekende vorm, moest enkel even wennen aan deze Sympathy For The Devil uitvoering.
Zo heb ik dit nummer maar zelden gehoord.

Vanmiddag twee splinternieuwe exemplaren van de "40th Anniversay Deluxe Box Set" (factory sealed) op de kop getikt voor 15€ per stuk. Ik vond dat wel een koopje !!

Beste live plaat ooit? Beste Stones solo ooit? Beste coverversies live? Het staat allemaal op deze heerlijk rauwe live plaat. De solo in Sympathy For The Devil is echt onovertroffen. 'Love In Vain' is totaal anders dan op 'Let It Bleed' en zoveel beter. Sterker, ik speel hem zelf zo al jaren. 'Carol' en 'Little Queenie' kennen geweldige uitvoeringen. Net als de LP nummers 'Stray Cat Blues' en 'Live With Me'. 'Midnight Rambler' vond ik als tiener helemaal niks. Dat is inmiddels totaal herzien. Geweldig nummer. De Stones waren in Madison Square Garden in absolute topvorm, een week voordat ze 60s ten grave droegen in Altamont.

Leuk detail. De roep om 'Paint It, Black' die te horen is voor "Sympathy" komt terug op de 1990 live plaat als ze het nummer wel spelen (en nog steeds). Dankzij de 'Tour of Duty' soundtrack.is het nummer niet meer weg te denken. Dat was beslist anders geweest zonder deze serie. Zie '19th Nervous Breakdown'. Zeker zo sterk, maar verdwenen.

Weet iemand welke solo's Mick Taylor op deze plaat speelt.De slide op Love in vain is in ieder geval van hem.Geldt dat ook voor sympathy for the devil.Geen toeval dat de Stones in zijn periode hun beste platen maakt ( met uitzondering van Beggars Banquet, toen hij er nog niet bij zat).

Mick Taylor. Een kenmerk van de band in deze periode is de manier van samenwerken tussen Richards en Taylor in vergelijking met de samenwerking Richards en Woods. In de periode Richards/Taylor: Richards de riffs en Taylor de solo's. Richards/Woods kenmerkt zich meer in de verwevenheid in het gitaar werk zonder onderscheid tussen riffs en solo's.

1969 was een turbulent jaar voor The Stones. Er gebeurde zowel veel negatief als positief.
De dood van Brian Jones, het drama Altamont uiteraard, maar ook de release van Let it Bleed, wat nog altijd één van de beste Stonesalbums is.
Zowel Jones, als Mick Taylor zijn te horen op die plaat.
Het vertrek van Jones gaf de band groen licht om in de USA te touren. Want daar de betreurde gitarist door drugszaken zijn visum niet kreeg, belemmerde dat de boel.
Geen wonder dat hier een zeer gretige en gepassioneerde band te horen is.
Fantastische rauwe registratie gewoon met z'n vijven.

Mijn beleving als luisterend liefhebber die zeer weinig inhoudelijk verstand heeft van muziek en instrumenten is dat Keith op Sympathy de eerste wat ongepolijst klinkende solo speelt en dat vervolgens Mick Taylor die fenomenaal verfijnd klinkende solo speelt aan het einde van het nummer. Maar wellicht heb ik het al die jaren wel helemaal fout gehad.

Zou heel goed kunnen hoor! Ik weet het ook niet zeker, maar in zijn algemeenheid genomen was het de samenwerking zoals boven beschreven. Wil natuurlijk niet zeggen dat Keith nooit een solo voor zijn rekening nam.

Altijd interessant om daar wat meer info over te hebben. Ben groot fan van Taylor en vind zijn periode bij the Stones echt waanzinnig. Bracht zoveel extra klasse aan de band met zijn gitaarspel.

Voor wat betreft dit album. Gisteren het cd tje er weer even ingegooid. De heerlijke rauwheid die ervan spat is echt prachtig. Gewoon 5 man sterk en rammen maar. Live with Me verandert bijvoorbeeld in een keiharde rock knaller en Love in Vain met dat mooie al eerder aangestipte gitaarspel prefereer ik ook boven de album versie die ook al niet onverdienstelijk is. Stones in wereld vorm hier!