MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya's Out! (1970)

Alternatieve titel: The Rolling Stones in Concert

mijn stem
4,25 (334)
334 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Decca

  1. Jumpin' Jack Flash (4:02)
  2. Carol (3:45)
  3. Stray Cat Blues (3:48)
  4. Love in Vain (5:15)
  5. Midnight Rambler (9:10)
  6. Sympathy for the Devil (6:40)
  7. Live with Me (3:06)
  8. Little Queenie (4:31)
  9. Honky Tonk Women (3:28)
  10. Street Fighting Man (4:07)
  11. Prodigal Son * (4:04)
  12. You Gotta Move * (2:19)
  13. Under My Thumb * (3:38)
  14. I'm Free * (2:48)
  15. (I Can't Get No) Satisfaction * (5:39)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 47:52 (1:06:20)
zoeken in:
avatar
Rizz
Over Little Queenie, slaat Charlie Watts nou tegen het ritme in bij het intro en herstelt hij zich dan als Mick begint te zingen?

avatar van Tupelo
5,0
Zo hoort een live album te zijn. Dat alles net even ruiger en sprankelender klinkt dan op de studioplaat. Dit album is geweldig - werkelijk alles klopt.

avatar van captain scarlet
5,0
Heb deze vandaag op de rommelmarkt op vinyl gevonden (originele Duitse persing uit 1970 met rood Decca-label) en na lange tijd weer eens gedraaid. Tja , wat blijft dit 'n waanzinnig goed live-album.
De Stones op hun absolute hoogtepunt.

avatar van frolunda
4,0
Prima live album met de Rolling stones in absolute topvorm.Vooral hun Blues kant komt hier uitstekend naar voren.Prachtige hoes ook.........

avatar van vielip
4,0
Met dat laatste ben ik het totaal niet eens. Ik vind dit één van de lelijkste hoezen ooit! Gelukkig is het muzikaal allemaal dik in orde

avatar van teus
HaHa wss vind ik deze hoes ook Top!

avatar van spinout
3,0
De meeste vocalen van Jagger en Richards zijn later heropgenomen. De gitaarpartij van Taylor op Little Queenie is vervangen door die van Richards. Maar goed, op nagenoeg elke live plaat is achteraf aan gesleuteld.

avatar van lennon
3,5
Mooie live compilatie uit een mooie periode van deze band. Sympathy for the Devil wordt zelfs een beetje funky gespeeld!

Leuke plaat voor de collectie!

avatar van reptile71
Als je dan toch een live album van The Stones wil, dan is dit wel degene die je moet hebben. Zo lekker ongepolijst en rauw klinkt dit. The Rolling Stones op hun best.

avatar
kuifenco
Mick T. & The Stones, onverslaanbare combi. Over de hoes: zo vrolijk heb ik de stoïcijns meppende Charlie nooit (meer) gezien. Wat een plaat! Mijn absolute Stonesfavoriet. Daarna volgde nog wat aardig studiowerk.

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
Ik denk dat The Rolling Stones in weinig betere vorm hebben verkeerd dan tijdens deze live-opname. Mick Jagger is spot-on en loepzuiver. Het gespeelde repertoire voert de luisteraar van funk (Sympathy for the Devil), naar blues (Stray Cat Blues en Midnight Rambler) naar recht-toe-rechtaan rock 'n roll van hun eerste album (Carol). Het geeft aan hoe ontzettend muzikaal ontwikkeld de band is.

Ook nog een speciale shout-out voor de mensen die de remaster in het kader van het 40-jarig bestaan van deze plaat hebben gemaakt. Het geluid is schitterend. De gitaarsolo's van Richards tijdens Sympathy for the Devil komen zeer goed tot zijn recht.

4,5*

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
spinout schreef:
De meeste vocalen van Jagger en Richards zijn later heropgenomen.

Seriously . Dat neemt wel een stukje van de magie weg.

avatar van west
4,5
Deze versie van Sympathy For The Devil vind ik werkelijk legendarisch. Lekker haast funky tempo met fenomenale gitaren en solo's van Keith.

avatar van RebelINS
5,0
Ik kan er naast zitten hoor maar zijn een deel van de gitaar soli op dat nummer niet van de hand van Taylor?

avatar
3,5
Lichtelijk tegenvallende liveplaat van de Stones, vooral als je de openings acts van BB King en Ike & Tina Turner (van de deluxe editie) ernaast legt; zouden de Stones nou zelf ook het gevoel hebben gehad dat ze door hun eigen voorprogramma werden weggespeeld?

avatar van HansVon
5,0
Je maakt een grapje zeker ? ?
Stones waren op hun best en dat wisten ze zelf ook wel volgens mij. Super live plaat wmb.
Alleen al Sympathy for The Devil en Midnight Rambler luister ik voornamelijk van dit album. Subliem.

avatar van Davidus
5,0
Donker, duister, goeie tegenhanger van de "all you need is love" beweging

avatar van AOVV
4,5
Goeie live-plaat van de Stones, bestaande uit opnames van eind 1969 in New York en Baltimore, al geldt dat laatste enkel voor Love in Vain. De hoes trekt de aandacht en vind ik best tof; grappig is het beeld zeker, en er straalt ook wel een zekere levenslust uit.

Dat kan je over de songs ook wel zeggen. Veel bezieling, en zo net voor het uitkomen van Let It Bleed horen we een band in topvorm. De - toen nog - jonge Britse snaken gooiden hun mix van blues, funk en rock 'n roll met veel enthousiasme de wijde wereld in. De compilatie is van begin tot eind erg goed en strak, met de uitgerokken versie van Midnight Rambler en het daaropvolgende prijsnummer Sympathy for the Devil als middel- en hoogtepunt.

4,5 sterren

avatar van jorro
4,0
Een van de betere live albums. Het is een en al energie die het uitstraalt en blijft nergens tussen de lijntjes van de studioopnamen. Ik heb destijds wel Love Yoy Live uit 1977 in bezit gehad, maar deze is een stukje fijner. Favoriet is Symphatie for the Devil. Is sowieso een van de fraaiste Stones nummers.
Op 23 in de 100 Greatest Albums of 1970, maar slechts op 50 in de Best Ever Albums over dat jaar.
4*

avatar van Hans Brouwer
4,5
De man op de cover van dit album, Charlie Watts, is vandaag op 80 jarige leeftijd in London overleden... Vanavond "Get Yer Ya-Ya's Out!" maar weer eens draaien.

avatar
weer een grootheid verloren.

avatar
5,0
west schreef:
Deze versie van Sympathy For The Devil vind ik werkelijk legendarisch. ..

Helemaal met je eens, voor mij de ultieme versie!

avatar
Kalamitsi
west schreef:
Deze versie van Sympathy For The Devil vind ik werkelijk legendarisch. Lekker haast funky tempo met fenomenale gitaren en solo's van Keith.


Kijk eens aan, deze keer geef ik je volstrekt gelijk. Fijn ook dat het oehoe met kopstem ontbreekt.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Fijne ruige rauwe rockplaat van de Stones.
Magistrale uitvoering van Midnight Rambler.
Hier hoor je een gedreven band in uitstekende vorm, moest enkel even wennen aan deze Sympathy For The Devil uitvoering.
Zo heb ik dit nummer maar zelden gehoord.

avatar
Vanmiddag twee splinternieuwe exemplaren van de "40th Anniversay Deluxe Box Set" (factory sealed) op de kop getikt voor 15€ per stuk. Ik vond dat wel een koopje !!

avatar van WoNa
5,0
Beste live plaat ooit? Beste Stones solo ooit? Beste coverversies live? Het staat allemaal op deze heerlijk rauwe live plaat. De solo in Sympathy For The Devil is echt onovertroffen. 'Love In Vain' is totaal anders dan op 'Let It Bleed' en zoveel beter. Sterker, ik speel hem zelf zo al jaren. 'Carol' en 'Little Queenie' kennen geweldige uitvoeringen. Net als de LP nummers 'Stray Cat Blues' en 'Live With Me'. 'Midnight Rambler' vond ik als tiener helemaal niks. Dat is inmiddels totaal herzien. Geweldig nummer. De Stones waren in Madison Square Garden in absolute topvorm, een week voordat ze 60s ten grave droegen in Altamont.

Leuk detail. De roep om 'Paint It, Black' die te horen is voor "Sympathy" komt terug op de 1990 live plaat als ze het nummer wel spelen (en nog steeds). Dankzij de 'Tour of Duty' soundtrack.is het nummer niet meer weg te denken. Dat was beslist anders geweest zonder deze serie. Zie '19th Nervous Breakdown'. Zeker zo sterk, maar verdwenen.

avatar
Weet iemand welke solo's Mick Taylor op deze plaat speelt.De slide op Love in vain is in ieder geval van hem.Geldt dat ook voor sympathy for the devil.Geen toeval dat de Stones in zijn periode hun beste platen maakt ( met uitzondering van Beggars Banquet, toen hij er nog niet bij zat).

avatar van Zwaagje
vanhuet schreef:
Weet iemand welke solo's Mick Taylor op deze plaat speelt.De slide op Love in vain is in ieder geval van hem.Geldt dat ook voor sympathy for the devil.Geen toeval dat de Stones in zijn periode hun beste platen maakt ( met uitzondering van Beggars Banquet, toen hij er nog niet bij zat).

Mick Taylor. Een kenmerk van de band in deze periode is de manier van samenwerken tussen Richards en Taylor in vergelijking met de samenwerking Richards en Woods. In de periode Richards/Taylor: Richards de riffs en Taylor de solo's. Richards/Woods kenmerkt zich meer in de verwevenheid in het gitaar werk zonder onderscheid tussen riffs en solo's.

avatar van bikkel2
5,0
1969 was een turbulent jaar voor The Stones. Er gebeurde zowel veel negatief als positief.
De dood van Brian Jones, het drama Altamont uiteraard, maar ook de release van Let it Bleed, wat nog altijd één van de beste Stonesalbums is.
Zowel Jones, als Mick Taylor zijn te horen op die plaat.
Het vertrek van Jones gaf de band groen licht om in de USA te touren. Want daar de betreurde gitarist door drugszaken zijn visum niet kreeg, belemmerde dat de boel.
Geen wonder dat hier een zeer gretige en gepassioneerde band te horen is.
Fantastische rauwe registratie gewoon met z'n vijven.

avatar van RebelINS
5,0
Zwaagje schreef:
(quote)

Mick Taylor. Een kenmerk van de band in deze periode is de manier van samenwerken tussen Richards en Taylor in vergelijking met de samenwerking Richards en Woods. In de periode Richards/Taylor: Richards de riffs en Taylor de solo's. Richards/Woods kenmerkt zich meer in de verwevenheid in het gitaar werk zonder onderscheid tussen riffs en solo's.


Mijn beleving als luisterend liefhebber die zeer weinig inhoudelijk verstand heeft van muziek en instrumenten is dat Keith op Sympathy de eerste wat ongepolijst klinkende solo speelt en dat vervolgens Mick Taylor die fenomenaal verfijnd klinkende solo speelt aan het einde van het nummer. Maar wellicht heb ik het al die jaren wel helemaal fout gehad.

avatar van Zwaagje
RebelINS schreef:
(quote)


Mijn beleving als luisterend liefhebber die zeer weinig inhoudelijk verstand heeft van muziek en instrumenten is dat Keith op Sympathy de eerste wat ongepolijst klinkende solo speelt en dat vervolgens Mick Taylor die fenomenaal verfijnd klinkende solo speelt aan het einde van het nummer. Maar wellicht heb ik het al die jaren wel helemaal fout gehad.

Zou heel goed kunnen hoor! Ik weet het ook niet zeker, maar in zijn algemeenheid genomen was het de samenwerking zoals boven beschreven. Wil natuurlijk niet zeggen dat Keith nooit een solo voor zijn rekening nam.

avatar van RebelINS
5,0
Altijd interessant om daar wat meer info over te hebben. Ben groot fan van Taylor en vind zijn periode bij the Stones echt waanzinnig. Bracht zoveel extra klasse aan de band met zijn gitaarspel.

Voor wat betreft dit album. Gisteren het cd tje er weer even ingegooid. De heerlijke rauwheid die ervan spat is echt prachtig. Gewoon 5 man sterk en rammen maar. Live with Me verandert bijvoorbeeld in een keiharde rock knaller en Love in Vain met dat mooie al eerder aangestipte gitaarspel prefereer ik ook boven de album versie die ook al niet onverdienstelijk is. Stones in wereld vorm hier!

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 21:08 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 21:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.