Interpol - Our Love to Admire (2007)

In tegenstelling tot 'An End Has A Start' wel een spannende plaat. Afwisselende nummers met verrassende overgangen. Spreekt wel urgentie uit. Een eigen geluid dat gevarieerd wordt gebracht. Verwachtingen waargemaakt.

Wat heeft het tweede album van de editors hier nou weer mee te maken?

Ja, daar wordt ik nou ook een beetje moe(r) van. Alleen stemmen lijken op elkaar, muziek niet.

En dan hebben we de eindeloze vergelijkingen van beide bands met Joy Division nog niet eens vaak de revue zien passeren...

Ach Editors is een fijn bandje maar de dag dat ze een nummer componeren als Pioneer to the falls of The New ga ik tevoet naar Lourdes, de heren van Interpol zijn gewoon superieure muzikanten aan Editors, tot daar de jammerlijke vergelijking.

Ik heb deze naar mijn maximum gebracht (5* dus), deze is gewoon even goed als TOTBL.
Hoe beter en hoe vaker je de nummers beluistert hoe fraaier ze klinken, niet alleen life is wine, maar dus ook de nummers van Interpol.
Zelfs Heinrich en Mammoth, wat bij mij op het eerste gehoor doorsnee rockertjes waren, bevatten zoveel subtiliteit dat ze niet te vergelijken zijn met wat de meeste rockbands presenteren.
Diepe schaamte overvalt me als ik ooit Wrecking Ball en The Lighthouse mislukte experimenten genoemd heb, vooral The Lighthouse is weerzinwekkend mooi; niet echt Interpol hoewel die typische klassetoets aanwezig is als je naar de subtiliteit en de structuur van het nummer kijkt. Wat klinkt Banks' stem ook breekbaar op dat nummer, vooral naar het einde toe.
Our Love to Admire

je wordt er een beetje moer? van sven?
soms zeg je echt van die dingen waarbij ik denk,
hoe komt ie er nou op?

één van de beste platen van het jaar , vooral het openingsnummer is subliem , wat en kracht , en t'is door dit album dat ik hun vorige ook heb weten te waarderen

Ik herken me wel in jouw verhaal. Ik vond Interpol altijd al erg goed (en TOTBL meer dan goed), maar dit album, en ook wel hun fraai concert, heeft voor mij de doorslag gegeven.
Dit album is door sommigen goed ontvangen, echter niet door iedereen. Als dit een debuutalbum van een Britse band was geweest, dan hadden de critici alle lovende woorden uit de Van Daele gebruikt.

Het moet maar eens gedaan zijn met Interpol te noemen in rijtjes van allerlei Britse bandjes die de veters nog niet mogen knopen van Banks en co. Als ik een namiddagje Studio Brussel aanzet, dan hoor ik veel hippe dance, en veel (vooral Britse) gitaarbandjes, maar dat is allemaal zo inwisselbaar. Als je dan ineens No I in Threesome hoort, daar ga je voor zitten.

Interpol is de band van dit decenium, en doen ze er nog een werkje als TOTBL of OLTA, dan durf ik schaamteloos zeggen dat ze tot het clubje van de grootste bands allertijden mogen toetreden.

Ook hun houding staat mij aan; niet teveel zeveren, niet de 'boekskes' willen vullen, een uitstraling om U tegen te zeggen, maar bovenal uitstekende song spelen en vooral componeren. Want je mag dan al een goede liveband zijn, als je geen goede nummers kan schrijven houdt het op natuurlijk, en Interpol heeft composities waar de meeste andere bands een puntje kunnen aan zuigen. Dit album begint en eindigt in schoonheid, en laat je na 'The Lighthouse' verweesd achter.
Alleen jammer dat de heren het onderling zo slecht met elkaar kunnen vinden, wat al meer dan eens tot geruchten over een nakende splitsing heeft geleid. Laten we hopen dat het voorlopig niet zo ver komt.

Inderdaad, ik begin net in de ban te raken van deze band. TOTBL heeft mijn top 10 betreden en zal daar vermoedelijk lang blijven. Een breuk zou dan een zeer slechte timing zijn

Ik zit weer 's naar dit album te luisteren en ik ben toch wel blij dat ze zijn teruggekeerd naar het geluid van het debuut. Op Antics staan een paar prachtige nummers, maar al met al miste dat album de meeslepende sfeer die ik hier weer terug vind.

Het enige nadeel vind ik de eenvormigheid van dit album. De nummers zijn stuk voor stuk in orde (alhoewel Rest My Chemistry misschien wat opzichtig zelfplagiaat is), maar het klinkt allemaal grofweg hetzelfde en er zit niet echt een uitschieter tussen. Dat maakt het een coherent geheel, maar ook een plaat waar weinig aan te ontdekken valt. Af en toe lekker om te draaien, om weg te mijmeren, maar meer ook niet.

Laten we allen de pareltjes van deze plaat to hun recht laten komen en dus stemmen op de fantastische nummers van deze plaat, zodat The Heinrich Manoeuver eens wat lager staat in de favoriete-nummers-lijst; zodoende krijgen de nrs. 6, 8, 10 en 11 (e.a.) wat meer lof .

Ahem..
Wááááár slaat dat filmpje van 'Rest My Chemistry op?
Niets officieels. Het is geeneens een clip ofzo maar gewoon plaatjes achterelkaar
Mods, kan dit aub verwijdert worden?

In Wrecking Ball hoor ik (aan het eind) stukken terug van "In the Back Seat" van Arcade Fire. "Lighthouse" is duidelijk meer experimenteel; denk daarbij niet direct aan Arcade Fire. Het openingsnummer "Pioneer to the Falls" blijft een fantastische plaat. Al met al zit OLtA beter in elkaar dan Antics, maar haalt hij het niet ten opzichte van TotBL.

Wat zingt ie eigenlijk precies aan het eind van 'Wrecking Ball'?

Daarvoor heb je lyric sites

Op geen enkele lyrics site gevonden , maakt verder ook niet veel uit hoor.
Tja van dit album kan ik dus blijven genieten, bij elke luisterbeurt ontdek ik nog nieuwe dingen.
Ik heb de versie zonder Mind over time, best jammer want zelfs dat vind ik een dijk van een nummer.

Laatste deel van Wrecking Ball:

Nobody told you
That I could just walk through
And shake up your style

Strange and far
All this hardware
Stroke of time
And no one's for me

Go inside
Going somewhere
Hopeless tag time
And no one's for me
Open wide
Yard like new year

Stay and fight
Stay and fight
Stay and fight

Maar aan het eind hoor je toch nog een soort gemompel/vreemde taal/backmasking ?

oh je bedoelt dat, ik dacht al, was dit nou zo moeilijk?

Na een maand of 3 niet geluisterd te hebben naar deze CD besloot ik nog maar eens te luisteren of deze toch niet thuishoort in mijn top 10 van 2007: blijkt dat mijn 4* toch wel een te magere score is !
Geen enkel zwak punt, wel 2 uitermate sterke punten.
Pioneer to the Falls & het daaropvolgende No I In Threesome zijn ronduit geniaal of gewoonweg schitterend, briljant !

Chapeau voor Interpol : 4,5*

Dit album is beter dan Antics en persoonlijk vind ik het album ook beter dan TOTBL. TOTBL heeft een aantal geniale nummers, maar bij dit album is de genialiteit nog maar eens opgeschroefd. Dat ze live nóg beter zijn dan op het album maakt dat ik dit album 5 sterren geef.

Het enige wat jammer is aan deze plaat is dat er (bijna) geen uitschieters op staan...
Ja , Pioneer to the Falls en The Lighthouse zijn echt geniale nummers die mijn hart raken als Interpol fan...Maar over het algemeen blijft het op het zelfde niveau doorgaan...

Trouwens , hij mocht best wat hoger op de top 100 2007

De eerste drie nummers zijn adembenemend en sfeervol tegelijk, nadien gaan we een potje rocken en met Pace is the trick plaatsen we middenin een rustpunt. Met All fired up laten we de duivel nog eens (letterlijk) los en Wrecking Ball en Lighthouse zorgen voor een haast orgasmisch einde. Dat doorgaan op hetzelfde niveau vind ik dus best meevallen hoor.

Dat er geen uitschieters kan eveneens betekenen dat alle nummers van 5 sterren kwaliteit zijn. Dat is niet mijn mening overigens.

nog steeds zeer goed, maar niet zo sterk als hun eerste 2

vooral "The Lighthouse" is een nummer dat ik niet van Interpol zou verwachten

Het is gewoon heerlijke muziek. Al geniet ik meer van hun oudere werk.
the Lighthouse is inderdaad het hoogtepunt.

Gezien jouw muzieksmaak ( toch New Wave georiënteerd denk ik gezien je stemmen ) verbaast het me dat je het oudere werk verkiest.

Oudere albums zijn prima ( de eerste zelfs subliem ), maar deze heeft voor mij misschien nog dat tikkeltje meer.
Op een donkere winderige avond de gordijn half open, en dan Our Love To Admire in de cd-lader, oh wat klinken No I in Threesome en The Scale toch hemels.
Ik hou van sfeervolle muziek, maar muziek puur gebaseerd op sfeer is niet dagelijks te draaien omdat het wel eens durft vervelen.
Dit combineert én sfeer én geweldige instrumentals én muzikale hoogstandjes, daarom moet ik mezelf het verbod opleggen om niet dagelijks te draaien.
En The Lighthouse, tsja tot in den treure toe gezegd maar wat een prachtnummer, na afloop moet ik me Boomsgewijs twee klappen verkopen om te zien of ik nog van deze wereld ben.
Interpol vindt zichzelf opnieuw uit.
Toen ik OLTA de eerste keer hoorde had ik nooit gedacht dat ik hier nog zoveel plezier zou aan beleven.

Schitterend, meer hoeft er niet over dit album gezegd te worden
Interpol

Opnieuw een erg goed album van Interpol, ook dit album is verslavend net als Antics en TOTBL, ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Interpol heeft weer goed werk verricht.

Je leunt achterover en legt nogmaals dit album op. Je ziet allerlei schimmige filmbeelden maar op één of andere manier kan je er geen verhaal aan vastknopen. Bij het laatste nummer zie je een verlaten strandhuis, een oude man kijkt doorheen een klein stoffig raampje, de golven bereiken een ongekende hoogte en de man kijkt zonder vrees de dood in de ogen. De climax is voorbij, de film ten einde, het schijfje gaat terug de kast in, goed wetende dat je hier nog ontelbare keren zal van genieten. De film die bij deze muziek past zal je waarschijnlijk nooit zien, maar who cares, soms kan muziek zo intens en krachtig zijn dat het met geen enkel visueel effect te vergelijken valt. Je kruipt tevreden onder de lakens, beseffend dat dit misschien wel het hoogts haalbare is voor een vierkoppige band.