Interpol - Our Love to Admire (2007)

Een goed album met in mijn ogen het hoogtepunt met Who Do We Think. Kritische kanttekening is dat het mij een beetje down maakt en dat de nummers zoveel hetzelfde klinken....Waarschijnlijk omdat de zanger maar een manier van zingen kent, altijd precies dezelfde melodie bij elke zin die hij uitspreekt. Dat gaat vervelen.

De eerste keren dat ik het album luisterde was ik zo teleurgesteld.. ik vond The Heinrich Maneuver een suffe single en de rest raakte me ook totaal niet.
Maanden heb ik deze plaat links laten liggen.

Tot ik een tijdje geleden besloot om het toch nog een kans te geven. En na een paar luisterbeurten vond ik hem steeds mooier worden....het is dus toch echt een groeiplaat voor mij.

Pioneer to the falls, Rest my chemistry en All fired up zijn favoriet.

Deze plaat bonkt er maar wat op los en mist die verfijnde subtiliteit die Interpol voor deze plaat kenmerkte. Het werd dan ook nogal een deceptie toen ik deze plaat vaker begon te draaien. In eerste instantie wist hij me wel te boeien en draaide ik hem regelmatig, waarna ik steeds minder behoefte kreeg om deze plaat op te zetten en hij nu inmiddels flink ligt te verstoffen in mijn cd collectie. Jammer...

Hoezo op los bonken en geen subtiliteit?
Dat is toch echt niet hoe ik nummers als Pioneer, Lighthouse of Wrecking Ball zou omschrijven. Er schuilt net zéér veel subtiliteit in deze plaat, al zit het soms wel in kleine hoekjes verborgen.

Het is op deze cd allemaal zo grotesque en voor mijn gevoel nogal overdreven. Begrijp me niet verkeerd, Pioneer to the Falls vind ik ook een erg goed interpol nummer en Rest my chemistry kan ik ook absoluut waarderen omdat het een bepaalde 'Interpol-geilheid' bevat. Maar het leeuwendeel van deze cd voelt voor mij niet 'echt' genoeg en wat nep, alsof Banks niet echt meer meent wat hij zingt. Alsof Interpol last had van geldingsdrang en 'grootse' melodieen en gebaren moest gaan maken, wat ze wat mij betreft absoluut achterwege hadden mogen laten.

Banks zelf is volgens mij ook behoorlijk nep, maar dat kan je wel over meer artiesten zeggen. Verder pretendeert hij nooit de gevoelige snaar te raken, zijn zang is steeds emotieloos geweest en zijn teksten vaak nietszeggend ( tenzij je iemand bent die denkt dat alles wel een betekenis heeft ).
De reden waarom ik het voor Interpol heb, is hun sound en hun composities. Die zijn vaak zo geniaal dat op dat vlak weinig of zelfs geen bands in de buurt komen. Ook hier zijn de composities dik in orde, en de sound op Our Love vind ik nu eenmaal overheerlijk.
Die echoënde gitaren en geluidseffecten kan ik als liefhebber van het betere jaren '80 galmwerk uitstekend smaken.
Ik kan me wel voorstellen dat als je van meer ingetogen muziek houdt dit wat tegenvalt. Turn On The Bright Lights is een implosie, Our Love To Admire is een explosie.

Vaak zijn de teksten nietszeggend maar af en toe zit er toch wel iets knap tussen hoor
Bijvoorbeeld in No I in Threesome :

through the storms and the lie
baby you stood by my side
and life is wine

Of van hun debuut :

I feel like love is in the kitchen with a culinary eye
I think he's making something special
And I'm smart enough to try
If you don't trust yourself for at least one minute each day,
Well you should trust in this, girl, cause loving is coming our way.

Er zijn inderdaad teksten die echt nergens op slaan maar hier en daar komt banks toch wel sterk uit de hoek ( naar mijn mening dan toch)

Akkoord, No I in Threesome is ook één van de weinige nummers waar je meteen weet waar het opslaat.
Teksten zijn ook maar teksten, belangrijk in de popmuziek maar niet altijd. Neem nu Leif Erikson, een tekst waar iedereen eens hartelijk om lacht, en toch naar mijn bescheiden mening één van de beste nummers ooit gemaakt.
Interpol is ook meer dan Banks alleen, het zijn stuk voor stuk prima muzikanten. Een ander voorbeeld op dit album is Pace is the trick; op het eerste gehoor een vrij simpel nummer en nu vind ik het een wereldsong. Zelfs het zo doodeenvoudig klinkende Mammoth heeft veel meer haakjes dan verwacht.
Maar misschien is mijn mening hier niet meer zo representatief, aangezien ik behoorlijk verliefd ben op dit album. Anderzijds heb ik zoiets van 'Als dit al niet meer volstaat als derde album, wat dan wel?' Mensen denken vaak als muzikanten een verbluffend debuut gemaakt hebben ( zoals hier TOTBL ) dat het een soort buitenaardse band betreft die nooit eerder geziene wereldalbums zal uitbrengen.

Ik vind je menig wel representatief hoor, ben ook verliefd op dit album. Ze kunnen een echt prachtige sfeer neerzetten die me echt iets doet (zeker antics, heeft me door een moeilijke periode heen geholpen waardoor ik er altijd een band mee zal hebben). Ik moet wel zeggen dat banks, wat mij betreft daar ook een grote rol in speelt want ik vind zijn stem prachtig en dat die ook veel bijdraagt aan die unieke sfeer die interpol kan oproepen.

Het is ook niet zozeer zijn stem waar ik moeite mee heb (ik vind dat eigenlijk ook wel heerlijk, zijn nonchalance), maar ik vind 'Our love to admire' gewoon wat te geforceerd klinken.

Voor het overige kan ik me jullie gevoel bij deze plaat ook wel voorstellen en is het mooi dat jullie wel het goede gevoel hebben bij deze plaat. Ik laat hem alleen voor nu even links liggen, maar hopelijk leer ik hun Love uiteindelijk toch nog te Admiren .

Nee, een of andere manier vind ik dit album niet sterk. Enkele fraaie nummers er op, maar meer ook niet. Voorlopig een 3..

Dit is een groeiertje dus misschien verander je nog wel van gedacht, ik hoop het voor jou want ik kan hier echt van genieten.

Ik vind het juist niet echt een groeier.. Waar ik in eerste instantie wel wat enthousiastme voor dit nieuwe geluid kon opbrengen, begon ik er later steeds minder interesse in te krijgen en vrees ik dat hem niet meer ga waarderen dan ik hem nu doe.

Bij mij was het volstrekt omgekeerd, niet echt enthousiast in het begin om er daarna verliefd op te worden. Smaak verschilt zeker ?

Lijkt mij goed mogelijk

Heb hem vandaag nog eens gedraaid, en ik moet zeggen dat het enigzins een koude douche was... Had er een straffer beeld van in m'n geheugen steken. Bovendien had ik daarvoor nog eens naar hun eerste, m.i. magistrale, opus liggen luisteren, waardoor het contrast nog pijnlijker werd. Gevolg: een halve ster eraf, ofte, een degradatie tot "een goed album zonder meer".

Juist op dit album vind ik de teksten sterker dan op de vorige, die gingen soms inderdaad echt nergens over. Qua sound ben ik meer van de voorgangers, maar dit blijft een zeer sterk album.

verhoogd, het is echt een heerlijke cd.

In aanvang veel te vluchtig naar dit album geluisterd blijkt nu alweer.
Mammoth overtuigde me wel gelijk bij de eerste luisterbeurt. Maar net als met zijn grote broer TOTBL geven ook de nummers op OLTA hun geheimen pas prijs na meerdere luisterbeurten. The Lighthouse vind ik trouwens ook een prachtig nummer. Duidelijk een album dat tijd nodig heeft en dan steeds beter en beter wordt. Ontzettend knap van de heren van Interpol, geen one trick pony. Verre van dat zelfs. Topband.

Pace is the Trick

Ik ben zo vrij daar even Pioneer to the falls aan toe te voegen

Rest My Chemistry, Baby!

Dit album in zijn geheel.

Wat laat tot mij doorgedrongen, maar mijn absolute favoriet van 2007 met stip!

het is een kunst om 3 platen uit te brengen die nauwelijks voor elkaar moeten onderdoen, er zijn niet veel groepen die dat kunnen zeggen.

dan behoor je bij de groten

Ik denk dat ik Pace is the Thrick wel tot de beste nummers van Interpol ooit kan nemen.
Wat een nummer

Op het moment `Mamoth en Heinrich gehoord. Bovendien heb ik wat interviews bekeken. Ik wil graag binden met deze band, omdat het geluid echt fenomenaal is. Het komt uit je speakers zetten als een groot werelds doek, maar op een of andere manier mist het een stuk emotie. Banks zingt gewoon als een robot. Dat deed ie bij Antics ook al. Alsof ie een soort concept zingt, alsof het allemaal in geprogrammeerd is.

Muzikaal vind ik de muziek wel erg fascinerend. Ik ontdek veel creativiteit in structuur, klank, dynamiek, in een soort kundig model. Allemaal dingetjes die met elkaar reageren, er zit veel activiteit in. Er is over de muziek nagedacht, en het spreekt ook aan. Als luisteraar voel ik me wel in de muziek gezogen. Mamoth begin ik steeds vaker te luisteren, je ontdekt er wel veel in, het is rijke en voedzame muziek.

lijkt aan het beging erg op editors maar na een paar draaibeurten echt niet meer, geweldige groeibriljant

Ga je mond spoelen met Editors

Grappig. Het intro van het nummer 'All Fired Up' van dit album: lijkt heel erg op het intro van 'I Might Be Wrong' van Radiohead.