Editors - An End Has a Start (2007)

Leuk te horen; ga je er dan mee akkoord of wat denk jij er dan van ?

persoonlijk vind het tweede album beter, omdat het muzikaal gezien gewoon beter in elkaar zit vind ik, je hoort de ontwikkeling van de band en ze doen technisch een hoop meer dan op hun eerste plaat, de liedjes op dit album hebben allemaal wat meer een eigen identiteit, leken op het vorige album alle songs een beetje op elkaar op dit album hoor ik toch wat meer variatie ja en dan dat gitaarwerk dat is werkelijk van een nivo dat naar mijn mening alleen de groten( The Sound, U2, The Chameleons en Big Country) hebben klaargespeeld ik ga het album ook steeds beter vinden bij iedere luisterbeurt en dan de productie en de mastering van dit album is gewoon super kwaliteit, dat is mijn mening

Op mijn vijftiende ben ik ook heel veel verschillende dingen gaan luisteren. Dat is op zich wel prettig, maar ik weet soms niet wat ik nog meer moet gaan ontdekken... Dat ik later bijvoorbeeld U2 cool ga vinden... Ik moet er niet aan denken!

staan hier ook nummers op de een beetje lijken op munich of all sparks????

Op Munich : An end has a start, Bones en The Racing rats.
Die Editors intro's lijken allemaal zo op elkaar dat ik ze niet uit elkaar kan houden.

bedank

Op muzikaal vlak ben je dan wel al een beetje volwassen, op politiek vlak nog een prematuurtje, zo bewijze je avatar .

Dat is geen kwestie van politiek prematuur, maar meer iets dat ik heb overgehouden aan het provoceren tijdens de geschiedenislessen door het communisme te propaganderen
't is wel leuk om te doen hoor, krijg je 'leuke' reacties op, maar er zit niet meer dan provocatie achter.

By the way: Deze plaat is mijn op twee na favoriet van dit jaar

Berichten verwijderd en/of verplaatst naar Editors.

Toch maar met een halfje verhoogd. Ik draai de plaat steeds vaker en geniet er wel van. Vooral de stem van zanger Tom Smith raakt me steeds meer; erg breekbaar en met veel emotie.
En verder is het gewoon heerlijke, bombastische rock en net wat gelikter uitgevoerd als op The Back Room. Single Smokers Outside the Hospital Doors behoort tot mijn favoriete songs van 2007. En voor de rest doen de uptempo nummers met een heerlijke gitaarmuur het goed bij mij.
Anyway, van 4* nu dus.

Die nieuwe video vind ik wel heel erg jaren 80. Tja

IS HUN MUZIEK OOK!!! en daar om zijn ze ook zo goed!! alleen hopen dat ze geen Coldplay worden!

TItelsong vind ik heerlijk! aanschaf waardig!!

You came on your own, That's how you'll leave, With hope in your hands and air to breathe..

Serieus niet verwacht dat ik dit nog op waarde zou schatten:)

Kijk, dat bedoel ik Laat het afsjeblieft geen prefab geflirt met de eighties zijn!

Voor mij houd het op bij het luisteren van 3 nummers. Stem klinkt te eentonig jammer genoeg. Terwijl Smokers Oudside the Hospital Doors aardig klinkt.

Dit album glijdt voor mij steeds verder af in mijn waardering. Slechte metaforen in de lyrics, veel herhalingswerk en, althans zo lijkt het, de verplichte rustige nummers. Op Lowlands waren ze niet eens zo slecht, maar ik denk wel dat dit zo ongeveer het maximale is wat uit deze band te persen is.

Ik geef ze het voordeel van de twijfel, maar toch vreemd dat een niet-zo'n-heel-bijzonder bandje als Editors zoveel aandacht blijft genieten.

Je kan echter niet ontkennen dat ze met dit album een meer volle, epische sound hebben opgezocht, die vaak geassocieerd wordt met bands als U2 en Coldplay, terwijl hun debuut veel 'strakker' klonk. Enfin, erg op elkaar lijken die bands natuurlijk niet, en het is ook niet negatief om een ietwat andere sound op te zoeken.

Sterke plaat terug dus, en gelukkig maar iets minder dan hun debuut. Komt wat matter/gladder over, en er staat geen 'Munich' of 'Fingers' op, maar het staat toch nog vol van meer dan degelijke nummers. Vooral 'An End Has To Start' en 'The Racing Rats' springen er voor mij uit. Die laatste heb ik zeker 20 keer na elkaar gespeeld een tijdje geleden. En wat is de emotie waarmee Tom 'The Weight Of The World' zingt indrukwekkend.

En 'The Back Room' een klassieker over 15 jaar? 'Turn On The Bright Lights' heeft die status nu al als je het mij vraagt, en deze plaat zal wel volgen. Zou alleszins verdiend zijn. (Hopelijk start ik hiermee niet terug de hele Interpol/Editors-discussie =P)

Met dan toch Camera als absolute uitschieter, vind ik het sterkste Editors nummer tot nog toe, wellicht gevolgd door enkele songs op deze plaat, met The weight of the world op kop. Dat Love replaces fear stukje vind ik het mooiste fragment van dit album.

Berichten over optredens, de hype en het 'concept' verplaatst naar Editors

Tegenvaller helaas... Waar ik The Back Room dan gewoon goed vond, vind ik dit matig. Er staan een aantal aardige nummers op desondanks zoals de titelsong. Maar dat is het dan ook.

*3

Ik doe niet mee aan het tegenelkaaruitspelen van Editors en Interpol in dit forum.
Lijkt veel op de battle tussen Oasis en Blur in de 90's.
Oasis bleek 1 goed album te hebben gemaakt en een paar singles terwijl Blur meerdere kwaliteitssingles en albums heeft geproduceerd.
Interpol staat bol van kwaliteit maar wordt met het laatste album wat overschat terwijl Editors juist onderschat worden.
Hun album is meer een geheel naar mijn idee.
Dus op grond van de laatste albums kies ik voor Editors.

Ik ook niet, aangezien ik naast de stem van beide leadzangers weinig overeenkomsten zie. Interpol ligt mij nu eenmaal beter. Maar dat beïnvloedt mijn mening over deze band niet.

ik vind het net geen 3,5 waadig, dus ik blijf bij deze 3*

Technisch zit het heus goed in mekaar alleen het raakt mij naast een 3tal nummers gewoon niet echt.

ik vind Editors en Interpol allebei goed, maar toch verkies ik liever Editors dan Interpol, ik voel me gewoon beter bij hun muziek. en ik vind trouwens dat ze niet op elkander trekken, ik denk dat ze elk wel iets authentieks hebben dat hen van elkander doen verschillen.

Editors – An End has a Start

De bespreking van deze cd draait om één vraag: Is de tweede beter dan de eerste?
Mijn antwoord (want het draait immers om míjn mening in deze recensie) is een volmondig nee. De debuutplaat is en blijft geniaal, perfect. Ik zal mijn mening beargumenteren met de tekst die nu volgt.

De eerste plaat was zo geniaal door het minimalisme. Een metaalachtige riff, die zowel groots als minimaal was, een donkere bas die zo uit de jaren 80 geplukt had kunnen zijn, een Ian C-esque zeurstem en alles leunde op de hoekige drumritmes. Post-punk heette dat in de jaren 70/80, post-punk revival of gewoon indie in de jaren ‘00. We hoorden veel Joy Division, The Cure en in mindere mate Echo & The Bunnymen, Bauhaus, Siouxsie and the Banshees en New Order. Het geheime wapen: De energie die vergelijkbaar was met het goede, oude Gang of Four.

Zulke indie anthems staan er nauwelijks meer op dit album. Het titelnummer doet denken aan topnummers als “Blood” en “All Sparks”. Er zit net wat meer atmosfeer in, maar dat is echter een detail. Ook “Smokers Outside the Hospital Doors” is een sterk nummer, waarin er met afwijkende songstructuren wordt geëxperimenteerd. “Escape the Nest” doet me erg denken aan Siouxsie and the Banshees. “Bones” klinkt ook weer als een track á la “Munich”, samen met “The Racing Rats” zijn dit alle ‘classic’ Editors nummers.

“The Weight of the World” is echter een zwak nummer. De gothic ballads die Editors op hun eerste plaat bracht, waren beklemmend door hun ‘kleinheid’ en wederom minimalisme. Dit nummer slaat echter de plank mis door groots te klinken, waardoor de sfeer verpest wordt. Het rustigere nummer “Push your Head Towards the Air” doet denken aan Radiohead ten tijde van “The Bends”. “Spiders” is ook een prima nummer, maar het betovert niet, zoals het adembenemend mooie “Open your Arms” van het debuut. “Spiders” is een akoestisch nummer en is vrij saai, hoe mooi de tekst ook is. Het enige nummer dat ik nog niet besproken heb is “When Anger Shows”, dat ergens in het midden tussen ‘snelle Editors en langzame Editors’ ligt.

Dit album is bovengemiddeld goed, maar het prachtige debuut wordt niet geëvenaard. Ik had ook niet verwacht dat ze het debuut zouden overtreffen of heel dicht in de buurt van die kwaliteit zouden komen, maar dit valt toch echt tegen. Als Editors een nog beter album dan het debuut wil maken, dan moeten ze Jacknife Lee ontslaan, die man heeft een groot deel van het album verknald. Laat Nigel Godrich de volgende plaat produceren, ga aan het experimenteren, stop er shoegazing-elementen in, houdt het minimalistisch, flikker op met die grootsheid in de rustigere tracks en dan ben ik tenminste tevreden.

Zijn er hier mensen die dit album met een koptelefoon beluisteren wat mij opvalt is dat de albums van Editors dan nog mooier zijn.

Dat geld volgens mij voor bijna alle muziek die je luistert. Als je een dikke koptelefoon op hebt dan zit jij 'in' de muziek en valt de rest weg. Ik heb dat iig wel.

Ik heb dat bij Sufjan Stevens vooral & Black Light Burns.

ik heb dat met Muse vooral en met Editors.