Tool - Fear Inoculum (2019)
mijn stem
559 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Volcano
-
Fear Inoculum (10:20)
-
Pneuma (11:53)
-
Litanie contre la Peur * (2:14)
-
Invincible (12:44)
-
Legion Inoculant * (3:09)
-
Descending (13:37)
-
Culling Voices (10:05)
-
Chocolate Chip Trip (4:48)
-
7empest (15:43)
-
Mockingbeat * (2:05)
-
Recusant Ad Infinitum * (6:42)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
1:19:10
(1:33:20)
- nummer 213 in de top 250
5
geplaatst: 27 augustus 2019, 19:47 uur
Al sinds 1997 volg ik Tool. Vooral ænima en Lateralus maakten indruk. Daarna verdween mijn interesse voor de band langzaamaan, hoewel 10000 Days me met momenten wel wist te pakken met bijvoorbeeld het emotionele 10000 days (prachtige tekst) en het onverwacht catchy The Pot. Daarna bleef het wachten, heel lang wachten...
Toen verscheen daar ineens die titeltrack van het nieuwe album. Koptelefoon op. Kippenvel. Voor het eerst in 13 jaar een nieuwe Tool. Ik voelde me weer 18. Knappe track, maar -eerlijk is eerlijk- niet heel erg vernieuwend. Iets later: de lek. Toch maar luisteren. De superdeluxelimitedspecial edition al besteld.
Tool heeft een eigenschap dat een vloek en een zegen tegelijk is: ze hebben zo'n unieke sound, zo'n herkenbare drummer, zanger, bassist en gitarist, dat je altijd binnen luttele seconden hoort dat het Tool is. Dat zorgt er echter wel voor dat je niet zo snel meer compleet verrast wordt door de sound van de band.
Dat is ook een beetje het euvel van de nieuwe plaat.
Ik ben zelf muzikant en altijd heel kritisch over muziek. Ik heb de plaat een aantal keren beluisterd en dit valt me op:
In "negatieve zin" (Tool is fantastisch, dus ik heb het hier alleen over het feit dat ik geen 5 sterren kan geven):
- Het is op deze plaat, beter dan op welke andere plaat dan ook van ze, goed te horen dat Maynard pas op het laatst van het proces zijn toevoegingen doet. Zo is hij op 3/4e van de plaat de Grote Afwezige. En zelfs áls hij zingt, zijn zijn zanglijnen op het eerste gehoor niet zo memorabel als op de topplaten van hun catalogus. Ik mis een stuk emotie, die ik op voorgaande platen wel hoorde. Dat wil niet zeggen dat hij niet goed zingt, want dat doe hij wel degelijk en zijn zang ligt misschien wel mooier dan ooit in de mix.
- Op enkele stukken zijn ze hun eigen copycat; zo klinkt de main gitaarriff van Pneuma exact als het rustige middenstuk van Schism en is de titelsong vooral in het begin bijna een kopie van Reflection.
Het positieve:
- Wat een mooie, heldere productie. Je hoort álles. Heel fijn.
- De groei bij gitarist Adam Jones (in het verleden zeker niet de opvallendste van het kwartet in muzikale zin, maar wat wil je met een drummer als Danny Carey) is fenomenaal. Hands down zijn beste solo's ooit staan op deze plaat. Prachtig. Ook speelt hij met momenten subtieler dan ooit.
- Wat een beest blijft Danny Carey. Zelfs een instrumentale jam als CC Trip klinkt daardoor fantastisch.
- Het feit dat Tool behoorlijk de tijd neemt zorgt (in mijn geval althans) voor een erg prettige luisterervaring.
Eindoordeel: voor nu voorzichtig 4 sterren. Dat kunnen er 4,5 worden, maar 5 zullen het er door eerdere kritiekpunten niet worden. Maar naar al die jaren mag ik zeggen: topwerk van een band in topvorm!
Toen verscheen daar ineens die titeltrack van het nieuwe album. Koptelefoon op. Kippenvel. Voor het eerst in 13 jaar een nieuwe Tool. Ik voelde me weer 18. Knappe track, maar -eerlijk is eerlijk- niet heel erg vernieuwend. Iets later: de lek. Toch maar luisteren. De superdeluxelimitedspecial edition al besteld.
Tool heeft een eigenschap dat een vloek en een zegen tegelijk is: ze hebben zo'n unieke sound, zo'n herkenbare drummer, zanger, bassist en gitarist, dat je altijd binnen luttele seconden hoort dat het Tool is. Dat zorgt er echter wel voor dat je niet zo snel meer compleet verrast wordt door de sound van de band.
Dat is ook een beetje het euvel van de nieuwe plaat.
Ik ben zelf muzikant en altijd heel kritisch over muziek. Ik heb de plaat een aantal keren beluisterd en dit valt me op:
In "negatieve zin" (Tool is fantastisch, dus ik heb het hier alleen over het feit dat ik geen 5 sterren kan geven):
- Het is op deze plaat, beter dan op welke andere plaat dan ook van ze, goed te horen dat Maynard pas op het laatst van het proces zijn toevoegingen doet. Zo is hij op 3/4e van de plaat de Grote Afwezige. En zelfs áls hij zingt, zijn zijn zanglijnen op het eerste gehoor niet zo memorabel als op de topplaten van hun catalogus. Ik mis een stuk emotie, die ik op voorgaande platen wel hoorde. Dat wil niet zeggen dat hij niet goed zingt, want dat doe hij wel degelijk en zijn zang ligt misschien wel mooier dan ooit in de mix.
- Op enkele stukken zijn ze hun eigen copycat; zo klinkt de main gitaarriff van Pneuma exact als het rustige middenstuk van Schism en is de titelsong vooral in het begin bijna een kopie van Reflection.
Het positieve:
- Wat een mooie, heldere productie. Je hoort álles. Heel fijn.
- De groei bij gitarist Adam Jones (in het verleden zeker niet de opvallendste van het kwartet in muzikale zin, maar wat wil je met een drummer als Danny Carey) is fenomenaal. Hands down zijn beste solo's ooit staan op deze plaat. Prachtig. Ook speelt hij met momenten subtieler dan ooit.
- Wat een beest blijft Danny Carey. Zelfs een instrumentale jam als CC Trip klinkt daardoor fantastisch.
- Het feit dat Tool behoorlijk de tijd neemt zorgt (in mijn geval althans) voor een erg prettige luisterervaring.
Eindoordeel: voor nu voorzichtig 4 sterren. Dat kunnen er 4,5 worden, maar 5 zullen het er door eerdere kritiekpunten niet worden. Maar naar al die jaren mag ik zeggen: topwerk van een band in topvorm!
2
geplaatst: 27 augustus 2019, 19:53 uur
EHartmann Ik zou beginnen met Lateralus. Laat je niet afschrikken door de lompe opener (en later op de plaat het aggressieve Ticks & Leeches), want het is een erg mooie, melodieuze, proggy plaat.
0
geplaatst: 27 augustus 2019, 20:18 uur
eh1982 schreef:
Al sinds 1997 volg ik Tool. Vooral ænima en Lateralus maakten indruk. Daarna verdween mijn interesse voor de band langzaamaan, hoewel 10000 Days me met momenten wel wist te pakken met bijvoorbeeld het emotionele 10000 days (prachtige tekst) en het onverwacht catchy The Pot. Daarna bleef het wachten, heel lang wachten...
Toen verscheen daar ineens die titeltrack van het nieuwe album. Koptelefoon op. Kippenvel. Voor het eerst in 13 jaar een nieuwe Tool. Ik voelde me weer 18. Knappe track, maar -eerlijk is eerlijk- niet heel erg vernieuwend. Iets later: de lek. Toch maar luisteren. De superdeluxelimitedspecial edition al besteld.
Tool heeft een eigenschap dat een vloek en een zegen tegelijk is: ze hebben zo'n unieke sound, zo'n herkenbare drummer, zanger, bassist en gitarist, dat je altijd binnen luttele seconden hoort dat het Tool is. Dat zorgt er echter wel voor dat je niet zo snel meer compleet verrast wordt door de sound van de band.
Dat is ook een beetje het euvel van de nieuwe plaat.
Ik ben zelf muzikant en altijd heel kritisch over muziek. Ik heb de plaat een aantal keren beluisterd en dit valt me op:
In "negatieve zin" (Tool is fantastisch, dus ik heb het hier alleen over het feit dat ik geen 5 sterren kan geven):
- Het is op deze plaat, beter dan op welke andere plaat dan ook van ze, goed te horen dat Maynard pas op het laatst van het proces zijn toevoegingen doet. Zo is hij op 3/4e van de plaat de Grote Afwezige. En zelfs áls hij zingt, zijn zijn zanglijnen op het eerste gehoor niet zo memorabel als op de topplaten van hun catalogus. Ik mis een stuk emotie, die ik op voorgaande platen wel hoorde. Dat wil niet zeggen dat hij niet goed zingt, want dat doe hij wel degelijk en zijn zang ligt misschien wel mooier dan ooit in de mix.
- Op enkele stukken zijn ze hun eigen copycat; zo klinkt de main gitaarriff van Pneuma exact als het rustige middenstuk van Schism en is de titelsong vooral in het begin bijna een kopie van Reflection.
Het positieve:
- Wat een mooie, heldere productie. Je hoort álles. Heel fijn.
- De groei bij gitarist Adam Jones (in het verleden zeker niet de opvallendste van het kwartet in muzikale zin, maar wat wil je met een drummer als Danny Carey) is fenomenaal. Hands down zijn beste solo's ooit staan op deze plaat. Prachtig. Ook speelt hij met momenten subtieler dan ooit.
- Wat een beest blijft Danny Carey. Zelfs een instrumentale jam als CC Trip klinkt daardoor fantastisch.
- Het feit dat Tool behoorlijk de tijd neemt zorgt (in mijn geval althans) voor een erg prettige luisterervaring.
Eindoordeel: voor nu voorzichtig 4 sterren. Dat kunnen er 4,5 worden, maar 5 zullen het er door eerdere kritiekpunten niet worden. Maar naar al die jaren mag ik zeggen: topwerk van een band in topvorm!
Al sinds 1997 volg ik Tool. Vooral ænima en Lateralus maakten indruk. Daarna verdween mijn interesse voor de band langzaamaan, hoewel 10000 Days me met momenten wel wist te pakken met bijvoorbeeld het emotionele 10000 days (prachtige tekst) en het onverwacht catchy The Pot. Daarna bleef het wachten, heel lang wachten...
Toen verscheen daar ineens die titeltrack van het nieuwe album. Koptelefoon op. Kippenvel. Voor het eerst in 13 jaar een nieuwe Tool. Ik voelde me weer 18. Knappe track, maar -eerlijk is eerlijk- niet heel erg vernieuwend. Iets later: de lek. Toch maar luisteren. De superdeluxelimitedspecial edition al besteld.
Tool heeft een eigenschap dat een vloek en een zegen tegelijk is: ze hebben zo'n unieke sound, zo'n herkenbare drummer, zanger, bassist en gitarist, dat je altijd binnen luttele seconden hoort dat het Tool is. Dat zorgt er echter wel voor dat je niet zo snel meer compleet verrast wordt door de sound van de band.
Dat is ook een beetje het euvel van de nieuwe plaat.
Ik ben zelf muzikant en altijd heel kritisch over muziek. Ik heb de plaat een aantal keren beluisterd en dit valt me op:
In "negatieve zin" (Tool is fantastisch, dus ik heb het hier alleen over het feit dat ik geen 5 sterren kan geven):
- Het is op deze plaat, beter dan op welke andere plaat dan ook van ze, goed te horen dat Maynard pas op het laatst van het proces zijn toevoegingen doet. Zo is hij op 3/4e van de plaat de Grote Afwezige. En zelfs áls hij zingt, zijn zijn zanglijnen op het eerste gehoor niet zo memorabel als op de topplaten van hun catalogus. Ik mis een stuk emotie, die ik op voorgaande platen wel hoorde. Dat wil niet zeggen dat hij niet goed zingt, want dat doe hij wel degelijk en zijn zang ligt misschien wel mooier dan ooit in de mix.
- Op enkele stukken zijn ze hun eigen copycat; zo klinkt de main gitaarriff van Pneuma exact als het rustige middenstuk van Schism en is de titelsong vooral in het begin bijna een kopie van Reflection.
Het positieve:
- Wat een mooie, heldere productie. Je hoort álles. Heel fijn.
- De groei bij gitarist Adam Jones (in het verleden zeker niet de opvallendste van het kwartet in muzikale zin, maar wat wil je met een drummer als Danny Carey) is fenomenaal. Hands down zijn beste solo's ooit staan op deze plaat. Prachtig. Ook speelt hij met momenten subtieler dan ooit.
- Wat een beest blijft Danny Carey. Zelfs een instrumentale jam als CC Trip klinkt daardoor fantastisch.
- Het feit dat Tool behoorlijk de tijd neemt zorgt (in mijn geval althans) voor een erg prettige luisterervaring.
Eindoordeel: voor nu voorzichtig 4 sterren. Dat kunnen er 4,5 worden, maar 5 zullen het er door eerdere kritiekpunten niet worden. Maar naar al die jaren mag ik zeggen: topwerk van een band in topvorm!
Ondanks dat ik dit album hoogst waarschijnlijk wel 5* toebedeel, kan ik me helemaal vinden in je argumentatie. Met name je punt dat je op deze cd erg goed kan horen dat Maynard de mix als laatste invult. Dit doet mi echt afbreuk op het geheel. Was dit op de voorgaande albums ook al het geval?
Ook merk je dat sommige Riffs op de plank lagen en zijn ingepast in nieuwe nummers.. Grootste voorbeeld is de laatste Riff op Descending.. (Overigens wel een enorm vet)
Ook je punt dat Tool op dit album vooral erg veel op Tool lijkt.. sommige passages lijken simpelweg gewoon teveel op het oudere werk. Ook Descending kon ik met name Live de eerste 5min niet onderscheiden van 10.000
Neemt niet weg dat ik het echt weer enorm geniet van een nieuwe Tool.. In elke verloren uurtje staat het op repeat.. En dat zal de komende maanden samen met de nieuwe Cult of Luna wel niet anders zijn...
0
geplaatst: 27 augustus 2019, 20:21 uur
strebge Over Maynard: dat was altijd al zo. Maar nu hebben de songs natuurlijk een behoorlijk aantal jaren kunnen rijpen. Je hoort ook dat er heel veel passages zijn die muzikaal al zo "af" zijn, dat er weinig ruimte voor Maynard overblijft. Ik denk dat dat is wat we horen.
1
Hoedijk
geplaatst: 27 augustus 2019, 21:40 uur
(quote)
Ik heb ff gekeken op besteveralbums en daar staan ook 2 albums in de Top 250 als het ware. Dus hoe komt dit?
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 00:20 uur
horizon Riff was een verkeerd gekozen woord van me. In Pneuma zit een gitaarmotief (in coupletten en refreinen) dat qua notenopvolging (zij het in iets andere toonsoort) mij zwaar doet denken aan het rustige middenstuk van Schism ("Cold silence has..."). Maar anderzijds hoor ik ook genoeg vernieuwing. Maar dat zit hem niet in het grote gebaar, maar in subtiele dingen zoals de helderheid van het geluid, Adam's spel, nog meer afstappen van de traditionele songstructuur, geen meezingbare refreinen ala 46 & 2, The Pot, etc. Het ding is: het is ook geen eerlijk vergelijk, maar de Maynard van t/m 10000 days had Tool nog hoog op zijn prioriteitenlijstje staan. Nu heeft hij zijn vocals letterlijk tussen het wijn maken door opgenomen (naar eigen zeggen). De muziek en Maynard's zang liggen door het ellenlange proces en zijn last minute bemoeienis wat verder uit elkaar dan in het verleden. Ook lijkt het alsof hij iets minder te zeggen heeft dan op pakweg de vorige 3 albums. Dat wil niet zeggen dat hij me nu niet een aantal keer weet te verrassen en ontroeren, zoals op Culling Voices (dat moet bijna wel over zijn metoo beschuldiging gaan, niet?) en 7empest (dat moet bijna wel over Trump gaan) of het levensbeschouwelijke karakter van Pneuma. Ik vind het nog steeds te gek en tegenstrijdig genoeg vind ik dit zelfs een van hun betere werken, maar dat zit hem meer in de fijne sfeer, productie, vakmanschap, etc dan alleen in pure, rauwe emotie. Maar dat is geen feit, dat is een persoonlijk gevoel.
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 11:11 uur
Hoi, Ik ben nieuw hier. Vijftig jarige muziekliefhebber die graag concerten en festivals bezoekt (BKS. LGW en Lowlands zijn favoriet) met als voorkeur indie (rock) en Tool. Volg met interesse de discussie over het nieuwe album.
Ben erg tevreden over Fear Inoculum. Beter dan dit konden ze niet maken, denk ik. Het is op en top Tool met toch kleine accentverschuivingen en dat alles toch wel perfect uitgevoerd met een fenomenale productie op de koop toe. Persoonlijk ben ik erg blij met Maynard's zang. Hij doet wat nodig is om de song te laten bloeien en zong, denk ik, nooit mooier. De rauwheid is er wel af ja maar er is iets voor in de plaats gekomen dat zeker zo mooi is. Voor mij dan toch.
Ben erg tevreden over Fear Inoculum. Beter dan dit konden ze niet maken, denk ik. Het is op en top Tool met toch kleine accentverschuivingen en dat alles toch wel perfect uitgevoerd met een fenomenale productie op de koop toe. Persoonlijk ben ik erg blij met Maynard's zang. Hij doet wat nodig is om de song te laten bloeien en zong, denk ik, nooit mooier. De rauwheid is er wel af ja maar er is iets voor in de plaats gekomen dat zeker zo mooi is. Voor mij dan toch.
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 28 augustus 2019, 12:00 uur
De bezemwagen is weer langs geweest en heeft alle niet-album gerelateerde opmerkingen verwijderd. Graag weer over Fear Inoculum
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:16 uur
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
2
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:23 uur
herre48 schreef:
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Nee, mag niet.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:36 uur
Lol. De eerste vijf nummers klinken als een eindeloos durend voorspel, op een nummer als Chocolate dinges wacht je toch geen tien jaar en 7empest is de enige song die voortvarend van start gaat maar ook veel te lang wordt uitgesponnen. Tool was voor mij blijkbaar uitgezongen na Undertow.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:43 uur
herre48 schreef:
Lol. De eerste vijf nummers klinken als een eindeloos durend voorspel, op een nummer als Chocolate dinges wacht je toch geen tien jaar en 7empest is de enige song die voortvarend van start gaat maar ook veel te lang wordt uitgesponnen. Tool was voor mij blijkbaar uitgezongen na Undertow.
(quote)
Lol. De eerste vijf nummers klinken als een eindeloos durend voorspel, op een nummer als Chocolate dinges wacht je toch geen tien jaar en 7empest is de enige song die voortvarend van start gaat maar ook veel te lang wordt uitgesponnen. Tool was voor mij blijkbaar uitgezongen na Undertow.
En dat terwijl 7empest het meest Undertow nummer van tool sinds Undertow is.
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:56 uur
horizon schreef:
En dat terwijl 7empest het meest Undertow nummer van tool sinds Undertow is.
(quote)
En dat terwijl 7empest het meest Undertow nummer van tool sinds Undertow is.
Klopt. Mij ontsnapt de urgentie om er telkens meer dan 10 minuten van te maken. Ik ben de laatste om iets tegen lange nummers te hebben, maar bij Tool bekruipt mij het gevoel dat dit met bloedarmoede te maken heeft. Ik zal dit album niet kwoteren. Het zit knap in elkaar, klinkt als een klok maar is zooooo saai en repetitief.
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 13:59 uur
herre48 schreef:
Klopt. Mij ontsnapt de urgentie om er telkens meer dan 10 minuten van te maken. Ik ben de laatste om iets tegen lange nummers te hebben, maar bij Tool bekruipt mij het gevoel dat dit met bloedarmoede te maken heeft. Ik zal dit album niet kwoteren. Het zit knap in elkaar, klinkt als een klok maar is zooooo saai en repetitief.
(quote)
Klopt. Mij ontsnapt de urgentie om er telkens meer dan 10 minuten van te maken. Ik ben de laatste om iets tegen lange nummers te hebben, maar bij Tool bekruipt mij het gevoel dat dit met bloedarmoede te maken heeft. Ik zal dit album niet kwoteren. Het zit knap in elkaar, klinkt als een klok maar is zooooo saai en repetitief.
Eensch!
Die single is wel episch trouwens! En Pneuma is ook best te pruimen!
2
geplaatst: 28 augustus 2019, 14:07 uur
herre48 schreef:
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Dat mag je alleen zeggen als je Mart Smeets bent...
2
geplaatst: 28 augustus 2019, 14:07 uur
herre48 schreef:
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Mag ik deze saai vinden en besluiten dat Tool in feite maar één (soms geweldig) nummer heeft?
Dat mag je. En dat is ook een beetje mijn mening. Bij Tool komt het naar mijn gevoel vaak neer op het volgende: repetitieve baslijn, die lang aanhouden, contrasterende gitaarlijn toevoegen ( die langsaam harder wordt), drumpatroon in een alternatieve maat, zang diep in de mix.
Natuurlijk wat kort door de bocht. En natuurlijk hebben ze lekkere nummers. Maar vind het over het algemeen wat gek dat de waardering voor deze band soms bijna Pink Floyd/Radiohead achtige proporties aanneemt. Moet haast wel door het imago komen denk ik dan.
(Nog iets: ben ik de enige die al hun artwork en videos echt afgrijselijk en belegen vind?)
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 14:37 uur
Als je het zo gaat benaderen, dan zou je vrijwel elke band met dezelfde bezetting wel zo kunnen typeren. Je kan het repetitief noemen of juist een handelsmerk. Het is juist dat handelsmerk waarvoor ik (en vele fans) bij bepaalde bands juist naar op zoek is. En ja, dat kan na een tijd ook wel eens gaan vervelen inderdaad. Toch hoor ik nog altijd liever die signature sound dan ineens een experimentele minimal house plaat van Tool ofzo. Overigens vind ik het persoonlijk vanzelfsprekend dat Tool zo gewaardeerd wordt als een Radiohead of Pink Floyd. Ik heb juist die Radiohead adoratie nooit zo begrepen...
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 14:53 uur
13 jaar hebben we er op moeten wachten, een nieuw Tool album. Tool, altijd in staat gebleken om prachtige albums af te leveren, muzikale hoogtepunten, stuk voor stuk. De afgelopen jaren heb ik vaak zitten dromen over een nieuw album, er kwamen wat geruchten, weer berichten en het voelde alsof er een Half Life 3 ondertoon naar voren kwam. Maynard was aan de wijn gegaan en had wat leuke side-projecten lopen, waarvan ik over het algemeen gezien niet onder de indruk was. En toen kwam er ineens een single. Van 10 minuten. Met een intro en een outro. Kijk, daar werd ik dan weer blij van, want de meeste hedendaagse pop muziek heeft een intro van 5 seconden en na 3 minuten is alles wel klaar. De single bleek ouderwets Tool materiaal, het zit heel strak in elkaar en smaakte naar meer, maar wist mij nog niet te overtuigen om straks die blinde 5 sterren te geven (wat ik mij wel altijd heb voorgenomen, als het nieuwe Tool album ook maar 75% net zo goed zou zijn tov Lateralus zou het al 5 sterren verdienen). En nu, 13 jaar na 10.000 days, luisterde ik een nummer wat wel mogelijk in die zelfde klasse zit, wat het zelfde geluid heeft, maar ook de muziek wereld heeft niet stil gestaan. En daarmee dus ook mijn smaak niet. Ondertussen zit ik meer in de Steven Wilson en Porcupine Tree tracks, luister ik meer naar bands als Riverside en komt er veel meer (indie) Rock muziek in huis.
Net als velen hier toch de nummers maar verkregen. Straks luister ik het geheel op Spotify en kan ik een werkelijk oordeel geven, want die "tussen tracks" zijn vaak wel nodig bij Tool. Spanning opbouwen is een onderdeel van de albums. Pneuma, Descending en 7empest klinken voor nu het lekkerste. Maar écht vernieuwend is het niet vaak. Kippenvel is er nog niet, maar ik laat het geheel nog wel even groeien, vaker luisteren en wie weet, gaat deze ook wel weer naar de 4,5 of misschien wel 5 sterren.
Net als velen hier toch de nummers maar verkregen. Straks luister ik het geheel op Spotify en kan ik een werkelijk oordeel geven, want die "tussen tracks" zijn vaak wel nodig bij Tool. Spanning opbouwen is een onderdeel van de albums. Pneuma, Descending en 7empest klinken voor nu het lekkerste. Maar écht vernieuwend is het niet vaak. Kippenvel is er nog niet, maar ik laat het geheel nog wel even groeien, vaker luisteren en wie weet, gaat deze ook wel weer naar de 4,5 of misschien wel 5 sterren.
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 14:55 uur
Sound schreef:
Als je het zo gaat benaderen, dan zou je vrijwel elke band met dezelfde bezetting wel zo kunnen typeren. Je kan het repetitief noemen of juist een handelsmerk. Het is juist dat handelsmerk waarvoor ik (en vele fans) bij bepaalde bands juist naar op zoek is. En ja, dat kan na een tijd ook wel eens gaan vervelen inderdaad. Toch hoor ik nog altijd liever die signature sound dan ineens een experimentele minimal house plaat van Tool ofzo. Overigens vind ik het persoonlijk vanzelfsprekend dat Tool zo gewaardeerd wordt als een Radiohead of Pink Floyd. Ik heb juist die Radiohead adoratie nooit zo begrepen...
Als je het zo gaat benaderen, dan zou je vrijwel elke band met dezelfde bezetting wel zo kunnen typeren. Je kan het repetitief noemen of juist een handelsmerk. Het is juist dat handelsmerk waarvoor ik (en vele fans) bij bepaalde bands juist naar op zoek is. En ja, dat kan na een tijd ook wel eens gaan vervelen inderdaad. Toch hoor ik nog altijd liever die signature sound dan ineens een experimentele minimal house plaat van Tool ofzo. Overigens vind ik het persoonlijk vanzelfsprekend dat Tool zo gewaardeerd wordt als een Radiohead of Pink Floyd. Ik heb juist die Radiohead adoratie nooit zo begrepen...
Ik zag twee bands op Werchter: The Cure en Tool. The Cure had alles, van gloomy tot pop. Tool had één riff. Er werden een drietal nummers van FI gespeeld maar die waren volledig inwisselbaar met de rest van de setlist. Mij interesseert vooral de kunst in muziek om én herkenbaar jezelf te blijven én er een nieuwe draai aan te geven. Dit vind ik al lang bij Tool niet meer terug.
1
geplaatst: 28 augustus 2019, 16:40 uur
legian Ja ik heb contact opgenomen met Welkom | HOE - hoeshop.nl en die bevestigen dat het klopt alleen is er kans op dat het wat langer kan duren...
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 16:51 uur
herre48 schreef:
Klopt. Mij ontsnapt de urgentie om er telkens meer dan 10 minuten van te maken. Ik ben de laatste om iets tegen lange nummers te hebben, maar bij Tool bekruipt mij het gevoel dat dit met bloedarmoede te maken heeft. Ik zal dit album niet kwoteren. Het zit knap in elkaar, klinkt als een klok maar is zooooo saai en repetitief.
(quote)
Klopt. Mij ontsnapt de urgentie om er telkens meer dan 10 minuten van te maken. Ik ben de laatste om iets tegen lange nummers te hebben, maar bij Tool bekruipt mij het gevoel dat dit met bloedarmoede te maken heeft. Ik zal dit album niet kwoteren. Het zit knap in elkaar, klinkt als een klok maar is zooooo saai en repetitief.
De een vind het saai de ander vind dit album juist de perfect toon raken.
En lange nummers is deze keer episch. Vliegen allemaal voorbij.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 17:58 uur
De deluxe editie die deze week verschijnt;
T O O L Fear Inoculum - YouTube
T O O L Fear Inoculum - YouTube
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 18:01 uur
Banjo schreef:
legian Ja ik heb contact opgenomen met Welkom | HOE - hoeshop.nl en die bevestigen dat het klopt alleen is er kan op dat het wat langer kan duren...
legian Ja ik heb contact opgenomen met Welkom | HOE - hoeshop.nl en die bevestigen dat het klopt alleen is er kan op dat het wat langer kan duren...
Dat is wel mooi nieuws, wel vreemd dat zij de enige zijn die hem dan zo online zetten.
2
Rudi1984
geplaatst: 28 augustus 2019, 18:26 uur
Als dat kind ze allemaal uitpakt wordt het ook heel rap een limited edition.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 18:41 uur
Te zonde, die stickers worden weggejast, boekje word er bijna uitgespleten, ze drukt bijna het screen door. Nee dat exemplaar hoef ik niet ? ziet er wel gaaf uit iig.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 19:03 uur
Oef, met pijn in mijn hart de video doorstaan. Zo ga je er toch niet mee om. Welke gek laat zijn kind dan ook zijn cd's uitpakken. Nee dat moet mijn neefje niet proberen.
het lijk wel een afwijkende maat te zijn, niet de standaard earbook maat maar net wat kleiner. Ach hij ziet er wel tof uit.
0
geplaatst: 28 augustus 2019, 19:12 uur
Adam heeft daar misschien nog een doos vol staan. Of heeft iig slechts een kostprijsje gelapt. Was toch een zoontje van hem?
3
geplaatst: 28 augustus 2019, 21:17 uur
herre48 schreef:
Ik zag twee bands op Werchter: The Cure en Tool. The Cure had alles, van gloomy tot pop. Tool had één riff. Er werden een drietal nummers van FI gespeeld maar die waren volledig inwisselbaar met de rest van de setlist. Mij interesseert vooral de kunst in muziek om én herkenbaar jezelf te blijven én er een nieuwe draai aan te geven. Dit vind ik al lang bij Tool niet meer terug.
(quote)
Ik zag twee bands op Werchter: The Cure en Tool. The Cure had alles, van gloomy tot pop. Tool had één riff. Er werden een drietal nummers van FI gespeeld maar die waren volledig inwisselbaar met de rest van de setlist. Mij interesseert vooral de kunst in muziek om én herkenbaar jezelf te blijven én er een nieuwe draai aan te geven. Dit vind ik al lang bij Tool niet meer terug.
Sorry hoor. Smaken verschillen. Dat is natuurlijk prima. Maar als je de nummers op bv. Undertow of Aenima hetzelfde vind klinken als de nummers op het nieuwe album dan wordt het tijd voor een nieuwe koptelefoon.
* denotes required fields.