Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

Man man man, wat een hoop pretentieus gezwam hier bij dit album zeg. Zit ik soms op Pitchfork?

Aan je stekelige reactie te zien zit je op een vork ja.

Zeker waar, de reacties zijn lyrisch. Geen onvoltogen woord, slechts bewieroking en verafgoding is zijn lot ? terwijl het misschien best een hele saaie deprimerende plaat is met geen enkele variatie, mineur.
Ik weet het niet, ik heb nog geen noot willen horen. Als een plaat zo in de eerste week geadoreerd wordt dan sla ik deze even over om een paar maanden later, als de storm is gaan liggen, mijn oordeel te vellen.

Deze plaat is leipe shit man. De tracks Bright Horses, Leviathan en Hollywood zijn lit. En Cave is gewoon de GOAT.

Aan het luisteren. Valt me tot nu erg tegen, zo traag, snap heel goed dat Nick deze plaat maakte, waarschijnlijk moest hij dit van hemzelf doen. Ben fan sinds 1983 maar ik weet niet of ik deze mooi ga vinden, op dit moment denk ik niet.
De laatste 2 platen waren prachtig.
Die verafgoding wordt inderdaad wel eng,

Jouw ervaring van een album - en het tijdstip van de kennismaking en beleving - hebben toch niets te maken met de bewieroking van anderen? Wat in hemelsnaam belet jou om je eigen mening te vormen, separaat van de storm?

Een storm heeft gewoon effect op je perspectief. Hoe kan je nu nog met normale verwachtingen naar dit album luisteren? Mijn zin is al over. Al komt dat ook omdat ik de vorige niet veel soeps vond en deze schijnt nog verder in hetzelfde straatje te zitten.

Die bewieroking en verafgoding komen op mij niet zuiver over. Sinds de man in rouw is om zijn overleden zoon lijkt elk geluid dat hij maakt geniaal en briljant gevonden te worden, terwijl het muzikaal gezien volgens mij zijn saaiste platen ooit zijn. Om niet te zeggen, deprimerend.

Ik moet het nog horen van Ghosteen. Ooit. Over een paar maanden of een paar jaar. Het maakt niet uit. Als het maar niet nu is.

Volledig mee eens.

Ik gun Nick zijn succes van harte. En als artiest is het natuurlijk volledig aan hem hoe hij zijn kunst creeert.

Maar hij is nog steeds 'gewoon' mens.

Edit: ik zeg dit als fan die ettelijke tientallen optredens van hem heeft gezien, en al tientallen jaren Nick en de band volgt.

"Maar hij is nog steeds 'gewoon' mens."

Grappig, want precies dat maakt dat ik zo onder de indruk ben van Skeleton Tree, Ghosteen en zijn 'In Conversations'-tour: die man toont zich deze dagen meer mens dan ooit!

Spot on.
Mijn 1e optreden van the Bad Seeds was in het voorprogramma van The Smiths!!!! in de Meervaart, zo'n 15 optredens daarna gezien, heel veel platen van hem (en BP + Boys next door). Een held blijft ie.

Ik heb hier echt niemand horen zeggen dat hij niet 'gewoon' mens is.

Gewone mensen die lijden onder een verlies zijn overal. Van een artiest verwacht ik echter dat hij dit leed omzet in kunst, niet dat hij er op het podium over gaat zitten praten. Ook Bowie was veel te expliciet op Black Star. Aan de andere kant valt er van popmuziek ook niet meer te verwachten. Het gaat toch vooral om sentiment. Maar het sentiment van zo'n verdrietig afscheid op de markt brengen is naar mijn gevoel geen goed idee.

Nick Cave was altijd al geniaal, heeft niks met het overlijden van zijn zoon te maken.
Met Push The Sky Away zet hij deze lijn al in. De albums na Murder Ballad waren al rustiger.
Ik durf hem in een adem te noemen met Cohen, Bowie en Dylan.
Nog steeds krijgt hij niet de erkenning die hij verdient.

Lees de commentaren eens.

Tsja, naar mijn idee zet hij dit ook om in kunst, maar denk dat dit misschien een kwestie van smaak is.

Mijn reactie was vooral op jouw opmerking over 'verafgoding.' Die is er misschien wel hoor (maar die was er volgens mij al, en die zal er altijd zijn bij pophelden), maar hoor toch ook veel terug dat mensen juist die menselijkheid zo bewonderen bij het recente werk van Cave.

De commentaren interesseren mij niks, ik volg Cave al veel langer om er een duidelijk oordeel over te hebben.

Maar dan hadden we deze prachtplaat nooit gehoord, en dat zou zonde zijn. Hartzeer levert nu eenmaal vaak goede muziek op. Ik heb niet het gevoel dat Nick Cave iets zou doen waar hij niet 100% achter staat.

Waarom staan The Bad Seeds vernoemd bij de artiestennaam?

Omdat zij de muzikanten zijn die Cave begeleiden.

Jammer dat je eerste post/stem een negatieve moest zijn, maar alsnog welkom op MuMe!

Ik heb het ook niet over jouw oordeel, wel over de commentaren. Niet alleen hier, ook van critici. Verwonderlijk is dat niet als de albums er zo duidelijk over gaan.

Van smaak en referentiekader wellicht. Popmuziek ontstijgt zelden het sentiment. Voor 'hogere' emoties leent klassieke muziek zich beter wat mij betreft.

Hartzeer inderdaad. Rouw niet.

Mooi al deze berichten hier. Dat zegt toch wel genoeg, wat de muziek van Cave ons emotioneel allemaal doet.

Wel dan is deze plaat in ieder geval een tegenargument. Want ik denk dat deze wel in tijden van rouw en acceptatie gemaakt is. En ik heb in tijden geen muziek meer gehoord die me harder raakt dan dit.

Trouwens, er zijn nog genoeg ijzersterke platen die gemaakt zijn in een rouwperiode. A Crow Looked At Me, Tonight’s The Night, Funeral, Carrie & Lowell, A Moon Shaped Pool,...

Veel mensen smullen ervan. Dat spreek ik niet tegen.

Interessant, want wanneer is iets kunst en wanneer goedkoop sentiment? En wie bepaalt dat? Dat een artiest zijn ervaringen in het leven en de wereld om zich heen als inspiratie voor zijn werk gebruikt lijkt me evident. Anders had Edvard Munch nooit De Schreeuw gemaakt. Had Picasso in plaats van Guernica Iets gezelligers moeten schilderen? En wat had Cave dan moeten maken? Waarom zou kunst geen sentiment kunnen oproepen of andersom? En is iets wel kunst te noemen als het geen enkel sentiment oproept, hetzij positief dan wel negatief?

Een kenmerk van een kunstwerk is dat de kunstenaar het niet gemaakt heeft voor het publiek, maar voor zichzelf - omdat het gemaakt moest worden. Ik heb niet de indruk dat Cave dit album gemaakt heeft om zijn publiek te behagen. Neem alleen al het grote deel van het publiek dat vindt dat hij terug zou moeten keren naar zijn eerdere muzikale werk. Of het een saai en eentonig werk vindt. In dat opzicht begrijp ik de opmerking die eerder eerder werd gemaakt dat Cave alleen bewierookt zou worden niet.

Tenslotte: interessant dat je dit ‘kunstwerk’ beoordeeld zonder er een noot van te hebben gehoord. Zoiets als een schilderij beoordelen zonder het ooit te hebben gezien.

Dit album verdeelt de meningen. Alleen daarom zou ik het al een goed album willen noemen. Het kan hooguit je smaak niet zijn...

Wat is Leviathan een vet nummer. Cave gaat diep daar. En de synths in de titeltrack, heerlijk.

Voor mij is deze plaat absoluut niet deprimerend. Hoopgevend ja. En mooi, vooral heel erg mooi.

Ik bepaal dat. Voor mezelf.

Is dat zo?

Dat hij alleen bewierookt zou worden heb ik niet gelezen.

Ik heb dit album niet beoordeeld.

Interessant. Jij kan het dus alleen op basis daarvan al beoordelen als een goed album. Je hoeft er zelfs geen noot van gehoord te hebben.

Ook meteen meer dan 100 stemmen. Toont maar eventjes hoe groot deze act geworden is. Alleen een Radiohead beweegt zo snel zo veel muziekliefhebbers. Acht pagina's op MuMe, terwijl we voor vorige week niet eens wisten dat de plaat bestond. En morgen vast ook al bovenaan de rotatielijst.

Please, kondig nog eens een Sportpaleis show aan. Of twee, zodat ik misschien aan een ticket geraak.

Ga deze Ghosteen nog vaak opzetten. Verslavend mooi.

Een eigen mening vorm ik over een paar maanden. Invloed is er altijd, positief of negatief , dus wacht ik even met het beluisteren van deze plaat totdat de storm over is. Dat doe ik overigens ook bij albums van bands die voordat de plaat überhaupt uitkomt al overspoeld worden door haters.

Mijn helden houd ik liever op afstand en abstract, ook in hun verdriet. Desalniettemin vond ik Skeleton Tree (vooral de eerste 5 nrs.) en het bijbehorende One More Time With Feeling een bewonderenswaardige zet.

Dit Ghosteen is echter tekstueel nog veel meer 'in your face', zeer letterlijk en continu bijbels. Gecombineerd met de mij de kriebels gevende neoklassieke omlijsting en kitscherige achtergrondzang/galm, levert dit mij een magere 2-en-halve-ster op, ook na herhaaldelijke en intensieve herbeluisteringen.

De track Sun Forest is de belichaamt bovenstaande het best.

Een greep uit wat 'pretentieus gezwam' van diverse users:

'een totale afwezigheid van levenslust'
'De ondraaglijke pijn van SKeleton Tree vraagt teveel van je als luisteraar.'
'Het is een album waaraan je je moet onderwerpen om er van te kunnen genieten'
'Als je weet wat Cave heeft doorgemaakt, zou ik me schamen.'
'Tijdens het typen hiervan staan de tranen nog vers op m’n gezicht getekend.'
'De boom waar slechts een skelet van over is, wordt omgezaagd.'
'De man toont zich deze dagen meer mens dan ooit'

Sorry hoor, maar bij dit soort uitspraken gaan mijn haren rechtovereind staan.

Ik heb Ghosteen gisteravond beluisterd en zo deprimerend vind ik het niet. Tevens moest ik er geen traantje bij laten en wat ik heb gehoord is ook niet iets nieuws. Cave heeft dit soort muziek al eerder gemaakt en ook zijn deprimerende teksten (over oa de dood) kun je in zijn vroegere werk vinden. Qua arrangementen borduurt het verder op Push The Sky Away en The Skeleton Tree, maar dan nog wat kitscheriger. Op Ghosteen staan een paar nummers met een achtergrondkoortje a la O Children bijvoorbeeld. Bij het lezen van de verschillende commentaren krijg ik echt het idee dat het gros van de luisteraars hier geen flauw benul hebben van de eerdere werken van Cave en al helemaal nooit één van zijn soundtracks met Warren Ellis hebben beluisterd. Ghosteen heeft er qua elektronische invloeden namelijk erg veel weg van.