menu

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

mijn stem
3,98 (388)
388 stemmen

Australiƫ
Pop / Electronic
Label: Bad Seed

  1. The Spinning Song (4:43)
  2. Bright Horses (4:52)
  3. Waiting for You (3:54)
  4. Night Raid (5:07)
  5. Sun Forest (6:46)
  6. Galleon Ship (4:14)
  7. Ghosteen Speaks (4:02)
  8. Leviathan (4:47)
  9. Ghosteen (12:10)
  10. Fireflies (3:23)
  11. Hollywood (14:12)
totale tijdsduur: 1:08:10
zoeken in:
avatar van Venceremos
2,5
Associaties 2e luisterbeurt: Vangelis, Clannad, Neverending Story (begin van Bright Horses).

Martin Visser schreef:
Ook niet die prachtige hoge zang in opener Spinning song?


Vind dat toch echt te hoog. Zoals Cave voor 't eerst z'n vocale registers opengooide (op No More Shall We Part) was het precies goed en raak. Dit doet gewoon een beetje pijn en komt op mij licht potsierlijk over. Zo zal 'ie 't toch allemaal niet bedoeld hebben.

Ach, een flinke mispeer na 16 uitstekende studioalbums, het zij Cave vergeven.

avatar van aERodynamIC
4,0
Je zou bijna gaan zeggen dat dit het laatste album van Nick Cave gaat zijn...... zo komt het wel op mij over. Of het goed met hem gaat? Ik weet het niet.

Een voortzetting van Skeleton Tree wil ik dit zeker wel noemen. Een album waar ik tijd voor nodig had en dat zal nu niet anders zijn.

Het was wel een aparte ervaring om de premiere van een album op deze wijze mee te maken. Met heel veel mede-fans via YouTube nieuwe muziek van een grote favoriet tot je laten komen. Blijkt het een behoorlijk zwaar album (misschien niet echt onverwacht) waar je eigenlijk heel anders moet ingaan dan via speakers van je pc en tekst op een scherm.
Dat is inmiddels nu aangepast, daar het album nu digitaal te verkrijgen is.

Ik hoor er regelmatig het mysterieuze en hemelse van Sigur Rós in terug. Dat is meer gevoelsmatig, want muzikaal gaat Cave toch een andere richting op.
Er was vooraf een hoop te doen over de hoes. Zelf vond en vind ik het spuuglelijk, maar het past perfect bij het gebodene.

Ik wist bij de eerste echt serieuze draaibeurt wat ik kon verwachten, ik heb het immers een keer kunnen beluisteren, en dat scheelt. Zonder enige vorm van gezonde spanning en nieuwsgierigheid kon er nu op meer ontspannen wijze geluisterd worden naar Ghosteen.
Waar ik gisteren meer met de tekst bezig was (daar werden we mee geconfronteerd op beeldscherm), daar probeerde ik nu de gehele sfeer te vangen. Iets wat met Sigur Rós altijd erg goed lukt.

Dit werkte nu dus ook goed: het is en blijft allemaal één grote flow, misschien wat te monotoon, maar de schoonheid openbaart zich nu heel wat beter.
Misschien helpt het ook dat dit een ander tijdstip was, en ja dat is opmerkelijk daar ik regelmatig lees dat mensen dit perfect vinden voor 's avonds laat, met voorkeur een whiskey erbij (wat is dat met die whiskey?).
Helder daglicht werkt bij mij blijkbaar beter.

Er valt veel te interpreteren, ieder heeft er zijn eigen gevoelens bij of denkt te weten wat Cave er mee wil. Ik ben daar zelf niet zo heel erg mee bezig, of probeer dat niet te zijn/doen.
Dan blijft een lange zit over, een moeilijke zit ook wel, maar ik weet zeker dat elke draaibeurt steeds wat meer schoonheid zal prijsgeven.

Zijn beste? Niet voor mij. Behorend tot mijn favorieten? Denk niet dat het zal gaan gebeuren. Maar dat Cave kwaliteit aflevert en doet wat hij zelf wel valt alleen maar te prijzen.
En wie weet..... kom ik zelfs hier nog wel eens op terug.

In elk geval voelt Ghosteen als één groot sacraal slotakkoord.

avatar van AbleMable
2,0
Ik ben al vanaf Prayers on Fire (eerste album van The Birthday Party) groot bewonderaar van Nick Cave. Zelden wist hij met te teleur te stellen met een nieuw album. Hoewel Kicking Against The Pricks, Murder Ballads, Nocturama en ook de 2 Grinderman albums voor mij niet veel meer waren dan leuke tussendoortjes. Voor de rest vond ik zijn nieuwe album altijd beter dan zijn vorige werk. Alleen kan ik dat nu jammer genoeg niet vinden. Deze plaat valt me gewoon vies tegen. Het is me teveel een grote soundscape.
En daar hou ik niet van. De schoonheid van Skeleton Tree en Push The Sky Away hoor ik hier niet. Bij deze albums stond het gebruik van geluid en electronica nog in dienst van een gewoon goede song/liedje en ja liedjes hoor ik hier niet. Ik hoor wel de pijn van Nick Cave. Vraag is alleen hoeveel pijn van Nick Cave zijn luisteraars kunnen verdragen, ik verdraag het nu niet, jammer genoeg....
De hoes was ook al afgrijselijk en eerlijk gezegd de muziek ook...en ja dat is een kwestie van smaak en Ghosteen valt bij mij dus totaal niet in de smaak.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen
Nick Cave is opeens terug met een nieuw album vol werkelijk aardedonkere songs, maar ook songs van een bijzondere schoonheid en intensiteit

Nick Cave bekeek het leven nooit door een roze bril op zijn albums, maar op Ghosteen zijn zelfs de grijstinten vervangen door gitzwart. Ghosteen is een zich langzaam voortslepend album zonder de karakteristieke uitbarstingen die we van Nick Cave kennen. Donkere pianoklanken en de emotievolle stem van de Australische muzikant worden begeleid door atmosferische elektronische klanken die vaak het karakter van soundscapes hebben. Het levert een betoverend mooi maar ook loodzwaar album op. Het is een album dat 70 minuten lang donkere wolken voor de zon drijft. Makkelijk is het allemaal niet. Mooi en indrukwekkend wel. Bijzonder indrukwekkend zelfs.

Nog geen twee weken gelden werd, bijna uit het niets, een nieuw album van Nick Cave & The Bad Seeds aangekondigd. Op de fysieke versie moeten we nog ruim een maand wachten, maar de digitale versie is inmiddels beschikbaar via de diverse streaming media diensten.

De herfst is inmiddels begonnen en dat merken we niet alleen buiten, maar ook in de muziek. Binnen de nieuwe releases van deze week domineren de stemmige en donkere albums en het nieuwe album van Nick Cave & The Bad Seeds is waarschijnlijk de donkerste van het stel.

Skeleton Tree, dat drie jaar geleden werd uitgebracht en volgde op de trieste dood van Nick Cave’s 15 jaar oude zoon in 2015, was al een behoorlijk donker album, maar op Ghosteen zijn de grijstinten vervangen door diep zwart.

Ghosteen is een dubbelalbum en bevat bijna 70 minuten muziek in elf songs. Het tweede deel van het album bestaat uit slechts drie songs, maar twee hiervan klokken ruim boven de tien minuten. Lichte kost is het zeker niet.

Ghosteen werd gemaakt met The Bad Seeds, maar alleen Warren Ellis had het druk. Veel songs op het album worden gedragen door pianoklanken en de emotievolle stem van Nick Cave, maar Warren Ellis heeft ook een elektronische en atmosferische onderlaag toegevoegd aan het album. De ongrijpbare elektronische klanken op het album herinneren aan de ambient albums van Brian Eno, maar Warren Ellis voegt ook analoge synths en hiermee een dun laagje prog toe aan het aardedonkere geluid op Ghosteen of maakt het geheel nog wat stemmiger met zijn viool.

Het tempo op Ghosteen ligt uiterst laag. Liefhebbers van het stevigere werk van Nick Cave zullen tevergeefs zoeken naar de van hem bekende uitbarstingen, maar Ghosteen is zeker geen gezapig album. De bijzondere instrumentatie op het album laat continu donkere wolken overwaaien en dat past perfect bij de zang van Nick Cave, die zijn periode van rouw nog niet heeft afgesloten. Zelfs een ijskonijn zal geraakt worden door de emotievolle zang op het album en door de donkere teksten over verlies en verwerking.

Op het eerste gehoor klinkt Ghosteen misschien wat eenvormig, maar de fraaie details in de instrumentatie kleuren de songs steeds net wat anders in. Ook de zang van Nick Cave voegt bijzondere accenten toe aan de zo indringende songs op het album. In een aantal tracks laat Nick Cave horen dat hij inmiddels een volleerd crooner is, maar hij experimenteert ook met zijn falset stem.

Ghosteen is een album dat volledige aandacht vraagt. Het is een album waaraan je je moet onderwerpen om er van te kunnen genieten en het is een album dat de meesten van ons in delen zullen willen beluisteren. Bij aandachtige beluistering vallen steeds meer details in de beklemmende en soms spookachtige instrumentatie op en dringt de stem van Nick Cave zich steeds meer op.

Wanneer vrouwenstemmen invallen begeeft de geboren Australiër zich bijna op het terrein van Leonard Cohen en wanneer atmosferische soundscapes het geluid domineren hoor ik iets van David Sylvian, maar Nick Cave blijft natuurlijk een totaal ander en uniek soort zanger.

Ghosteen is direct vanaf de start geen heel toegankelijk album, maar wordt donkerder en zwaarder naarmate het album vordert. Zeker de lange tracks aan het einde van het album vergen nog wat meer van de luisteraar en slepen je diep de donkere wereld van Nick Cave in. Warren Ellis gooit er in deze tracks nog eens schepje bovenop en tekent voor beeldende klanken die herinneren aan de Berlijnse periode van Bowie.

Muziekliefhebbers met een gevoeligheid voor herfstdepressies durf ik Ghosteen niet zomaar aan te raden, maar verder raad ik iedereen aan om dit loodzware maar ook wonderschone en bijzondere album te ondergaan en te genieten van de bijzondere schoonheid van Ghosteen. Erwin Zijleman

avatar van Edgar18
3,0
NotFadeAway schreef:
Dat mag je allemaal vinden uiteraard, en je hóeft het ook niet goed te vinden, maar als je ook maar een klein beetje kennis neemt van de inhoud en achtergrond van dit album, zou je zoiets niet zeggen. Althans, in mijn beleving. Maar misschien is mijn opvoeding met bijbrenging van enig empatisch vermogen heel ouderwets hoor, dat zou zomaar kunnen.
Met wat je hier schrijft ga je wat mij betreft de mist in. Dat Nick Cave een groot persoonlijk verlies heeft geleden staat buiten kijf. Dat het verliezen van een kind iets verschrikkelijks is daar zijn we het - denk en hoop ik - allemaal over eens.

Dat neemt echter niet weg dat je de muziek op dit album wat mij betreft gewoon mag definiëren als dolfijnenmuziek in een reformwinkel. Nick Cave kiest er zelf voor om een album uit te brengen waarin hij refereert naar het verlies dat hij heeft geleden. Dat is een keuze, hij had het ook niet kunnen doen. Als die muziek je totaal niet aanspreekt mag je dat wat mij betreft best ventileren. Dat staat volledig los van het wel of niet hebben van empathisch vermogen.

Omdat zijn zoon is overleden mag je het album niet "slecht" vinden? Nee, dat gaat er bij mij niet in.

avatar van Dance Lover
4,5
Inmiddels 2 x beluisterd, echt een plaat met talloze hoogtepunten; of het nou de stemmige sprookjesvoordracht bij het eerste nummer, de speelse ritmes van Leviathan, het mysterieus startende maar steeds levendiger wordende Ghosteen of de prachtige afsluiter betreft. Andere favorieten:
Bright Horses, Sun Forest en Galleon Ship. Genoeg mooie melodieën gehoord!

Fantastisch hoe Cave weer geheel compromisloos te werk is gegaan. Juist die eigenschap maakt dat zijn muziek altijd zo urgent blijft. Ongelofelijk hoe deze man kwaliteit blijft leveren. Een humaan album met genoeg muzikale begeleiding om heerlijk in te verdwalen! 4,5*

avatar van wibro
2,5
Wat een treurmuziek. Lijkt wel of ik naar een soort Requiem heb zitten luisteren. Las net in de recensie van de Volkskrant dat Nick Cave dit album gemaakt heeft n.a.v. de dood van zijn zoon Arthur. Dat kan allemaal best zijn maar muziek is voor mij een zaak van het gevoel en als een album zoals dit van Nick Cave mij niet raakt dan is het gewoon niet mijn ding ongeacht de trieste omstandigheden die Cave er toe leidde dit door en door depri klinkende album te maken. Helaas, het zij zo.

2,5*

5,0
Dit is gewoon een album, dat je zonder enige vorm van afleiding moet beluisteren. Niet in de auto of welk vervoermiddel dan ook. Zonder gezelschap. Gewoon in de luie stoel, met een goed glas wijn, zonder enige vorm van afleiding.

Als je op één of andere wijze begrijpt wat het verlies van een dierbare betekent...... Ik ben geen vader en zal het ook nooit worden. Maar wel een zoon.

Alleen al die gepijnigde stem bij Levethian.

Muziek recht uit het hart. Dat doet 'et em.
*****

avatar van legian
4,0
Heb vanochtend Push the Sky Away, Skeleton Tree en deze eens achter elkaar beluisterd. Er zit zeker een duidelijke lijn in qua geluid en qua beleving. Maar Hoewel ik Ghosteen een bijzonder fijn album vind is hij zeker niet beter dan de vorige twee. Dit is veruit de saaiste van de drie.

Ghosteen richt zich dusdanig veel op de sfeer en soundscapes dat de spanning uit de muziek verdwijnt. Daarvoor krijg je wel een ontzettend sfeervolle plaat. Een plaat die duidelijk als verwerkingsproces dient. Het doet me daarbij regelmatig wat aan Hammock denken die met hun laatste drie platen ook het verwerkingsproces doorlopen. Ik kan er enorm van genieten en helemaal meegenomen worden door de reis. Ik kan echter ook begrijpen waarom Ghosteen voor mensen niet bevalt. Het kabbelt maar wat voort en als er dan geen binding met de muziek is houd het snel op.

Ghosteen is minder zwaar dan Skeleton Tree waardoor deze makkelijker te beluisteren is. Maar hij heeft om die reden ook niet dezelfde impact voor mij. Des al wel te plus staan hier zeker enkele prachtige nummers op. Leviathan en Hollywood zijn al regelmatig genoemd, maar die klinken werkelijk prachtig.

Ghosteen is een mooie plaat, een waar ik best van kan genieten. De emotionele waarde voel ik ook wel. En qua muziek stijl is het voor mij niet vreemd. Ik ga echter niet mee in de superlatieven die hier zo langskomen. Het is geen modern meesterwerk en voor mij zeker niet de beste plaat van het jaar. Het is echter ook geen kitscherige kul die nergens op slaat. Het is gewoon verwerking en acceptatie verpakt in een erg sfeervol geheel. Sommige ligt dat meer dan andere.

Ik wil nog wel aangeven dat de hele discussie hier de afgelopen pagina's ontzettend vermakelijk leesvoer was. Het leek hier Radiohead wel.

avatar van west
3,0
Laat ik dan de daad bij het woord voegen en uitleggen waarom ik dit laatste werk van Nick Cave 'maar' 3* geef. Dat komt door de wat mij betreft wat mindere kwaliteit van de songs in het middenstuk van het album. Vanaf Night Raid tot en met Leviathan heb ik het dan concreet over. Er zitten nog wel mooie en trieste stukjes in sommige nummers (bijvoorbeeld in Sun Forest), maar regelmatig vind ik het niveau minder. Teveel doorgeslagen gezemel ook. Dieptepunt is Ghosteen Speaks.

Het begin van Part 1: Spinning Song, Bright Horses en Waiting For You vind ik wel mooi. Dat Nick Cave voor dit album veel gebruik maakt van electronika, de piano en koortjes stoort mij niet. Het past bij de ingetogen sfeer die bij de inhoud van de plaat hoort. Het niveau van het begin komt terug op Part 2 met de fraaie titelsong Ghosteen en de sterke slottrack Hollywood. Genoeg moois om 'm (vanaf nu deels) te draaien.

avatar van dafit
4,5
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Met de kennis dat Skeleton Tree (2016) grotendeels geschreven was voor de dood van Nick Cave’s zoon in 2015, verbaast het niet dat het nieuwe dubbelalbum Ghosteen nog zwaardere kost is. Ook nu laat de 62-jarige zanger, die met iedere plaat beter en geliefder lijkt te worden, traditionele songstructuren los. In plaats van gitaren en drums klinken analoge synthesizers, piano en atmosferische geluiden. Het levert een van de mooiste rouwplaten aller tijden op, met stemmige, trage, haast meditatieve muziek.

Doordat dit een album is dat je nog meer dan z'n voorganger in z'n geheel moet luisteren, is het moeilijk om hoogtepunten aan te wijzen. Als het dan toch moet, kom ik uit op het openings- en slotnummer. Aan het einde van Spinning Song over Elvis Presley schakelt Cave vrij onverwacht over op zijn falsetstem - erg mooi - en zingt: ‘Peace will come in time (…) A time will come for us’. Een variant op die troostende woorden horen we bijna een uur later in de bezwerende, 14 minuten durende afsluiter Hollywood. Het 'I’m just waiting now, for peace to come’ klinkt als een mantra uit Openbaringen.

Met Ghosteen heeft Nick Cave opnieuw een meesterwerk afgeleverd om je in onder te dompelen op druilerige herfstdagen. Hemels mooi.

avatar van DjFrankie
4,0
Zeker geen verkeerde plaat, hoewel elk nummer teruggrijpt op verlies, of kinderen en nergens vrolijk klinkt is het vooral die sfeer die me pakt. Vooral het titelnummer en Hollywood zijn erg mooi.
Her is de plaat die hij had moeten maken zo te horen om alles wat in zijn gedachtes rondzweefde een plaats te geven. Opvallend ook en voor mij een topnummer de verwijzing naar Jesus en Maria in Fireflies. Topnummer. Ik was Cave uit het oog verloren maar wat mij betreft is dit weer een pareltje. Jammer dat er een nare geschiedenis aan vast zit.

avatar van Culture VBJ
3,0
Vooropgesteld dat het onmiskenbaar een traumatische ervaring is om een dierbare te verliezen, zeker als het je kind betreft.
Het overkwam schrijver A.F.Th. Van der Heijden en het overkwam Nick Cave. Beiden hebben hun rouw en verdriet verwerkt en geuit in hun werk. Dat is hun goed recht uiteraard, maar staat hun requiem voor hun omgekomen zoon dan ook boven alle kritiek? Bij het verschijnen van “Tonio” leek het wel of je het boek per definitie goed moest vinden. En nu “Ghosteen”...
De vijfsterren recensies zijn niet aan te slepen. Ik heb een paar keer goed geluisterd, maar persoonlijk vind ik het allemaal erg veel, erg lang en erg donker. Natuurlijk het is een rouwalbum (een dubbelalbum ook nog), maar persoonlijk heb ik geen behoefte om me er regelmatig in onder te dompelen. Anders gezegd, ik hoef niet elke dag naar een uitvaart... Daarmee wil ik niets afdoen aan het verdriet van Cave. Dat gezegd hebbende, vind ik het nummer Bright Horses een prachtig liedje, misschien wel het mooiste van 2019.

avatar van sillus
4,5
Gewoon genieten.. weer een erg duister album. Vorige albums moest altijd even inkomen. Dat heb ik bij dit album helemaal niet. Ik had hem op repeat laten staan. Maar niet de neiging om iets anders te luisteren. Ook een erg dromerige sfeer..

avatar van WoNa
4,5
En zo bouwt Nick Cave zijn eigen kathedraal. Zo'n middeleeuwse, gothische waar bij de juiste lichtinval prachtige kleuren op de grond vallen van de glas-in-lood-ramen. Ghosteen is een monument. Ergens las ik dat dit Cave's laatste plaat is. Of dat klopt weet ik niet. Hij heeft in ieder geval geen Bowie gedaan, al is de plaat nog niet fysiek uit. Als het zo is, dan mag dit zeker als Cave's Blackstar gelden.

Hoe vaker ik de plaat draai, hoe imposanter hij wordt. Tegelijkertijd verdwijnt Cave langzaam in zijn eigen muziek. De Bad Seeds zijn een voetnoot op de plaat. Het is Warren Ellis die een grote rol speelt in het creëren van de atmosfeer rond Cave. Cave is in volle vaart op weg om het zwarte gat van zijn muziek ingezogen geworden om daarin voor altijd te verdwijnen. Wat hij met Ghosteen achterlaat is prachtig. Een plaat om alleen mee te zijn en om iedere noot op te zuigen. Om ieder geheim van te willen ontdekken.

'Skeleton Tree' is al een paar maal genoemd op deze pagina's. Een prachtig album, maar niet van dit niveau. Ik had eigenlijk verwacht dat voornoemd album het moment was voor Cave om zijn muziek een andere richting uit te duwen, maar hij heeft het nog een slag verfijnt en met groot succes.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven, kwam ik laat tot Nick Cave. Gezien de kwaliteit van zijn laatste drie albums, moet ik misschien toch maar eens het verleden in. Tips met welk album te beginnen?

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van gtenbosch
5,0
Lang gewacht want wilde de CD met tekst erbij hebben en het dan ondergaan.. ben zelf net mijn dochter kwijtgeraakt dus kan uit eigen ervaring voelen hoe Nick met het verlies van Arthur omgaat. Hij heeft 4 jaar voorsprong op me dus deze CD kan me goed op weg helpen.
Ben heel benieuwd hoe het concert straks gaat, staat dit album centraal dan zal het heel wat anders worden als de laatste concert reeks (heb hem in Ziggo én Down the Rabbit Hole gezien)
de "parents' songs raken mij het meeste en Night Raid
Voorlopig maar ondergaan en mee/beleven maar de 5 sterren staan nu al vast Dank je Nick!

Ghosteen is eigenlijk het eerste album waar ik moeite mee begin te krijgen. Hoop niet dat dit een voorbode is. Cave immers liet na de opnamen van Nocturama en no more shall we part als eens vallen dat hij aan stoppen ging denken. Dat moment komt denk ik een stap dichterbij na Ghosteen

avatar van De Siepel
5,0
Mooiste wat Nick Cave heeft voortgebracht. Dit album kan zo in het rijtje van Blackstar van Bowie en You want it darker van Leonard Cohen.

0,5
Ik vind er niks aan. Wat een suffe muziek. Niet om door te komen. Misschien leuk om op een landerige zondagmiddag met je vrienden te maken, maar om het ook op een plaat uit te brengen getuigt van weinig realiteitszin, maar ondanks dat wordt het toch als een van de beste platen van het jaar beschouwd. Zo zie je maar wat een trouwe fans hij heeft.

avatar van Ponty Mython
2,5
Jammer, maar ik vind het een draak van een album. Veel te kitscherig en bombastisch, met een depressieve Cave waarbij je na een paar nummers al zin hebt om er zelf een einde aan te maken. Bright Horses, Sun Forest en Hollywood kunnen me nog wel enigszins bekoren, maar met de rest kan ik vrij weinig. Hopelijk gaan Cave en de Bad Seeds er weer flink tegenaan op de volgende plaat, want hier word ik niet vrolijk van.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:42 uur

geplaatst: vandaag om 19:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.