Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

De voormalige wervelwind van The Birthday Party, dooft langzaam uit en zal uiteindelijk opgaan in het niets. Ghosteen gaat door merg en been. Prachtig.

Ik ben weer behoorlijk onder de indruk van de compromisloosheid van de plaat. Heel mooi, heel sacraal.

Mijn hemel❤

Oke jongens, ik begin hem te voelen nu!

Ik kan dit goed hebben, zo nu en dan. Zeker op een regenachtige vrijdagavond.

Hoe je deze plaat kunt luisteren op kantoor alsof er niets aan de hand is, ..zoals een user hier namelijk al deed, ..onvoorspelbaar. Dit gaat door merg en been. Ook nu, ..met de lichten gedimd.

Ik kan hier niet naar luisteren zonder tranen in mijn beiden ogen. Hoe Mr. Cave hier zingt, ..kunnen zenuwen zich nog meer openspreiden dan dit? Verdomme..

En als je die teksten dan erbij neemt, ..je zou bijna hopen dat Nick zich spoedig met z’n zoon mag herenigen.

“..and i’m Just waiting now. For my time to come. I’m Just waiting now. For peace to come.”

..dan hoef je je eigenlijk al niets meer af te vragen over de mentale gesteldheid. Dit is (indrukwekkend) bittere ernst.

Over dat laatste heb ik ook nagedacht, de teksten kunnen ook vrij kort na het overlijden van Arthur geschreven zijn; 4 jaar geleden.

Inderdaad deze vers viel mij direct op. Getuigt van een totale afwezigheid van levenslust.

Ik ben al vanaf Prayers on Fire (eerste album van The Birthday Party) groot bewonderaar van Nick Cave. Zelden wist hij met te teleur te stellen met een nieuw album. Hoewel Kicking Against The Pricks, Murder Ballads, Nocturama en ook de 2 Grinderman albums voor mij niet veel meer waren dan leuke tussendoortjes. Voor de rest vond ik zijn nieuwe album altijd beter dan zijn vorige werk. Alleen kan ik dat nu jammer genoeg niet vinden. Deze plaat valt me gewoon vies tegen. Het is me teveel een grote soundscape.
En daar hou ik niet van. De schoonheid van Skeleton Tree en Push The Sky Away hoor ik hier niet. Bij deze albums stond het gebruik van geluid en electronica nog in dienst van een gewoon goede song/liedje en ja liedjes hoor ik hier niet. Ik hoor wel de pijn van Nick Cave. Vraag is alleen hoeveel pijn van Nick Cave zijn luisteraars kunnen verdragen, ik verdraag het nu niet, jammer genoeg....
De hoes was ook al afgrijselijk en eerlijk gezegd de muziek ook...en ja dat is een kwestie van smaak en Ghosteen valt bij mij dus totaal niet in de smaak.

Ik hoor dit album op een vroege zaterdagochtend, terwijl de zon opkomt en de wolken diep rood kleurt. Dan hakt het album er in. Je wordt in de tekst gezogen, de tekst vraagt de aandacht, de muziek is hier ondersteunend aan.

Ik kan Skeleton Tree niet meer beluisteren, het is te zwaar. De ondraaglijke pijn van dat album vraagt teveel van je als luisteraar. In een ander commentaar werd het woord “meditatief” genoemd om Ghosteen te beschrijven en ik denk dat het een hele mooie beschrijving is. Een album wat je niet altijd en overal zomaar opzet. En als je hoofd er niet naar staat kan het album je irriteren.

Ik zal het nog een paar keer moeten beluisteren. Mijn initiële indruk is dat dit soort albums uitzien naar nieuwe releases loont.

Here's an old man, the weight on his shoulders...

Je kan en mag overal een oordeel aan geven op grond ven je eigen ervaring en beleving. Maar wai ik interessanter vind is het proberen te begrijpen en te plaatsen en dat is in dit geval niet zo moeilijk, omdat Cave op de eerste plaats een dichter is een schrijver, iemand die heel goed kan verwoorden wat hem bezield (zie het interview in de film Skeleton Tree, zie zijn teksten of zijn website). Daarnaast heeft hij muzikanten om zich heen verzameld, met name Warren Ellis die in staat zijn om hem te volgen en te ondersteunen om dit te kunnen maken. Cave is door zijn (unieke en tragische) ervaringen en levensloop op een punt beland ergens voorbij de pijngrens (het trauma) waar slechts enkelen in de popmuziek weten te komen (ik denk even aan Bowie). Dit snijdt door het hart en de ziel. Het is als een boek wat je af en toe openslaat en ook weer even opzij legt.

Met de kennis van nu zijn hoes en muziek een perfect match.

Eerst miste ik Blixa, toen Mick en nu ook al Nick...

De eerste indruk is gematigd positief. Ik stap voorzichtig in.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen
Nick Cave is opeens terug met een nieuw album vol werkelijk aardedonkere songs, maar ook songs van een bijzondere schoonheid en intensiteit

Nick Cave bekeek het leven nooit door een roze bril op zijn albums, maar op Ghosteen zijn zelfs de grijstinten vervangen door gitzwart. Ghosteen is een zich langzaam voortslepend album zonder de karakteristieke uitbarstingen die we van Nick Cave kennen. Donkere pianoklanken en de emotievolle stem van de Australische muzikant worden begeleid door atmosferische elektronische klanken die vaak het karakter van soundscapes hebben. Het levert een betoverend mooi maar ook loodzwaar album op. Het is een album dat 70 minuten lang donkere wolken voor de zon drijft. Makkelijk is het allemaal niet. Mooi en indrukwekkend wel. Bijzonder indrukwekkend zelfs.

Nog geen twee weken gelden werd, bijna uit het niets, een nieuw album van Nick Cave & The Bad Seeds aangekondigd. Op de fysieke versie moeten we nog ruim een maand wachten, maar de digitale versie is inmiddels beschikbaar via de diverse streaming media diensten.

De herfst is inmiddels begonnen en dat merken we niet alleen buiten, maar ook in de muziek. Binnen de nieuwe releases van deze week domineren de stemmige en donkere albums en het nieuwe album van Nick Cave & The Bad Seeds is waarschijnlijk de donkerste van het stel.

Skeleton Tree, dat drie jaar geleden werd uitgebracht en volgde op de trieste dood van Nick Cave’s 15 jaar oude zoon in 2015, was al een behoorlijk donker album, maar op Ghosteen zijn de grijstinten vervangen door diep zwart.

Ghosteen is een dubbelalbum en bevat bijna 70 minuten muziek in elf songs. Het tweede deel van het album bestaat uit slechts drie songs, maar twee hiervan klokken ruim boven de tien minuten. Lichte kost is het zeker niet.

Ghosteen werd gemaakt met The Bad Seeds, maar alleen Warren Ellis had het druk. Veel songs op het album worden gedragen door pianoklanken en de emotievolle stem van Nick Cave, maar Warren Ellis heeft ook een elektronische en atmosferische onderlaag toegevoegd aan het album. De ongrijpbare elektronische klanken op het album herinneren aan de ambient albums van Brian Eno, maar Warren Ellis voegt ook analoge synths en hiermee een dun laagje prog toe aan het aardedonkere geluid op Ghosteen of maakt het geheel nog wat stemmiger met zijn viool.

Het tempo op Ghosteen ligt uiterst laag. Liefhebbers van het stevigere werk van Nick Cave zullen tevergeefs zoeken naar de van hem bekende uitbarstingen, maar Ghosteen is zeker geen gezapig album. De bijzondere instrumentatie op het album laat continu donkere wolken overwaaien en dat past perfect bij de zang van Nick Cave, die zijn periode van rouw nog niet heeft afgesloten. Zelfs een ijskonijn zal geraakt worden door de emotievolle zang op het album en door de donkere teksten over verlies en verwerking.

Op het eerste gehoor klinkt Ghosteen misschien wat eenvormig, maar de fraaie details in de instrumentatie kleuren de songs steeds net wat anders in. Ook de zang van Nick Cave voegt bijzondere accenten toe aan de zo indringende songs op het album. In een aantal tracks laat Nick Cave horen dat hij inmiddels een volleerd crooner is, maar hij experimenteert ook met zijn falset stem.

Ghosteen is een album dat volledige aandacht vraagt. Het is een album waaraan je je moet onderwerpen om er van te kunnen genieten en het is een album dat de meesten van ons in delen zullen willen beluisteren. Bij aandachtige beluistering vallen steeds meer details in de beklemmende en soms spookachtige instrumentatie op en dringt de stem van Nick Cave zich steeds meer op.

Wanneer vrouwenstemmen invallen begeeft de geboren Australiër zich bijna op het terrein van Leonard Cohen en wanneer atmosferische soundscapes het geluid domineren hoor ik iets van David Sylvian, maar Nick Cave blijft natuurlijk een totaal ander en uniek soort zanger.

Ghosteen is direct vanaf de start geen heel toegankelijk album, maar wordt donkerder en zwaarder naarmate het album vordert. Zeker de lange tracks aan het einde van het album vergen nog wat meer van de luisteraar en slepen je diep de donkere wereld van Nick Cave in. Warren Ellis gooit er in deze tracks nog eens schepje bovenop en tekent voor beeldende klanken die herinneren aan de Berlijnse periode van Bowie.

Muziekliefhebbers met een gevoeligheid voor herfstdepressies durf ik Ghosteen niet zomaar aan te raden, maar verder raad ik iedereen aan om dit loodzware maar ook wonderschone en bijzondere album te ondergaan en te genieten van de bijzondere schoonheid van Ghosteen. Erwin Zijleman

Net als bij zijn vorige album kom ik d'r maar moeilijk in. Nick Cave zingt prachtig en de nummers hebben veel sfeer, maar ik merk ook dat ik er maar weinig geduld voor kan opbrengen. Hoewel er nu naast de rouw ook berusting klinkt vind ik het geheel te vertrietig voor de mood waarin ik nu verkeer. Ik leg daarom Ghosteen maar even naast me neer, misschien geef ik plaat later nog een kans, voor nu is het even genoeg.

Dit album komt echt vernietigend (en helend) hard aan. Al heel lang niet meer zo onder de indruk geweest van een album.

Ik begrijp dat Cave door een donkere periode is gegaan maar het is toch te hopen dat hij er -ook muzikaal gezien- snel bovenop komt. Nou lag de vorige plaat al best zwaar op de muzikale maag maar vooralsnog vind ik dit helemaal niet meer te verteren. Niet dat ik het slecht vind maar een hele plaat wordt me toch te gortig.

Dit is de Nick Cave die mij zo ongelooflijk weet te raken. Een prachtige plaat die door merg en been gaat. Fantastisch. Staat op repeat en richting volle bak aan * Fantastisch.

Mooi album van Nick Cave dat door z'n verstilde sfeer bij mij de gevoelige sfeer weet te raken. Hoogtepunt wat mij betreft is Hollywood waarin z'n falsetto zang goed uit de verf komt en dat ondanks (of dankzij?) z'n lange duur geen seconde verveelt.

Muziek moet mij raken,Pfff...dit gaat diep.
Echt een prachtig album.Van begin tot het eind.
Het vorige album ging over t overlijden van z'n zoon,en dan deze... beetje een verlengstuk van t vorige.Zou zeggen neem je tijd en ga er naar luisteren... prachtig

Ik wilde hem ook mooi vinden...

Na 7 keer is dat gelukt, en hoe.
Binnen zonder kloppen. Bam.

Ik drink mijn whiskey altijd rustig aan, des te langer ik ervan kan genieten en dat doe ik over het algemeen 's avonds. Het liefst doe ik dat ook thuis waar ik zelf (of met vrienden) in alle rust het leven kan overpeinzen, of van goede muziek kan genieten. Dat heeft niet zozeer met het 'perfecte' luistermoment te maken, maar meer dat ik het album goed en aandachtig wil beluisteren en whiskey werkt daar perfect bij. Bier trouwens ook, zo heb ik de plaat nu op repeat staan terwijl ik van een Rochefort 10 aan het genieten ben. Heerlijk.


Oh dat is heel simpel hoor, ik luister op mijn werk voornamelijk naar de melodie en ben minder bezig met de tekst. Dat heeft er ook mee te maken dat ik niet constant geconcentreerd kan luisteren. En muzikaal is dit album vrij licht te verteren, waar Skeleton Tree muzikaal bij mij door merg en been ging. Ik heb hem twee maal op mijn werk gehoord en het deed me daar erg denken aan Sigur Ros, iets wat heerlijk is om tijdens het werk te luisteren.

Ondertussen ben ik meer gefocust aan het luisteren. Nu valt het album veel sterker binnen, straks de teksten er ook maar even bij pakken.

Zo valt mij ondertussen ook op dat dit een duidelijk vervolg op Skeleton Tree is. Een album wat bij mij er toentertijd bijzonder hard inhakte door twee overlijdens direct achter elkaar in mijn familie. Dat album heeft mij toen ook door flink wat nachten getrokken. Deze klinkt al een stuk mooier en beter te verteren, maar zal voor mij niet dezelfde emotionele impact hebben als Skeleton Tree. Daarvoor is hij simpelweg te laat. Wat uiteraard niet betekend dat deze niet hoog gaat eindigen, grote kans dat ik deze sneller opzet dan Skeleton Tree.

Wat me blijft fascineren is die hoes. Die is idd overduidelijk kitscherig (dat zal hij zelf ook vinden lijkt me), daar heeft Cave ongetwijfeld een bedoeling mee. Vraag is wélke.

Het is een soort 'te mooi voor woorden' of 'alles komt goed' scenario. Zou het symbool staan voor het verlangen naar iets onhaalbaars? En als dat zo is, waarom dan deze - bijna Jehovagetuige achtige - stijl?

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, was dat via de wereldwijde livestream op de releasedag (nacht). De verwachtingen waren hooggespannen... en ikzelf was eigenlijk ook gespannen. Anticipatie-spanning. Het was dus eigenlijk niet het beste moment om van dit werk te genieten. Gevolg: ik hoorde dat dit heel mooi was, maar het kwam niet helemaal binnen.

Maar toen kwam de tweede luisterbeurt. Ik kende de toon al een beetje, de sfeer. Nu kon ik er ook echt van genieten. En man, wat kwam dat ineens binnen. Als een mokerslag. Zelden zoveel vedriet en vrede in één keer voelen binnenkomen. De Spinning Song heeft gelijk een paar van de mooiste lijnen uit het album te pakken. En tweede nummer Bright Horses de meest pakkende melodie. Maar het hele album blijft op een enorm hoog niveau hangen. Of nee: het wordt gaandeweg beter en beter, mooier en mooier, intenser en intenser. Sun Forest is sound bewijs een prachtige illustratie van Warren Ellis zijn kunnen. Na Leviathan denk je: hier gaat hij er niet meer over. Maar dat doet hij -uiteraard- alsnog op het mic-drop nummer Hollywood.

Mijn God, ik ben in lange tijd niet meer zo diep geraakt geweest door muziek. Ik zet in op een 4,5 maar ik maar mezelf niks wijs: dit zal binnenkort wellicht de 5 sterren krijgen.

Ik hoop dat alles goed gaat met Cave. Ik denk het wel. En het maken van deze plaat zal hem daarmee geholpen hebben. Kan niet wachten op zijn volgende tournee met de Bad Seeds.

toch maar 5*

Ik doe mee. Volle bak. Wat een album. Fantastisch.

Ik doe ook mee.

Nog geen stem uitgebracht. Moet even bezinken. Ik denk dat ik zojuist een meesterwerk heb beluisterd. Wat een ongelofelijk intens album.