Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

Voor iemand die het Geweldig Slecht vind draai je het album best vaak, zo worden het wel pijnlijke uurtjes.. of schakel u alvast 112 in voor alle zekerheid?

Geintje hoor, u mag het slecht of niet goed vinden!

Twee keer beluisterd en een derde keer zit er niet in. Helemaal niet vaak dus.

Zo! Wat een bizar goed, maar heftig album. Voor nu 4,5, maar kan na verloop van tijd zomaar 5 worden!

De platitudes zijn hier niet van de lucht....

Als dit geen release van Nick Cave was geweest, zou er geen haan naar deze plaat kraaien. Matigheid troef met af en toe een oprisping.

De man is 62. Zijn vader overleed toen hij 19 was. Hij wist nog niet dat iedereen ooit afscheid neemt van een dierbare?

De cliché dooddoener "moest die geen release geweest zijn van artiest x dan vond iedereen het helemaal niks!" is anders wel één van de grootst mogelijke platitudes.

Iets weten en inzicht krijgen zijn wat mij betreft 2 verschillende zaken. Hoe dat hier zit, heb ik trouwens niet verder onderzocht.

Ik vind je behoorlijk fel in je reacties Kronos. Wat is de reden?

Moest je het album eens wat meer in zijn detail beluisteren dan zou je kunnen vaststellen dat onder andere Hollywood net daar over gaat. Haalt er zelfs een Buddha-parabel voor uit de kast waarvan de les is dat ieder huis op een bepaald moment wel bezocht wordt door magere Hein.

Ook door een noodlottig ongeval.

Soit, punt voor jou. Maar daarom niet minder waar.

Het verschil tussen weten en inzicht hebben is meestal dat het eerste niet op ervaring hoeft te berusten en het tweede wel. Maar Nick heeft op jonge leeftijd zijn vader verloren. En ik kan me moeilijk voorstellen dat hij nu pas tot het inzicht is gekomen dat iedereen ooit dierbaren verliest.


Ik weet niet waarom jij dat vindt.

Die parabel was mij niet ontgaan hoor. De parabel van Kisa Gotami. Als je het boeddhisme wat meer in detail zou bestuderen zou je kunnen vaststellen dat de parabel over iets anders gaat dan troost vinden voor je eigen lijden omdat anderen toch ook lijden.

Het gaat over het accepteren van de dood als een integraal onderdeel van het bestaan. Acceptatie als vorm van troost, wat het punt is dat Nick Cave hier ook tracht te maken.

Ik behoed me er trouwens voor om hier te verzanden in een discussie over de zaken die deze plaat (zogezegd) geïnspireerd hebben in plaats van de muziek zelf maar dat je hier koudweg stelt dat Nick na de dood van zijn vader decennia terug die van zijn zoon maar effe moet accepteren want "hij zou toch moeten weten wat het is" vind ik wel frappant. Ik hoop dat je ergens toch een beetje kan inzien dat a. het niet is dat omdat er al eens iemand in je omgeving gestorven is dat voor de volgende keren maar de gewente moet ingetreden zijn en dat het je allemaal niks meer zou mogen doen en b. je de dood van een ouder niet zomaar kan gelijkstellen met de dood van een kind. Het moge wat dat laatste betreft toch duidelijk zijn dat de natuurlijke gang van zaken is dat een ouder sterft voor zijn kind en niet visa versa en de dood van een kind dan ook gemiddeld gezien veel harder aankomt. Vreemd dat ik dat punt hier überhaupt moet maken.

Kronos Bedankt voor jouw kritische kijk en lage beoordeling.
Hierdoor verwoorden andere users juist steeds beter waarom ze het zo'n goede plaat vinden. Deze trigger is daarvoor nodig.
Dit bedoel ik niet sarcastisch, maar echt gemeend.
Het tegengas geven is nodig om beter te motiveren, levert mooie reacties op?

Dat jij zoiets in mijn bericht leest, dat is frappant. Kan je ook uitleggen hoe je dat hebt gedaan?

Inderdaad vreemd. Maar blijkbaar nodig. Want daaruit blijkt dat de uitleg van de les dat iedereen op een gegeven moment een dierbare verliest niet opgaat. Niet iedereen verliest een kind. Ook verliest niet ieder opgroeiend kind een ouder. Dat maakt de zogenaamde les van de parabel waardeloos.

Kronos Je stem weggehaald?
Waarom?

Die lage beoordeling haal ik wel weg. Want zoals je wel of niet weet, ik stem uiteindelijk enkel op albums die ik fysiek in huis heb. En dit album komt mijn huis niet in.

Jake Bugg, daarom dus.

Ik vind deze weer wel goed, maar heb minder met The Boatman's Call.
Dat vind ik een van zijn slechtste platen, terwijl deze wel goed gewaardeerd wordt.

Kronos het is jouw recht om een plaat 0,5 sterren te geven, net als mijn beoordeling van 5 sterren.
Die mogelijkheid biedt de site jou.
Jouw mening over een plaat weegt net zo zwaar als de mijne of die van iemand anders.

Als je de nummers van Ghosteen los luisterd komen ze wel minder zwaar over. Nu is het een hele zit.
Als je daarvoor niet in de stemming bent, dan kan ik mij goed voorstellen dat het lastig is om door te komen.
Closer van Joy Division heeft dat ook.

Ook een plaat die niks voor mij is, deric raven. Maar eerder om de reden waarom ik Skeleton Tree niet goed vind. Te deprimerend. Ghosteen vind ik eerder te zweverig.

Ghosteen is absoluut zweverig, dat is denk ik ook wel de opzet van de plaat geweest.

Al hoor ik in de lage bastonen ook wel de ambitie om met de voeten op aarde te blijven.

Ja, klopt absoluut ?

Nou nou ... is rock je hobby en klassiek je professie?

Berichten verwijderd die niks meer met het album te maken hadden. Hou het netjes aub en discussieer over inhoud ipv personen, anders grijpen we veel harder in en blijft er niks meer over.

Ik kan me heel goed voorstellen, dat als iemand posttraumatische gevoelens vertaalt in muziek, dat niet altijd begrepen wordt. Of mooi gevonden wordt.

Om een quote uit de talloze recensies te gebruiken:
Ghosteen is een intens fraai kunstwerk, maar wie er ten volle van wil genieten moet - zoals bij meer belangrijke kunst - alle verwachtingen even achter zich laten.

Iedereen mag ervan vinden wat hij zelf wil. Uiteraard. Maar 0,5 als waardering?
Dat geef je aan bubblegum-produkties, met cherrysmaak. Aan nitwits die tekstjes en toonhoogten spuwen op commando van marketing-gedreven 'producers'. Niet aan een pure artiest die zijn gevoelens uit. En vervolgens, voor die het wil voelen, onderhuids gaat.

Hij ziet zelf blijkbaar een verschil tussen het verlizen van een ouder en het verliezen van een kind: “I always thought the traumatic incident was the death of my father,” he says, “but actually I don't think the traumatic experience had actually happened. It was waiting.”

Ik blijf moeite hebben, zelfs na tientallen beluisteringen, om mijn tranen te bedwingen bij de eindminuten van bright horses. De hoop voor het onmogelijke die er uit spreekt pakt me telkens weer.

Ik heb dit nummer nu ook eens apart beluisterd. (wel nog maar enkele keren gehoord) Dat beeld van die trein en de wachtende is heel goed getroffen.... Dit is inderdaad een heel sterke song, met een tekst die heel goed bepaalde gevoelens weet op te roepen. De begeleiding is sober en effectief. De zang van Cave en de zang op de achtergrond hebben een ingetogen kracht en er spreekt een onuitsprekelijke maar herkenbare emotie uit. Inderdaad de hoop, het verlangen naar iets dat niet kan worden vervuld, maar wel in onze gedachte nabij is.

Zie deze niet alleen bovenaan de jaarlijstjes, maar ook erg hoog op de 'best of the decennium' lijstjes terechtkomen. Wat mij betreft is dit gewoon de beste van de zogenaamde trilogie.