Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

Wat een treurmuziek. Lijkt wel of ik naar een soort Requiem heb zitten luisteren. Las net in de recensie van de Volkskrant dat Nick Cave dit album gemaakt heeft n.a.v. de dood van zijn zoon Arthur. Dat kan allemaal best zijn maar muziek is voor mij een zaak van het gevoel en als een album zoals dit van Nick Cave mij niet raakt dan is het gewoon niet mijn ding ongeacht de trieste omstandigheden die Cave er toe leidde dit door en door depri klinkende album te maken. Helaas, het zij zo.

2,5*

Ja het moment dat hij hoopvol zingt: "And anyway, my baby's coming back now on the next train
I can hear the whistle blowin', I can hear the mighty roar", en dan de muziek aanzwelt om zijn hoop te ondersteunen, is gewoon zo hartverscheurend.

Je schrijft dat iedereen er van mag vinden wat ie wil en dan komt de 'maar'. Want eigenlijk vind je dat iedereen toch ongeveer dezelfde mening moet hebben dan jijzelf. Nochtans, als iemand Ghosteen een vervelende kitscherige new age plaat vindt, dan is 0,5 niet minder gepast dan jouw 0,5 bij Glory van Britney Spears; een album dat sommige anderen dan weer 5,0 waard vinden.

Ghosteen! Wat een hartverscheurend mooi nummer.Sacraal en toch meeslepend. Het Ennio Morricone achtige intro bezorgd mij kippenvel.

Sowieso een vreemde stem, aangezien het album pas een dag later uitkwam en Jan's muzikale voorkeuren nou niet echt bubbelgumpop-georiënteerd zijn.

Een wandeling in het bos tijdens de herfstperiode en dan dit album beluisteren met de headset op.
Een indrukwekkende beleving.
De nummers kwamen voor mij intens binnen.

Een 4* voor nu...

Sowieso al 10x beter dan Skeleton Tree. Is ook niet al te moeilijk.

Nou, dat kan ik vrij simpel verklaren. Er zijn bands die me niet raken. Gewoon m'n kopje thee niet.
Maar wat ik wel kan herkennen is de kwaliteit. Daarom zal ik bands als Radiohead en The National nóóit een 0,5 kunnen geven.

Ben geen zweverig type, maar deze plaat benaderd spiritualiteit. Iedere luisterbeurt voelt anders en ik raak verdwaald in een vervreemde coherentie van emotie, hoop en poëzie.

Werelds.

Ik vind Skeleton Tree een beter album dan dit Ghosteen. Hier vind ik niet alle songs geslaagd, op dat album staan meer goede nummers en wordt er beter gespeeld.

Tja, ik vind dit album na 2x luisteren mwah, smaak blijft smaak natuurlijk, maar als jij sinds from here to eterntiy Cave niets vindt dan kan dat natuurlijk maar dat is dus bij heel weinig artiesten het geval? Mmm ik ben een die hard fan maar volgens mij zijn er 99,99% van de overige artiesten die niets toevoegen. Ik snap dan niet waarom je dan elke x Cave een kans geeft

Misschien hopen tegen beter weten in?

Dat kan natuurlijk Michiel, ik wed omver geblazen door from her to eternity terwijl ik toen al heel veel "vage" muziek aan het luisteren, hopelijk komt het goed met jou en Nicholas. Cheers

Erg fijne suggestie. Morgen eens proberen
..blijft een schitterende plaat

Achterover leunen en genieten. Een warm gevoel op deze herfsachtige dagen. Meesterwerk!

Nog nooit een slechte plaat afgeleverd, echt ongekend. Deze komt zo diep onder mijn huid dat het pijn doet. Heb hem een week heel veel aandacht gegeven en alleen met koptelefoon zonder neven-activiteiten aangezet. Als je hem alleen op de achtergrond hebt afgespeeld kan ik me zomaar voorstellen dat het weinig doet, dus doe dat nou maar niet.

Ondanks de belachelijke kwaliteit van de laatste platen, hoop ik toch ook dat het zonnetje ooit weer gaat schijnen in het hoofd van Nick, wat een ellende.

Dit is gewoon een album, dat je zonder enige vorm van afleiding moet beluisteren. Niet in de auto of welk vervoermiddel dan ook. Zonder gezelschap. Gewoon in de luie stoel, met een goed glas wijn, zonder enige vorm van afleiding.

Als je op één of andere wijze begrijpt wat het verlies van een dierbare betekent...... Ik ben geen vader en zal het ook nooit worden. Maar wel een zoon.

Alleen al die gepijnigde stem bij Levethian.

Muziek recht uit het hart. Dat doet 'et em.
*****

Nope: alcohol is afleiding.

Heerlijk album. Ik geef het 3.5 sterren.

Heb vanochtend Push the Sky Away, Skeleton Tree en deze eens achter elkaar beluisterd. Er zit zeker een duidelijke lijn in qua geluid en qua beleving. Maar Hoewel ik Ghosteen een bijzonder fijn album vind is hij zeker niet beter dan de vorige twee. Dit is veruit de saaiste van de drie.

Ghosteen richt zich dusdanig veel op de sfeer en soundscapes dat de spanning uit de muziek verdwijnt. Daarvoor krijg je wel een ontzettend sfeervolle plaat. Een plaat die duidelijk als verwerkingsproces dient. Het doet me daarbij regelmatig wat aan Hammock denken die met hun laatste drie platen ook het verwerkingsproces doorlopen. Ik kan er enorm van genieten en helemaal meegenomen worden door de reis. Ik kan echter ook begrijpen waarom Ghosteen voor mensen niet bevalt. Het kabbelt maar wat voort en als er dan geen binding met de muziek is houd het snel op.

Ghosteen is minder zwaar dan Skeleton Tree waardoor deze makkelijker te beluisteren is. Maar hij heeft om die reden ook niet dezelfde impact voor mij. Des al wel te plus staan hier zeker enkele prachtige nummers op. Leviathan en Hollywood zijn al regelmatig genoemd, maar die klinken werkelijk prachtig.

Ghosteen is een mooie plaat, een waar ik best van kan genieten. De emotionele waarde voel ik ook wel. En qua muziek stijl is het voor mij niet vreemd. Ik ga echter niet mee in de superlatieven die hier zo langskomen. Het is geen modern meesterwerk en voor mij zeker niet de beste plaat van het jaar. Het is echter ook geen kitscherige kul die nergens op slaat. Het is gewoon verwerking en acceptatie verpakt in een erg sfeervol geheel. Sommige ligt dat meer dan andere.

Ik wil nog wel aangeven dat de hele discussie hier de afgelopen pagina's ontzettend vermakelijk leesvoer was. Het leek hier Radiohead wel.

Pop / Electronic als genrebeschrijving Kapotlachen.

Je kan dit toch moeilijk Rock noemen?

Even opgezocht: Nick Cave And The Bad Seeds* - Ghosteen | Releases | Discogs

Tjah, Skeleton Tree toch ook niet?

Nou, eigenlijk wel. Ik heb het maar weer opgezocht en inderdaad: Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree | Releases | Discogs

Vond je het wat theatraal geformuleerd? Mijn vader draaide een hele tijd op zondagochtend een requiem. Deze plaat bracht me regelrecht terug naar dat gevoel.

We snappen natuurlijk allemaal wel dat Skeleton Tree geen rock is, ongeacht welk label Discogs er aan plakt. Welk label het dan wel moet zijn mag Joost weten, maar rock is het niet.

Een week geleden voor het eerst beluisterd en sindsdien naar niks anders nog geluisterd.
Nochtans vreesde ik ervoor dat dit wel eens mijn eerste ontgoocheling met Nick Cave & the Bad Seeds zou kunnen worden, gezien er nogal wat negatieve commentaren waren na de luistersessies in de trant van "er gebeurt niks", "dat kabbelt maar voort" en "slaapverwekkend".
Een gevoel dat nog versterkt werd door het vrijwel volledig ontbreken van drum, bas en gitaar en de overheersende synth klanken .
Maar zie, de heren hebben er toch weer een prachtig intens en beklijvend werkstuk van gemaakt.
Nick Cave en zijn Bad Seeds hebben hun muzikale universum nog maar eens verruimd met een klassieker die zijn gelijke niet kent.
Op zijn 62ste blijven evolueren en beklijvende muziek maken , faut le faire !!

Discogs genres zijn toegevoegd door gebruikers, dus niet altijd kloppend wat er staat!

Toch maar een cijfer op geplakt, 4 sterren van mij.

Cave gaat "all the way". Dat siert hem en daar zit wat mij betreft ook het probleem.

Op zich hou ik wel van muziek dat erg op soundscapes leunt, maar wat ik aan dat soort muziek zo tof vind is juist dat die muziek kunt 'beleven'. Wegdromen, mijmeren, etc. Om duur te spreken; je onthecht je van de achterliggende artiest en focust je vooral op de klanken die opgediend worden.
En dat kan bij Ghosteen nu juist niet! Dit is expliciet een rouwververking van de artiest. Een rouwververking waarvan je als luisteraar zelfs ook globaal op de hoogte bent van de toedracht/achtergrond. En dat congrueert niet altijd in mijn hoofd.

Dit gezegd hebbend blijf ik de plaat wel indrukwekkend vinden. Het is moedig, kwetsbaar en beklemmend. En lang, een behoorlijk eind te lang wat mij betreft. Ik vermoed zelfs dat ik Hollywood zo indrukwekkend vind omdat de weg er naartoe zo eindeloos lijkt.

Dit album is niks voor mij, ik spoel het zo door de ghosteen.