Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

Maar bij Skeleton Tree gebéurt er tenminste iets. Dat grijpt je met de eerste tonen al bij de lurven. Daar is het heel dwingend, beklemmend althans zo werkte het bij mij. Dit album is meer één grote sacrale dienst. Bij tijd en wijle heel fraai maar ook teveel van het goede wat mij betreft. Eigenlijk precies wat titan zegt een paar berichtjes hierboven.

Oké. Halfje verhoogd. Dit album zit zo sterk in elkaar. Prachtig gewoon. En gewoonweg imposant.

Het zou me verbazen als hier nog iets overheen gaat dit jaar, voor mij dan hé.

Heb dit album vanochtend beluisterd. Word er niet warm of koud van. Elke keer als er een nieuw album uitkomt van hem probeer ik het weer. Heb dan ook helemaal geen enkele muziek uit zijn overige oeuvre dat ik afspeel. Die twijfelachtige eer is bij mij maar voor heel weinig artiesten weggelegd.

Ghosteen houdt de gemoederen flink bezig: voor de één slaat het in als een moker, voor de ander raakt het kant noch wal.
De mensen die het raakt, begrijpen de mensen die dit niets doet voor geen meter en vice versa. Er ontstaan zelfs volledige discussies over en weer.

De één noemt het saai, de ander een meesterwerk. En die laatste is mijn inziens wat over de top.
Om dit binnen één week al een meesterwerk te noemen lijkt mij een uitspraak die uit pure euforie ontstaat. Kijk even of je Ghosteen over 3 jaar nog steeds regelmatig draait; en of het je dan nog iedere keer weet te raken.

(Het is natuurlijk ook heel hip tegenwoordig: dat jij dit als een soort "vergevorderde luisteraar" nu al een meesterwerk noemt; nou, dan had jij dat al snel door! - toen. Chapeau!)

De vraag of dit uiteindelijk een meesterwerk is, lijkt mij simpel te beantwoorden:
Muzikaal gezien is het dat verre van! Dan zou je heel veel andere werken ernstig tekort doen. Artistiek kan dit zeker een meesterwerk zijn. Maar dan is het ieder voor zich. Dan moet de poëzie je volledig blijven raken.

Als je het dan voor jezelf een meesterwerk wilt noemen, prima, mijn zegen heb je. Maar roep je dat al na slechts een aantal luisterbeurten? Dan ben je wel heel snel onder de indruk. En waarvan ben je dan onder de indruk? Van Cave? Zijn rouw? Zijn teksten? Je begrijpt ze volledig?

Even pas op de plaats:
Ik vind het een zeer geslaagd album. Het album weet me meer geboeid te houden dan zijn loodzware voorganger. En ook ik ben zwaar onder de indruk van het feit dat dit album in al zijn traagheid, toch aan me voorbij weet te razen. Ik blijf geboeid luisteren. Misschien noem ik het ooit voor mezelf wel een meesterwerk! Wie weet. ?

Toch nieuwsgierig geworden Kronos?

Ook aan begonnen vanavond, heel vreemde plaat, totaal niet te vergelijken met zijn vroeger werk, enkel Skeleton Tree maar dit is nog meer uitgepuurd en ontdaan van het merendeel van de klassieke rockband instrumentatie.
Werkt wel verdomd verslavend, ondertussen al aan luisterbeurt nr 5 bezig en vind het almeer beter worden, heel veel nieuwe details komen per beluistering boven.
Sacraal kan je het zeker noemen, het zijn hymnes geschreven en gezongen vanuit een diep rouwproces.
Wie dit beluistert doet het best niet met verwachtingen aan zijn vroegere werk.
Wel blij dat ik ook deze weer kan apprecieren en mooi vind, hoe vreemd de muziek en instrumentatie ook moge zijn.
Cave heeft me nog nooit ontgoocheld en doet dat ook nu niet met deze moedige donkere plaat

Tweede beluistering. De eerste, dit is niets, er gebeurt niets. De tweede neigt naar "WAT EEN PLAAT!". Dat van die kerkdienst dat begrijp ik wel. Het voelt alsof hij zijn eigen requiem aangeleverd heeft. Wordt vervolgd.

Het wachten is op de live performace van Ghosteen. Volgens mij slaagt Cave hiermee met vlag en wimpel. Zoals hij zo vaak heeft gedaan. Neem mij maar mee in die demonische wereld. Ik kan niet wachten.

IDit werk is zeer geschikt voor een theater uitvoering, ik verwacht ook wel dat dit gaat gebeuren.

Als Cave weer met zijn Bad Seeds komt optreden, dan is dat in het Sportpaleis hoor. Vraag naar tickets is gigantisch (meer dan voor pakweg een QOTSA of RHCP). Deed hij met Skeleton Tree trouwens ook.

Fans blijven echt wel komen

Is ook gewoon een van de beste bands ter wereld nu. Samen met misschien Springsteen en zijn E Street band. Zijn laatste tour heeft voor heel veel nieuwe fans gezorgd.

Net nog eens Hollywood beluisterd. Moet toch een van de beste dingen zijn die Cave ooit heeft opgenomen. Ik zat eventjes niet meer in de trein.

Zozo, dat ‘ooit’ ging nog best snel voorbij. Althans: te oordelen aan het feit dat je Ghosteen inmiddels hebt gewaardeerd. Met een 0,5 maar liefst. Ben benieuwd hoe je tot die waardering bent gekomen.
Uitgegleden over het toetsenbord, of kon je de lofzang op het album niet langer verdragen en vond je het tijd voor een proteststem?

Vreemd album is dit. Vindt ik het goed? Weet het niet Mischien wil ik het wel goed vinden. Omdat ik zo fan van de man ben. Ik blijf stiekem toch geboeid luisteren. En toch had ik op zoveel meer gehoopt.

Door het album te beluisteren. Net als jij zeker?

Lekker genuanceerd zeg.

Is in ieder geval wel het soort album dat ik een paar keer heb moeten beluisteren om er vat op te krijgen. Hollywood pakte me onmiddellijk, instant-klassieker wat mij betreft in Cave zijn oevre die erin slaagt om de volle 14 minuten te boeien. Ook wel hetgene dat het dichtst aansluit bij Skeleton Tree. Hollywood en het voorafgaande Fireflies echt buitenbeentjes hier in die zin dat er een soort dreiging inzit die de rest ontbeert, de andere nummers zoeken eerder een soort schoonheid op die idyllisch maar melancholisch en onbereikbaar (zie de vele fantastische symboliek) tegelijk aandoet.
Voornaamste minpuntje: op het einde van disc 1 van deze dubbelaar (voor zover dit relevant is in streaming-tijden) valt hij wat terug. Ghosteen Speaks en Leviathan storen niet maar zijn weinig bijzonder en wat te repetitief. Maar dan beluister je het duo Sun Forest-Galleon Ship en verdorie wat een buitenaardse schoonheid bezitten deze nummers. Wat mij betreft 3 op 3 voor Cave & The Seeds het afgelopen decennium.

Was het geen CD van K3 of van Bassie & Adriaan wat je heb afgespeeld?

0,5? Dat vind ik altijd voor mensen die aandacht te kort komen of voor mensen die tegen de menigte wilt in gaan.

Ik snap het ergens wel. Kijk, je kunt deze plaat op twee manieren beluisteren. Ga je zonder voorkennis in de verwachting fraaie melodieën of boeiende composities te treffen dan ga je dat nauwelijks vinden. Ken je het verhaal van Nick Cave, die door het verlies van zijn zoon door een hel gaat, dan ga je heel anders naar de plaat luisteren.
Ik hang er een beetje tussenin. Iemand schreef al eerder dat het een soort therapie lijkt te zijn om zijn verdriet te verwerken. De teksten zijn aangrijpend en pijnlijk. Muzikaal gezien vormen de soundscapes een tapijt waarop Cave zijn verhaal doet. Meer nog dan Lou Reed (met Berlin) of Joy Division (met Unknown pleasures) gaat het tot het bot.
Daar moet je wel zin in hebben om dat op te zetten. Uiteindelijk luister ik persoonlijk om vermaakt te worden. En dat mag gerust met muziek waar iemand zijn ziel in bloot legt. Maar mij doet deze plaat me ook weinig. In die zin snap ik de kritiek op de plaat wel. Ik kan er vooralsnog geen ster aan plakken.

Ik ken Nick Cave heel slecht, maar ben nu benieuwd. Wel heb ik wat vragen voor ik me er aan waag. Is er nog iets wat handig is om te weten voor ik dit opzet? Wat context? Op de Wiki-pagina van het album vond ik iets geks en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet.

Het deel over the children and the parents, en trilogy of albums doen me denken dat ik m'n huiswerk moet gaan doen. Maar verderop de pagina wordt gemeld dat 'ie van verhalende songs is afgestapt en dat het meer een chaotische mix van gedachten en gevoelens is? Ik neem voor nu even aan dat trilogie meer slaat op een soort gedeeld thema of vibe op de albums. Maar als iemand me het een en ander kan verduidelijken dan hoor ik het graag.


Edit:

Hee da's toevallig! Dat is eigenlijk precies waar ik om vroeg. Heftige luisterbeurt dus.

Ik viel bijna van mijn stoel toen ik gisteren rond middernacht Hollywood hoorde. Instant muziekgeschiedenis. Iconisch nummer

Waaat dat nummer Hollywood.... wat ongelooflijk lekker! Ik was wel onder invloed van THC. Heb dat nummer uren lang lopen afspelen.

Na een tijdje luisteren kan ik toch zeggen: Cave beleeft hier een creatief hoogtepunt.

Een nummer als Galleon Ship, prachtig gewoon. Die koortjes, die synths. Hollywood doet mij een beetje denken aan Warszawa van Bowie, maar dan pakkender. Leviathan is achterlijk mooi.

2020 was goed op weg om mij teleur te stellen qua nieuwe muziek, maar deze verdient van mijn part alle bewieroking die ze krijgt.

Op de avond van de première schreef ik hier al dat dit de plaat zou zijn die voor de meeste verdeeldheid zou zorgen van alle platen uit Cave´s oeuvre, en dat is in ieder geval waar gebleken. Alle reacties van ´meesterwerk´ tot ´dolfijnenmuziek´heb ik al voorbij zien komen. Misschien hebben beide kampen ergens wel gelijk.

Die eerste beluistering was wel een vreemde. De plaat landde bij mij nog niet zo. Je zit naar het beeldscherm te turen met koptelefoon en ziet die teksten voorbij drijven. Je focused je dan vooral op de zang en niet zozeer op de muzikale omlijsting, sfeer en details. Ik hoorde wel kwaliteit en puurheid, maar het raakte me nog niet zo. Het was allemaal hetzelfde tempo en ik hoorde alleen synthesizers. Ik zat met bepaalde verwachtingen te luisteren en dat leidt dan af.

Inmiddels heb ik deze plaat wat vaker gehoord, ook zonder dat ik de tekst zag, en ik heb gemerkt dat de plaat daardoor beter tot zijn recht komt. Niet dat ik Ghosteen nu zijn beste plaat vind, nog niet in ieder geval. Maar de eerste plaat (afgezien van misschien de laatste 2 nummers) vind ik nu toch behoorlijk sterk. Ook met name 'Hollywood' van de tweede plaat blijft fantastisch, hoe vaker ik het hoor. En de plaat groeit nog steeds. En het gedeelte in Ghosteen vanaf 'a ghosteen dances...'. Fabelachtig mooi. 'Waiting for You' is van een 'Into My Arms' achtige schoonheid.

Het is wel een plaat die ik niet zomaar ff opzet. Je moet je er voor open stellen om em te voelen. En ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen fan is van deze sound en er dus ook niks mee kan. Maar dat dit weer een heel sterk album is van Nick, daar ben ik nu wel van overtuigd. Ik kan nog niet zeggen of dit een van mijn favoriete Cave platen gaat worden. Ik ga wel alvast een halfje omhoog.

Er waren eerdere berichten hier of het wel goed gaat met Nick Cave. Ik geloof het wel. Hollywood is volgens mij de afrekening. Het slotakkoord van de rouw en het inzicht dat hijzelf hierin niet alleen staat maar dat iedereen ooit afscheid neemt van een dierbare. Kisha begraaft haar baby, Nick nu ook. En dat maakt deze muziek zo intens zo mooi.

Dat is inderdaad iets wat ik mij ook afvroeg door de teksten op deze plaat ('o.a. 'waiting for peace to come..') en door de vraag en het antwoord 'how do we say goodbye' vorige week op zijn redhandfiles. Ik hoop in ieder geval dat hij nog lang muziek mag maken. Eigenlijk heb ik ook wel het idee dat het naar omstandigheden goed met hem gaat. Als je zijn schrijfsels leest op redhandfiles, lijkt het alsof hij toch een bepaald soort geluk (in ieder geval berusting) heeft gevonden de laatste tijd. Of schijnt bedriegt.. wie zal het zeggen.

Ook ik ga meedoen. Net weer beluisterd. Een waar meesterwerk waarover berustend is nagedacht. Met hart, ..en ziel.

5* sterren.

Dit album van Nick Cave maakt diepe indruk op me. Waar Nick Cave op Skeleton Tree radeloos was als vader die zijn zoon heeft verloren, heeft de kunstenaar nu zijn verdriet vorm kunnen geven. De rouw is gestold in een requiem. Eentje die je rechtstreeks naast die van Mozart, Verdi of Fauré kunt plaatsen.

Ik snap t niet, beetje een mix van Enya en Cave. Echt mooi met momenten maar soms ook gewoon zoals een kerkdienst. Slaapverwekkend. Ik geraak er gewoon niet door. Ik zet het keer op keer op "omdat t cave is". Maar zou ik die moeite doen voor iemand anders?

Deze plaat grijpt me echt naar mijn strot. Ik voel zijn pijn en verdriet écht binnenkomen vanaf het moment dat de eerste tonen door mijn koptelefoon schallen en pas na de laatste klanken van Hollywood kom ik weer terug in het hier en nu. Wat een meesterwerk. Ik ben er gewoon stil van...

Nee, het was kitscherige new age muzak. En toch wel echt van Nick Cave. Vandaag nog eens beluisterd voor de zekerheid.

En 5,0 is voor mensen die met de menigte meeheulen, bang om afkeurende reacties te krijgen?

Jij vindt het blijkbaar geweldig goed. Ik vind het geweldig slecht. Met wat jij er meer achter zoekt heb ik niks te maken.