Eefje de Visser - Bitterzoet (2020)

Precies mijn gevoel bij dit album. Misschien had ik na 4 jaar een te hoge verwachting.

Er zitten sublieme nummers bij maar bijvoorbeeld Stilstand komt iets te laat op gang. Kom op vind ik het minste nummer van de plaat.

De lome combi controle/Pixels bevalt wel goed, al is het altijd een risico om hedendaagse termen te bezigen, dat kan gedateerd gaan klinken en het haalt je uit een droomwereld.

Ook met onverstaanbaar weet ik geen raad nog. Is dit allegorisch naar kritiek op haar zang? Het nummer mist op de een of andere manier iets.

Dus van de 13 nummers zijn er drie net aan voldoende, de rest zit tussen de 4 en 5. Gemiddeld voor nu een 4. Kans op verhoging naar 4,5.

Het klinkt wel echt als Eefje, qua sound borduurt het voort op Nachtlicht, maar hoor ook elementen van De Koek, bijvoorbeeld in Bitterzoet. 20 maart naar het Paard. Misschien dat dan net als bij OMG van Kevin Morby in Paradiso het kwartje valt.

Heb meerdere keren proberen te luisteren naar dit album, vooral vanwege de hoge score hier, maar ik kan er niet langer dan 1 nummer naar luisteren. Saaie, rommelige muziek, en de tekst is ook niet echt bepaald van Shakespeare-niveau. Nee, dit album is niks voor mij.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eefje de Visser - Bitterzoet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Eefje de Visser - Bitterzoet
Eefje de Visser vervolmaakt op Bitterzoet haar zo bijzondere geluid met flink wat elektronica en natuurlijk haar heerlijk dromerige manier van zingen

Het is momenteel flink dringen binnen de vrouwelijke Nederlandstalige popmuziek, maar Eefje de Visser steekt er wat mij betreft nog steeds een stukje bovenuit. Ze heeft Bitterzoet voorzien van een wonderschoon en fascinerend elektronisch geluid dat perfect past bij haar stem en manier van zingen, maar dat haar songs ook steeds weer een andere kant op stuurt. Luister naar Bitterzoet en je hoort dat alles net wat beter is dan de vorige albums van Eefje de Visser, wat gezien het hoge niveau van zeker haar vorige twee albums een knappe prestatie is. Bitterzoet sleurt je de nacht in en laat pas los wanneer de zon weer op komt.

Toen in 2011 het debuut van Eefje de Visser verscheen kon ik daar maar heel weinig mee. Ik was op dat moment absoluut geen liefhebber van Nederlandstalige popmuziek (integendeel zelfs), waardoor de songs van de Nederlandse singer-songwriter bij mij flink tegen de haren in streken.

Wat me wel opviel bij beluistering van De Koek, was dat het album in muzikaal opzicht interessant klonk, waardoor ik opvolger Het Is twee jaar later niet onmiddellijk terzijde schoof. Ik heb heel lang moeten wennen aan Het Is, maar uiteindelijk had Eefje de Visser me toch te pakken met haar bijzondere popliedjes. Album nummer drie, Nachtlicht, was daarom in 2016 verplichte kost en dat geldt ook weer voor het deze week verschenen Bitterzoet.

Als je de vier albums van Eefje de Visser achter elkaar beluisterd hoor je dat de singer-songwriter, die haar vorige thuisbasis Utrecht inmiddels heeft verruild voor het Belgische Gent, in de loop der jaren steeds beter is gaan zingen. De zang op Bitterzoet klinkt een stuk zelfverzekerder dan die op het alweer negen jaar oude debuut, maar op hetzelfde moment heeft Eefje de Visser haar karakteristieke stijl en eigen geluid behouden.

Wat voor de zang van Eefje de Visser geldt, geldt ook zeker voor de instrumentatie op haar nieuwe album. Bitterzoet is voorzien van een fraai en vol elektronisch geluid, dat niet meer zo rammelt als het geluid op haar eerste albums, maar dat de dromerigheid en de charme van dit geluid heeft behouden. Ook de songs van de Nederlandse singer-songwriter klinken op Bitterzoet minder gekunsteld dan in het verleden, maar het zijn nog wel uit de zo herkenbare Eefje de Visser songs.

Bitterzoet heeft al met al de charme van de vorige albums behouden, maar heeft ook stappen gezet. Eefje de Visser ontwikkelde de afgelopen jaren een dromerig, mysterieus en wat broeierig geluid en dit geluid heeft ze op Bitterzoet vervolmaakt. Bitterzoet is in muzikaal opzicht een spannend album, dat hier en daar wel wat doet denken aan Kate Bush, maar de muziek van Eefje de Visser is warmer en elektronischer.

Ik heb nog steeds regelmatig twijfels over de geschiktheid van de Nederlandse taal voor het maken van popmuziek, maar de teksten van Eefje de Visser slingeren zich op fascinerende wijze om de mooie klanken op het album heen, waardoor het Nederlands me echt geen moment in de weg zit.

Het zijn klanken die net wat minder vol en bovendien veel elektronischer klinken dan op het vorige album dat wat zwaarder was aangezet, maar de muziek van Eefje de Visser zit ook dit keer vol subtiele wendingen, waardoor het album spannend blijft. Het elektronische geluid op Bitterzoet maakt het een album van de nacht, wat goed past bij de stem van Eefje de Visser en haar dromerige manier van zingen.

Eefje de Visser legde de lat drie jaar geleden hoog met het betoverende Nachtlicht, maar na een aantal luisterbeurten komt Bitterzoet al dicht in de buurt, terwijl het net als de vorige albums van de Nederlandse singer-songwriter een album is dat de tijd moet krijgen om te kunnen rijpen en groeien. Het is de afgelopen weken dringen in de vijver met vrouwelijke singer-songwriters die het Nederlands verkiezen boven het Engels, maar Bitterzoet zou ik er zeker uit vissen. Erwin Zijleman

Uit mijn Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Waar gaat het mis?, vroeg ik mij vertwijfeld af. Heel m'n timeline op Twitter leek gelijk razend enthousiast over het nieuwe album van Eefje de Visser, maar bij mij wilde het kwartje maar niet vallen. Ongetwijfeld moest ik wennen aan de manier van zingen van de tegenwoordig in Gent wonende zangeres, van wie ik de eerste drie platen nooit een fatsoenlijke kans heb gegeven. Maar dat is niet het enige. Dit album is namelijk, zoals Hester Calvalho het zo mooi in NRC formuleerde, “ongrijpbaar als een achterlicht in de mist”.

Het duurde dan ook flink wat draaibeurten voordat ik deze plaat enigszins doorgrond had en eindelijk overstag ging. Pas toen viel op hoe piano, synthesizers, drums, elektronica en stemmen ingenieus met elkaar vervlochten zijn. Dat gebeurt misschien wel het mooist op het warmbloedige De Parade en de eerdere single Lange Vinnen met z'n pruttelende elektronica. Andere hoogtepunten zijn Stilstand, dat pas halverwege met beats langzaam in beweging komt, en het verstilde Controle.

Aanvankelijk luisterde ik amper naar haar poëtische en mysterieuze teksten - ergens tussen waken en slapen. Geen ramp, want bij Eefje de Visser draait het in eerste instantie meer om hoe ze zingt dan wat ze zingt. Maar nadere bestudering loont. Pas dan zie je hoe woorden als ‘glas’ en 'vallen’ in steeds andere gedaantes in nummers terugkeren en hoe ze meesterlijk tovert met begin- en middenrijm - het liefst in een zin, met een duidelijke voorliefde voor het woordje 'maar’ en de letter 'a’. Neem alleen al deze ogenschijnlijk simpele zinnen uit single Bitterzoet: “We parkeren aan de rand van de stad (…) We zijn boven voor het vallen van de avond”.

Zo ontpopt Bitterzoet zich tot een verslavende plaat waar je steeds weer nieuwe elementen op ontdekt en waar Eefje de Visser heel wat festivals en podia in binnen- en buitenland mee gaat veroveren.

Onder abonnees van mijn nieuwsbrief - ook nieuwe - verloot ik twee dagkaarten voor Motel Mozaïque, waar Eefje de Visser op 17 april zal optreden, net als onder meer Lankum en Destroyer. (lees hier meer)

Ben ik er toch weer ingetrapt .

Een aantal positieve recensies in de media, een hoog gemiddelde op deze site, en mijn wil om te horen wat anderen horen, zorgden ervoor dat ik Bitterzoet een kans heb gegeven. Eefje de Visser haar vorige werk heeft mij nooit kunnen bekoren, maar (mede ingegeven door het fraaie liedje Bitterzoet) wilde ik het toch nog een keer proberen. Helaas, de klik tussen Eefjes muziek en mij zal er wel nooit komen. Grootste pijnpunt is de (regelmatig valse) zang. Mevrouw de Visser heeft gewoon niet zo'n beste stem. Ook muzikaal valt het me tegen. Dunnetjes is het woord dat bij me opkomt. De een zal het subtiele elektronica noemen, ik noem het zweverig en saai. De teksten tot slot zijn vaak van een niveau 'lik m'n vestje', al kan het natuurlijk ook dat ik de diepere poëtische laag mis. Al met al was het helaas weer een afknapper, en dat vind ik oprecht jammer.

Naast Bitterzoet vond ik De Parade er positief uitschieten. Om Onverstaanbaar moest ik gniffelen, eindelijk heeft ze het zelf ook in de gaten.

Ach ja, ik sla de kritiek hier op Eefje alleen maar geamuseerd gade. Voor mij staat Eefje al jarenlang op eenzame hoogte in het Nederlandse poplandschap en hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Onverstaanbare of zelfs valse zang? Niet als je het mij vraagt, voor mij is de zang onweerstaanbaar en zwoel en uitermate prettig om naar te luisteren. Muzikaal oninteressant of zelfs saai? Nee hoor, stuk voor stuk aanstekelijke nummers met fraaie melodieën en soms onverwachte wendingen. En de teksten? Ja, die zijn af en toe raadselachtig en van de hak op de tak, maar daarin schuilt voor mij juist de poëtische kracht. Ik heb Bitterzoet inmiddels een stuk of tien keer afgespeeld, maar ik zal deze plaat ongetwijfeld net zo grijs draaien als De Koek, Het Is en Nachtlicht. Ik kan niet wachten om hem weer (met koptelefoon op) te beluisteren!

Is deze plaat toch nog érgens goed voor In april gaat het Gentwaarts en die ribbetjes zullen niet worden overgeslagen.

Ik was niet zo'n grote fan van Eefje de Visser, al maakte ze geen slechte muziek. Bij de Canvas Popnacht (een 3 uur lange special van Belpop over de Belgische muziekgeschiedenis), was Eefje één van de gasten. Sinds kort woont ze in Gent en zeker met het album Bitterzoet is dat een reden om de kersverse Nederbelg muzikaal te omarmen. Er was aandacht voor haar concertfilm Bitterzoet. Deels al gepland om ooit te maken, maar nu zeker het alternatief door een gebrek aan optredens. En de combinatie met de heerlijke choreografieën en beelden in de korte fragmenten, deed me dan toch benieuwen naar het album.

Het album is mooi gemaakt, al zal ik het nog meer waarderen met de beelden erbij. Het is ook een dromerig album en dit hoort gewoon live of visueel ondersteund te worden. Of het album het beste is van 2020 is kwestie van smaak, maar het is al zeker één van de betere albums in een jaar waarin de muzieksector het hard te verduren kreeg.

Voor de 4e keer geprobeerd, maar ik vind Eefje gewoon niet zo bijzonder.
Beetje standaard 2010's indie/pop, zonder veel gevoel gezongen met als enige gimmick dat het in het Nederlands is, met knullige zinsnedes als "kom op mijn lief" als gevolg (wie zegt dat). De taal hoeft geen probleem te zijn: ik hou van Spinvis en De Jeugd, maar ik kan hier echt niet inkomen.

Kom eens met iets nieuws (of ouds) i.p.v. steeds achter de rest van de wereld aan te lopen.

Ik wil toch ook van de gelegenheid gebruik maken om te vermelden dat ik me, net zoals JuulB1998, ook (opnieuw) aan Eefje heb gewaagd. Naar aanleiding daarvan moet ik zeggen behoorlijk onder de indruk te raken (tot dusverre een onvoltooid proces) van haar muzikale kunsten en de bredere artistieke visie die ze nastreeft.

De afgelopen week is er door enkele users ontzettend veel gediscussieerd en geouwehoerd in het Top 2000 topic. Hier kwam meermaals de naam van Eefje de Visser voorbij. Sommige users, waarvan Gretz de meest stellige, luidruchtige en bezielde was, spraken schande van het feit dat Eefje niet in de Top 2000 was vertegenwoordigd. Het enthousiasme waarmee deze user(s) over haar spraken vond ik dusdanig aanstekelijk, dat ik het toch niet kon laten haar werk eens op te zetten. Normaliter zou ik namelijk nooit naar Eefje hebben geluisterd, aangezien ze niet het type muziek maakt waar ik in de regel warm voor loop. Toch besloot ik haar een kans te geven.

En ik ben zeer aangenaam verrast!

Een diepe buiging is op zijn plaats voor de geraffineerde composities met dito instrumentatie, de tekstuele diepgang en de weelderige en dromerige melodie- en zanglijnen waar Eefje haar platen mee doorspekt. Haar albums, die deze week allen meerdere malen de revue zijn gepasseerd, nodigen absoluut uit tot meerdere en diepzinnigere luisterbeurten. De wijze waarop verhalen en denkbeelden tot leven worden gebracht aan de hand van myserieuze, meanderende en unieke melodielijnen enerzijds en de manier van componeren anderzijds, intrigeren me enorm. Het doet me inzien dat dit genre me misschien wel veel meer te brengen en te bieden heeft dan dat ik geneigd ben om toe te geven.

Van origine ben ik namelijk een rasechte metal- en rockhead, die - ondanks aardig op de hoogte te zijn van de historische ontwikkeling van de muzikale popgeschiedenis - weinig met andere genres te maken wilde hebben. Toch merk ik langzaam maar zeker ook steeds meer te kunnen genieten van platen die meer de richting van de pop op gaan, hetgeen ik enkele jaren geleden absoluut niet voor mogelijk had gehouden. Dat begon eigenlijk toen in 2022 het kwartje viel bij Revolver van The Beatles, waarna ik de legendarische band uit Liverpool zelfs een plaatsje in mijn top tien heb toebedeeld. In de tweede helft van het vorige jaar heb ik zelfs mijn eerste stapjes in de wijde wereld van de jazzmuziek gezet, iets wat ik nooit en te nimmer van mezelf had gedacht. Het laat zien dat muzikale smaak altijd in ontwikkeling is, zolang je nieuwe muziek met een open en onbevoordeelde blik blijft benaderen.

In dat opzicht lijkt Eefje de Visser met haar eigenzinnige Nederlandstalige popmuziek een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan mijn persoonlijke waarderingsproces van de popmuziek, die ik hierboven in een notendop heb beschreven. Haar vermogen om popmuziek relevant en interessant te laten klinken getuigd van een enorm talent waar menig artiest aloers op mag zijn. We mogen als Nederland dan ook ontzettend trots zijn een dergelijke artieste voortgebracht te hebben. In de toekomst gaan we nog heel veel lol beleven aan de artistieke uitspattingen van Eefje en ik denk dan ook dat ze een zeer belangrijke (voortrekkers)rol zal gaan spelen in het voortstuwen de Nederlandse popmuziek naar nieuwe territoria. Ik houd me in ieder geval aanbevolen!