King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Eens met Misterfool: Probeer eens wat toegankelijkere prog. Misschien dat Pink Floyd ook wel in de smaak valt. De andere reacties: Doe niet zo kinderachtig.

Het was niet kinderachtig bedoeld. Ik vond het zinnetje gewoon erg grappig klinken .

Verder ben ik het ook eens met Luke.

Hoe kwam je er trouwens op om dit album te gaan beluisteren Vintagecrêpe?

Ik denk dat zijn pannenkoek nogal zwaar op de maag lag. Nog es goed doorslikken en herbeginnen. Of nog beter, luister nooit geen rockmuziek meer.

nooit geen = altijd .........

Mijn gok : via Kanye West en zijn track Power waar in een flink stuk Schizoid Man in zit gesampled.

Wel 3 seconden. Heb die sample trouwens besproken in dit artikel.

Mooi artikel!

Soms lees ik mijn oude reviews weer eens door. Twee dingen vallen mij op: De spellingfouten- die krengen ontwaar ik vaak pas een goede tijd na het posten van een bericht - en de vroegtijdige conclusies. Rond 2008/2009 maakte ik namelijk een review direct na de eerste luisterbeurt. Kortom, voldoende reden om enkele oude meningen te herzien. En waarom niet beginnen met de eerste mening die ik voor deze site schreef.
-
De ontmoeting tussen mij en dit album kwam precies op het juiste moment. Ik werd namelijk steeds enthousiaster over het uiterst bombastische genre dat de naam progressieve rock draagt. Uiteraard kwam dan ook dit album, dat meermaals gezien wordt als beginpunt van deze stroming, op mijn pad terecht. Het mag geen wonder heten dat ik vanaf de eerste tonen van “21st Century schizoid man” verkocht was.
-
Ik was zeker niet de enige. Rond 1969 vielen monden open van verbazing bij het horen van de muzikale orkaan van het openingsnummer. Het publiek was nog nauwelijks gewend aan rockmuzikanten die zo luid kon spelen; menig rocker in de dop raakte daarnaast geïntrigeerd door de manier waarop KC deze luidruchtigheid combineerde met technische souplesse. Het nummer was daarnaast een kleine voorbode van het geluid van latere incarnaties van deze band. Niets voor niets is deze monumentale compositie het enige nummer van dit album dat tot ver in de jaren 90 met enige regelmaat onderdeel was van de live-set.
-
Hoewel ik de Claustrofobische jazz-fusion van ‘21st century schizoid Man geniaal vind, is het niet mijn lievelingsnummer van deze plaat. De angstige Symfo van Epitaph laat na 4 jaren zijn houdgreep niet varen; sterker nog het nummer weet zijn grip al tijden te verstevigen. Het contrast tussen de koude mellotronpartijen en de emotionele stem van Greg Lake maakt van spanning een understatement. De dreigende sfeer van dit nummer kan mij gewoonweg niet onberoerd laten.
-
Moonchild is jammer genoeg wel sterk in mijn achting gedaald: iets wat mij verder totaal niet overkomt bij deze band. Het nummer begint nochtans zeer sterk: een prachtig psychedelisch popnummer dat bol staat van de ambachtelijkheid. De 10 minuten lange nawerking weet mij echter niet langer de broek te bollen. KC moest duidelijk in improvisatie nog groeien. De muziek gaat nergens naartoe en is qua tekstuur ook nog eens oninteressant
-
Het titelnummer is dan weer een prachtige, statige afsluiter. Een erg afwisselende compositie die desondanks de structuur niet uit het oog verliest. De samenzang vormt namelijk een uitstekende rode draad. Een werkelijk prachtige fluitsolo en een ijzersterke conclusie zorgen voor de hoogtepunten van dit nummer.
-
Door de afwaardering van Moonchild kan ik dit album niet meer 5* geven. De rest van de nummers weet mij echter nog steeds enorm te imponeren. Hoewel dit album absoluut een meesterwerk is, heeft deze band nog een 4-tal sterkere albums op hun naam staan. Dit album verveelt mij na al die jaren nauwelijks en is nog steeds een graag geziene gast in mijn Cd-speler. Een van mijn favoriete albums.
-
P.S Een aantal zeer sterke live-versies van de tracks op deze plaat staan op dit album: King Crimson - Epitaph (1997)

Mooi stuk!

Ik zie alleen niks over ''I Talk to the Wind''

I talk to the wind vind ik bovenal erg functioneel; het is niet een compositie die mij echt imponeert, maar wel een nummer dat het album een bepaalde flow geeft.

Vind ik misschien wel het leukste nummer van de plaat. Heerlijk rustgevend en zweverig.

Prachtige melodie die dagen achter elkaar door je kop kan blijven spelen.

Trouwens: Ik reed van het wiekent langs de Scharlakenstraat in Alminder en zat gelijk In The Court Of The Crimson King te zingen. Aan goeje melodiejen geen gebrek op deze plaat ......

Persoonlijk vind ik dit een zeer toegankelijke plaat. Vintagecrêpe houdt niet van dit soort muziek en dat is gewoon zijn goed recht. Wie zijn wij om hem op te dringen dat dit buitengewoon prachtige muziek is. Misterfool, ken je trouwens de remixen uit 2009 van Steven Wilson?

Ik vind de Remasters van Steven Wilson, niet erg prettig.
Geef mij maar mijn oude en originele versie uit 1969 op Vinyl van deze plaat.
Heerlijk geluid gewoon.

Die originele opnames staan ook op die jubileumuitgave.

Ja, maar dan nog kunnen ze (vind ik toch) niet tippen aan de LP versie.

Ik hoor het al, je bent een echte vinyl-liefhebber. We zullen maar geen discussie gaan voeren over digitaal en vinyl, want daar worden we het toch niet over eens

Wat kan er wel aan vinyl tippen ?

Niks.

Een ding vind ik wel jammer dat ik geen vinyl meer heb. Neem nu deze prachtige uitklaphoes van deze lp. Een kunstwerk op zich. Volgens mij zijn er zelfs mensen geweest, die deze plaat kochten om de hoes. Tegenwoordig met die rottige cd-hoesjes, die je onder een microscoop moet leggen om de tekst te kunnen lezen, daar word je niet vrolijk van.

Ja! Ik had deze al op cd en toen kwam ik 'em eens in de eurobak tegen in absolute TOPstaat. Helaas wel een Franse persing, dus totaal bagger vinyl.

En ik blijf maar denken... Waar zou die gozer op de hoes toch naar kijkrn? Echt kunst!

Eerlijk gezegd ken ik de remixen van Steven Wilson niet. Ik ben sowieso niet een enorme audiofiel en om 7 euro meer te betalen voor hetzelfde album gaat mij ook te ver. Wel erg tof dat Steven Wilson deze platen onder handen heeft genomen. Je ziet de laatste tijd ook, dat meneer Wilson meer KC-invloeden in zijn muziek verwerkt.

En over Vintagecrepe. Volgens zijn stemmenlijst luistert hij vrij veel top 40 achtige pop. Ik gaf ook aan dat dit zeker niet de meest ontoegankelijke muziek is uit het progressieve rock-genre. Het kan echter zo zijn dat hij nog een referentiekader moet opbouwen voor dit soort muziek. Ik zelf heb door een gebrek aan referentiekader wel eens onterecht bands afgeschreven; het kan dus meespelen. De bands die ik tipte, benaderen qua structuur popmuziek. Het blijven echter slechts tips; ik probeer niemand te overtuigen van de schoonheid van deze plaat. Dat mag de muziek lekker zelf doen .

Misschien naar Patty Brard die van de duikplank gaat.

Die was 14 toen deze plaat uitkwam ....

Hoe weet jij dat zo goed? Ben je haar man?

Patty Brard is geboren in maart 1955, en waarschijnlijk heeft Droombolus nog behoorlijk hoofdrekenen geleerd...

Momenteel zit ik in een jaren 60 revival en heb deze ook maar eens doorgespit. Niet zo mijn stroming, dat art/prog, maar vond 'm op zich wel goed. Eerste 3 nummers zijn top/goed, alleen vind ik I Talk To The Wind iets te flauw/saai. Met Moonchild komt er iets wat ik een enorm gepingel/gefrutsel vind en waardeer dat ook totaal niet. De afsluiter vind ik wel weer goed en kom zo tot een 3,5 ster.