King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Ik denk dat ik deze plaat maar eens opnieuw ga beluisteren. The Court of the Crimson King draait hier de laatste tijd zo vaak dat ik er wel enige waardering voor heb gekregen. Maar tijd, waar ben je wanneer ik jouw nodig heb?

Als je een keer een nacht vrij hebt zou ik zeggen: Koptelefoon op, ogen dicht en genieten maar!

Te zien aan zijn top10 gaat dat wel lukken. Blijft inderdaad een klassieker en niet alleen voorbehouden aan de doorgewinterde progliefhebber. Eigenlijk is dit een prima rockplaat met verwijzingen naar allerlei genres die hierop gevolgd zijn,

Favoriete plaat, ook zonder hoge waardering.
Luister regelmatig naar de talloze versies van the Court of, heerlijk.
Leve internet.

Ook leuk is de akoestiese uitvoering van 20th Century Schizoid Man door Johnny G ( op z'n Water Into Wine LP ) maar dat zal even zoeken worden ......

@bolus

thx voor de tip, zit nu in de jazzverzzzie van Crimson Jazz Trio..

'k heb die reisseu van 200 gr KLCP1.. tis natuurlijk al een geweldig album.. vanaf het eerste moment dat ik 'm ergens begin jaren 90 bij een vriend hoorde verliefd geworden op Epitaph.. nooit meer over gegaan.. al die tijd op een bandje gehad.. maar hierdoor word ik niet teleurgesteld. Klinkt erg mooi, al denk ik wel dat het beter kan, maar deze serie... is dus meer dan OK! Goegekeurd door bond van kritische vinyl-luisteraars.

Heb de dvda reissue en wat een geluid in dts maar ook de verschillende remixen, geloof wel 4 versies.

"In The Court of the Crimson King" is een muzikale ontdekkingsreis. King Crimson neemt je mee op een trip vol psychedelische en hypnotiserende klanken. Het openingsnummer "21st Century Schizoid Man" is misschien het bekendste nummer van deze plaat, maar persoonlijk vind ik die het minste. Dit nummer staat mijn inziens een beetje in contract in vergelijking met de andere tracks en komt af en toe wat hysterisch op me over. Met name de hoge ijle zang gaat me een beetje irriteren. Maar die irritatie is snel voorbij als het tweede nummer wordt ingezet. Het tempo is lager en het geluid klinkt warmer, maar donkerder tegelijk. De stijl neigt meer naar jazz en fusion, met uiteraard de basis in de progressieve rock. Vanaf dat moment ben ik in de muziek gezogen en het laat me niet meer los tot de laatste klanken van het afsluitende nummer. Die afsluitende track: "The Court of the Crimson King" is wat mij betreft ook gelijk het hoogtepunt van deze plaat. "In The Court of the Crimson King" is een enerverende luisterervaring, beklemmend en ook verslavend. Klassieker!

Ik ben het daar wel mee eens. Aanvankelijk trok '21st Century Schizoid Man' me naar deze plaat toe, maar nu sla ik 'm zelfs wel eens over. Afzonderlijk is het een ijzersterk nummer, maar het contrast met de overige, meer sfeervolle nummers vind ik wel erg groot. De nummers 2-5 zijn veel meer één geheel.

Epitaph natuurlijk het sterkste nummer, Court leuk voor op het podium, uitgevoerd door Asia of zo.
21st is bagger, altijd geweest.

The Court of the Crimson King blijft nog steeds het beste nummer van deze plaat. Het wekt me iedere dag en ik ben het nog altijd niet beu gehoord. En dat mag soms een wonder zijn, want ik ben enorm humeurig als ik opsta.

Gek, ik koester juist zeer warme gevoelens voor 21st century schizoid man. Samen met epitaph het leukste nummer op dit album

The Flaming Lips en hun geflipte vriendjes coveren de eerste LP van King Crimson en niemand die mij dat even vertelt? Inmiddels is het limited vinyl natuurlijk al lang en breed uitverkocht...

@misterfool
de eerste kennismaking met KC maar zeg nou zelf, muzikaal niet echt daverend.
de jazzversie daarentegen..

overigens thx @ maus, zo leer ik elke dag bij.

Nee, in tegendeel een van de beste nummers van king crimson. De manische gekte uit dat nummer is werkelijk imponerend. Ook het enige nummer van dit album dat, voor zover ik weet, door latere incarnaties is gespeeld.

het imponerende was er na een paar keer af, niet bij andere nummers als het eerder genoemde Epitaph.
Het te makkelijke court of ben ik laatste decennia steeds meer gaan waarderen.

Ik heb het met een halfje verhoogd; maar dat gaat uiteindelijk niet lang duren. Ik heb zo genoten de laatste 44 minuten dat ik er eigenlijk vijf sterren aan wil geven. Maar zo objectief was ik nu ook weer niet om eerlijk te zijn, dus zet ik dat idee maar even in de koelkast. Eerst even de vinyl scoren, want deze plaat mag zeker niet ontbreken in mijn platenkast.

Een van mijn eerste lp's die ik midden jaren 70 heb gekocht. Ben nooit echt gevallen voor King Crimson en heb de muziek altijd wat te 'nerveus' gevonden voor mijn smaak. De afsluiter is idd een prachtig nummer. Epitaph overigens ook. Leuk is dat er een Duitse rockband is/was die zich heeft laten inspireren door KC en haar naam heeft ontleend aan het nummer Epitaph. Prima band en het beluisteren waard als je KC fan bent.

Die lp heb ik nog gehad. Kan me zijn uitvoering van 21th centrury schizoid man niet meer herinneren. Heb geprobeerd zijn platen op cd's te vinden, helaas zonder resultaat. On topic, ik heb vandaag sinds een lange tijd deze cd weer eens geluisterd. Blijft een ongelofelijke goede plaat. Geweldige songs, met geniale overgangen, de sfeer die ze uitademen. De fantastische zang van Greg Lake. Normaal gesproken heb ik helemaal niets met electronische insturmenten in de muziek, maar de wijze waarop de mellotron wordt gebruikt is geniaal.

Te nerveus? Toch niet van nummers als I talk to the wind en Moonchild, neem ik aan?

In mijn ogen het beste album van deze groep die heel veel wisselingen heeft ondergaan.
De opening is natuurlijk direct al een een prima binnenkomer. Waar ik bij andere albums nogals eens mindere nummers hoor is dit van A tot Z een wereldalbum, die ik nog steeds met plezier draai

Inderdaad geen zwakke broeders op dit geweldige debuut van King Crimson vol psychedelica en progressieve rock van het allerhoogste niveau. Heb niet zo lang geleden de prachtige remaster aangeschaft, tegelijk met In The Wake of Poseidon. Vol achtergrondinformatie, veel foto's, prachtig artwork en natuurlijk een fantastisch geluid. Blij mee....

N.a.v. van een soortgelijke discussie gevolgd door een tip van een mede muziek maatje van KC Larks, Red en Starless geprobeerd en... ja hoor... tussen freakey en King Crimson komt het zeker wel goed, wat een geweldige platen zijn dat!! Ik ben gewoon met de verkeerde KC begonnen... Overigens is In the Court opgekropen naar 3*, maar meer gaat het niet worden ben ik bang, te saai en langdradig nog steeds...

Samen met Pink Floyd toch wel een van de weinige oude Prog acts die me kan boeien. De muziek heeft een eigen smoelwerk zonder te vervallen in vervelend gepingel. Wel vind ik dat de band een scherp randje mist (met uitzondering van de opener). Binnenkort ga ik ook Red proberen.

Red is totaal niet te vergelijken met dit album en is gemaakt in een heel andere bezetting. Misschien dat, dat album je beter bevalt.

In slaap gevallen tijdens Moonchild zeker ...... ?

Tja, en dat de band een scherp randje mist vind ik ook al een vreemde luisterconclusie van Eveningguard. Als deze band iets heeft is het dat scherpe randje, waar ze voortdurend op lijken te willen balanceren. Voor de een vertaalt zich dat in prachtige muziek, de ander vindt het gepiel.

Hij had het over 'vervelend' gepingel hè, niet het goddelijke Moonchild.