King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

wat een ontzettend gave plaat is dit zeg. Echt geweldig !!

Kijk dit zijn nog eens reviews

Van alle albums heeft deze de beste opener en afsluiter als je het mij vraagt

Zeer zeker, net zoals op die andere KC-topper: Red. Maar daar zijn de tussennummers iets beter dan hier, vandaar dat Red in mijn top 10 staat

Ah dat is bij mij net andersom

Een van de mooiste albums ooit.
Fripp voert hier nog niet de boventoon. Technisch misschien daarom niet zo goed als later werk van King.. maar qua gevoel, WOW !

"Moonchild"... ik begin het nu ook meer en meer te appreciëren! Blijkbaar is er een hele schare van moonchild-haters onder de bezitters van deze plaat. Kan ik hen alleen aanraden het nummer eens alleen op te zetten en volledig uit te luisteren op maximum volume liefst. Ontdek je wat schitterende technieken en improvisaties hierin zitten. Best nog een interessant gedeelte, als je het apprecieert, vliegen die tien minuten zo door.

Een review bestaat doorgaans uit meer dan één zin

Dat bedoel ik hoop dat je een beetje de humor kan inzien daarvan

@bluevelvet Ik bedoel ik heb dat liever dan dit

Bonothecat legt toch heel duidelijk uit waarom hij het afgrijselijk vindt? Beter dan iemand die in één zinnetje iets heeft van "ja man, lekker zweverig.."

Misschien beter uitgelegd maar kan me er niet mee identificeren daarom zei ik het dus capiche

Dus een review kan alleen goed zijn als je het ermee eens bent?

nee

Nou ben ik geen expert, maar The Nice met Keith Emerson bracht in 1967 al een plaat uit.

dat album wordt naar mijn weten tot proto-prog gerekend

Da's toch ook prog dan?

hmm, niet volwaardig

sgt. pepper's... van de beatles kan ook worden gezien als proto-prog als ik het juist heb en dat is zeker geen prog album.

maar ik heb het bewuste album van the nice zelf ook nog niet beluisterd, dat idee over proto-prog komt slechts van wat ik gehoord/gelezen heb.

en het lijkt me niet voor niks dat in the court... algeheel door prog kenners beschouwd wordt als het eerste symfonische rock album.

Het is maar hoe je prog definieert, sommige klassiek kun je ook als prog zien. Of zeg ik nu iets heel raars? Ik ben dol op dit album, maar van prog heb ik verder weinig verstand.

veel klassieke elementen kun je inderdaad terug herkennen, veel stukken jazz ook weer.

vooral post-rock is goed te vergelijken met klassiek vind ik

discussies over genre het blijven alleen van die zinloze non-discussies

of beluister je alleen maar als iets prog is of rock, of om het even welk ander 'genre'

het ging over of dit de eerste symfonische rock plaat is, dan gaat het wel degelijk om het genre

oneens

het genre is helemaal niet belagrijk, het gaat erom wat je ervan vind

inderdaad is dat het belangrijkste, maar met de wetenschap dat ik dit een zeer goed album (5 sterren) vind, kan ik niemand helpen of dit echt het eerste symfonische rock album is. Tevens kunnen de discussies die gevoerd worden wel degelijk gaan over meer dan wie het wel en wie het niet mooi vind, dan was je snel klaar geweest ook.

Over klassieke elementen gesproken:
http://www.youtube.com/watch?v=SWS3ofzuiMU

Erg gave cover van 21st Centyry Schizoid Man, door een paar Japanse meiden
Erg de moeite waard!

Wat een geweldige hoes heeft dit album zeg! En toen ik 21st Century Schizoid Man hier beluisterde wist ik het zeker: Dit album MOEST ik uitproberen. En het album bevalt me goed! Het album opent al heerlijk hard. Daarna komen wat rustigere nummers en nummers met een goede opbouw, en daarna komt het hoogtepunt: het titelnummer. Geweldig album, alleen is het erg jammer van Moonchild, dat nummer lijkt echt eeuwen te duren met dat hele lange rustige gedeelte op het eind.

4*

Een erkent klassieker, alhoewel Larks' Tongues In Aspic m'n persoonlijke favoriet is. Robert Fripp laat ons voor het eerst horen wat ie allemaal in huis heeft en dat is niet niks!
Het titelnummer vind ik zo mogelijk NOG beter als Schizoid Man.

4,5.

Mijn dank gaat uit naar Cuarón om het titelnummer te gebruiken in zijn film 'Children of Men'. Dan blijkt opeens dat je erg veel moois gemist hebt de laatste paar maanden. Ik denk voor de rest ook dat ik een vrij aardige King Crimson fan aan het worden ben. Larks' is ook erg sterk en Red heb ik inmiddels ook al een keer gehoord.

ik vind persoonlijk alles tot en met red zeer sterk

Islands vind ik maar niks.

Goed, de nummer 249 uit de top 250.
Ik weet nog goed mijn eerste kennismaking met King Crimson. Toen ik in september 2004 mijn introductiedagen had voor de studie Natuur- en Sterrenkunde in Utrecht zat ik met enkele jongens in een donker kroegje over wat muziek te praten. Ik was wel al groot liefhebber maar mijn kennis reikte niet verder dan de eindejaarslijstjes, enkele albums van menig band in die lijstjes en de top 40.
Ze hadden het over King Crimson en Van der Graaf Generator, en dat ik, als Pink Floyd-liefhebber dat misschien ook wel leuk zou vinden.

Met die studie ben ik snel gestopt maar de muziek klonk wel interessant. Zo luisterde ik natuurlijk de plaat waar ik nu een verhaaltje onder aan het tikken ben. Inmiddels zijn we drie jaar verder en lijkt het erop dat deze plaat voor eeuwig op 4* vastgeroest zal blijven staan. Daar is niets mis mee, want 4* associeer ik met hele goede albums die net de magie missen om tot 4½ of zelfs 5* uit te groeien.

#1. 21st Century Schizoiud Man

Lekker rustige opening, maar waar je een rustige opbouw verwacht is daar ineens die bekende, krachtige riff. De zang ligt voor mij letterlijk teveel op de achtergrond en vind ik niet echt passen bij de muziek. Nou ja, het past er misschien wel bij, maar ik ben er niet weg van. Lekker instrumentaal gedeelte na een minuut of 3 met enkele solo's en lekkere baslijn. Mijn favoriet part van het stuk. Dalende baslijn, bijgestaan door langgerekte gitaartoon overgaand in trompetgekwetter. Erg lekkere track dus, alleen de zang is voor mij wat minder.

#2. I Talk To The Wind

Heel andere koek. Alsof we een donkere grot verlaten voor een open bos. Erg rustige track met mooi blaaswerk. De zang ligt me ook wel, maar ik vind eigenlijk dat het teveel afwijkt van 21CSM, waardoor het album me als geheel minder doet en dat is ergens jammer. Het dromerige liedje gaat me ook een beetje te lang door.

#3. Epitapth

We zijn weer in dezelfde duistere sfeer als #1. Mooi intro maar de zang die daarna volgt is me weer net iets te zacht. Okee, de muziek is wel wat belangrijker, maar ik vind het storend zo. Mooie opbouw van het nummer, werkend naar een hoogtepunt en dan weer terug bij af om vervolgens weer naar een climax toe te werken. Die geleidelijke overgang mag ik wel en de latere zang bevalt me ook wat meer: is duidelijker en wat harder.

#4. Moonchild

Prachtig intro hier met, warempel, een mooie zang. Mooie gebroken mineurakkoorden op de achtergrond. Dat komt het donkere sfeertje ten goede. Erg mooie overgang na zo'n 2:40 minuut waar we een beetje gaan zweven. Dit lijkt wel ambient 2 minuten later wat meer beweging. Drums, bas en gitaar experimenteren een beetje, andere instrumenten gaan wat meedoen en er is even geen touw meer aan vast te knopen. Persoonlijk ben ik niet echt weg van dit soort gefreak. Hoe geniaal het ook mag zijn of gevonden mag worden. Ik ben er niet weg van. Na 9 minuten is de band weer tot bedaren en begeleidt de drummer met een soort marsritme de gitaar. Het klinkt ergens weer experimenteel maar minder storend dan wat we eerder hoorden. Langzaam ebben de klanken weg en maken we ons op voor het laatste nummer.

5. In The Court Of The Crimson King

Mooi, krachtig intro, lekker duister weer. De zang vind ik niet helemaal geweldig weer en dat "aahhhhhhhhaaaaahhaaaaaah" vind ik ook niet zo heel geweldig bij het hoofdthema. De zang lijkt me iets fijner worden, maar het blijft me een beetje te "dof". Er wordt wat gespeeld met het thema en het begint een beter nummer te worden. Na ruim 4 minuten horen we een mooie, welkome dwarsfluit. Dit insamenwerking met gitaar en in mindere mate bas en drums is een prachtig stuk. Het wordt onheilspellender en daar is de zang weer. Wel een hele mooie overgang. Na bijna 7 minuten is het helemaal stil. We horen dan nog wat gepriegel en daarna volgt het hoofdthema weer, ditmaal iets hoger, herhalend tot het eind. Prima nummer!

Conclusie: Instrumentaal gezien is dit een prachtige plaat, maar de zangpartijen vind ik niet echt mooi, maar ze hadden ze moeilijk weg kunnen laten. Daarnaast vind ik het tweede nummer wat minder passen bij de rest.

4*