King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Ik zal eens lekker tegen die gevoelige progschenen aan gaan trappen hier hahaha!!
Grapje
Ik heb deze ook maar eens herbeluisterd om te kijken waar alle hubbub nou precies over is bij deze plaat en omdat Discipline me wel beviel. Dit is natuurlijk uit een volstrekt ander tijdvak en je krijgt ook zeker niet de indruk dat je naar dezelfde band zit te luisteren Dit is bombastische rock met psychedelische toets zoals ie alleen eind jaren 60 werd gemaakt. Maar verre van slecht. Het eerste nummer is een potsierlijke bombastische riff met blazers die er gelijk lekker inhakt. Ik hoor hier zelfs de wortels voor nummers van Black Sabbath in terug (Iron Man e.d.). Maar dit is wel wat subtieler gedaan. I Talk To The Wind is een lekker kalm nummer waar niet teveel gebeurt, maar ook weinig wordt verpest.. de aanzet tot misschien mijn favoriete nummer hier Epitaph.. prachtige 60s rock bombast op zijn best! Moonchild is het enige beetje "moeilijke" nummer op deze plaat, maar het is vooral gepingel en geen hinderlijk gekraak of gescheur. Daarom best goed uit te luisteren. Maar veruit mijn minst favoriete nummer hier. Het laatste nummer is weer zo'n vette uitpakker, bijna een prog-schlager zou je het kunnen noemen Maar er zit een soort heerlijke duistere sfeer rond het nummer, klasse! Ik begin door te krijgen dat alle Toolfans zich beter tot King Crimson kunnen wenden.. ik geef een gulle 4*. Zo zie je maar wat herbeluistering allemaal nog recht kan zetten!

Dan maar snel nog 4 keer herbeluisteren aub

Ik heb hem vandaag al 3 keer beluisterd.. ik heb trouwens niet eens zoveel meer nodig, deze plaat is verder beslist niet "moeilijk" of te snappen, vind het behoorlijk straightforward allemaal. Mooie bombastische rock zoals ik al zei

Over je score-update: 't komt misschien nog wel eens goed met jou.

Nu jij nog

Laatst weer eens beluisterd en die prog-schlager is misschien wel het beste nummer van de plaat! Mooie uitsmijter in ieder geval.

Dit is zeker niet moeilijk te snappen nee,maar zit wel gewoon verdomd goed in elkaar.

Ik ken zoveel muziek die verdomd goed in elkaar zit.

Ja, dus...

Mijn vraag aan jou

Het prog-gehalte is niet erg hoog hier (misschien voor die tijd) in elk geval.

De Tool-referenties zul je meer vinden in een album of 3, 4 verder (Lark's..., Starless..., Red). Maar dit is absoluut ook een kraker!

waarom is schizoid toegvoegd als clipje terwijl alleen de hoes te zien is?

enfin

dijk van een plaat natuurlijk, ongekend

De beste zangpartijen die we ooit van Greg Lake te horen zouden krijgen staan op deze plaat. Tracks 1,2,3 & 5 zijn onberipelijke psych, alleen jammer van Moonchild. Dat nummer is me te minimal om echt te kunnen boeien. Gelukkig zou Lake nog een paar behoorlijke nummers op de volgende plaat zingen. Daarna was het wat mij betreft over en uit met de Scharlaken Koning.......

21st...is veruit mijn favoriete nummer van het enige KC album dat ik in bezit heb. Is het meeste KC materiaal zo krachtig als het openingsnummer, of juist zo ingetogen als bv. I Talk To The Wind?

krachtiger

vooral vanaf larks tongues in aspic...
en probeer eens wat live dingen

king crimson live overtrefd altijd zichzelf

live versies zoveel stukken beter dan plaat

alsof de droge plaat versies eigenlijk nog maar het begin zijn, en pas live na veel spelen duidelijk wordt hoeveel er aan een nummer toegevoegd kan worden en hoe groots het eigenlijk is,om het helemaal tot een monsternummer te maken

Mister Crimson himself Robert Fripp noemt KC "The Beast". Dat zegt genoeg denk ik
KC is zo afwisselend als jij beschrijft, met een trend naar het krachtige...

Euh... over het algemeen minder heftig om eerlijk te zijn maar aan de andere kant word het met de jaren wel een stuk complexer. Zoek je diezelfde intensiteit dan raad ik je voor al aan om eens het album Red te checken.

Mooi album hoor. Vier prachtige nummers, en 1 ongelooflijke neuzeltrack. Gelukkig zit er een knop op mijn mp3speler, zodat ik niet hoef te luisteren naar 'Moonchild'. De rest is zoals gezegd fantastisch, vooral nummers 1 en 2. Ik ga denk ik nu maar eens naar Red luisteren als ik die te pakken kan krijgen.

4*

moonchild een neuzeltrack?

mm, wat mij betrefd komt mede daardoor de titeltrack zo dik binnen

Een plaat die een geheel nieuw genre teweeg wist te brengen, en meteen ook een van de betere hierin. Echt 'King Crimson' is deze plaat nog niet op 21st Century Schizoid Man na, maar nadelig is dit absoluut niet. Qua sfeer hebben de Kings dit voor zover ik weet niet weten te evenaren, sprookjesachtig is denk ik het beste woord om deze onder woorden te brengen. Wel één van de donkere soort.

Deze plaat begint op een manier als Fripp dat kennelijk het liefst doet, knallend. 21st Century Schizoid Man, over sterke riffs gesproken. Een nummer waar veel snufjes uit de kast worden getrokken, neem de vervomde stem bijvoorbeeld. Qua geluid wat afwijkend van de rest maar...
Met I Talk to the Wind begint deze plaat in feite pas echt in zijn sferen te komen. Het sprookje is begonnen. Het begint erop te lijken dat ik de dwarsfluit mijn favoriete instrument kan noemen, en dat vooral qua sfeer, vooral in dit nummer maar op deze gehele plaat is dit instrument weer eens op prachtige wijze gebruikt. De zang krijgen we nu ook in zijn normale vorm te horen. Hoewel ook deze heer een mooie stem heeft, is een van zijn opvolgers, Wetton, nog beter wat mij betreft. Het sprookje is hier nog in een vreugdevollere vorm...
Want Epitaph doet het donkere deel van deze plaat beginnen. Complex opgebouwd nummer dat vooral instrumentaal zich tot een van de hoogtepunten doopt, hoewel de zang op bepaalde moment ook mooi is, en zeer emotioneel, vooral in de wisselingen.
Moonchild is dan een voor King Crimson gebruikelijke opbouwer tot de afsluiter. Het experimentele gedeelte staat op de rand van langdradigheid. Gelukkig wordt dit op tijd onderbroken en komt er weer een lijn in...
Waarna we bij het allerbeste nummer van deze plaat zijn beland. Woorden komen we hier steeds weer tekort, ik weet niet hoe ik dit zou moeten beschrijven... De lijn is duidelijk, maar per couplet, per uitbraak (schitterende melodie), wordt de instrumentatie steeds wat voller, steeds mooier, steeds emotioneler. Al werd dit honderd keer herhaald, wat maakt het uit. Daarom vind ik het ook nog zo mooi dat ze na een rustig synth stukje nog een keer voluit gaan. Dit is nou kracht, daarmee is alles gezegd denk ik.

Ik heb maar weer eens gemerkt dat een beste uitkiezen bij King Crimson eigenlijk onmogelijk is. Qua sfeer zou het deze zijn. Qua opbouw 'Larks' Tongues', qua kracht 'Red'. Ik weet het allemaal niet meer. Het enige wat ik nu kan doen is ze alle drie 5* te geven, maar dat hebben ze al een hele lange tijd.

en ik ben weer de enige 13 jarige die dit kent *putdiepe zucht*
nou liever dit dan jumpen, tokio hotel, rapmuziek of wat dan ook....

nu over het album:
*kijkt alweer wat vrolijker*
ten eerste de cover, bedank voor de ontwerper, want zonder de opvalend cover zou ik deze LP destijds niet uit mijn vaders Collectie weten te vissen....
de naald erop
en dan begint 21st..... gewedigge oppener
ook de rest van het album mag er zeker zijn...
ow sorry, MOET er zeker zijn
zeker Moonchild is een prachtnummer (het lijkt een beetje op Arriving somewhere but not here van Porcupine tree), met daarna het machtige titelnummer...
Top Dus * * * * *

13?

jouw muzikale carriere kan niet meer stuk

De cover is inderdaad heel opvallend, dat was ook een reden dat de plaat mijn aandacht trok.
En 13?King Crimson goed vinden???
Tokio Hotel en Jumpen niet goed vinden????????????

zoals ik al zij ben ik waarschijnlijk ook de enige tiener die dit leuk vind.........
ik ga 11 mei ook naar Roger Waters (pink floyd) moet voorstellen allemaal mannen van 40-50 en één jongetje van 13.

Wat een gevoel voor drama!

naja, zit je met leeftijdgenoten, heb je zeer boeiende muziek in je hoofd, wil je delen en over praten, loop je tegen een muur van gejump en gerap

Maar goed jij als 13 jarige bent niet de enige hoor, genoeg volwassenen die er ook mee zitten.
Of 21 jarigen!

Goeie smaak voor een 13 jarige...speel je zelf een muziekinstrument?

Als tiener begon ik ook met Jeff Beck, Gary Moore en nu als dertiger komt deze muziek weer terug. Progrocktoppers Porcupine tree, Tiles, Dream theater, Opeth, Threshold allemaal beínvloed of zelfs fan van KC. Deze plaat vind ik vooral het bombastische en de rocksongs het mooist, het "geneuzel"met fluiten en percussie het minst mooi en de zang is productioneel niet zo sterk. Later met Adrian Belew knalt dit veel meer en John Wetton is meer sfeervol en vooral op ballads goed. Wetton's zang viel me live een beetje tegen met zijn band in jaren 90. Ik vind het ook wel interessant hoe vaak en divers 21st century schizoid man is gecovered vooral door metalbands, Entombed bijv. of de versie van Dream theater.

het lijkt mij alsje beinvloed bent je ten minste er toch ook fan van moet zijn want anders ben je muziek aan het maken welke je zelfniet goed vindt.

Overigens is Tiles natuurlijk gewoon een Rush kopie