Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Ik ook. Ondanks bedenkingen gewoon besteld. En ergens ook in de vaste veronderstelling dat ie me gaat uitdagen, niet teleurstellen. Mooie recensie trouwens op Progwereld.
Heb er zin an!

En dan hebben we vrijdag ook deze nog: Soen - Imperial =>wat een weelde...

Ik luister Man Of The People. Begint wel aardig maar ontpopt zich als een vervelend zeurend popliedje met 3fm-achtige jankzang van Wilson. Wilson is een alleskunner waar je respect voor kunt hebben maar raken doet hij mijn eigenlijk nooit. Porcupine Tree en een plaat als To The Bone vind ik wel okee maar alleen als het zo uitkomt.

Wat een rotmening.

Goh ja, elk zijn smaak natuurlijk maar zoals ik een tijdje geleden reeds schreef, komen alle clichés de volgende dagen terug aan de beurt: "ik voel het niet", "PT was pas echt goed", "zeurderige falsetto", "flauwe pop",...

Het is trouwens reeds jaren een sport op fora en FB: Steven-bashing, begint wat zielig te worden.

Lol, dat zijn de echt progressievelingen; of juist niet,...

Ach ja, die gemiddelde progressieve muziekliefhebbers zijn meestal zo geborneerd en benepen als maar mogelijk is als iets een keertje buiten het verwachtingspatroon valt. Niet dat het wat uitmaakt overigens. Ik kan er altijd wel om lachen, om het geschreeuw en de kreten van afschuw.
Voor hen brengt Neal Morse drie keer per jaar anderhalf uur muziek uit per worp. En het nieuwe werk klinkt altijd als een echo van het vorige. Dat is pas progressief! Dat kan ik allemaal niet behappen hoor, dat is me veel te ingewikkeld.

Moet voor mij allemaal kunnen, ik bash enkel op Tool en Bob Dylan.

Ik heb een hele brede smaak en ben een fan van Steven Wilson maar ben er van overtuigd dat als een onbekende artiest deze plaat zou uitbrengen hij binnen 3 weken in de uitverkoopbakken zou liggen.

Je moet dit album ook niet als losstaand werk beschouwen maar meer in het licht van de plaats die het inneemt binnen 's mans oeuvre.
Ik vind wat je beweert zo'n dooddoener. Daarbij: een drogredenering die meer iets zegt over jouw perceptie van deze muziek dan iets over de muziek zelf. Verberg je mening niet achter dit soort vage toekomstvoorspellingen.

Smaken verschillen natuurlijk, maar ik vind zo'n nummer als 12 THINGS I FORGOT echt een vreselijk zeiknummer. Een 3FM-nummer en voor mij is dat geen compliment. Nou moet ik zeggen dat de muziek van Steven Wilson, die hier op MuMe volgens mij toch best heel breed gewaardeerd wordt, mij nooit echt geraakt heeft. Deze synthpopversie van Wilson vind ik echt helemaal niks. En ik lees hier en daar termen als vernieuwend, maar het klinkt in mijn ogen juist gedateerd. Zeg maar jaren 80 dance'ish met van die vreselijke refreintjes, zo ook in EYEWITNESS. Aan mij niet besteed helaas. Dan vind ik die KAPITALEN nog het minst erg. Sorry folks, don't take this personal.

Dan ben je heel cliché bezig met Wilson bashen zoals al was voorspeld door Herre48.

Ik bash helemaal niemand. Ik geef mijn mening.

En daar is niks mis mee.

Dit 'progpop' album brengt de zwakheden van Wilson – zang en teksten – pijnlijk aan het licht. Jakkes.

Albums die me niks doen, daar stem ik gewoon niet op. Het voelt te vaak alsof je dan je gelijk moet halen. Een mening daarover geven, vind ik dan nog iets anders.

Maar ik laat het los, zoals beloofd. Ik voel me Nostradamus. Ik keer hier over vier weken eens terug, tegen dan is het stof gaan liggen.

Dit begint net zo leuk te worden, als de discussie bij de laatste van Fiona Apple

Alleen al voor de vermakelijke commentaren op dit forum is het mooi dat Steven Wilson op gezette tijden een nieuw album uitbrengt. Ik snap dat SW er na Hand.Cannot.Erase voor kiest om een andere koers te varen. Zo'n meesterwerk is moeilijk te overtreffen en een koersverandering brengt nieuwe mogelijkheden.

Helaas brengt dit voor mij mee dat ik op To The Bone en The Future Bites wel elementen mis die voor mij het vroegere werk zo aantrekkelijk maken. En zijn falsetto kan ik missen als kiespijn. Toch staan er ook wel een aantal interessante nummers (Personal Shopper bijvoorbeeld) op dit album en kan ik genieten van de productie van dit album. Als geheel boeit de plaat me alleen te weinig om ervoor naar de platenzaak te rennen, als deze al open was....

SW lijk met zijn laatste twee albums een groot deel van de fans in twee kampen te delen: één deel vindt het allemaal geweldig want het is Steven Wilson. En een ander deel vindt het allemaal k*t want het is Steven Wilson.

Clichés zijn vaak clichés omdat ze waar zijn .

Als tegenreactie zijn er ongetwijfeld ook mensen die omwille van het beeld naar buiten dwepen met het recente werk van deze beste man.

Hollanders zijn gierig en Belgen dom. Yup.

Ik heb nog niemand hier zien "dwepen" met dit laatste album. En al helemaal niet "omwille van het beeld naar buiten". Wat een flauwekul.
Ik heb daarentegen wel open minded reacties gelezen. En uiteraard een hoop benepen reacties. Ik moet dan altijd denken aan mijn grootvader zaliger, die altijd vol huiver zijn bord van zich afschoof als er een keer wat anders op lag dan aardappelen, groenten en een stukje vlees.

Eens.

Zo, als je bij stemmen kijkt, schieten bijna alle blauwe balken omhoog. Wat een verdeeldheid hier

Dat Steven Wilson iets anders doet, wil nog niet zeggen dat het dan ook gelijk goed is. Niks mis met een goede portie synthpop, maar dit voelt futloos en geforceerd aan. Zoals Sooheej terecht opmerkt komen hier de grotere zwakteboden van Wilson naar boven: zijn zang is iel. Dit werkt voornamelijk goed als koud contrast tegen grommend gitaarwerk of warm analoog toetsenwerk. In samenhang met abba'achtig danswerk verwordt hij echter tot een grijze muis. Teksten zijn verder ergerlijk te noemen. Steven is wel eens met interessanter werk op de proppen gekomen.

Als je dit goed vindt ben je open minded en als je dit slecht vindt ben je benepen?

Uiteraard niet. Ik heb het niet over de perceptie van de muziek - die is volkomen subjectief - maar over de toon van sommige bijdragen t.a.v. de muziek.

Ik weet trouwens nog niet wat mijn eindoordeel is over dit album. Daarvoor moet ik het eerst een paar keer aandachtig beluisteren.

Dit!



Meer kampen! Ik vind Steven Wilson nog steeds geweldig, maar wat hij nu doet vind ik niet bijzonder of mooi. Niet als progliefhebber, maar zeker niet als popliefhebber.
Ben ik teleurgesteld? Nou nee, niet echt. Er blijft zoveel andere muziek over waar ik nog niet eens aan toe kom. Ik ga deze Wilson dus niet missen.