Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Kijk. Zo kan je ook verwoorden waarom je deze muziek niet trekt.
Het is de toon, Namsaap. De toon.

En dan heb ik het niet over jouw toon.

No-Man's Flowermouth is in deze wellicht een toffe tip. Een geslaagdere popplaat waar Wilson bij betrokken is. Ligt meer in het verlengde van een Japan/Sylvian

En de perceptie van toon is volkomen objectief?

Ik zou trouwens niet weten waarom de gemiddelde progliefhebber meer open-minded zou moeten zijn dan de gemiddelde popliefhebber. Het is gewoon een muziekstijl zoals vele andere.

Ook dat beweer ik niet. Wat zit je er naast nu, Kronos. Ik wilde alleen duidelijk maken waar het mij om ging en dat was de toon van sommigen. Pfff.
Jouw manier van discussiëren is anderen iets in de mond leggen wat helemaal nooit zo gezegd is. En er dan tranen met tuiten bij lachen. Niveautje, jongen.
On topic maar weer dan?

Ja, ik ben de lachende vierde. Nog een niveautje hoger.

Wat een gehakketak over en ' t weer. Ik had het kunnen zien aankomen. SW breekt met zijn prog verleden. En krijgt direct de volle lading bagger op zich. ....... Jammer. Ik twijfel ook nog om deze aan te schaffen, maar ik blijf toch bij mijn standpunt dat SW een rasartiest is. Punt.

Klopt Kronos. Jij bent dan ook componist. Ik niet.
Ik zal míjn lach achterwege laten.

Kijk, de redelijkheid heeft hier toch een stem.

We kunnen het er over eens zijn, dat Wilson een (geheel) ander pad is ingeslagen dan de muziek die hij maakte vanaf Insurgentes.

Dan kun je daarna argumenteren of hij er op is vooruitgegaan, ja of nee.
Die keuze lijkt mij niet zo moeilijk, dit is gewoon een behoorlijk scheve schaats van Wilson. Waarbij ik mij nauwelijks een voorstelling er van kan maken, dat liefhebbers van zijn werk tot en met To the Bone in hun nopjes kunnen zijn met The Future bites. Daar zijn de verschillen te groot voor.

Gisteren gaf hij zijn nieuwe single 'bloot', Man of the people. Daar heb ik dan nog iets mee. Voor het overige is dit geen Wilson album dat bij mij hoge ogen scoort. En inzake bashen: de afgelopen 13 jaar heb ik Wilson een gemiddelde van 4,75 ster gegeven, daar is geen ruimte voor bashen te ontdekken.

Maar veel goed vinden betekent nog niet alles goed vinden. Het is wel de bedoeling dat we blijven opletten inzake wat er wordt geboden.

Stel je niet zo aan zeg! Hij krijgt toch niet alleen een volle lading bagger over zich heen? Er zijn gewoon een aantal mensen die dit album niet goed vinden. Dat mag. En er zijn er ook genoeg die 'm wel de moeite of zelfs goed vinden. Prima toch? Maar laat eenieder toch vooral zijn mening mogen geven zonder 'm daarop direct aan te vallen. Sjezusmina!

Zoals al eerder aangegeven, vrijdag maar eens in zijn geheel beluisteren, dan kijken we verder. En wat betreft dat het wel de bedoeling is dat we blijven opletten, dat blijft altijd subjectief. Dat is het mooie van deze site.
Waar TONYLUNA aangeeft dat SW breekt met zijn progverleden vinden anderen misschien wel dat hij het oprekt.
Ben in ieder geval benieuwd en heb alle hoop dat hij wederom mij niet teleurgesteld zal achterlaten. By The Way, ben groot bewonderaar van Grace Before Drowning en To The Bone. The Raven doet me dan weer een tikkie minder. H.C.E. Is één weergaloze take.

Ik ben geen enkele -ist, maar dat is niet te begrijpen voor de hokjesdenker.

Dat is zeker waar en ik denk dat we elkaar vinden in de afkeer van de hokjesdenker. Bedankt Kronos voor deze handreiking.

Lol, voorlopig 2,91 op 5. Beetje ridicuul maar kom, het is een vrije wereld .
3 van de 5 singles vind ik echt heel goed en hoe meer ik de andere 2 hoor, hoe beter ze worden.
Is en blijft een geniale artist, zeer benieuwd naar vrijdag.

Misschien is het een ridicule plaat.

To the Bone startte beter. Een gemiddelde van 4,15 bij 17 stemmen. Iets geniaals heb ik op dit album nog niet kunnen ontdekken. Dat zal wel aan mij liggen. Ik ben geneigd te denken dat Wilson iets te hard op zoek is naar mainstreamsucces.

To the Bone lag gisteren nog eens op hier naar aanleiding van de nakende release van zijn opvolger, en hoewel ik daar initieel wat teleurgesteld mee was, kan ik die nu wel prima smaken (Permanating daargelaten). Wilson heeft voldoende krediet opgebouwd de afgelopen decennia om gewoon volledig zijn ding te mogen doen wat mij betreft.

Sluit me aan wat het krediet betreft voor hem SirPsychoSexy.

Ik ben zondag begonnen met Insurgentes, maandag Grace For Drowning, dinsdag Get All You Deserve (heb de liveshow in 013 gezien, verpletterende ervaring) vandaag Raven en H.C.E. Morgen To The Bone en een stukje Home Invasion. Dan is het vrijdag!

Permanating is natuurlijk een dingetje. Ik meen me te heugen dat hij tijdens het concert in Ziggo, begin 2018, vertelde over zijn voorliefde voor Dark Side of The Moon en andere prog maar zeker ook voor ABBA en Karen Carpenter. Mooi vond ik dat, en hij speelde het aan het begin van de tweede set, na Arriving Somewhere but Not Here. Dan neem je wel stelling vind ik, wat je er ook van mag vinden .
Vrijdag gaan we er goed voor zitten, laat maar komen. Dit wordt mijn eerste plaat van 2021, in februari Transatlantic en mooie ouwe releases van Neil Young. Er is hoop...

We zijn in ieder geval alweer 7 pagina's verder en het album moet formeel nog uitkomen. Zover dat past bij een mainstreamartiest heeft hij nu al succes.
Wat betreft het album zelf: ik ga het eerst in zijn geheel luisteren voordat ik met een oordeel kom.

+1

Beoordeling volgt dit weekend...

Hier lees ik dat SW van z'n geloof is gevallen, dat hij volledig iets anders maakt als dat wat hij ooit heeft gedaan ... mmm, valt wel mee toch?

Het reeds vrijgegeven 12 things I forgot - is toch gewoon Blackfield en King Ghost zou niet misstaan hebben op een moderne variant van no-man's heerlijke flowermouth. In eminent sleaze hoor ik hints van porcupine tree's begin periode en melodieën die ik meen te herkennen van zijn cover album.

O.k. met personal shopper daagt hij de avontuurlijk ingestelde luisteraar wellicht uit, maar eigenlijk is dat best wel een logisch voortzetting van no-mans laatste album.

Nu maar afwachten wat de andere nummers brengen?

... oja - Steven heeft zijn mainstreamambities toch nooit onder stoelen of banken gestoken, elke paar jaar verscheen er wel weer een nieuwe variant van een ouder nummer om z'n bankrekening te spekken .

M.i. kun je zelfs zeggen dat hij een zeer belangrijke bedrage heeft geleverd aan het vercommercialiseren van de progwereld

Deed hij ook in het Koninklijk Circus in Brussel. "We can all agree: best pop band of all time are the Beatles, second best is ABBA." Om vervolgens het publiek uit te dagen om uit zijn hokjesdenken te treden en gewoon te dansen op Permanating. Het werd niet met laaiend enthousiasme onthaald, maar je moet het hem maar nageven: hij doet zijn ding en weigert zich naar de verwachtingen van zijn fans te schikken. Ik probeer The Future Bites alvast met open geest tegemoet te treden.

Het is allemaal leuk bedacht, maar daarmee kan van elk matig tot slecht album worden gezegd: "gelukkig deed hij zijn ding en weigerde hij/zij zich naar de verwachtingen van zijn/haar fans te schikken!"

Zo kan van de couppoging van Donald Trump worden gezegd dat het tenminste weer eens een keer wat anders is, hij durft tenminste iets waar andere politici in de regel niet eens aan denken.

Zo lust ik er nog wel een paar. Elk artiest maakt goede en slechte albums. Met een beetje geluk voor de liefhebber zoveel mogelijk goede.

Daar kun je onderling verschillend over denken. Maar alles kritiekloos toeschrijven aan de geweldige grillen en uitspraken van de betreffende artiest en daarmee tegelijkertijd alles bejubelen wat hij/zij maakt, staat voor mij gelijk aan het blind volgen van Donald Trump. Niet aan beginnen dus.

Ik herinner mij die speech idd. En vooral de 'I don't give a fuck's'. Meestal geven mensen die dit zo vaak herhalen juist wel een fuck. Ik vond de speech onnodig en vooral erg neerbuigend. Alle prog liefhebbers werden even de hoek gezet al musical snobs. Om dan vervolgens zijn liefde voor ABBA, The Beatles en interessant genoeg Talk Talk te verklaren. Heeft ie ooit naar het latere werk geluisterd vraag ik me af .
Wellicht ook even vergeten dat het diezelfde snobs waren die hem groot hebben gemaakt. Daarnaast was algemeen bekend dat hij in zijn begintijd zelf ook hevig onder invloed van Pink Floyd zijn muziek in elkaar flanste. Dus wie is er dan een snob. Hij mag dat vinden maar dat hoeft dan niet iedereen te vinden en ik vind helemaal niet nodig dat er speeltijd aan wordt opgeofferd.

Maar maakte me ook toen al geen illusies over wat er zou gaan komen en wat dit zou betekenen voor de toekomst. Ik vind het jammer. Hand.Cannot. Erase en To The Bone waren prima albums.

Gast, jij bent ver van het paadje hoor met die vergelijking. SW varieert reeds gans zijn carrière, Trump deed simpelweg verder met wat hij bezig was.

Dat je de muziek niks vindt, begrijp ik maar degene die het wel leuk vinden blinde volgers noemen, is belachelijk.

Ik vind deze plaat leuk, spannend en terug een knap staaltje van 's mans werk. En als ik het echt niet goed vind, zal ik dat ook zeggen.

Wauw, wat een kromme vergelijking. Ik zei niet dat ik het per se goed vind omdat het anders is hé. Het kan zijn dat ik overmorgen het album hoor en hier een verschroeiende recensie kom schrijven erover. (Ik heb er bewust nog geen noot van beluisterd tot ik het integraal kan horen.) Ik ga het enkel niet afschrijven gewoon omdat het afwijkt van de klassieke PT/SW-sound.

Ik had er ook gemengde gevoelens bij voor alle duidelijkheid. Het kwam behoorlijk defensief over. Gewoon spelen naar hartelust en je niks aantrekken van negatieve reacties van de fans denk ik dan. Liever een artiest die speelt wat hij wil met gusto, ook al is het minder mijn ding, dan één die dwangmatig speelt wat de doorsnee fan wil horen.

cfr. "Oooooh, Dylan speel elektrisch!!!!", "Bowie maakt een dansplaat!!!!", "Radiohead is niet meer die band van OK computer!!!!", enz.

Nu, gelukkig is er nog AC/DC.

Wat betreft musician, Iedere reactie daarop is er m.i. een teveel.
Wat betreft daniël74nl, hij was voor mij zeker niet neerbuigend in Ziggo, sterker nog, hij gaf aan dat zijn muzikale roots ook daar (bij prog) liggen.
Ik voelde me als prog liefhebber zeker geen snob en alles behalve in een hoek gezet. Genoten van het concert zoals altijd al die keren dat ik hem live heb gezien.

En tegelijkertijd zet jij op de vorige pagina alle SW kritiek weg als cliche en zielige Steven-bashing. Hypocrisie heet dat. Daar verbaas ik me er toch elke keer weer over bij discussies over deze artiest.