Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Vandaag samen met de nieuwe Soen en Wardruna maar op repeat tijdens het werk.

Ik heb om twaalf uur precies de eerste 4 nummers beluisterd

Idem hier; en dat meerdere keren achter elkaar dit weekend...

Ook wel's leuk na al dat Marillion geweld van je...

Ik ken het vorige werk van hem eigenlijk amper, Porcupine Tree alleen van naam. Albums met het predikaat progrock laat ik meestal aan mij voorbij gaan en nu weet ik nét genoeg van Steven Wilson dat hij daar niet vies van is. Maar fuck hokjes, ik ga er lekker blanco in. En dan is dit gewoon een heel fijne mix van pop, rock en elektronica. En een mooie verrassing deze ochtend.

wow succes met het ontdekken van zijn werk.

De discussies hier zijn in ieder geval een uitstekende vorm van voorpret geweest. Dank daarvoor aan enerzijds een deel van de - waarschijnlijk tóch conservatieve - progfans, die al gillend zijn weggerend na het horen van Personal Shopper en de andere voorlopers van dit album, anderzijds de 'devotees' die geen kwaad woord kunnen horen over SW en aan de zijlijn dan nog de 'olie-op-het-vuur-gooiers'... Het was genieten! Hopelijk gaan we hier nog een tijdje mee door.

Maar goed, nu is het dan eindelijk zo ver... Het door vele vaste fans met angst en beven tegemoet geziene album The Future Bites gaat even op repeat, en ik ben heel benieuwd. Later uiteraard meer...

De eerste drie nummers bevallen me eigenlijk best goed, maar daarna zakt wel wat mij betreft. Bij Personal Shopper en Follower (huh gitaarsolo?)! veer ik weer wat op, maar spectaculair of spannend wordt het nergens.

En nog steeds lees ik telkens dat de "progfans die het oude werk van SW waarderen" blijkbaar iets tegen pop hebben. Snap dat nog steeds niet, hebben de mensen die dat beweren niet meegekregen dat Steven Wilson echt al vanaf z'n eerste album ook popnummers schrijft? Ik vind de popliedjes van zijn laatste platen gewoon een stuk minder sterk dan dat hij ze vroeger schreef, heeft voor mij vrij weinig te maken met een conservatie houding ten opzichte van popmuziek.

Of wellicht wordt het tijd om gewoon vast te stellen dat Steven Wilson met : Stupid Dream, Lightbulb Sun, InAbsentia, Deadwing en Fear Of A Black Planet zijn beste werk maakte (ook erg progressief overigens. Voordat dat weer een discussie over ontstaat) en dat dit ook niet meer zal worden overtroffen.

Solo heeft hij zeker niet altijd de makkelijkste weg gekozen, respect daarvoor maar het kan mij alleen lang niet altijd bekoren.

Dat je beste tijd achter je ligt en niet iedereen zoals Marillion na zon lange carrière een meesterwerk als FEAR kan afleveren dat lijkt me duidelijk. Ook met bands als Riverside (na drie albums) Dream Theater (al na twee albums) klapte het als een kaartenhuis in elkaar. Wat dat betreft heeft Wilson het vooral met PT veel langer volgehouden. Maar, eerlijk is eerlijk. Solo kan hij het gewoon niet dragen. Wat je steeds weer mist is de input van Richard, Colin & Gavin. Zij maakten SW meer compleet dan hij solo ooit zal kunnen worden. En ook dat is niet erg. Kijk naar Tony Banks die er zonder zijn maatjes in Genesis ook weinig van bakt.

Fijne popplaat. Heel veel respect dat hij maakt waar hij zin in heeft. Waarom zou je hetzelfde kunstje blijven herhalen? Aan de discussie hierboven te zien maakt dit album een hoop los. Of dat nou goed of niet goed is, er wordt in ieder geval over gepraat. Vaker draaien!

Nee.

Jawel, als ik voor mezelf spreek, maar Blackfield (niet eens zo slecht), Bass Communion (wel eens geprobeerd, geen indruk achtergelaten) en No-Man (echt nog nooit iets van gehoord) zijn een stuk makkelijker te negeren en neem ikzelf dan ook wat minder serieus.
Dit is uitgebracht onder dezelfde naam als The Raven en H.C.E., de prog georiënteerde hoofdader van zijn wijdvertakte output, waar ik ook de albums van Porcupine Tree toe reken. Dan verwacht je niet de volgende van Bass Communion of No-Man, dan verwacht je iets in de lijn van Porcupine Tree, The Raven en H.C.E. Die lijn laat hij sinds To The Bone duidelijk los, wat ik onlogisch vind. Wat hebben al die verschillende projectnamen nog voor zin, als het toch allemaal in dezelfde muzikale zee uitmondt? Begin de gedachte erachter een beetje te missen en voelt steeds meer aan als misplaatste interessantdoenerij.
Ik heb hier overigens nog geen noot van gehoord. Ik ben ook niet echt nieuwsgierig.

Ben erg benieuwd hoe jij Steven Wilson waardeert als je vanaf hier instapt en met terugwerkende kracht gaat "ontdekken" => gezien de vele discussies hier op het forum zou dit wel 's een heel interessante nieuwe insteek kunnen geven...

Hier heb je wel een punt.

Maar ook onder de naam Porcupine Tree zijn er genoeg popnummers uitgebracht (Nine Cats, Stars Die, Waiting, Lazarus, The Rest Will Flow, Sound Of Muzak, Where We Would Be,etc). Daar omheen stond wel wat meer prog dan hier, maar je kan moeilijk ontkennen dat "popmuziek" niet in het DNA van Porcupine Tree zat.

En ach, met Raven en HTC lieten de lijn die was ingezet met Insurgentes en (in mindere mate) Grace For Drowning ook los, dus hij wisselt wel vaker van stijl binnen z'n solowerk.

Klopt. Hand, Cannot, Erase en Grace for Drowning mogen daar nog bij. En Stupid Dream mag eraf.

GFD eraf maar To The Bone vond ook brij aardig.

En Stupid Dream, een half jaar geleden zette ik het weer eens op en realiseerde me eigenlijk dat het wel behoorlijk goed is ook.

Het standpunt van Grafmat was in ieder geval uitstekend beargumenteerd.

Ik snap niet dat SW zo'n slechte plaat uitbrengt welke bol staat met beats. Hij komt op mij over als een roep om aandacht om een andere doelgroep aan te spreken. Oftwel hij is gezwicht voor het grote geld, maar ik denk persoonlijk dat er maar weinig mensen deze prut gaan kopen.

Ik kreeg het bericht dat mijn in Engeland bestelde box maandag wordt geleverd dus kan nog even geen beoordeling geven. Wél kan ik melden dat door deze vertraging de gevolgen van de Brexit merkbaar worden; ik mag maar liefst 26 euro dokken aan importheffingen! Vraag me af en probeer na te gaan wat ik hier aan kan doen

1 - Spotify met reclames. Kost niks. Kan je alvast luisteren.
2 - Rutracker.

Oei, dit is toch even schrikken. De afgelopen jaren heb ik SW veelvuldig gevolgd en vele concerten bezocht. Natuurlijk vele stijlen gehoord in Porcupine Tree, No-Man, Blackfield, Bass Communion, IEM, Storm Corrosion en de laatste jaren vooral solo. Niet alles vond ik even geschikt, No-Man, IEM en Bass Communion en de latere Blackfield zijn niet echt mijn ding. Dus de nadruk ligt wat mij betreft vooral bij Porcupine Tree en z’n solo werk. Solo vond ik vooral TRTRTS en HCNE fantastisch, To The Bone vond ik al wat onsamenhangend en minder sterk. Natuurlijk snap ik dat Steven Wilson nieuwe wegen inslaat en zichzelf niet wil herhalen. Maar deze route is niet mijn ding en behoudens een paar uitschieters vind ik de nummers gewoon niet bijzonder. Ik vrees dat de box set die ik besteld heb, snel in een kast verdwijnt. Maar wie weet, staan er nog wat interessante extraatjes op.

In ieder geval kun je op de Blu Ray het album in Dolby Atmos beluisteren. Hij kreeg na zijn NW Dolby Atmos remix van In The Court Vast de smaak te pakken. Kleine troostprijs

Geluidstechnisch zit het bij hem dan ook altijd wel snor. De laatste twee brachten op BR met DTS HD echt veel meerwaarde doordat het een vveel dynamische luisterervaring werd.

Van die drie platen is dit veruit de minst interessante en boeiende. Eerste indruk neigt meer naar saai en slaapverwekkend. To the Bone had tenminste nog Pariah die er echt bovenuit steekt. Hier mist dat volledig. Het gaat het ene oor in en het andere uit, een beetje zoals de laatste paar Blackfield albums, zonder iets memorabels achter te laten.

Inmiddels vandaag het album in zijn geheel 3 keer beluisterd. En waar de verwachtingen gezien de reacties hier minimaal waren, vind ik het eigenlijk een prima album. Na To The Bone mag de weg die Wilson bewandelt ook niet heel verrassend zijn. Ook gezien waar hij oorspronkelijk vandaan komt ( en dan heb ik het niet over porcupine tree, maar meer over Bass Communion), dan kun je verwachten dat hij muzikaal in beweging blijft. Ik denk dat je dit album los moet zien van de eerste solo albums, en dan kijken wat je krijgt. Ik krijg hier persoonlijk best weer veel, maar dat is geloof ik voorlopig niet aan iedereen hier besteed.. 4,0

Ook hier vandaag de eerste rondjes gedraaid en op dit moment, maar dat is na 3x redelijk oppervlakkig luisteren, geen teleurstelling.
Het lijkt voor mij persoonlijk een beetje op mijn eerste kennismaking met To The Bone. Ook daar heb ik wat tijd voor nodig gehad. Zoals al eerder aangegeven ben ik meer van Grace For Drowning en H.C.E.
Komende weken zal hier intensiever naar geluisterd worden, kom dan ook wel met een meer afgewogen oordeel maar vooralsnog okay.

LOL, dus omdat iets bol staat met beats is het slecht?
Verruim je horizon zou ik zeggen, je zult heel wat pareltjes tegenkomen.
En dit is er zo eentje, sterk genoten van de eerste luisterbeurt.
Dromerig, pop, rock, dansbaar... Deze man kan eigenlijk alles, chapeau toch.
Hopelijk nog veel van dergelijke platen!
Voorlopig 4 sterren.

Hij had de wens in een volle concertzaal (zoals Ziggodome) te spelen. En gaf in een interview al eens aan het een uitdaging te vinden een mainstream popsong te maken (Genesis iemand?). Het is zijn goed recht. En als je dit album niks vind, speel je hem niet meer af.
Om dan maar gelijk over "zwichten voor het grote geld" te beginnen.... Denk dat het juist een eigenzinnige muzikant is, die zijn eigen weg kiest. Dat bewijzen zijn albums juist wel.

Net 2 keer met aandacht beluisterd en ik moet zeggen dat ik de switch naar een andere muzikale stijl een milde switch vind. Als je sommigen hier moet geloven dan staat dit mijlenver af van zijn laatste albums, die allen een duidelijke evolutie markeerden. De sprong tussen To The Bone en The Future Bites is wat groter dan normaal, wat vooral te wijten is aan kortere songs, eenvoudiger songstructuren, en een wat transparantere productie. Het is lichter qua geluid en inderdaad poppier dan normaal. Ik ervaar dit gewoon als een goede worp van Wilson, de songs zijn productioneel enorm gelaagd en zijn nu al bijna mijn kop niet uit te timmeren. Ik vind het geheel ook sterker dan de som der delen. Een track als Eminent Sleaze bijvoorbeeld past er heel goed tussen en ook Things I Forgot is nu een mooi rustpuntje tussen al het productionele geweld. Personal Shopper vormt een echt hoogtepunt, en Count of Unease is een mooie, serene en wat melancholische afsluiter. Is het Steven Wilsons beste werk? Welnee. Is het goed dan, wat hij ons hier voorschotelt? Zeker weten. En maakt het nieuwsgierig naar waar deze wegen nog toe gaan leiden? Reken maar. Ik heb Steven Wilson nog lang niet afgeschreven.
En kom nou maar op, azijnpissers, met schampere, persoonlijke uithalen, uitgekauwde nonkritiek en Radio 3-vergelijkingen.

Dat kunnen we aan jou overlaten, zo blijkt weer.

Ergens maart vorig jaar kwamen de eerste nummers van dit album. Losse nummers werden er daarna op ons afgestuurd. En pas vandaag het gehele album te beluisteren. En langzaam begint het album bij mij ook naar binnen te komen. Echt laagje voor laagje. Studio technisch gezien is het heel knap wat er in alle soundscapes gebeurt. Juist de laatste nummers brengen mij in een soort stase dat ik het album overnieuw wil gaan beluisteren. Er gebeurt hier meer in het geheel dan ik vorig jaar vermoedde. Mijn kritiek van vorig jaar maakt plaats voor geduld want dit album heeft, voor mij, tijd nodig. Ik moet (maar wil ook) dit album doorgronden want ik merk dat er veel te ontdekken is. Wilson geeft verdiepingen die je moet willen ontdekken.

Mooie wending die ik niet had verwacht.