Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

[quote]Osnoproda schreef:


LOL, dus omdat iets bol staat met beats is het slecht? /qu

JA en dat is mijn mening.
Als dit door een andere artiest was uitgebracht was deze plaat niet zo door de SW volgers positief beoordeeld. Het staat mijlen ver weg van HCE of PT werk. Ik vind het een zeer zwakke pop plaat. Ik houd ook niet van de hedendaagse pop muziek. Te veel beats en zeer onsamenhangende plaat.

Ja ja, neem het allemaal maar weer bloedserieus.

Ik kom nog met een recensie. Want bij de vijfde beluistering kom ik tot de conclusie dat dit album toch wel errug goed is, mannen.

Buiten de top 40 is er nochtans best veel toffe pop met beats te vinden. Heb je bijvoorbeeld wel eens de muziek van MGMT beluisterd? Kids is welbekend. Het laatste album Little Dark Age zou wel eens een toffe eye-opener kunnen zijn.

[quote]LeonChame schreef:


Bizarre recensie, maar zo moeten er ook zijn .
Probleem is een beetje dat er zeer weinig artiesten dit kunnen dus veel gelijkaardig ga je niet vinden.
De laatste No-Man vond ik ook al zeer goed en dit heeft gelijkenissen.
Een personal shopper bv, hoe meer ik het hoor hoe genialer ik het vind.

Na 6 keer luisteren gooi ik em naar 4 sterren.

Kom er maar in, Kronos.

+1

Sluit ik me na (slechts) de 1e luisterbeurt van het album als geheel volledig bij aan; dit weekend volgen nog meerdere sessies en volgt mijn beoordeling, maar 4 sterren materiaal is het sowieso voor mij...

Self doet me een beetje denken aan Reflektor (Arcade Fire) denken. Zou zo op dat album kunnen staan.

Kortom: weer een prima album van Steven Wilson. Voor wie het aan kan. Vat ik het zo goed samen, mannen?

Zekers !

Je hebt van die houterige mensen die evenveel recht op de dansvloer hebben als ieder ander. Dat bloedserieus gadeslaan is echter moeilijk. Voor je het weet krijg je de slappe lach. Zoiets overkwam me zonet bij het beluisteren van The Future Bites. Dat falsetto van de cerebrale Wilson klinkt zo sexy als Majoor Bosshardt eruitziet. Een dappere daad verdient uiteraard lof. Als zo'n stuntelende Steven je blik opzoekt ter bevestiging, dan knik je goedkeurend; 'Ja man, je kan het. Doorgaan!'

Het jammere wat ik hier zie gebeuren is dat er sommigen zijn die het blijkbaar moeilijk hebben om te aanvaarden hoe anderen TFB ervaren.

Persoonlijk ben ik aangenaam verrast, al was ik al bekend met alle nummers die uit waren.

Personal Shopper had serieus veel luisterbeurten nodig en heb ik bewust een tijd gemeden. Ik vreesde toen echt voor TFB.
Toen kwamen Eminent Sleaze, King Ghost en 12 Things I Forgot.
Die nummers samen gaven me direct het gevoel dat het wel goed zou komen met TFB.

Het is een stijlbreuk tov andere albums maar tegelijk kan ik deze stap die SW maakt wel appreciëren.

Vinden sommigen het absolute onzin wat ik neerpen en willen deze me dan in het hokje 'fanboy' steken, jammer want daar is MuMe naar mijn mening niet voor geschikt.
Maar tegelijk is het ook jammer dat iemand die dit gewoon echt niet goed vindt, dan maar wordt weggezet als 'basher'.
Blijf discussiëren maar onthou toch gewoon dat je met andere mensen in interactie gaat.

Elkaar overtuigen is eigenlijk ook onmogelijk want het betreft hier ieder zijn eigen smaak en hoe men muziek aanvoelt.

TFB voelt aan als net wat anders van SW en tegelijk voelt het aan alsof ik dit soort muziek ook wel nodig had.

Thanks! Maar jij stelt een vraag, en ik geef een vrij duidelijk antwoord, dacht ik. Moet ik dan gaan beargumenteren dat (en waarom) ik al zijn (volledige) solo albums op hetzelfde niveau vind liggen als In Absentia, Deadwing en FOABP en HCE wellicht nog wel een tandje beter? Jij hebt toch ook niet beargumenteerd waaróm je de genoemde albums zijn hoogtepunt vindt? Je stelt het alleen. Dus mijn 'nee' was een 1 op 1 reactie. Dacht ik. Maar ik wil die boom best opzetten, hoor! Maar niet hier, lijkt me.

Mooi om te zien dat je alles uit de kast haalt om dit album in het belachelijke te trekken. En hee: zelfs ík kon een glimlach niet onderdrukken. Geslaagde missie dus, Kroon. Majoor Bosshardt zou trots op je zijn. Topper.
Mag ik nu met een aantal mede- users verder stuntelen op muziek die wij wél weten te waarderen?
Je wéét dat we het kunnen! En ja: we gaan door!

Laat hem maar uit de kast, tegen een zacht prijsje wil ik hem wel overnemen

Hoewel Wilson mij vanuit instrumentaal opzicht nooit echt lang kan boeien hoor ik wel het talent van de beste man. Ik waardeer de drang van Wilson om te vernieuwen om grenzen op te rekken en diverse kruisbestuivingen tussen en binnen genres tot stand te brengen. Wat mij echter altijd heeft gestoord en daar leidt Steven (in mijn beleving) toch een beetje aan zelfoverschatting, is het feit dat hij altijd zelf (Blackfield uitgezonderd) de zang voor zijn rekening neemt. De ijle stem van Wilson klinkt voor mij karakterloos en irriteert, dat is jammer. Je kunt duidelijk horen dat er in de mix flink gesleuteld is aan zijn zang en dat heeft invloed op het eindresultaat. Een betere zanger inhuren zou in mijn ogen en oren geen zwaktebod zijn maar een kans om een nog groter publiek aan te spreken. The Future Bites krijgt in diverse Nederlandse media (Lust For Life, Oor en Written in Music) uitstekende kritieken en daar is niks mis mee. Echter om deze plaat te betitelen als een klassieker in de dop, een album die je niet mag missen gaat mij echt een stap te ver. Steven zwelgt in elektronische pop en dromerige geluidserupties maar vergeet songs te schrijven die het album naar een hoog niveau tillen, het geheel blijft daardoor wat vlak.

Een paar luisterbeurten verder en ik moet zeggen dat de muziek weer loepzuiver klinkt. Maar ik had ook niet anders verwacht. Als je het album in z’n geheel draait geeft het ook een andere ervaring dan als je de nummers (vooraf) los hoort. Ik sluit me aan bij milesdavisjr dat Steven’s vocale capaciteiten niet z’n sterkste kant zijn en zeker niet als hij falsetto zingt. Maar hij heeft ondanks dat wel verrekt mooie muziek gemaakt. Vooruit, ik geef hem nog een kans.

The Guardian: 4*
"It’s a long way from the psychedelic odysseys and ambient drones of his Porcupine Tree days: not prog, but always progress."
Scherp.

Steven Wilson gaat altijd zijn eigen weg en dat is prima! Ik heb Porcupine Tree leren kennen als voorprogramma bij Marillion in 2001 en dat is toch de beste manier! De nummers van Lightbulb Sun en Stupid Dream maakten mij duidelijk dat ik mij zou gaan verdiepen in deze band.

De overgang naar stevigere nummers vanaf In Absentia bevielen mij prima met in 2009 een integrale uitvoering van The Incident in the HMH...

Solo beviel mij Insurgentes minder maar daarna t/m To The Bone vind ik het zeer goed tot uitstekend!
Wat ik tot nu toe gehoord heb van The Future Bites vind ik een stuk minder interessant; zowel muzikaal als zijn zang. Vandaag voor het eerst Count of Unease gehoord en dat komt nog het dichtste bij het album To The Bone en klinkt zeker niet slecht. Klinkt als 1 van de hoogtepunten van dit album.

King Ghost en Personal Shopper tonen wel zijn kunnen maar het klinkt mij allemaal wat te flets; ik mis een bepaalde warmte en emotie in de nummers.

Het hier vermelde Riverside is 1 van mijn favoriete bands en ik vind dat die nog geen echt slecht regulier album hebben gemaakt. Minste album van hun vind ik nog wel hun derde; Rapid Eye Movement waar ik de rustige nummers het beste vind.

Ook het werk van Mariusz Duda bij Lunatic Soul vind ik zeer sterk en zijn laatste sprak mij direct aan. Ik vind hem ook een betere zanger dan Steven Wilson.

Precies en hij ziet er ook nog eens letterlijk zo uit op de hoes. Toch knap. Nou ja, niet letterlijk dan.

Net een eerste luisterbeurt gehad,,,,,, Ik vind het verrassend goed. Het heeft voor mij vaak een beetje 80's vibe, de nummers lopen vrij naadloos in elkaar over en het voelt als één geheel. Veel meer dan To The Bone, waar ik een aantal nummers wel gaaf vind, maar nooit het hele album achter elkaar luister. Ik moest ook een aantal keren denken aan Peter Gabriel. Gabriel is natuurlijk een veel betere zanger, maar hoe hij hier ritme gebruikt, de sfeer....

Nog geen beoordeling, maar zeker een ruime voldoende....

Ook de eerste luisterbeurt er op zitten. Ben niet helemaal weggeblazen, maar het is zeker niet slecht. Echter verbaast Steven Wilson mij in zijn beste werk met verrassende overgangen en arrangementen die zich prachtig ontwikkelen. Het blijft hier redelijk op de oppervlakte. Ben benieuwd of het een groeier wordt.

Ik moet de box nog binnen krijgen, maar heb al wel het een en ander gehoord. Vooral aandachtig door de kritieken heen gelezen en daar vallen een aantal zaken uit te concluderen waar ik me sowieso bij aansluit of een mening over heb;
-We weten waar SW toe in staat is en dan valt TFB gewoon tegen.
-Grote vraag is waarom hij nu niet doet waar hij goed in is; epische muziek schrijven en maken?
-Gezien zijn oevre is een koerswijziging geen verrassing en mag dit niet meteen als veroordeling worden gebruikt. Kijk eens naar je eigen platenkast. Is dat allemaal prog? Dacht t niet!
-Ik vind Steven een genie en weet dat hij veelzijdiger is dan wie dan ook. Het is verleidelijk om alles goed te vinden wat hij doet, maar dat kán gewoonweg niet. Geen beschuldiging, maar sommigen vinden TFB goed omdat SW het heeft gemaakt. Eerlijk zijn zonder vooroordeel mag ook.
Al met al moeten we, en dat is bijna onmogelijk, een album luisteren zonder te denken aan de hele voorgeschiedenis en dus staat van dienst. SW is niemand iets verschuldigd dus mag doen wat hij wil. De meesten durven dat niet en op dat gebied verdient hij een pluim. Dat betekent absoluut niet dat hij overal mee wegkomt. Dat risico neem je als artiest dan ook weer. Ik ga mijn SW bril niet opzetten als ik dit album ga beluisteren. Dit is een nieuw hoofdstuk in zijn repertoire en of dat gaat bevallen is niet vooraf zeker. Ik sta er zeer zeker open voor.

Na 3 luisterbeurten ga ik in ieder geval voorzichtig concluderen dat dit zeker een groeiplaat is. Tot hoever de groei gaat reiken is nog even de vraag, maar dat gaan we zien de komende dagen...

Instant extase blijft in ieder geval uit tijdens de eerste luisterbeurt - toch vaak een beetje het doel van eerste keren dat ik een plaat luister. Eén van de oorzaken zal ongetwijfeld zijn dat je je v.w.b. Steven Wilson een beetje op muzikaal onbekend terrein aan het begeven bent, en dat het dus heel erg bij aftasten bijft. Een vertrouwd progintro als dat van 3 Years Older (Hand.Cannot.Erase) dat er meteen flik inknalt zal je hier niet aantreffen. En ondanks dat ik wel wist dat ik niet hoefde te wachten op dergelijke prog- of rockuitbarstingen, en ondanks dat ik Personal Shopper en Eminent Sleaze al kende (maar vrij bewust nog maar weinig heb geluisterd), was het flink wennen.
Maar The Future Bites lijkt een album dat zijn geheimen langzaam maar zeker prijsgeeft. Na de 1e luisterbeurt zou ik het album een 6je gegeven hebben. Na de 2e keer wilde ik in ieder geval meteen weer, en bij de 3e keiharde beluistering op de koptelefoon beginnen de melodieën op hun plaats te vallen en valt me pas echt goed op hoe fenomenaal en rijk de productie van dit album eigenlijk is. Allemaal kleine partijtjes, stemmetjes en ruimtelijke effecten die bij de eerste beluistering nog niet zo enorm opvielen komen aan het licht.
Anyway: nog even geen sterren of een volledige review, maar dat zal zeker nog gaan volgen, want hoe het eindoordeel ook zal uitvallen, het is binnen het oeuvre van SW een uitermate opvallend en interessant album, en zal de gemoederen bij de fans en andere geïnteresseerden nog wel even bezig houden...

Weetje wat het ding is met deze plaat. Ik zit hier momenteel te luisteren met de headphones en een paar glazen kneiter goeie whisky, en ik denk bij mezelf van fuck, dit klinkt op zich niet heel heel verkeerd, en ik ben al in de aanslag om de vinyl te bestellen nu bij bol aangezien ik mn barkies toch nergens aan uit kan geven lijkt het wel. (Ja flessen whisky maar da's een ander verhaal) maar ik ben dus zegmaar benieuwd wat ik er in nuchtere toestand van vind. Deze nacht word het nog even dit gebeuren bestuderen als het ware en dan kijken we verder als het ware.

Maar wat is het ding nou met deze plaat?

Ja ik kan er de vinger dus niet goed op leggen, geen idee hoe dit me morgen in nuchtere staat gaat bevallen zegmaar, het klinkt nu allemaal wel prima zonder echt grote uitschieters op het eerste gehoor maar het kan ook
zijn dat ik er morgen echt geen klap meer aan vind en dan uit pure frustratie Fear of A Blank Planet ga opzetten. Dat is namelijk een vast ritueel bij mij als Menneer Wilson een nummer of plaat uitbrengt die mij niet bevalt.

Muzikaal hoor ik elke keer een andere richting maar tekstueel is het volgens mij weer dezelfde plaat jammer genoeg. Mijn hoogtepunt met SW lag bij "the raven" . Ik vindt elke plaat daarna hetzelfde in een ander jasje jammer genoeg.

De vergelijking met Trump gaat toch niet helemaal mank waar het gaat om bespelen van het publiek. Trump roept in aanloop van de verkiezingen dat als hij verliest dat dat komt doordat de uitslag vervalst is. Zijn volgers roepen nu maar al te graag hoe 'gelijk' hij had. Steven Wilson bedient zich van eenzelfde tactiek door ver voor de release al te roepen dat progfans bekrompen zijn als ze deze muzikale richting niet waarderen. Het effect is terug te lezen op dit forum...