Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Oeh, ik zit weer bij de verkeerde topics, zie ik. Hier watskeburt 't!
Ik zal snel even Googlen wie Steven Wilson is, zo trug!

Nou, da's een gekende grootheid uit de prog scene, die de laatste jaren enkele platen heeft geproduceerd die dat subgenre overstijgen, oprekken, de rug toekeren of verloochenen, afhankelijk van de mate waarin Steven Wilson volgers het gekozen pad kunnen waarderen. De loopgraven van Paths of Glory zijn er niks bij. En zoals wel vaker in conflicten is de waarheid het eerste slachtoffer in een poging als overwinnaar uit de strijd te komen. Het lerend vermogen van de mensheid is nogal beperkt, weet je.

Thanks, TonyGooglelonely!

Sorry maar lees mss de volledige berichten. Er is een verschil tussen gratuit bashen en onderbouwd je mening geven. Ik schrijf letterlijk dat ik het zelf zou zeggen wanneer ik het niks zou vinden. Jij doet aan cherry picking. Bij veel artiesten die graag eens van jasje veranderen, krijg je steevast dergelijke plattitudes. Ik reageer hier trouwens op de kromme vergelijking met Trump supporters.

De eerste 5 nummers klinken alsof Steven besloot om een oud schijfje met afgekeurde ideeën uit te brengen. Een mengelmoes van stijlen en experiment, wel interessant maar niet samenhangend of hoogstaand.
Vanwege tinnitus luister ik albums altijd in twee helften, morgen de tweede helft.

In Dublin in Olympia zei hij gewoon letterlijk dat Prog liefhebbers musical snobs zijn. Wat ik zeg, de groep fans die hem groot hebben gemaakt werden even weggezet als snobs. Ik zou zeggen bedankt maar weer. Ik zag PT voor de eerste keer in 1994 dus was er een van de vroege uren. Ook al maakte hij toen nog behoorlijk vage shit. Ik vond het echt ongelofelijk slecht en onnodig, vooral om zo tekeer te gaan tegen je publiek. Hij maakt verder (meestal) prima tot uitzonderlijk goede muziek, maar dit vond ik persoonlijk echt te ver gaan. Wat betekent het überhaupt om een snob te zijn en wat is hier mis mee ? Is het niet gewoon een kwestie van verschil in smaak ? Ik ga toch ook niet tekeer tegen een Frans Bauer fan dat ie toch echt wat mist omdat ie Tales From A Topographic Ocean van Yes niet kent ? En of prog liefhebbers geen plaat van ABBA, The Beatles (ook hier om The White Album dus ook maar als pop weg te zetten is wel heel erg vergezocht) of wat dan ook in hun collectie kunnen hebben. En omdat vervolgens over Talk Talk te beginnen is wel helemaal ironisch. Mark Hollis was echt alles behalve een doorsnede pop artiest en wilde dat ook niet zijn en zeker het late werk van Talk Talk kan echt niet in die categorie worden geplaatst. Dus wat wilde hij dan precies zeggen.

En dan nog het nog veel meer onnodige Trains incident en de ongelofelijk slechte geluidskwaliteit (waar de hele toer zo ongeveer over is geklaagd) deden mij de avond goed bederven. En ik had er nog wel zo naar uitgekeken

Je moet wel goed blijven lezen. Ik schrijf dat alles onbeperkt goed vinden van een artiest gelijk staat aan het blind volgen van Donald Trump.
Dat de één dit album van Wilson goed vind, andere weer minder is mij om het even.

Maar ik ga niet wat krom is recht zitten praten op basis van het feit wat Wilson in het verleden al dan niet tijdens concerten allemaal aan stoere taal heeft gezegd en gedaan. Dat hij zogezegd doet waar hij zin in heeft vind ik ook prima maar dat is geen garantie dat daarom elk album automatisch goed zou moeten worden gevonden.

musician SW wordt echt door veel te veel fans blind aanbeden. Ik ben om die reden ook uit de FB groep gegaan. En als je die mening niet deelt wordt je echte letterlijk afgebrand.

Ik vermoed dat SW zelf daar een beetje teveel aan heeft zitten snuiven en nu teveel last heeft van grootheidswaanzin.

Hoe goede muziek die maakt ook is en hoe goed het werk met King Crimson (om hun albums te remasteren) ook is.

Of aan de lavendel. Dat kan natuurlijk ook nog.

Een standpunt als. Hij doet wat hij wil en trekt zich niets aan van zijn fans en dus is het briljant slaat natuurlijk echt nergens op. Met Music From The Body deed Roger Waters ook wat ie leuk vond, daarmee is het nog niet meteen ook zo dat dit album is aan te horen.

Het lijkt hier wel een nieuw album van Radiohead. Heb dit wel gemist hoor mensen. Heerlijk

Van de muziek verwacht ik niet veel spectaculairs. De discussie eromheen is waarschijnlijk vermakelijker

Het gemiddelde is op dit moment zo laag (2,77) dat het mijn interesse wekt. Dit kan wat worden!

Ook Radiohead (off topic) wordt veel teveel opgehemeld. Of Tool, Faithless of wat voor band ook die de hemel bestormde me iets dat nog nooit eerder was gedaan. Ik wil best geloven dat de eerste pak em beet drie albums van Radiohead een nieuwe trend zette die wel wellicht sinds de Seattle Rock niet meer hadden gezien en dat Reverence van Faithless echt heel baanbrekend was of Tool met vlagen met echt iets komt wat ons doet verbazen. Maar het moet wel leuk blijven. Geen enkele band kan alleen maar revolutionaire meesterwerken maken. Die gaan altijd gepaard met absolute bagger. Ik ken in ieder geval geen enkele band die een catalogus heeft met alleen maar meesterwerken, dus om die verwachting te wekken is gewoon oneerlijk.

In Dublin in Olympia zei hij gewoon letterlijk dat Prog liefhebbers musical snobs zijn. Wat ik zeg, de groep fans die hem groot hebben gemaakt werden even weggezet als snobs. Ik zou zeggen bedankt maar weer. Ik zag PT voor de eerste keer in 1994 dus was er een van de vroege uren. Ook al maakte hij toen nog behoorlijk vage shit. Ik vond het echt ongelofelijk slecht en onnodig, vooral om zo tekeer te gaan tegen je publiek. Hij maakt verder (meestal) prima tot uitzonderlijk goede muziek, maar dit vond ik persoonlijk echt te ver gaan. Wat betekent het überhaupt om een snob te zijn en wat is hier mis mee ? Is het niet gewoon een kwestie van verschil in smaak ? Ik ga toch ook niet tekeer tegen een Frans Bauer fan dat ie toch echt wat mist omdat ie Tales From A Topographic Ocean van Yes niet kent ? En of prog liefhebbers geen plaat van ABBA, The Beatles (ook hier om The White Album dus ook maar als pop weg te zetten is wel heel erg vergezocht) of wat dan ook in hun collectie kunnen hebben. En omdat vervolgens over Talk Talk te beginnen is wel helemaal ironisch. Mark Hollis was echt alles behalve een doorsnede pop artiest en wilde dat ook niet zijn en zeker het late werk van Talk Talk kan echt niet in die categorie worden geplaatst. Dus wat wilde hij dan precies zeggen.

En dan nog het nog veel meer onnodige Trains incident en de ongelofelijk slechte geluidskwaliteit (waar de hele toer zo ongeveer over is geklaagd) deden mij de avond goed bederven. En ik had er nog wel zo naar uitgekeken

Dan was hij daar inderdaad vervelend! Daar geen misverstand over. En zeker jammer dat het concert niet bracht wat je had gehoopt. Trains stond niet op de setlist. Ik heb daar en toen enorm genoten van Heartattack in a Layby om maar eens wat te noemen.

Ik ben het eens wat betreft je formulering omtrent snob! Ik ben een dubbele snob gezien je voorbeeld. Tales From Topographic Oceans is mijn all time Yes album (zie de discussie omtrent die plaat op de desbetreffende pagina op musicmeter) en stiekem ook een liefhebber van ABBA op zijn tijd.

Met alle singles heb ik ruim de helft al gehoord en hoewel ik niets slecht vind, ben ik gewoonweg niet zo betoverd als normaal. Het pakt me gewoon niet, en ik ben echt groot SW fan. Heeft ook niets met het gebruik van elektronica te maken, want daar hou ik behoorlijk van en dat is ook totaal niet nieuw voor SW.

Ik kan geen rode draad vinden hier. Productioneel verschilt het ook zo van elkaar. 12 Things I Forgot klinkt zo plat als een dubbeltje, en daar staat dan weer een Eminent Sleaze tegenover die onwijs punchy klinkt. Maar het grootste 'probleem' voor mij is toch wel dat ik het allemaal ontzettend saai vind dit keer. Ik vind echt dat SW hier - op de vrijgegeven nummers - zich hoorbaar aan het begrenzen is. Een nummer als 12 Things I Forgot zou normaliter nog iets hebben dat het typisch SW maakt - een vreemde wending, een prachtige gitaarsolo.. nu blijft er niets anders over dan een standaard nummertje.

To The Bone was ook een album waar bijna elk nummer een totaal andere stijl had, maar die schijf voelde bijna aan als een soort best of Steven Wilson. Bijna elk nummer had namelijk wel een heerlijke climax, of het nu de post-rock achtige explosie in Pariah was, Refuge of de prog-disco van Detonation.

Ook wat ik tot nu toe van de elektronica heb gehoord is gewoon niet zo vindingrijk als bijvoorbeeld een Radiohead het doet. Al moet ik toegeven dat King Ghost een degelijk nummer is.

Niet zo zeer dat ik teleurgesteld was over het feit dat Trains niet werd gespeeld. Ik wist wat hij zou gaan spel. Maar iemand vooraal bleef er maar om roepen en die werd me even hard afgezeken. Ook dat was echt niet nodig. Al dat soort dingen en klaagzang over snobisme. Net als dat ik Bono's politieke gezeik ook niet nodig en honds irritant vind.

TFTO vooral erg mooi op BR. Die remix van SW is echt ontzettend goed. Al zou ik Close To The Edge eerder als mijn favoriet aanduiden.

Momenteel is alleen 1,5* nog niet uitgedeeld. De meningen zijn verdeeld.

Ik zit ook niet in de FB (FanBoy?) groep. Zoals eerder geschreven, we zitten hier om ons mening over albums te geven. Die van mij is bij alle Steven Wilson albums wel te vinden. Ik ben in de regel zeer positief, nu even niet.
Wilson is een veelzijdig talent met gevarieerd werk. Dat is prima, zolang het leuk blijft. Hij kan op een gegeven ogenblik flirten met klassieke muziek, jazz of wat mij betreft een carnavalshit. Ik ga dat niet verplicht leuk vinden omdat hij nu eenmaal Steven Wilson is.

Totaal eens. Maar zijn groupies. Tsja....zijn groupies zullen blijven verdedigen dat het briljant is.
Ook al maakt hij een plaatje met de Deurzakkers.

Je gaat me toch niet vertellen dat je de Deurzakkers niet briljant vindt

[quote]vanwijk schreef:


Guilty pleasures

Hehe het belooft een interessante luisterervaring te worden komend weekend. Mijn hemel wat een gedoe nu al.

Ik geloof dat dit een van de weinige albums is die nu al voordat 'ie uit is zoveel discussie uitlokt. Ik wacht nog een dag en dan zal ik er naar luisteren en misschien oordeel geven. Ik ben geen Steve Wilson fan, al heb ik wel wat van zijn (vroegere) werk, in huis. Ik vind prog wel leuk, maar lang niet alles en voel me ook geen snob. Ik heb een brede muzikale smaak.
Misschien is wel wat popi geworden omdat 'ie zelf geen snob wil zijn, terwijl hij dat natuurlijk wel is (een snob is iemand die denkt dat 'ie meer is dan een ander).
Hij mag maken wat hij wil, en ik mag ervan vinden wat ík wil. Het verschil tussen hem als artiest en mij als gewone onbeduidende sterveling, is dat hij mij meer nodig heeft als ik hem. Dus ik zou zeggen dat wat minder minachting van het publiek hem niet niet misstaan. Er is nog genoeg andere muziek, dus ik kan ook wel zonder Steve Wilson.

De Frank Boeijen Groep bestaat dan ook al heel lang niet meer. Frank maakt al vele jaren solo platen, soms gaat er nog niemand van de oude FB Groep mee op tour, maar daar houdt het echt mee op. Dit even tussendoor, sorry.

Niet alleen de "future bites", teleurgestelde fans doen dat ook. Als mijnheer Wilson niet  binnen de door de fans aangegeven progressieve paden blijft, vallen ze over elkaar heen om bijtende en soms valse kritiek te leveren. En laat dat nu net datgene zijn wat de progressieve rock/pop zo aantrekkelijk maakt, in ieder geval voor mij.
Progressief is toch een ander woord voor toename, vooruitstrevend en dat is precies waar de inmiddels 53 jarige Brit Steven Wilson zich mee bezighoudt. Ontwikkelen en onderzoeken waar zijn eigen muzikale wortels liggen en welke stijlen hij kan implementeren in zijn muziek. En dat doet hij al sinds hij zijn band Porcupine Tree oprichtte en hij daarmee een reeks zeer boeiende en variërende albums uitbracht. Dat de multi instrumentalist een brede muzikale interesse heeft bewees hij zeker, wat mij betreft, met het project No-Man, dat hij samen met Tim Bowness in leven heeft geroepen. Met deze band maakte hij meer dan eens albums die je in de ambient hoek kunt plaatsen en het laatste album van No-Man, "LOVE YOU TO BITS" uit 2019 was zelfs zeer dansbaar en zou je onder de noemer electropop kunnen plaatsen.
Als solo artiest heeft Wilson zich er ook nooit makkelijk van af gemaakt en bracht tot nu toe 5 uiteenlopende albums uit en wat dat betreft past album # 6 "THE FUTURE BITES" prima in dat rijtje. In 42 minuten komen 9 nieuwe songs aan je voorbij, waarvan in maart 2020 het geweldige “PERSONAL SHOPPER” al uitgebracht werd, met het idee dat het album de oorspronkelijke release datum van 12 juni 2020 zou kunnen halen. Echter werd Wilson door de realiteit ingehaald en vanwege de coronacrises werd de release van het album uitgesteld.
Vrijdag 29 januari 2021, is het dan een feit. De opvolger van het in 2017 verschenen “TO THE BONE” is getiteld “THE FUTURE BITES” en laat een ander geluid horen dan op welke voorganger dan ook. De eerste 4 minuten zijn voor het erg korte “UNSELF” dat wordt gevolgd door “SELF”, dat in net geen 3 minuten laat horen wat je kunt verwachten op “THE FUTURE BITES”, dansbare electropop met een progressief sausje. “KING GHOST” begint met een apart ritme, dreigende zang, waarna Wilson met kopstem een prachtige melodie zingt, dat je als het refrein kunt bestempelen. Het tempo blijft rustig en na een gesproken deel komt weer het refrein dat wel in kop blijft zitten, een lekker oorwurmpje!
“12 THINGS I FORGOT” is misschien wel de meest toegankelijke en ‘normale’ song op dit album. Een typische Steven Wilson track, mooie melodielijn, drums, akoestische gitaar, bas en toetsen, prachtige vocale arrangementen en samenzang zorgen voor een aanstekelijke popsong, dat op een Blackfield album (een ander project van deze bezige bij) had kunnen staan, maar zeker ook op het laatste album van Wilson, het reeds gememoreerde “TO THE BONE”. “EMINENT SLEAZE” is een electro song, met veel gebruik van toetsen, geluiden en een koortje dat voor het juiste contrast zorgt. Het ritme is opnieuw aanstekelijk en de zang van Wilson is veelzijdig, waardoor het nummer meerdere sferen oproept, geweldig! In “MAN OF THE PEOPLE” hoor je een prominente drumcomputer en de stijl doet mij denken aan bands uit de jaren ’80 zoals Tears For Fears en Talk Talk. Het tempo blijft laag, opnieuw mooie zanglijnen en het gekozen instrumentarium is precies genoeg. “Less is more” moet Wilson gedacht hebben.
Het reeds genoemde “PERSONAL SHOPPER” zette veel fans op het verkeerde been, want met dit electro nummer gaf Steven Wilson een signaal af die, wat mij betreft, slecht gedeeltelijk waarheid is geworden. Na anderhalve minuut valt de drums in en wordt het een progressief popsong met louter hoogtepunten. Krachtige koortjes, geweldig aanstekelijk ritme, mooi gezongen gedeelten, Elton John die een boodschappenlijstje voordraagt in een rustig tussenstuk waarna het nummer weer in stijl en uptempo naar het einde gaat en na bijna 10 minuten tot stilstand komt. De bas van Nick Beggs heeft een prominente rol in “FOLLOWER”, waarin opnieuw pop/rock vermengd wordt met electro en waarin de gitaar ook zeer aanwezig is.
Met het rustieke en zeer sfeervolle “COUNT OF UNEASE” wordt het album in stijl afgesloten. De trip door de muzikale geest van Wilson is er weer één van uitersten waarbij de thema’s als hebzucht en egoïsme de juiste ingrediënten.
De opbouw van de plaat, de plaats waarop de songs zijn neergezet zorgen er wat mij betreft voor dat ook dit album weer tot de toppers van Steven Wilson behoort. Je wordt van elke keer weer aangenaam verrast door de complexiteit van de songs en wat dat betreft kunnen we weer even vooruit met deze schijf...held!!

Dat blijkt.
De beste man heet Steven.

Zijn broer SteveN daarentegen maakt unieke muziek die ik niet zou willen missen...

Het grappige aan deze discussie is dat Steven Wilson al jaren elektronische platen maakt onder de naam Bass Communion. Zijn liefde voor pop kwam ook al bij Blackfield naar voren . In beide gevallen doet hij dat bepaald niet onverdienstelijk. Het is dan ook verre van opmerkelijk dat Wilson muziek maakt buiten het symfonische kader. Wat ik wel opmerkelijk vind, is dat na 30 jaar de creatieve koek wat op lijkt te zijn. De platen zijn wisselvalliger, saaier en veiliger de laatste tijd.

Sinds 𝘍𝘦𝘢𝘳 𝘖𝘧 𝘈 𝘉𝘭𝘢𝘯𝘬 𝘗𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵 koop ik alles van Steven Wilson blindelings, op datum van release. In zijn totale oeuvre heeft hij me zelden teleurgesteld.

Morgen is er dan eindelijk weer een nieuwe SW. Voor het eerst laat ik het aan me voorbij gaan. Steven's nieuwe weg, is niet voor mij weggelegd. Niet omdat het de vreemde eend is. (Kid A was ook zo'n vreemde eend, die na veel kritiek uitgroeide tot meesterwerk.)
Wel omdat hetgeen wat ik ervan gehoord heb me gewoon echt niet weet te boeien.
Uiteraard zal ik het album meerdere 'streamingkansen' geven. Wellicht ontpopt zich dat meesterwerk, maar ik ben er bang voor.

Nou ik benieuwd. King ghost kon mij bijvoorbeeld best bekoren. Andere tracks die zijn uitgekomen minder. Maar ik kan het altijd wel waarderen artiesten die een andere koers inslaan.

Okay, 8 pagina's vol met oordelen over de nieuwe Wilson, voordat ie officieel is uitgebracht. Dat belooft wat, dacht ik deze ochtend bij het gloren. Maar vooralsnog geen berichten, blijkbaar is niemand er voor op gebleven gisterenavond.
Ik zelf ga trouwens vandaag ergens een keer volledig luisteren.