Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Terwijl ik ABACAB (kapitalen ) dus een heerlijk album vind

De kant waarop Steven Wilson is opgegaan, is niet mijn kant. Alles rondom dit album vind ik schreeuwerig. De albumhoes, de marketing en vooral de muziek. Los van het feit dat dit album volstaat met electronica, mis ik de samenhang van het album en donkere sfeer zoals in vorige albums. Ook met electronica kun je zo'n sfeer oproepen, depeche mode en massive attack bijvoorbeeld. Voor mij een langdradig album omdat er eigenllijk nergens een hoogtepunt valt te ontdekken.12 things I forgot, lijkt een Manic Street Preachers nummer, maar dan heel erg poppy. Het lukt mij niet het album niet te vergelijken met zijn vorige werk. Juist zijn indrukwekkende albums uit het verleden heeft mij tot een liefhebber van zijn muziek gemaakt. Dat hij een commerciële weg is opgegaan valt wel te begrijpen, maar doe het dan goed. Dit is echt mislukte poging naar mijn mening. Eindoordeel 0,5 voor deze deceptie.

Dat gevoel had ik ook al steeds heel sterk. James Dean Bradfield zou het wel veel sterker gezongen hebben, zijn stem zou deze song naar een hoger plan getild hebben kan ik me goed voorstellen.

To the Bone ging al wat richting pop, maar daar klopten de referenties. Het liet een mooie balans horen tussen prog en gesofisticeerde pop, met duidelijke invloeden van Peter Gabriel en ook van de latere Talk Talk, met die schitterende bijdragen van Mark Feltham. Deze ontwikkeling had Wilson verder kunnen zetten.

Op The Future Bites wordt echter de omgekeerde beweging gemaakt, met minder verstilling en meer lege bombast. Er wordt daarbij verwezen naar nog populairdere artiesten als ABBA en Prince. Een ambitie zo hoog als de hoogste sterren, zijn talent in deze richting reikt helaas lager dan pas geplante knolselder.

Een prachtig album van Wilson, gedurfd, zoals al eerder aangegeven.
Ga uiteindelijk niet voor de volle 5 maar blijf “hangen” op de 4,5 omdat Eminent Sleaze het toch niet is gaan “doen” voor me.
Blijft nog wel ff liggen in mijn speler, krijg er altijd wel weer een kick van!

Valt het jullie ook zo op dat de beste songs in de limited boxset helemaal niet op het eigenlijke album staan?
Ik heb zo goed als niets met Wilson’s laatste worpeling, maar een aantal van de toegevoegde extra’s zijn toch wel verdomd aardig en doen mij heel erg denken aan de vroegere PT. En wellicht is dat nou juist de reden om ze niet op het album te plaatsen. De man is immers een vernieuwer. Niet iemand die blijft hangen in het verleden. Zoals ik....

Personal Shopper was toch waarschijnlijk mijn favoriete nummer van 2020. Maar zo spannend en interessant als dat voorproefje wordt de rest van het album mijns inziens niet. Lekker album, dat wel, maar te wisselvallig.

We kunnen het lang en breed hebben over de commerciële wending die SW hier neemt en hoever hij is afgedreven van Up The Downstairs, On The Sunday Of Life, The Sky Moves Sideways, Deadwing, etc. Maar qua geluid en het afmixen is dit een serieus interessant album dat absoluut in Dolby Atmos veel beter (of het beste) tot zijn recht komt. To The Bone klonk al fantastisch in DTS-HD maar dit is zo mogelijk qua verbreiding van geluid (dynamiek en warmte) mogelijk beter.

Dat stomme geneuzel over commerciële wending. Alsof meneer Wilson nu ineens door de mainstream luisteraar of zelfs maar een Nederlands radio station wordt opgepikt,
Muzikanten maken muziek die zij leuk/prettig vinden om te maken. Dat doet volgens mij elke kunstenaar.
Steven Wilson is nooit een echte progrock maar meer een artrock muzikant geweest en je houdt ervan of niet. Ik kan het uiteindelijk zeker waarderen.
Hij zal niet snel meer een prog album afleveren maar zijn werk, of dat nu zijn eigen of welk side project (met Opeth of Riverside's Mariusz Duda) hij ook oppakt, hij is en blijft een ras muzikant.

Dat dit album een commercieel succes zou zijn of zal worden heb ik nog niet gelezen. Het gaat om de intentie mainstream succes te bereiken.

In Nederland heeft dit album toch een 2e plaatst in de albumlijsten bereikt, in Schotland dito en in Engeland een 4e plaats.
The Future Bites - Wikipedia - en.m.wikipedia.org

Maar zo'n succes in albumlijsten had hij met z'n vorige albums ook al. Wilson wil meer, heb ik begrepen.

Wat is dan die mainstream muziek/publiek/succes die jij bedoelt ? Welke muziek/bands/singer-songwriters zijn dan, volgens jou, die mainstream wat Wilson wil bereiken met dit album ?

Hetgeen hij zelf als ambitie heeft aangeven natuurlijk; het worden van een echte megaster. Vraag willekeurige voorbijgangers of ze Bruce Springsteen, ABBA, Prince, Coldplay kennen. Vraag vervolgens of ze Steven Wilson kennen en merk het verschil in de reacties.

Dat is, op zich, geen hedendaagse mainstream maar zijn vooral echo’s uit lang vervlogen tijden, nostalgie. De hedendaagse mainstream is meer de top 40 van vandaag waar op dit album niks van terug te vinden is. Vraag ik aan mensen van 15-18 jaar (waar ik mee werk) naar ABBA, Springsteen e.d. dan kennen ze dat amper. Maar goed, als Wilson een megaster wil worden met dit album om zich te ‘vergelijken’ met die echo’s en/of de hedendaagse mainstream dan slaat hij, m.i., de plank behoorlijk mis.

Luisterende naar de teksten van dit album vind ik het juist meer een aanklacht tegen materialisme en wereldfaam van hedendaagse megasterren, individualisme en globalisme. Dan zou je zelfs bijna de muziek van het album daar ook bij kunnen passen. Misschien is het een algeheel concept van tekst, muziek en pose waarmee hij een hoax levert. En trappen er zelfs luisteraars in. De man denkt altijd wel na over wat hij brengt.

Of misschien is hij uiterst gelukkig om deze muziek te maken. Dan is het hem ook zeker gegund. En of iemand het nu mooi vindt of niet, zich van hem afkeert of juist omarmt dan is dat wat ze er zelf van maken. En zowel Wilson als luisteraar heeft daar recht op.

Ik zou zelf nog graag naar één van zijn aankomende TFB concerten gaan. Hij is van plan om iets speciaals op het podium te laten zien wat, visueel, hoort bij het album. Pas als ik dat gezien heb dan heb ik het geheel van dit album beleefd en kan ik het beoordelen. Zoals ws (denk ik) zijn conceptuele bedoeling is.

Ik beoordeel een album op de muziek die erop staat. Niet op de show die errond verkocht wordt.

Eens, een album beoordeel ik ook puur op het gebodene en daar staat een 'live' optreden los van. En doorbreken naar een groter publiek; dat lijkt mij ook met deze plaat een illusie. Dit magere schijfje gaat daar geen onderscheid in maken en nog belangrijker; huur eens een fatsoenlijke zanger in. De ijle karakterloze zang van Wilson vind ik van een tergende saaiheid dat geen enkele indruk maakt. Talent heeft de beste man wel, binnen bepaalde kringen krijgt hij denk ik ook genoeg waardering en respons maar het grote publiek zoekt denk iets 'eigens', een vorm van identificeren. Alle voorbeelden waar Kronos mee komt hebben/hadden dat wel in grotere mate, los van het feit of je ervan houdt of niet. Het is ook maar de vraag of Wilson op deze leeftijd nog de ambitie heeft om alle kaarten te zetten op een grote doorbraak.

Hoop gezever over "de nieuwe koers" hier. Ik ben echter blij dat Wilson de guts heeft om steeds wat verder af te stappen van zijn formulemuziek voor alsmaar hetzelfde groepje mannen van middelbare leeftijd. Ik vind het een prima album en elektronica above guitars...mij heb je er niet mee.

Maar is de muziek ook beter in vergelijking met zijn vorige albums, behalve dat hij dan in barre arremoede maar een positieve reactie krijgt omdat hij "de guts" heeft om muziek te maken voor een geheel andere doelgroep? Ik weet niet goed overigens wat daar een pré aan is.

Je kunt ook redeneren dat hij blijkbaar niet meer in staat is een bepaald niveau te halen en dat een "overstap naar (een bepaald deel van) de jeugd" een beetje sneu is, voor een man met zijn staat van dienst en leeftijd.

Zo kun je ook met een beetje doorredeneren elk slecht album afdoen als zijnde een album "voor een nieuwe doelgroep" en geweldig dat de artiest de ballen heeft om ook eens naar die doelgroep om te kijken. Zo lust ik er nog wel een paar.

Ook ik ben erg benieuwd naar de show. Heb de concerten van zijn vorige albums gemist en aangezien deze groots als een stadion tour aangekondigd werd leek het wel interessant. Voornamelijk ook vanwege het concept. Of het de muziek die op dit album beter zal maken? Ik betwijfel het ten zeerste.

De basis is dat dit voor mij een prima album is met mooie songs. Dat t afwijkt van eerder werk is duidelijk maar dat vind ik dus een pre. Een kutalbum goed vinden omdat het anders is dan wat je van een artiest gewend bent, is ook niet mijn ding. Maar hier pakt het wat mij betreft goed uit. Nog een cliché prog album had ik in ieder geval geen goed idee gevonden. En leuk dat ik met mijn 56 jaar als jeugd gezien wordt. Thanks

Denk dat maar weinig jeugd hier in geïnteresseerd is. Dit lijkt me meer formulemuziek voor een groepje mannen van middelbare leeftijd dat ietwat krampachtig zijn best doet om 'mee te zijn'.

" Onze hechte groep Steven Wilson liefhebbers" wil liever niet met die snotapen vergeleken worden

Betrapt!

Jammer dat de manier waarop dit album binnen komt bij mij wordt gezien als krampachtig mijn best doen...
Komt zeer denigrerend over, Kronos

Jake Bugg, ik beschrijf hoe de muziek op mij over komt, in reactie op de uitspraken van VanDeGriend. Over hoe dit album bij jou binnenkomt zeg ik niks.

Jake Bugg, het is maar Kronos die dit vindt. Niks van aantrekken, zijn mening is ondertussen duidelijk. Ik, als man van middelbare leeftijd, ervaar geenszins dat ik 'mee wil zijn'. Ik heb vandaag weer gewoon van dit album genoten.

Prima toch. Maar ik zou nog steeds niet weten waarom het vorige werk van meneer Wilson weg te zetten is als formulemuziek voor alsmaar hetzelfde groepje mannen van middelbare leeftijd en THE FUTURE BITES zich daar van zou onderscheiden. Het is niet bepaald hippe muziek.

Geslaagde nummers, helaas een iets minder geslaagd geheel.

Wilson heeft intussen al genoeg mooie muziek gemaakt, maar een echt goede zanger heb ik hem nooit gevonden. Dat maakte bij zijn progwerk niet zo gek veel uit, daar paste zijn stem wel bij. Voor dit wat lichtvoetiger werk vind ik zijn stem echter minder geschikt, dus ik blijf vooralsnog achter met het gevoel dat dit album nóg beter was geweest met een andere zangeres(es).

Mijn plaat is het niet. Het klinkt nog best als een logisch vervolg op To The Bone, maar ook die release begint aan impact te verliezen. Ik waardeer het zeer als artiesten hun hart volgen en zich niet laten leiden door wat trouwe fans het liefst van hen verwachten. Voorlopig blijf ik aan de zijlijn, maar ben best benieuwd naar het vervolg van zijn loopbaan. Wat mij betreft is die met The Future Bites wel op een dieptepunt aangekomen.

Ik vind dit album toch wel flink wat stappen verder dan To The Bone wat ik nog steeds een mooi album vind. Met nrs 1,3,5,7.8,9,10 en 11 is niets mis wat mij betreft.

Helaas hou ik erg van gitaren en zo min mogelijk vervorming van de zangstem wat Steven al wel veel gedaan heeft. Daarom nog niet gekocht en op een goede geluidsinstallatie gehoord. Tot dan geef ik nog geen stem.

Maar met Insurgentes ook op 3.5 zal dit ook voor nu eerder in de buurt komen van 2.5 dan 3.5 punten.