Taylor Swift - folklore (2020)

Klopt, ik ben het met je eens dat de prestatie van Madonna in die zin veel indrukwekkender is dan die van welke hedendaagse ster dan ook. Destijds moest je moeite doen (en geld neertellen) om een stuk muziek te laten meetellen in de verkoopcijfers. Daarmee was er echt sprake van waardering; je deed er tenslotte moeite voor. Nu is uit nieuwsgierigheid iets aanklikken en dat minstens 30 seconden laten doorlopen al voldoende om mee te wegen in de 'verkochte' aantallen. Dat is heel iets anders; daar spreekt niet per se waardering uit voor de prestatie van de artiest.

Dat zie je ook in de cijfers in de eerste dagen na zo'n release waar lang naar is uitgekeken: natuurlijk wil iedereen de nieuwe Adele/Taylor Swift/Ed Sheeran/Kanye West en vul maar in op de eerste dag horen. Geen wonder dat er dan achter elkaar streamingrecords gebroken worden. De singles-chart (voorzover je daar in de letterlijke betekenis nog van kan spreken) is wat mij betreft helemaal een lachertje. Het gegeven dat Drake Madonna's record van 38 (!) Amerikaanse top-10 singles heeft doorbroken, kan ik om die reden eigenlijk niet serieus nemen.

Om niet te veel off-topic te gaan nog even over dit album: ik heb een paar nummers horen langskomen en die maken mij op zijn minst nieuwsgierig naar deze worp van Taylor Swift. De voorgaande twee platen vond ik veel te poppy, deden me weinig. En ik lees hierboven dat ik niet de enige was.

Maar deze is uit ander hout gesneden. Ik zie - in elk geval voor mezelf - een parallel met Ilse deLange, van wie de laatste paar albums me ook weinig deden. Op die ene sobere plaat na, haar voorlaatste, Gravel & Dust, opgenomen met T-Bone Burnett. Die had toevallig ook zo'n stemmige zwart-wit hoes, net als deze. En in het geval van Taylor Swift is de titel van het album ook al een indicatie dat het een andere kant op gaat. Mijn interesse is en elk geval gewekt. Zal binnenkort eens uitgebreider en aandachtiger luisteren.

"Cardigan" debuts at No. 1 on the Hot100, making her the first artist ever to debut at No. 1 on both the Hot100 and Billboard200 in the same week.

Over prestaties gesproken, dit is toch wel een dingetje. En ook leuk dat ze na 8 jaar weer in de Country Charts staat met “Betty” . Ach, deze artieste verdient, en krijgt, alle respect.

Ik heb drie nieuwe zomeralbums dit jaar. Dat is, voor mij, een fijne ervaring want ik hang al een aantal jaren in dezelfde albums in de zomer. En dat begon eigenlijk wat te vervelen. Dat hield in dat ik wat losser en vrijer moest worden. En als verstokte Genesis, Mark Hollis en Lord Plant & Lady Krauss zomerfan was dat niet gemakkelijk. Zoiets moet vanzelf gebeuren, intrinsiek. Een paar weken geleden kwam dus dit album erin. Eerst puur door de titel en de track met Bon Iver. Twee weken geleden zat ik ergens op een strand in Mirtos ergens zuid Kreta. Bijna geen mens op het strand, strakblauwe lucht en zee, zwoel warm en Swift op mijn oortjes. Slurpend aan een verkoelende pina colada en af en toe verkoelend de zee in. Een heerlijke combinatie. En een heel relaxed album. De stem van Swift beluisterend als een warme zomerse bries in mijn oren. Alles bij elkaar een ideale combinatie.

Ik verdiepte mij wat in de carrière van Swift door artikelen te lezen, de film Miss Americana (2020) - MovieMeter.nl bekeken en links en rechts wat babbelen en luisteren met andere muziekliefhebbers. Maar alles kan mij gestolen worden hierover. Media spektakel, meegaan met hypes, ultra sterrendom, Kanye blunders (eikel), gescripte beelden, politieke keuzes, westerse bullshit. Het gaat mij hier, bij het beluisteren van dit album, om mijn beleving van de muziek. En die van de zomer van 2020.

De andere twee nieuwe albums van deze zomer voltooien (bijna) deze dagen. Dylan met zijn licht ruwe en baldadige (?) album is voor de wandelingen langs de nog volle te oogsten akkers van Nederland. Het andere album is de laatste van Fontaines D.C. Ik heb de afgelopen weken eigenlijk alleen de eerste uitgebrachte nummers gehoord (oh, oh, wat een groeiband) maar misschien bewaar ik A Hero’s Death voor de grijze regenachtige dagen van de herfst als het kouder wordt, gruiziger en grijs.

De aankomende dagen wordt het warm, zeer warm, lange dagen aan zee en zwoele zomeravonden. Walcherse homeland dagen. Zee, zon, strand en de muziek van Folklore. Swift heeft een stem vol warmte, zomers, verkoelend, blauw, kabbelende golven, cocktails en loom. Ik ga er voluit in met haar de aankomende dagen.

I’m doing good, I’m on some new shit
Been saying “yes” instead of “no”

Deze keer ga ik het album ook eens checken. Mijn nieuwsgierigheid is getriggerd. Ik heb snel even door wat nummers gegaan op spotify en dit spreekt me wel aan.
Na het lezen van de opinies hier vroeg ik me af waarom dit album bij velen toch meer in de smaak lijkt te vallen dan de eerdere albums. Na wat onderzoek zag ik dan ook wie samengewerkt heeft met haar voor dit album. Aaron Dressner van The National, maar ook van Big Red Machine samen met Justin Vernon (Bon Iver) die ook een track op dit album heeft. Dit verklaart natuurlijk veel. het is me nu ook duidelijk waarom ik op het eerste gehoor getriggerd wordt.
Ik volg al enkele jaren deze site en de opinies,... en het is duidelijk dat deze site ook zijn typisch publiek heeft, grotendeels bestaande uit indie-liefhebbers zowel op vlak van rock als pop, elektronica, hiphop,... Metal liefhebbers zie ik hier ook veel, maar dit volg ik minder omdat dit genre me totaal niet ligt. Als muziekliefhebber zoeken we natuurlijk medeliefhebbers van onze favoriete genres en die vinden we hier. het is dan ook niet verwonderlijk dat de eerdere albums van Taylor Swift vaak opzij geschoven werden en enkel beoordeeld werden door de echte fans. Ik zag ook dat de laatste albums hiervoor voornamelijk door Jack Antonoff geschreven zijn geweest, hetgeen voor velen hier toch ook als positief ervaren zal worden denkend aan de zijn werk voor St. Vincent, Lana Del Rey,...
De eerdere albums zijn vaker in samenwerking met producers geweest die minder hoog aanzien worden door indie-lovers (sorry voor de term).
Dit allemaal wetende kom ik bij mijn laatste bedenking/mening.
In hoeverre kan ikzelf fan zijn van een popartiest? Eerlijk gezegd, niet. Daarvoor is er te weinig eenheid en echtheid over de volledige carrière. Het ene album/nummer van vb Lana Del Rey vindt ik geniaal, het andere absoluut bagger en dit heb ik met alle pop-artiesten. Ze zijn te afhankelijk van de persoon die het nummer schrijft of vorm geeft.

Dit gezegd zijnde ga ik zeker dit nieuwe album van Aaron Dressner checken!

Jaja, Taylor Swift schuift (hier) langzaam richting het heilige indiefolk, sterker nog Taylor kan gerust de nieuwe Phoebe Bridges genoemd worden

Dit album wordt beter en beter met elke luisterbeurt. Mooie melodieën, een warme deken van geluid (zoals vaker gezegd) en zowel als luisterplaat als lekker lui vanaf de bank luisterend uitstekend geschikt. Benadert 1989, al is de score sowieso hetzelfde.

Aangenaam verrast door dit album van Taylor swift. Leuk dat de muziek deels is meegeschreven door Aron Dessner. Sommige nummers doen me denken aan Lana Del Rey. Ook het enige nummer op de plaat, de samenwerking met Justin Veron is vintage Bon Iver himself. Het enige minpunt is dat er teveel trage ballads opstaan. Maar voor de rest ben ik nu samen met mijn dochter van 11, fan van Taylor Swift.

Wat vind je dochter van 11 van dit album dan? Geweldig , teleurstellend? Ik snap dat dit erg aanspreekt bij de wat (met respect) 'oudere" muziekliefhebber ( zoals ik ) en ik geloof ook dat ze er inderdaad heel wat nieuwe luisteraars door zal bij krijgen ,maar hoe de jongere generatie tegen deze plaat aankijkt. Ik kan er vooralsnog geen genoeg van krijgen ( iets wat ik aanvankelijk niet had verwacht). Had iets korter gemogen , maar staan echt heel veel goede liedjes op. Favorieten zijn : August , Betty , Mirrorball, Last great american dynasty en my tears ricochet. Het enige nummer wat ik echt altijd skip is MAd woman.

Ze vond het eerst een minder album maar nu vindt ze hem geweldig.

Goh, dit album duurt echt veel te lang, de invloed van Dessner (The National) ligt er vingerdik op, en echt veel variatie is niet terug te vinden, wat maakt dat dit dus een lange, eentonige zit was. Ik waardeer wel dat Taylor Swift het eens over een andere boeg gooit, maar ik kan haar popsongs eerlijk gezegd veel beter pruimen (toegegeven: eerder losse nummers dan).

Het merendeel van de songs weet me geenszins te boeien, slechts met veel moeite ontwaar ik enkele nummers die me wél iets doen; ik heb het dan vooral over The Last Great American Dynasty. Exile, het nummer met Justin Vernon van Bon Iver, weet op het album ook niet echt indruk te maken, daar waar de eerste kennismaking enige tijd geleden wel erg beviel.

Ik maak me dus niet al te veel illusies dat hier nog groeipotentieel inzit voor mij. De tijdsduur schrikt me ook wat af om het album een nieuwe kans te geven.

2,5 sterren

Ik kan me wel vinden in de opmerking van AOVV over de lengte en het gebrek aan variatie. Swift heeft op zich een hele fijne sound te pakken op Folklore, maar er had misschien nog wat strenger geselecteerd kunnen worden want zeker naar het einde toe heb ik het allemaal wel een beetje gehoord. Vooralsnog een ruime 3,5*.

In ieder geval een mooie hoes!

Als je wat geld kunt missen, kun je 8 LP’s bestellen met 8 verschillende maar smaakvolle zwart-wit hoesfoto’s van Beth Garrabrant. Wel een dure grap, maar voor de echte diehards een must. Het zal ook zeker invloed hebben op de fysieke verkoop. Slimme marketing.

Taylor Swift heb ik nooit tot mijn favoriete zangeressen gerekend al heeft ze een aantal leuke songs achter haar naam. Maar haar albums zijn doorgaans wisselvallig en te poppy. Hier krijgen wij een andere Taylor Swift te horen: geen hapklare hitparadepop maar een sfeervol album dat ideaal is voor de late avonduurtjes waarbij haar warme stem goed tot haar recht komt. Tot nu toe duidelijk haar beste.

Ik heb lang zitten dubben, maar ben uiteindelijk voor de 'In the Weeds' versie gegaan. Ik denk dat alleen de diehard swifties zullen overwegen om alle exemplaren aan te schaffen. Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand 8 x 2 plakken vinyl aanschaft, alleen maar voor het artwork. Dan ben je wat mij betreft wel een mafklapper hoor. Om nog maar te zwijgen hoeveel ruimte dat inneemt in je platenkast!

Zelf heb ik “In the trees” (1) en “Running like water“ (7) In bestelling. Wel getwijfeld maar uiteindelijk maar gedaan. Ik ken wel iemand die ze allemaal heeft besteld. En inderdaad, voor je platenkast is het funest dat dubbele 180 gram vinyl.

Je kunt ze ook aan de muur hangen als artwork

Tja wie kent Slowgaze nou niet

Je hebt Rudi1984 verkeerd gespeld.

Ja, ik mis (ex) Rudi1984 (hardcore Swiftie)
Ik ga straks speciaal "Speak Now" voor hem opzetten.
Was zijn absolute nummer 1 !!
Ik vrees ook de moderator nu met al die off-topic

Een verstandige moderator gaat met een grote boog om Taylor Swift heen

Ben ik de enige die steeds aan Op Fietse van Skik moet denken bij het horen van Betty? De zanglijnen in het refrein én de mondharmonica zorgen allebei voor heel sterke associaties.

Preplagiaat?

Nou je het zegt! Ik hoor ook enige gelijkenissen. Grappig. Skik toch!

Wil jij aub niet zo'n onzin uitkramen?

Precies, phoebe mag nog niet eens de veters strikken van Taylor. Met d'r gepijnigde stemmetje over lo fi gitaar loopjes.

Dat is een contradictie mijn beste.

Daar zijn popsterretjes goed in.

Rockartiesten zijn daar nog veel beter in.

Ik moet nog steeds alles een paar keer horen voor te oordelen, maar Cardigan, wat ik overigens een goed nummer vind, is voor mij toch echt een The National nummer met Lana Del Rey als zangeres, maar dan gezongen door Taylor Swift.