The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Mezelf gewist, welletjes voor vandaag.
(sunday morning neuriet)

Geinige discussie die je uiteraard eindeloos kan voeren.
Wat mij betreft heeft dit album een duidelijk jaren '60' geluid
heeft en Sgt. Peppers een stuk minder, of eigenlijk helemaal niet.

Waar The Beatles jaren vooruitliepen ging VU volop mee met de
hippiemuziek maar maakten ook wel experimentele eigenwijze songs.
Veel minder geraffineerd en daardoor een typisch jaren '60' geluid.

Lou Reed had een hekel aan hippies.

Wat een onzin.

- De Beatles waren nooit pioniers (laat staan dat ze jaren vooruit liepen) maar wisten nieuwe ideeën van anderen bij een groter publiek te slijten. Dat is een feit. En daar is niks mis mee natuurlijk, maar ik wordt zo moe van die Beatles-lobby om de geschiedenis in hun voordeel te veranderen. Daarmee doel ik niet op jou hoor, maar jij hebt volgens mij ook iets te veel van die historisch incorrecte, religieus-lovende teksten gelezen waarvan het zo wemelt op het Internet.
- De VU waren zowat de antithese van de hippiecultuur.
- Ik vind de VU juist extreem ONgedateerd klinken. Maar goed zoiets blijft persoonlijk.

En terecht. Voorts ben ik het geheel eens met dhr. Paalhaasch en ook ik vind dit album weinig gedateerd klinken.
Voorts zou ik van dhr. Music4ever graag een aantal voorbeelden horen van Velvets-nummers die 'volop meedoen met de hippiemuziek', plus enige onderbouwing.

Ik heb noch hekel aan hippies noch aan Lou Reed, maar wel aan het gejengel wat je zo af en toe op dit album hoort, daarom : 4 sterren.

Bij The Velvet Underground denk ik eigenlijk niet aan hippies, maar meer aan verwaande kunstzinnige tieners die tegelijk hip en elitair wilden zijn. Het soort mens dat voorop liep in relletjes in Parijs en s'avonds verwaand experimenteerde met hun lichaam als kunstobject.

Deze plaat is van 1967, maar basis van het geluid is gelegd in 1964/1965 (pré-hippie dus), toen Cale met componisten als LaMonte Young werkte en Reed aan het klooien was met afwijkende gitaarstemmingen. De dronende stukjes waarvan ik vermoed dat die als "gejengel" en "gedateerd" worden bestempeld hebben echt haar wortels hierin, en hebben zéker niets met hippies van doen. De Velvets aten hippies als ontbijt, lunch en avondeten

"Hippies" - wat tiepies.

Herinner me een scene uit The Rose (Bette Middler), gemodelleerd naar het leven van Janis Joplin, met Bette (als Rose) in een scene in een diner:

Serveerder: "we don't serve hippies" >>> impliciet: buzz off

Rose: "that's ok, we don't eat them neither" >>> impliciet: do your work.
(aardig trouwens die redneck muziek op de achtergrond)

VU en hippies - normaal is zo lachen weggelegd voor de vrijmibo, niet voor mami. "Voorop liep in relletjes" - geweldig: de revolutie gebeurt altijd vlak om de hoek; nooit als ik erbij ben

Ach feiten feiten, denk dat jij nu juist degene bent die nogal bevooroordeeld is i.p.v. Ik.
Hippies wat ik zei is natuurlijk een beetje onzin, zei het meer om de boel op te stoken.

Maar waar ik me een beetje aan stoor is dit album een soort cultstatus geven en dan ook nog de natrap richting The Beatles dat dit toch eigenlijk veel beter en vernieuwender is.
Iedereen mag vinden wat hij denk, en ik kan me goed voorstellen dat mensen dit geweldig vinden. (Geef hem zelf ook 4 sterren)

Maar als je dit hoort kun je toch niet anders concluderen dat dit album oud klinkt? Alleen al door de gammele opnametechnieken kon het eigenlijk ook niet anders. Daarom (ja ik begin er weer over) vind ik het juist zo knap dat sgt. Peppers wat mij betreft veel minder gammel en ongeraffineerd klinkt dan dit.

Maar mijn vraag aan de vu fans is eigenlijk?
Vinden jullie dit tijdlozer en nieuwer klinken dan sgt. Peppers?

Ik snap wel wat je bedoelt, maar juist doordat het zo bewust gammel klinkt, heb ik zelf niet het idee dat dit verouderd klinkt. Het hóórt gewoon niet modern en strak te klinken, dan zou een groot deel van het effect (bijv. ontregeling en rebellie) verdwijnen.

Ja zeker weten.

Dit is voor Sgt peppers al opgenomen en dichte daadwerkelijk de brug tussen klassiek en rockmuziek volgens musicologen o.a. Alex ross.

Dat is gelukt

Laat ik het voor de grap eens anders insteken.

Vandaag de dag klinkt Sgt Peppers ... meer als tijdsconform en gedateerd (een woord waaraan ik een hekel heb, overigens) dan dit album dat imo nog steeds 'fris' en onopgesmukt blijft.

En nieuw is een relatief gegeven na > 50 jaar popmuziek.

Ik vind Sgt. Pepper's ook wel mooi, maar Joe Cocker bewees in 1968 al hoe suf sommige liedjes eigenlijk wel niet klinken toen hij With a Little Help From My Friends coverde en het nummer volledig tot leven bracht. Dan vind ik VU toch heel wat tijdlozer klinken: dat spreekt me ook nog op het emotionele vlak aan terwijl ik bij de Beatles toch meer denk van 'wat een leuke liedjes maakten ze toch vroeger'.

Ja Herman die cover van Joe Cocker is idd geweldig en wat mij betreft de beste Beatles cover ooit.
Maar dat liedje is natuurlijk niet de graatmeter van het Beatles werk. Luister het eerste nummer (titelnummer) en dan kun je het woord 'suf' wel weglaten.

Wat ik niet begrijp is dat je dit album tijdlozer vind klinken, denk er echt precies het tegenovergestelde over namelijk. Vind Lou Reed's Transformer dan bijv. veel nieuwer klinken,
of komt het dat gewoon door David Bowie?

De Joe Cocker-cover van With a Little Help From My Friends vind ook ook beter dan het origineel (beste Beatles-cover ooit) maar Ringo Starr is ook niet zo'n goede zanger.

Overigens vind ik zowel dit VU-debuut als Sgt. Peppers mijlpalen in de popmuziek en tijdloos in die zin dat ze nooit vervelen. Dit debuut was grotendeels al opgenomen in 1966 en die 'gammele' productie hoort nu eenmaal bij dit album.

Met hippies heeft dit album ook niets te maken (hoewel de nummers gezongen door Nico toch wel een hippiesfeertje uitstralen), niet zozeer inhoudelijk maar vooral regionaal. Velvet Underground was een New Yorkse band en was daar vooral actief. Het centrum van de hippiecultuur lag in Californië met bands als Buffalo Springfield, Jefferson Airplane, Grateful Dead en Country Joe & the Fish terwijl Mamas & Papas voor het grote publiek de bekendste was.

vreemd hoe een slecht gespeeld en gezongen album zó goed kan klinken! de chaos in sommige nummers is geweldig. nico had van mij achterwege kunnen blijven. de VU verkochten er geen meer platen door en zingen kon ze niet. ik heb dit album al een tijdje , maar nog geen behoefte gehad om meer VU platen te kopen. ik ben hem nog niet beu.

Toch moet je het doen. VU is ook steengoed op andere albums. Helemaal als je Nico een minpunt vindt, dan moet je echt ander werk van hun gaan beluisteren.

Wat mensen er allemaal in horen, zeg... Zeker omdat John Cale in die 'klassieke scene' zat toentertijd, en hij ook nog eens wat viool speelt op dit album? Daadwerkelijke klassieke invloed hoor ik maar erg weinig terug in dit album. John Cale zal best voor bepaalde ideeën beïnvloed zijn door klassieke componisten, maar een brug tussen klassiek en rockmuziek vind ik toch wat te sterk uitgedrukt. Ik denk dat het er meer op doelt, dat John Cale in die scene zat, en Reed gewoon in de rockscene, en daarom die twee wat samenkomen. Daardoor traden ze vaak voor een wat meer klassiek georienteerd publiek op, door Cale. Maar muzikaal gezien vind ik het wat overtrokken.

Overigens vind ik dit ook duidelijk gedateerder klinken dan Sgt. Pepper's, wat helemaal niet iets negatiefs. Heeft natuurlijk ook gewoon te maken met de manier van opnemen e.d. Ik bedoel, neem nou de opnametrucjes van A Day in the Life, en dan dit. Ja, dan klinkt dit gedateerder. Ik zie verder het punt niet zo.

Ik zou eerder zeggen een brug tussen rock en avant-garde. Klassiek zou ik haast als onzin bestempelen, ware het niet dat minimal music natuurlijk als (modern) klassiek geldt.

Op zich hoor ik wel een link tussen Waiting for the Man en muziek als It's Gonna Rain van Steve Reich, maar verder? Er zitten net zoveel invloeden van oude soul in, voor mijn gevoel. Voor mij is dit gewoon een rockplaat met wat invloeden waarvan modern klassiek er eentje is. Dat dit het gat zou dichten tussen klassiek en rock gaat mij ook veel te ver, ik zou dat wel eens onderbouwd willen zien.

Ik zou het ook bestempelen als een vermenging van rock met avant garde, misschien ook wat psychedelisch maar dan op hun eigen manier. Klassiek hoor ik er ook niet in, dat hoor ik meer in Sgt. Peppers.

Wat de musicologen volgens mij bedoelen is dat het album de kloof dichtte
tussen het modernisme binnen de "traditionele" muziek en de rockmuziek.

Een John Cale zat volgens mij wel in die traditie.
Klassieke muziek uit de 20e eeuw - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Dus niet meteen aan Back, Mozart of Beethoven denken.

Wat Dazzler zegt. Men bedoelt dan componisten als Varese, Cage, Monte Young, Stockhousen etc. De componisten wie een nieuw geluid aan het creëren waren. Dus zei die experimenteerde met nieuwe instrumenten als: Gitaren, maar ook bestudeerde wat geluidopnames voor effect had etc.

De Velvet Underground was de Band wie daadwerkelijk deze invloeden in rock muziek voegde en dit vervolgens muziek in zijn algemeenheid naar een hoger niveau tilde.

Nee da's te vlot geschakeld idd. Er loopt een weg van rock naar minimal music en van minimal naar klassiek. En zelfs daartussen zijn nog weer stadia; Philip Glass heeft zich bijv ooit tegen NY's waveband Polyrock aan bemoeid; maar om nou te zeggen dat ie daarmee de kloof dichtte tussen klassiek en wave gaat ook veel te ver. Klassiek is daarvoor veel te ruim gehanteerd door Korenbloem, al kon Bach in al zijn creativiteit ook wel eens knap minimalistisch doen, in Die Kunst der Fuge bijv.

In al zijn kaalheid is dit gewoon een tijdsmonument: ik hoor VU en ik zie de zwartwit beelden van Joe Dallesandro en Edie Sedgwick ahw weer voor me. En dei vergelijking met Sgt Pepper was niet van mijn hand; ik vind 'em als een overbekende tang op een varken slaan. Zou ik één album van The Beatles moeten meenemen in het koffertje werd het echter Rubber Soul of Revolver.

The Velvet Underground hielden zich bezig met de Avantgarde en trokken daardoor een heel ander publiek en richten zich ook tot een ander publiek dan neem The Beatles. Zij zijn begonnen als onderdeel van Andy Warhole's multimedia show "The Exploding Plastic Inevitable". Ze experimenteerde met lichtshows etc. Zij wilden een nieuwe kunstvorm opstarten voor de intelligentia. Daarbij hebben ze daadwerkelijk ideeën vanuit het modernisme in hun muziek verwerkt. The VU zijn misschien rockartiesten geworden maar dat is nooit ten tijde van het schrijven van de nummers, wat tot dit album heeft geleid, de bedoeling geweest. Zij waren eerder minimalisten wie een rockband begonnen, dan rockers wie zich bezig hielden met minimalisme.

Ik gebruikte de zin zoals alex ross heb gebruikte. Maar inderdaad ik had duidelijker moeten stellen dat het ging om de klassieke componisten uit de 20ste eeuw, van voor dit album natuurlijk.