The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

John Cale was aanvankelijk een experimentele klassieke componist onder invloed van La Monte Young, John Cage en Stockhousen. Toen hij Lou Reed ontmoette (die destijds journalist en songschrijver was en ook gitaar speelde) besloten zij een experimentele rockband te vormen.

Onzin. De enige voor wie dat geldt is John Cale, en Reed (en Morrison, Tucker) was zeker wel een rocker. Door Cale kwam hij in aanraking met het klassieke wereldje, maar hij was zelf wel echt rocker en geen minimalist, en daarbij had ie een groot deel van het album al vrij vroeg geschreven.

edit : @ korenbloem. Nee joh, dit klopt echt niet, Lou, sterling en Maureen hadden eigenlijk niks met die moderne klassieke muziek.
Cale wel die kwam daar vandaan (ik heb dat hier eerder (incl. bronvermelding) hier al eens d.m.v. een review uit de doeken gedaan).
Lou vond die Cale wel een interessante snuiter en zijn ideeën ook wel iets hebben.
Toen Lou later via Sterling die rare Cale liet ontslaan was het gedaan met de drones en andere invloeden.

nog een keer edit: die hij die al een groot deel vh album had klaar liggen voor hij JC ontmoeten was natuurlijk Lou.

De teksten of de muziek en maakt juist Cale zijn invloeden niet dit Bananen album

Lou Reed had inderdaad een voorliefde voor rock'n roll, speelde al in zijn jeugd in rock'n roll-bandjes en droomde van een band als the Beatles. Toen hij John Cale ontmoette besloten ze een experimentele rockband te vormen. De overige leden (Sterling Morrison en Maureen Tucker) werden kort nadien ingelijfd.

Overigens heb je daar wel een punt als je stelt dat er een soort verwevenheid der kunsten was in New York destijds - ik kan me er nauwelijks Europese equivalenten bij voorstellen. Warhol was uiteraard een belangrijke gangmaker.

En je hoeft maar aan de opera's van Philp Glass (of zijn artwork) te denken om te beseffen dat een minimalist als Glass die integratielijn moeiteloos doortrok.

Zeker was de invloed heel groot van Cale op die eerste 2 VU albums, maar die klassieke achtergrond / invloed etc kwam juist enkel van Cale en niet van de rest vd band (zo als jij hier dus in een eerder post stelt.

Deze bedoel, dit gaat dus enkel voor Cale op.

Ik dacht dat altijd omdat ze zich ook met de shows van Warhole bezig hielden, dat de rest ook van de invloeden geroken had. Wel grappig eigenlijk dat de rest van de bandleden zo ruim denkend zijn geweest om Cale zijn gang te laten gang.

Daarbij vind ik Mujman zijn post erg sterk. New York had natuurlijk een zeer specifieke avantgarde scene waar het hele concept van The VU & Nico natuurlijk perfect in paste.

Als je gaat zoeken vind je dat Warhol erg sturend is geweest. Ik heb nog niet zo lang daar een aardig relaas over gelezen - moet alleen weer even mijn digitale stappen terughalen; op sommige punten was Warhol een pure autocraat. Ik meen ook dat het Warhol was die met Moe Tucker aankwam.

Wanneer je daar een linkje van kunt vinden, voel je niet geremd om deze hier te posten.

Sterling Morrison en Maureen Tucker waren studievrienden van Lou Reed en speelden al in VU toen Andy Warhol hun manager werd. De toevoeging van Nico was wel een idee van Andy Warhol.

Volgens mij waren alleen Sterling Morrison en de drummer (Angus nogwat) vóór Maureen Tucker studievrienden van Lou Reed. Tucker volgens mij niet.

Even wat stukjes van een review die ik eerder een paar pagina's terug heb gechreven bij dit album.

even qoute van wiki:

Reed’s first group with Cale (and his best-known group) was The Primitives, a short-lived group assembled to issue budget-priced recordings and support an anti-dance single penned by Reed, "The Ostrich", to which Cale added a viola passage. Reed and Cale recruited Sterling Morrison—a college classmate of Reed’s at Syracuse University—as a replacement for Walter De Maria, who had been a third member of The Primitives.[10] Morrison played the guitar, and Angus MacLise joined on percussion to complete the four-member unit. This quartet was first called The Warlocks, then The Falling Spikes.

Reed had Venus in Furs al geschreven, van andere nummers kan ik het niet vinden.

Angus MacLise was inderdaad de eerste drummer (door Reed gekozen) maar verliet al snel de band en werd vervangen door Maureen Tucker.

Ahja, niet een studievriendin, maar wel via een studievriend. Zo zat het.

En volgens mij had ie Heroin ook al eerder gescheven.

Dus Reed zijn invloed vooraf is dus vele malen minder op het geheel dan je stelde in dit berichtje:

Nee, volgens mij wel een groot deel van het album, maar van Heroin was ik sowieso vrij zeker.

We hebben bronnen nodig in deze discussie. Daarbij had hij de tekst geschreven en wat parturen van Heroin of de hele compositie? Want juist herion vind ik echt een ultiem geïntegreerd Reed en Cale nummer (erg sterke compositie met poëtische performance). Maar misschien ligt het ook aan het feit dat veel biograven de VU beschrijven vanuit Lou Reed (wie een bekendere artiest is geworden) i.p.v. vanuit Cale. Hierdoor ligt het accent meer op de rock en deze invloeden ipv vanuit Avantgardisch oogpunt

De VU klinkt alles behalve als Joan Baez vind ik (rudi zijn post), dus de composities van de nummers zijn wel zeker een resultaat van Cale.

Ter aanvulling op de discussie hierboven: vergeet ook de demo's van de boxset niet. Die zijn veel meer folk.

Mooi om te zien dat dit album keer op keer opnieuw besproken en geanalyseerd wordt. Zelf heb ik 'm al een jaar of acht in huis en later heb ik de deluxe editie gekocht. Qua ouderwetse draaibeurten zou ik het debuut van VU dus grijsgedraaid hebben.

Ik lees veel vergelijkingen met Sgt. Peppers maar eigenlijk vind ik die niet zo relevant. De verschillen tussen de albums zijn misschien nog wel groter dan de overeenkomsten. Natuurlijk zijn het twee iconische '67 albums maar deze lag al een jaar klaar waardoor het eigenlijk een werkje uit 1966 is. OP beide klassiekers is er een warme sound en horen we meerdere zangers, in dit geval zelfs een zangeres. Ook zijn de albums (in mijn ogen dan) een stuk gewaagder dan wat bijvoorbeeld Dylan en de Stones in '67 uitspookten.

Waar The Beatles dé ultieme "Summer of Love" plaat uitbrachten (de reden dat enkelen het hier als gedateerd omschrijven?) komt VU met teksten over heroïne en drugsdealers. Een groter contrast is haast niet denkbaar. Het moet ook ongetwijfeld de reden zijn dat platendealers de groep niet zagen staan.

Het geluid is rammelig, piepend en krakend. De basklanken dreunen bij tijd en wijle mijn hele kamer door. Toch stoor ik mij hier zelden aan. Je kunt het gedateerd noemen maar het weet mijn luisterbeurt niet te bederven. Dat doet wel de afsluitende song. Het begint nog alleraardigst maar het nummer is te lang en gaat na een tijdje irriteren.

Hoe belangrijk is dit album? Als je bedenkt dat het destijds aan alles en iedereen voorbij ging kun je zeggen: niet echt invloedrijk. Toch schijnt hier de basis te liggen van de punk, garage rock en avant-garde. Dat laatste hoor je, in een matige poging, in het laatste nummer terug. Met "There She Goes Again", "I'll Be Your Miror" , "Venus in Furs" en "Sunday Morning" bewijst de groep gelukkig dat het ook sterke melodieën kan bedenken.

Maar juist op dat gebied kan er in mijn ogen niemand aan The Beatles tippen. Voor 1967 niet en na 1967 niet. Tel daar de superieure productie van Sgt. Peppers bij op en ik hoef niet lang na te denken over het beste album van dat jaar. Soms denk ik dat hedendaagse kenners het album de hemel in prijzen, omdat het ten tijde van de introductie maar mondjesmaat de weg naar de huiskamers wist te vinden. En wellicht is die 'correctie op de geschiedenis' enigszins overdreven.

Voor mij blijft het gewoon een zeer interessante plaat die ik nog steeds regelmatig beluister. Het is wellicht niet zo geraffineerd en tijdloos als het werk van The Fab Four maar wél authentiek en gedurfd. Over de status laat ik mij verder niet langer uit: ik heb gesproken.

5*

Eigenlijk was ik een beetje huiverig om te beginnen met dit legendarische album. Op basis van het luisteren van enkele losse nummers was ik niet overtuigd, maar langzaam begint het kwartje te vallen. Heroin is in ieder geval een zeer memorabele klassieker die ik beschouw als het beste nummer. Zelden zo’n geslaagde en intense opbouw gehoord. Dan zijn er nog een aantal nummers die ik beschouw als prima tussendoortjes zoals Run Run Run en There She Goes Again. Van die categorie valt eigenlijk alleen I’ll be Your Mirror wat tegen. Wat een echte topwaardering voorkomt is het slotstuk European Son. Wellicht is het kunnen waarderen van dat nummer een kwestie van wennen, ik ben benieuwd.

Sunday morning moet je niet vergeten!
Wat een sfeer heeft dat nummer, ik kan het niet thuisbrengen, zeer typisch

Dit is een geweldig album dat bij mij een tijdje in de rijp zat. De muziek werd elke keer dat ik het luisterde beter. Kon ik in het begin alleen sunday morning waarderen en I'm waiting for my man, nu ben ik helemaal gek van Heroin en European Son. Goed gitaar en zang werk. Ik had in het begin al in de gaten, voor dat ik deze muziek enigszins mooi vond, dat het geen eenvoudige muziek was.

Iemand zei, daar bedoel ik Herman volgens mij mee, ''Die kunst der fuge kan je niet vergelijken met de moderne klassieke muziek en al helemaal niet met minimalistische muziek. Die kunst der fuge is erg groots in opzet en absoluut niet minimaal.

Heel goed album, Heroin is toch mijn favoriet ondanks mijn liefhebberij van Sunday Morning. Ik ben nog steeds in de leer bij de Velvet Underground.

Eigenlijk dacht ik tot voor kort dat The Velvet Undergound maar 1 album hadden gemaakt en daarna om allerlei redenen uiteen zouden zijn gevallen. Edoch dit is dan i.i.g. hun memorabelste. De hoes van Andy Warhol, de zagende violen van Cale, het hakken van Tucker, de monotone zang van Reed en Nico die het engels van Anouk perfect doet laten klinken. Muzikaal gezien spreekt het mij eigenlijk niet zo veel aan, al is Heroin een klassieker 1ste klas door de vormgeving en onderwerp alleen al. John Cale is de 'geschoolste' muzikant van het geheel en dat hoor je er ook wel aan af. Reeds bijdrage is vooral tekstueel en juist de minimalistische aanpak van gitaar en drums geven het toch een heel eigen status dit debuut. Wat mij betreft had Nico er niet bij gehoeven. Blijft een album over dat een grote invloed heeft gehad, maar waar ik niet veel aan vind.

Mooiste plaat met zoveel kutnummers.

THE VELVET UNDERGROUND & NICO 1967

Er loopt een lijn van de banaan over Roxy Music, David Bowie en Japan tot aan Joy Division.
Laat ik die lijn de aorta noemen van alle 80s muziek die mij tot muziekliefhebber zou bekeren.

Dat het cultalbum der cultalbums moet starten met een lief klein liedje is tekenend.
Sunday Morning priemt als een geeuwende ochtendzon door het slaapkamervenster.

Het klokkenspel heeft al wonderen gedaan in de popmuziek.
I Will Follow riep boy Bono op de eerste langspeler van het legendarische U2.
Het aantal bands dat in de muzikale voetsporen van VU trad, is ontelbaar geworden.

Laat ik jullie de coverversie van OMD uit 1993 maar besparen.
De Liverpools band (mijn eerste muzikale liefde) coverde in 1980 ook I'm Waiting for the Man.

Hoe je het ook draait of keert: alle wegen leiden naar de banaan van Andy Warhol.
Een banaan die je kon pellen: stripped bare, beter kan je deze vorm van rock niet omschrijven.

I'm Waiting for the Man. I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.
Het zijn maar metaforen, mantra's des levens die doorheen zoveel ijzersterke platen spoken.
Dat stuwende ritme, die penetrante parlando en dat rammelende gitaarlijntje. Loopt als een trein.

Door Nico mee aan boord te trekken, had het gezelschap haar eigen chanteuse, allumeuse.
Haar diepe semi-parlando zangstem vormt een vrouwelijk tegengewicht voor Reeds geneuzel.
En meteen vinden Patti Smith, Siouxsie Sioux, maar ook een Liz Fraser een vocaal rolmodel.

Op Femme Fatale is Nico wat ze zingt: hoeveel treffender kan een song zichzelf nog belichamen?

En dan komen we bij John Cale terecht die met Venus in Furs zijn visitekaartje aflevert.
Met die pijnlijk treffende viool die we decennia later zouden terughoren op het debuut van dEUS.
Of wat te denken van The Nits die het in 1987 nog even hadden over In a Play (Das Mädchen im Pelz).

Het debuut van VU luistert weg als een toneelstuk in 11 bedrijven.
De literaire aspiraties van Reed zijn dan al present, hij zou er later meermaals op terugkomen.
Laat ik Transformer, Berlin, New York en Songs for Drella als mijn favoriete voorbeelden vernoemen.

Run Run Run absorbeert blueselementen en verraadt de Amerikaanse wortels van deze band
die zoveel Europese groepen zou bevruchten. Als nummer op zich niet veel om het lijf hebbende.
Maar het gaat hier om de performance: dat rammelend gammele en piepende geluid.

Op zich de muzikale kiem van de punkgedachte: een muzikant streeft de perfecte noot niet na,
maar gebruikt de beschikbare klanken om emoties of gedachten te vertolken. Laat maar lopen.

Japan slaagde er wel in om een song van dit album geloofwaardig te coveren.
Geen sinecure, want All Tomorrow's Parties wordt toch grotendeels gekleurd door Nico.
Dat weven van een comfortabel deken van akkoorden met die pruttelende gitaar als rode draad.

Het resultaat heeft iets van een dodenmars: het ten grave dragen van dromen en idealen.
En hoor Lou maar improviseren. Zou hij het nummer live ooit exact hebben kunnen naspelen?

Heroin: het Child in Time, het Stairway to Heaven van The Velvet Underground.
En misschien ook wel van Lou Reed zelf, die het nummer solo altijd trouw zou blijven.
Mag ik in de verte Spirit of Eden van Talk Talk horen in het kabbelen van gitaar en ritme?

Dat versnellen van de beat, als een hartslag die op hol wordt gespoten.
Tijdens Heroin zijn we getuige van hoe rockmuziek en impressionisme elkaar ontmoeten.
Deze muziek probeert indrukken weer te geven, klankmatig te schetsen wat wordt bezongen.

Heroin (Be the Death of Me). Hotellounge (Be the Death of Me). Toeval bestaat niet.
John Cale spant met de viool draden van het web dat de junkie in zijn greep moet houden.

There She Goes was een sympathiek hitje van britpop band The La's (there she goes again).
There She Goes Again had van The Beatles kunnen zijn, al knipoogt Reed vocaal ook naar Dylan.

Of Daar Gaat Ze van Clouseau hier wat mee te maken heeft, lijkt me ver gezocht.
Of toch niet ... want of het nu om Koen Wauters, Lou Reed of The La's gaat: scheiden doet lijden.

We zijn nu negen songs ver en het is nog steeds wachten op een slecht nummer.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat is de mooiste plaat in rock and roll land?

I'll Be Your Mirror is een opvallend kort intermezzootje op een opvallend lang album.
De momenten waarop Nico aan het woord komt (zingen mag je het niet noemen) zijn precies afgewogen.
Air deed het ook op Moon Safari door zangeres Beth Hirsh als vocaal rustpunt te gebruiken.

Het is tijd voor een stukje avant-garde theater met dirigent John Cale.
The Black Angel's Death Song zorgt voor een inktzwart randje op dit debuut.
Een eschatologisch stukje psychedelica voor de misantroop in ieder van ons.

In European Son breekt glas en staan de zenuwen op springen.
Dat The Velvet Underground haar zonen vooral in Europa zag opgroeien is bekend.
Roxy Music, David Bowie, Japen en Joy Division. Samen met VU de muzikale wortels
van een platencollectie die ik binnen nu en een paar dagen exact 30 jaar oud mag noemen.

Laat ik de boutade dat iedereen die de banaan van Warhol kocht een eigen groep is begonnen,
omdraaien tot de vaststelling dat elke fan van deze groepen in kwestie vroeg of laat zal teruggrijpen
naar dit legendarische debuut dat aantoonde dat rockmuziek eigenlijk geen grenzen hoeft te kennen.