The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

4.5 zat ik al. Is al erg hoog. Wordt een Lou Reed weekje voor mij.

4*. Plaat is baanbrekend geweest natuurlijk maar om heel eerlijk te zijn vind ik 'm nogal overroepen. Geef mij maar White Light/White Heat. Toch draai ik deze vanavond voor Lou.

Heb deze nu ook opstaan. Voelde mezelf haast verplicht om deze op te zetten.

Hetzelfde hier. Dit album is heel erg belangrijk geweest voor mij, het heeft me de wat rauwere muziek veel meer leren waarderen. The Velvet Underground & Nico blijft een meesterlijk album. Bedankt Lou.

Ook hier ligt hij net weer op, blijft een prachtige plaat!

1 van de meest essentiële platen ooit.

morgen zet ik hem nog eens op...

Het nummer Sunday Morning zal nu wel een heel erg dubbele bodem krijgen. RIP.

Ook ik luister nu naar deze plaat. De plaat zal stijgen de komende tijd

Het valt me op dat je, wanneer er een artiest overlijd, opzoek bent naar dubbele deuren en je toch probeert die plaat te kunnen waarderen. Daarbij heb ik Songs Ohia(Molina) in mijn achterhoofd.

Nee ik zeg niet dat ik deze plaat ooit echt ga waarderen, maar aangezien zijn solo platen heel dicht bij me staan (Perfect Day vind ik een van de mooiste nummers ooit) is het nu wel even anders. Het lied Sunday Morning heb ik altijd mooi gevonden, vandaar.

Deze ben ik nu aan het draaien sinds lange tijd en vind het een geweldig compromisloos album.

De vaak valse tonen bevielen mij nooit zo goed, maar het brengt juist extra sfeer mee.

Goed album die eigenlijk wel erg belangrijk is geweest voor de moderne muziek, en eigenlijk iedereen eens beluisterd zou moeten hebben.

R.I.P Lou reed!

Dit album weer eens beluisterd. Waarom, dat moge duidelijk zijn. Dit album had eigenlijk maar 10 nummers moeten bevatten, zonder dat Europeon Son dus, want dat vind ik een vreselijk teringherrie nummer. Het weerhield mij er destijds van en ook nu dit album een hoge waardering te geven.

R.I.P. Lou Reed.

tja, het was natuurlijk wel een groot artiest.

Wie is er niet groot mee geworden?

Grappig dat dit nu opeens zo hoog in de rotatielijst staat.

Je weet de aanleiding hiervan?

edit: denk het wel. Verder is het een gewoon verschijsel dat een overleden, bekende artiest, weer heel erg in de spotlights komt

Toevallig gistermorgen nog gedraaid, waarop mijn dochter (14, en helemaal weg van One Direction, Selena Gomez en zo) opmerkte "het lijkt alsof die man het leven moe is."
Bizarre speling van het lot...

Hij stond al op 2 in mijn top 10 en nu dus ook op 1 in mijn rotatielijst.

Ja, ik snap wel hoe het komt maar ik vind het grappig om te zien dat als artiesten overlijden dat ze dan (weer) heel veel bekendheid krijgen, of zelfs bekender worden, al was Lou Reed al heel bekend natuurlijk. Niet dat het overlijden van Lou Reed grappigs is hoor.

Muziek is een onderdeel van de Schone Kunsten, maar heeft als zodanig wel - minstens - één bijzondere eigenschap, i.t.t. bijv schilderkunst.

Bij Edouard Manet zal niemand het in zijn hoofd halen om volop te gaan zwampelen over een jeugdwerk van hem, maar meteen verwijzen naar Déjeuner sur l'herbe of vergelijkbaar.

Alsof dit abum (overigens slechts deels van de hand van Lou Reed) als chef d'oeuvre van hem moet worden beschouwd. Het lijkt erop alsof iedereen, te beginnen bij de muziekpers ("doorbraakalbum", "innovatief") de weg kwijt is. Ik vond het destijds maar matige takkeherrie (uit de maat drummen, eentonig gitaarwerk) dat ik slechts terugploegend van Lou's eerste solo-albums leerde waarderen. Als we op MuMe niet aan politiek (mogen) doen, waarom ventileren we dan zo frequent een zeer positieve politiek correcte mening over dit album?

Ik denk bij Lou Reed veel liever aan de man van Berlin; een essentieel album dat veel poëzie bevat, want Lou kon sterke teksten schrijven, zoals in Caroline Says, of de zin "I just wanna play football for the coach" uit Coney Island Baby, de prachtige afsluiter van het gelijknamige album.

Waarom een artiest beoordelen op een jeugdalbum als zijn kunstenaarschap mog niet tot bloei is gekomen?

Waarom dan ook uberhaupt zo weinig berichten bij het prachtige Lou Reed & John Cale - Songs for Drella (1990) ?

Ben er ook nooit kapot van geweest. Onervaren beginners die maar een beetje staan te rammelen, als veel meer heb ik het nooit kunnen beschouwen.

De zogenaamde legendarische status van sommige debuutalbums zijn naar mijn idee eigenlijk altijd wel discutabel te noemen.

John Cale was echt geen onervaren beginner.

Ech wel.

Inderdaad, iedereen gaat masaal TVU luisteren lijkt het wel.

Geen onzin uitkramen als je blijkbaar niet op de hoogte bent. La Monte Young is een hele grote en daar had Cale al mee gewerkt. Hij zat behoorlijk in die avant-garde kringen (Cage, Feldman). Daarnaast heeft hij een muzikale opleiding genoten aan de universiteit van Londen.

Je wordt heus niet zomaar uitgenodigd door iemand als Terry Riley om een plaat te maken.

Amen

Ik vind sowieso dat zijn latere albums wel wat meer aandacht zouden mogen krijgen, ik ga niet ontkennen dat dit een prachtige plaat is. Maar echte fans zullen toch op zijn minst 1 van de latere Reed-albums gehoord moeten hebben, en niet alleen zijn bekendere Transformer en Berlin.... albums als Magic and Loss, Songs for Drella, New York... allemaal veel meer dan de moeite waard

Weet niet, ken hem niet verder.

Was er niet bij.

Wat ik wel weet is hoe dit album klinkt.

Maar ga dan geen uitspraken ver de muzikale achtergrond van de mensen doen... Kun je niet begrijpen dat mensen zo WILLEN klinken als hier, in plaats van allemaal netjes binnen de lijntjes te kleuren... Als deze mensen een cleane plaat a la (om maar even de knuppel in het hoenderhok te gooien) Dark Side of the Moon willen maken hadden ze er qua technische vaardigheden hun hand niet voor omgedraaid, maar dat willen ze niet, in mijn ogen terecht, want daardoor ontstaat een veel unieker, veel levendiger kunstwerk.

Tja, kan wel zijn. Wat ik wel weet is dat beide heren op later een veel volwassener meer ontwikkeld geluid laten horen en mij dat een stuk beter bevalt.

Als dit een vertoon is van wie zich het meest in theoretische randinformatie heeft ingelezen geef ik me graag gewonnen, muziek is voor mij geen dergelijk krampachtige beleving.

Misschien moet je je kontje eens losgooien uit die bescheten houding.

Wat gaan we nou krijgen zeg, jij bent degene die feitelijke beweringen gaat maken (onervaren beginners), niet ik...

Dat je de muziek niet bevalt kan ik begrijpen ja, dat het te offensief is voor oortjes die aan gepolijstje geluiden gewend zijn kan ik begrijpen.. Maar ga nu niet anderen ervan beschuldigen zich blind te staren op feitjes, terwijl je zelf de eerste was die een bewering maakte die getuigt van "een dergelijk krampachtige beleving"... met je onervaren beginners


En wat het idee hiervan is weet ik niet, je kunt niks zinnigs over de muziek zeggen dus ga je het maar op de man spelen?

En voor zij die echt iets vernieuwend/ experimenteel willen kunnen hier terecht: Zeitkratzer and Lou Reed - Metal Machine Music (2007) Magnifiek album voor wie een flinke portie noise kan verdragen.

Nergens staat dat het een 'feitelijke bewering' zou zijn. Het is slechts een aanduiding van hoe het voor mij klinkt. Tot in hoeverre ze wel of niet daadwerkelijke ervaren zouden zijn is wat mij betreft nog niet eens relevant.

Ik ben Lou en John fan maar dit werk vind ik niet zo geweldig, dat is het. En voor mij heeft het gewoon het karakter van het gemiddelde debuutalbum, namelijk die van 'onervaren beginners'. Een ongepolijst geluid dat zich bepaald nog net kan meten met de hoogtes die men later wel zou bereiken.

Als ik een debuut vergelijk met later werk is dat toch echt meestal de conclusie die ik trek.

De naamdrop contest hou ik me liever ook afzijdig van. Dat soort shit bekijk ik toch al met de nodige argusogen en dan strijkt het plots met bitchy toontje op mij neer. Daar word ik wel lichtelijk emotioneel van ja.