The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Het is heel duidelijk: Deranged hoort het niet, dus Cales muzikale achtergrond bestaat in één keer niet meer. What's next: de holocaust ontkennen? Was je ook niet bij.

De reputatie van Morton Feldman, La Monte Young, Terry Riley en John Cage is enorm in artistieke kringen. En zelfs daarbuiten genieten ze wel enige bekendheid.

Als je dat nou meteen zegt hebben mensen (of in ieder geval ik) er denk ik een stuk minder moeite mee ... Ik ben het er niet mee eens, maar dat is persoonlijk.

Die namedropping heb ik zelf ook niet zoveel mee, daarmee bewijs je niet zoveel... Maar hij heeft wel een gedegen muzikale achtergrond.

Tja, of Cale nou wel niet ervaren was. Zijn solodebuut ben ik ook niet kapot van. Doe mij maar een Fear. Voor mij gewoon echt een typisch voorbeeld van hoe men doorgaans op latere albums pas echt gaat knallen, ongeacht hun achtergrond daaraan voorafgaand.

Beste nummer hier vind ik overigens Sunday Morning.

Misschien is dat ook heel afwijkend.

Vast niet. Er zijn heel veel mensen die Sunday Morning het beste nummer vinden. Vooral omdat dat één van de meest 'normale' nummers op het album is.

Zou wel eens interessant zijn, kijken of de gemiddelde beoordeling van mensen die Sunday Morning als favoriete nummer hebben aangevinkt wezenlijk afwijkt van de Heroin-fans

Hier sowieso; Venus in Furs en I'm Waiting for the Man

De meerderheid van de nummers is goed/top, de rest voldoende tot tenenkrommend. Maar ja, 'apart' was het wel, zeker als je het in die tijdsperiode afzet. Als je een wat conservatieve smaak/insteek hebt en/of van 'verzorgde' muziek houdt, kan je het gauw 'nogal ruk' vinden (denk ik).

Volgens mij zijn dat ook mijn favjes. De Nico-nummers vind ik de minste denk ik

Ik heb ze beide aangekruist, maar Heroin beschouw ik toch wel als het meesterwerk op dit album.

Bizarre plaat voor die tijd. In het westen van de VS was het volop zomer met de hippies met hun westcoast en psychedelica. The Velvet underground laat hier met deze in New York opgenomen plaat een compleet andere en uiterst duistere wereld horen. Historisch gezien is deze lp
top. Muzikaal gezien rammelt het nog wel wat (blikkerige productie) en niet alle nummers zijn even sterk. Niettemin een must have in je platenkast.

ps Ik heb een Duitse persing op Verve met een Amerikaanse hoes (met de banaan helaas een stukje afgepeld ). Iemand enig idee of hij zo is uitgebracht destijds? Kan er weinig over vinden.

Voor mij is Nico de enige reden waarom ik dit geen vijf geef. Op All Tomorrow's Parties zorgt ze er wel voor dat het nummer nog mooier wordt, maar op de andere nummers had ze beter haar mond gehouden. De meerwaarde zie ik er niet van in.

Hier ook, voor de rest nog steeds een fantastische plaat!

Haha, nee. Nico maakt deze plaat beter. Geweldige stem, zeker op I'll Be Your Mirror.

Hier ben ik het dan weer mee eens. Ik vind dat Nico dit album juist stukken beter maakt, eigenlijk ieder nummer op dit album is een schot in de roos maar de nummers met Nico vind ik meestal toch wat specialer. Een van de sterkste punten aan dit album is de afwisseling tussen Reed en Nico, dat maakt dit album voor mij ook zo fijn om te beluisteren.

Reed en Nico hebben beiden een nogal bijzonder stemgeluid. Een niet perfect stemgeluid. De éne is hees, doet bijna parlando, gaat buiten de maat; de ander is koud en toch warm, vals en toch mooi, zoet en toch schel. Love it or hate it. Het eerste in mijn geval.

Wat weet je het toch leuk te brengen elke keer, Ferre.

Over Nico:

Hier nog één. Mooi gezegd, koud en toch verdomd warm. Nico weet me echt te raken, maar bij mij heeft het wel jaren geduurd voordat ik daar aan toe was. Voor mij maakt Nico eigenlijk deze plaat.

Plusjes geven vind ik ondoenlijk. Momenteel staat er eentje onomstreden bij Venus in Furs. De twee andere bij Heroin en Femme Fatale.

Ruim een half jaar voor de Velvet Underground hun debuut, kwam een stelletje langharig en ongewassen mannen van bovengenoemde westcoast nou juist met hun debuutplaat die behoorlijk anders klonk...

Hoe je ook denkt over Lou Reed (zijn verscheiden) én mensen die zijn werk nu draaien en becommentariëren, vind ik reclame maken voor een album van The Mothers op deze plaats bizar en ongevraagd - en dat geldt mutatis mutandis ook voor een vergelijking van bands (VU vs MoI) in de huidige setting.

Waar maak je je druk om Mjuman!

Ik zie het meer als een muzikale evt aanvullende suggestie van Stalin.

Inderdaad Mjuman...

Het is zeker niet bedoeld als reclame, maar inderdaad meer als suggestie voor iemand die de westcoast ziet als een en al peace, love en understanding.

En volgens mij trek ik ook zeker geen vergelijking tussen de 2 bands, in welke setting dan ook.

Ook geen slecht woord over Lou van mijn kant, mocht je dat vermoeden hebben naar aanleiding van mijn bericht.

Integendeel...

@Stalin - je bent een lekker ding - ik ervoer het als tamelijk wrang. Zappa - "fick mich, du miserabeler Huhrensohn" - zou Lou Reed-lovers soelaas bieden? Volgens mij ligt ie in zijn graf nu te schuddebuiken.

Mensen zijn nog volop bezig te beseffen wat voor impact de dood van Lou Reed voor hen persoonlijk heeft - de rouw is nog niet eens gestart. En whoppa, daar komt Stalin de troostende boodschap aanreiken: er is meer en wijst naar een artiest die - o ironie - ook al dood is

Dankjewel Stalin.

Lou Reed had een hekel aan Zappa, omdat het label het niet aandurfde om twee experimentele platen tegelijk uit te brengen. De plaat van de Velvets bleef daarom liggen.

Dus Zappa was niet eerder.

Mag jij 1 keer raden wie de persoon was die Zappa in 1995 postuum mocht inhuldigen in de Rock and Roll Hall of Fame...

Ik vrees trouwens dat deze discussie nu echt uit de hand loopt

Okay je hebt half gelijk . Zappa kon er ook wat van. In die zin kun je de Doors daar ook in betrekken. Maar de duistere en onheilspellendesfeer van the Velvet Underground was toch tamelijk anders dan de hippiesfeer die zich afspeelde rond San Francisco en Los Angeles. Evengoed bedankt voor je aanvulling.

Ik ben dat album nu aan het luisteren, en ik vind het wel lekker eigenlijk. Mijn eerste indruk is dan ook best wel een stukje beter dan dit. Een veel rijkere twinkeling in de composities. Maar Zappa was dan ook uiteindelijk een groter muzikant dan Lou of Cale, in alle eerlijkheid.

In alle subjectiviteit zal je bedoelen.

hoe was zappa een grote invloed? dit album is in 1966 al opgenomen, maar later pas uitgebracht. de instrumentatie is beinvloed vanuit La Monte Young, fluxus en John Cage. Cale komt uit de new york avantgarde traditie. En muzikaal gezien hoor ik geen overeenkomsten met de vroege zappa (Freak out)