The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Niks subjectief. Ik ben geen echt groot Zappa fan, ik heb niks van hem in huis, geef zelf zelfs eerder voorkeur aan Reed en Cale en heb daar altijd veel meer mee gehad. En toch erken ik dat Zappa duidelijk grootsere dingen heeft gepresteerd dan hen, dat is juist de objectiviteit binnen muziek.

Objectief gezien was Cale dan ook weer duidelijk superieur aan Lou. Grappig dat je over subjectiviteit begint, al die mensen altijd met hun mening, daar gaat de wereld nog eens aan ten onder.

Er is absoluut een plaats voor iets als objectiviteit binnen muziek, maar dat is een andere discussie.

En verder heb ik nergens iets gezegd over invloed, de vergelijking met deze plaat komt van mij puur doordat iemand het eerder noemde.

Meetbaar of zoiets, Lou heeft bijna alle nummers geschreven, waarin was Cale superieur, hoogspringen, snuiven, mopperen?

ik las niet goed. Maar ben het wel ergens met je eens. Ondanks ik dit album hoger heb zitten dan de gemiddelde zappa plaat, vind ik dat zappa meer mooie albums heeft uitgebracht. vooral omdat de lou reed en cale 'maar' 2 echt extreem goede werken hebben afgeleverd, deze en White light /white heat. Cale mag ook credits nemen voor the stooges en Desertshore, maar dan nog....

Vaag gelul dit. Krijg het idee dat Deranged wel veel geluisterd heeft naar Cale en Reed solo en daar wel wat zinnigs over zou kunnen zeggen, des te jammerder dat de discussie daardoor zo in oneliners blijft hangen.

Cale beschouw ik als superieure muzikant omdat zijn werk meer complexiteit behuist. Reed was altijd meer van het simpel maar doeltreffende. Bij zijn overlijden kwam ik ergens nog een quote tegen van 'één akkoord is prima, twee en je bent aan het pushen, drie en je bent into jazz'. Denk dat wel dat die uitspraak Reed wel typeert ja.

En om dan nog eens Zappa aan te halen, dat was een virtuoos, denk dat daar het verschil in zit. Cale wil misschien graag denken dat hij dat ook is, hij noemt zichzelf immers graag klassiek componist. En ik heb de man erg hoog zitten, maar denk toch dat dat best meevalt. Heb van hem op zich weinig grootse instrumentale passages gehoord, zijn kracht ligt voor mij toch elders.

Dus om het samen te vatten, objectief gezien beschouw ik Zappa als superieur, maar wat subjectieve voorkeur betreft ligt die voor mij ergens anders.

Laatste track voorkomt uiteindelijk een oneindige 5 sterren waardering. Samen met The Doors en Jimi Hendrix behoort VU tot mijn favo-top-3-artiesten van 1967-1971

Parrot - Zik Gold Collection


Hier vind je het laatste interview met Lou over "sound"

LOU REED & EXACTLY HOW MANY ALBUMS THE VELVET UNDERGROUND SOLD



Record Mecca

Eindelijk pas sinds vorige week dat ik deze plaat echt serieus ben gaan beluisteren. Ik heb door de jaren heen vaak genoeg stukken van dit album beluisterd, maar ik heb nooit de neiging gehad om hem te kopen. Toen ik laatst Femme Fatale op de radio hoorde moest ik hem echt aanschaffen.

En dat is terecht! Dit debuut van The Velvet Underground is ontzettend gevarieerd en vooral gewaagd voor zijn tijd. Het album heeft ontzettend mooie luisterliedjes (Sunday Morning, Femme Fatale) maar ook een aantal ware avonturen die je even ergens anders brengen (Venus In Furs, Heroin). De nummers met Nico vind ik misschien wel het mooiste, dat was een tijd geleden wel anders. Toen vond ik de nummers met die vals zingende Duitse helemaal niks. Nico heeft een koelbloedige en tegelijkertijd een hele warme stem, ik krijg er echt kippenvel van.

Mijn radio doet het gewoon nog gelukig.

Haha, aanschaffen natuurlijk.

Persoonlijk vind ik dit het beste album van The Velvet Underground

Ik kende het album enkel van de iconische hoes. Niet enkel de hoes is echter indrukwekkend, de muziek is des te mooier. Erg knap. Stuk voor stuk prachtige nummers en erg op zen tijd vooruit, met een combinatie van erg veel muziekgenres. Heroin is voor mij het beste nummer.

Ik weet niet of het iemand is opgevallen of niet, of dat het reeds werd mede gedeeld maar op Tomorrow's Parties hoor ik na 2.10 precies een hapering??!! Foutje tijdens de opname? Is me eigenlijk nooit opgevallen.

Dit album blijft een absolute klassieker. Er zijn maar weinig platen die de tijdsgeest van het New York van 1967 zo treffend weten te pakken als The Velvet Underground op deze plaat doet. Grimmig, duister, onheilspellend, maar toch met een dosis humor. Een bizar gezelschap als geheel wat een absoluut meesterwerk afleverde.

Verhoogd naar 5,0*

Helaas snap ik niet waarom dit een klassieker is, een goede plaat misschien nog wel maar na de eerste 4 nummers vond ik het niveau niet meer constant. Ben nochtans een Lou Reed fan en herken ook hier wel de meester maar van sommige nummers heb ik de indruk dat het als een demo klinkt en iets te vlug op band is gezwierd of althans dat de songs niet het niveau hebben van z'n latere werk. All Tomorrow's Parties vind ik door de zang echt verprutst want ik hoor er wel degelijk een goeie song in hoewel Femme Fatale me dan weer wel kan boeien. Het nut van European Son ontgaat me ook volledig.

Langzamerhand na al die jaren is deze plaat steeds verder onder mijn huid gekropen. Eerst vond ik, net als sommige anderen hier, dat er een paar (erg) goede nummers op staan. Nu vind ik The Velvet Underground & Nico veel meer. Het heeft een vreemde toverachtige soms donkerder, soms vriendelijker sfeer, nee uitstraling. New York 1967, maar dan door de ogen van producer Andy Warhol. Soms tegen het absurde aan, alsof je naar een film van David Lynch zit te kijken, in dit geval luisteren.

En naast de topmuzikanten in topvorm, Lou Reed en John Cale, doet er ook nog ene Nico (uit Keulen) mee. Zij zingt bijvoorbeeld 'tussendoor' ineens een lief liedje: Femme Fatale. Toch blijven de 'grote vier' wel van buitengewoon hoog niveau: de overheerlijke opening Sunday Morning, Venus In Furs met citar en een geweldige Lou Reed, het oerdonkere maar/en fantastische Heroin & het fraaie I'm Waiting For The Man.

Ik luister inmiddels naar de originele Mono LP, zoals de muziek opgenomen is en bedoeld was. Indringend allemaal. Wie weet gaat dit 'muziekwerkstuk' ooit wel naar de maximale score.

Tijd voor nummer 91 in de lijst van albums die ik moet horen.

Ook in Cabeza Borradora's lijst ontbrak dit album uiteraard niet.

Je kan er niet omheen. En dat is niet erg.

Wat een plaat, heel de wereld maakte zich klaar voor The Summer Of love, zetten bloemen in hun haar en overgoten zich met liters patchouli. De VU zetten hun zonnebril op, deden hun zwarte kleren aan en staken een sigaret op. En dan maakten ze deze plaat.

Onconventioneel en invloedrijk hoewel je wel merkt aan Reed dat hij op een songschrijfcursus geweest is. Volgens mij was Venus in furs ongelooflijk invloedrijk op heel de latere Gothic beweging.

Die teksten gemengd met de niet-echt-mooie stem van Nico, die op haar manier hier ongelooflijk mooi bij paste.

Damn, goeie plaat, 5*

Ik snap helemaal niks van deze muziek. Matig geproduceerd, repetitieve, simpele nummers en matige tot slechte zang (vooral Lou Reed, ik kan zijn vervelende nasale stemgeluid niet uitstaan). De kwaliteit van de nummers valt mij ook in negatieve zin op. Ik snap werkelijk niet wat er goed zou moeten zijn aan een nummer als I'm Waiting For The Man of Run, Run, Run of zelfs Heroin. De meeste nummers drijven of op één riff of melodielijn die vervolgens tot het einde van het nummer wordt herhaald. Als dat nu memorabele melodieën waren geweest, maar dat is wat mij betreft ook niet het geval. Wellicht is het repetitieve voor velen de aantrekkingskracht van deze plaat, maar ik vind het dus drie keer niks. Ik heb het tot driekwart van Heroin volgehouden, maar bij die lelijke feedbackgeluiden trok ik het echt niet meer. Ik stem dan ook niet, maar hoger dan 1,5 a 2 sterren was ik niet uitgekomen.

Gezien je profiel is het al te alternatief/experimenteel voor, denk ik.

Dat blijkt. Overigens legt Jelle zelf uit wat zo aantrekkelijk is aan deze plaat

Misschien moet ie Sister Ray dan eens proberen. Gewoon, voor de gein.

Buiten European Son valt dit toch best mee. Vreemd, want zijn top-10 is nu toch ook wel redelijk alternatief.

Ik weet niet of het te alternatief of experimenteel voor mij is, ik vind de nummers gewoon niet goed. Ik denk dat deze muziek heel erg is gebaseerd op emotie en het neerzetten van een bepaalde sfeer. Dan wordt het neerzetten van een sterke melodielijn vaak ondergeschikt. Hetzelfde zie je ook bij veel black metalbands. Dat is een manier van songschrijven waar ik niet van hou.

Ik vind zijn top 10 nou niet bepaald alternatief, maar misschien versta jij daar wat anders onder. Enfin, het gaat om dit album en zijn beleving. Wat voor de één al gauw alternatief/experimenteel is, is dat voor een ander weer niet zo snel. Ik heb ook niet zoveel moeite met dit album en heb zelf geen vastomlijnde kaders waaraan muziek moet voldoen, althans niet zo precies.

Niet goed is jouw mening en dat mag, maar jij geeft zelf al aan waar je van houdt en wat je hier irritant vind. Ik denk niet dat avontuurlijkheid in deze vorm gewoon wat voor je is.

Emotie hoor ik er niet zo in. En zoiets als Sunday Morning of All Tmorrow's Parties is toch gewoon een mooi, melodieus liedje?

De kracht van dit album zit hem ook in het feit dat naast die donkere liedjes enkele hele mooie "Here, There and Everywhere's" op staan.

Ik vind dit album juist één en al emotie. Van het lieflijke Sunday morning tot de meest donkere nummers.

Dat klinkt meer als wat ik onder 'sfeer' schaar.