The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Wat ik me al een tijdje afvraag: Waarom staat er een banaan op de hoes? Moet dat iets voorstellen of zo? Ik vind het een mooie hoes, maar ik wil toch graag weten wat het precies moet voorstellen

Het is een fallussymbool . Wat niet echt verbaast aangezien Warhol de ontwerper is.

Betrof het op de oorspronkelijke uitgave niet een sticker zodat je de banaan kon pellen? (de albumhoes zegt ook: "peel here" of zoiets (kan het nu niet lezen)).

Jup, "peel slowly and see"...

Bedankt!! Het is nu duidelijk voor mij

Echt een van de meest invloedrijke en toonaangevende platen die ooit is gemaakt in de muziekgeschiedenis. De nummers zijn lekker veelzijdig en lopen uiteen van rustige poppy nummers, tot heerlijk rockende en experimentele nummers vooral Heroin klinkt ruim veertig jaar na dato nog altijd heerlijk fris maar ook de rest van de nummers zijn stuk voor stuk ontzettend orgineel. Verder is het samenspel tussen de muziekanten gewoon een genot om naar te mogen luisteren. Echt een meesterwerk dat na al die tijd nog steeds nergens verouderd klinkt.

5 sterren

De combinatie van het tijdsbeeld, de waanzin en de toxicale sfeer maken dit werkje een trip van jewelste.

En laat dat duidelijk zijn.

Na al die jaren toch maar een halfje erbij. De Nico-nummers vind ik nog steeds wat minder, maar daarentegen vervelen Venus in Furs, Heroin, European Son en vooral I'm Waiting for the Man ( ) nooit.

4,5*

Heroin

Goed album, maar nog niet elke song grijpt me bij mijn strot.
Sunday Morning, I'm Waiting for the Man, The Black Angel's Death Song & Run Run Run vind ik ook sterk, maar Heroin is gewoon één van de beste liederen ooit.

Beetje late reactie misschien, maar ik heb een boek waarin een flink aantal covers beschreven worden.

Dit schijnt geen fallussymbool te zijn maar terug te slaan op een kortstondige hippierage. Die dachten namelijk dat je van het roken van gedroogde bananenschillen high werd

Ben nu heel hard aan het verzinnen of er tijdens de Warhol tentoonstelling in het Stedelijk museum iets gezegd werd over de hoes van deze plaat, maar het komt even niet naar boven.

Ik zie trouwens wel eens nieuwe geperste vinyl versies liggen, kan je daar ook nog pellen? Misschien dat ik de vinyl versie nog eens koop, dan maar een album dubbel.

bij sommigen wel

Die gezellige oude VU-tijd: Cale en Reed die toevallig zin hebben om een paar nummertjes te spelen ergens in een kelder, met een chaos van bedrading, een versleten sofa en iemand die er, ach wat, een tapeje of een cassette van maakt. Wat vrienden optrommelen en dan maar doelloos met je armen en bovenlijf staan zwaaien op Venus In Furs, en tussen de liedjes door de rebelse buurtmeisjes een tong draaien. Tja, all disappeared parties

Voor mij nu ook The Velvet Underground & Nico in mijn top 10 (hebben ze ooit, toen ik pas op deze site zat, al eens gestaan, laatst het album weer herontdekt). Geweldige plaat waar zelfs de ontstellend slecht productie geen afbraak aan kan doen. De uitschieters voor mij zijn Heroin, Venus In Furs en All Tomorrow's Parties, waarbij ik vooral die valse viool in de climax van Heroin echt geweldig vind. Briljant!

Ik kocht deze plaat een uurtje geleden op gloednieuw vinyl in, jawel, de MediaMarkt. Ook hier kun je de hoes pellen trouwens!

Heerlijk album blijft het toch.

Door de laatste twee nummers geen vijf sterren van mij.

Door de Nico-nummers geen vijf sterren van mij.

En I'll Be Your Mirror dan?

Dat is nog de minste ook

Vind ik*

Ben ik met Paap_Floyd eens ja.

Ik vind de afwisseling(Reed en Nico) juist één van de pluspunten van dit album.

Vind het wel een lief nummertje.

Wat een openheid! Wat een lef! Wat een muziek en wat een zang! Als debuut kan dat tellen.

Wordt All Tomorrow's Parties ook als 'Nico-nummer' gezien? Want het is mij een raadsel hoe je dat niet prachtig kunt vinden?

Deze plaat heeft de muziekwereld natuurlijk enorm beinvloed. Het herbergt veel tegenstellingen in zich (Reed versus Cale; donker en onheilspellend versus de zoete bijdragen van Nico) en het is knap om dat in 1 album te verenigen. Maar het geluid is niet geweldig (al dan niet bewust) en ik vind die 'trash' zoals in 'European Son' gewoon niet zo geweldig. Kost ze een halve ster.

Nico's zoete heroïne grafstem

Bij mij kost European Son , die 'herriesolo's' (Noise) in Run Run Run en aan het eind van Heroin dit album een punt. Vooral bij Heroin (al past het wel) vind ik dit erg jammer; een pittige 'solo' als 'beeld' van (drugs)gekte had ik best gevonden, maar dit vind ik té erg.

Je hebt helemaal gelijk.

The Velvet Underground & Nico is wederom een album die ongekend populair is maar waar ik nog nooit van gehoord had. Op aanraden van een mede-user heb ik het album de kans gegeven, daarvoor had ik vlug naar wat informatie gezocht op het internet. Zo weet ik nu wie Nico is (een zangeres) en wie de bandleden zijn. Met de muziek ben ik dus alles behalve bekend, ik wist mijn god niet wat ik er van verwachten moest. Het leek aanvankelijk niet helemaal mijn stijl, tenminste als ik naar het jaartaal en het genre kijk. Ik ken wel wat rockplaten maar die zijn toch wat moderner.

Alhoewel ‘moderner’, en dat blijkt al snel, toch echt tussen aanhalingstekens moet; Sunday Morning is meteen een sterk, niet aan tijd gerelateerd, begin. Niet alleen de productie vind ik erg verfrissend klinken maar ook de zang is erg mooi. Lou Reed klinkt beheerst maar tegelijkertijd erg helder; een prettige luisterervaring.

Aan de stem van Nico moest ik duidelijk meer wennen, geen lieve meisjesstem maar een aanwezige vrouwenstem. Femme Fatale is mijn eerste kennismaking met haar en ik word er niet bepaald warm of koud van; slechts de achtergrondzang weet me wel te bekoren. Gelukkig wordt deze ietwat nare smaak snel weggespoeld met het nummer Venus in Furs, dat ik zeer spannend vind qua productie. De tekst is dan weer niet helemaal naar mijn smaak maar blijft door telkens 4 regels wel herkenbaar.

Zo leuk als het eerste nummer vind ik het overigens niet meer worden qua productie, het klinkt allemaal wel heel netjes maar ondanks de vele instrumenten vind ik het toch nog wat te kaal. Een nummer als Heroin bijvoorbeeld vind ik dan weer wel leuk omdat mijn oren daar meer getest worden. Tekstueel trekt het me dit keer wel aan, om een voorbeeld te geven: I have made the big decision, I'm gonna try to nullify my life//'Cause when the blood begins to flow, When it shoots up the dropper's neck, When I'm closing in on death//And you can't help me not, you guys, And all you sweet girls with all your sweet talk//You can all go take a walk.

Na alles beluisterd te hebben kan ik moeilijk zeggen wat ik er nou daadwerkelijk van vind. Ik ontdek veel leuke dingen in de muziek maar ook veel fragmenten zijn niet aan mij besteed (zo vind ik Nico geen prettige zangeres). De muzikale begeleiding schommelt voor mij persoonlijk nogal. Het ene moment vind ik het zeer interessant en luister ik er graag naar, het andere moment vind ik het tegenvallend. Ik ga het album voorlopig niet nog een keer beluisteren, sluit voorlopig af met een voldoende. Over een hele tijd probeer ik het nog een keer om te kijken of de puzzelstukjes dan wel op hun plaats vallen.