The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Mooie 'mening' (dat klinkt echt helemaal nergens naar) R&P. Het is inderdaad een beetje een moeilijk album de eerste paar keer dat je het luistert, maar als je er eenmaal aan gewend bent wil je niets anders meer . De teksten luister ik eigenlijk nooit zo naar, maar ik kan me voorstellen dat je het niets vindt (moet je eens naar Sister Ray luisteren van deze band, dat is tekstueel helemaal zwak). Ik kan me wel vinden in het grootste deel van je mening, behalve dan dat ik de dingen die jij niet goed vindt wel geweldig vind.

Het is dan ook niet zozeer dat ik het niet goed vind, meer dat het voorlopig nog niet mijn smaak ik.

European Son vind ik echt een kutnummer...

Je zegt het wat cru, maar mijn 'mening' komt min of meer op hetzelfde neer.

Oke oke, ik vind het een slecht nummer...

Ik vind alleen de eerste minuut van European Son geniaal. Die baslijn is echt heerlijk, dan komt Lou Reed even wat tekst zingen, vervolgens hoor je een glasplaat die breekt (daarmee heb ik mijn moeder en een paar vrienden van mij erg laten schrikken ) en daarna barst er een hoop herrie los. Jammergenoeg kan die 6-minuten durende herrie mij alleen niet echt bekoren... Wel jammer, want met de rest van de nummers is eigenlijk heel weinig mis naar mijn mening.

European Son vind ik net een van de beste nummers. Losgeslagen gitaren, pure geschifte manie en zeer moeilijk om stil op te blijven zitten! Hét hoogtepunt samen met Heroin en All Tomorrow's Parties.

Zelfde mening. Ik vind het telkens opnieuw weer spijtig dat die fantastische gitaar zo cru wordt afgebroken!

Ik weet dat het bon ton is om deze uitstekend te vinden en hem 5 sterren toe te kennen;
Ik weet dat dit een rockklassieker van formaat is.
Ik weet dat deze bij de allerbeste rockplaten ooit gerekend wordt;

Maar daarom vind ik het nog geen lekkere plaat. Ik heb ze een tijd, een hele tijd geleden aangeschaft, maar ik heb de plaat nog maar zelden helemaal uitgezeten.
De monotonie van de plaat is voor mij haast onverdraaglijk. Ik verlang op het eind zo naar iets melodieus, màn, neen, echt helemaal mijn ding zal deze nooit of nooit worden.

Na deze moet ik minstens Sunny Afternoon of Waterloo Sunset van The Kinks, of Penny Lane van The Beatles horen, om helemaal te "recupereren" van zovéél monotonie, zo weinig melodieuziteit, hoe "goed" de plaat dan ook moge wezen.
Ik breek de plaat niet af, begrijp me niet verkeerd, maar ik lust dit gewoon niet al te erg, dat heb je soms. Mijn toegekende punten vind ik dus allesbehalve verkeerd.

Als voetnoot geef ik graag het volgende mee; ik heb precies hetzelfde met Berlin van Lou Reed, ik vind Transofrmer stukken melodieuzer en voor mij dus veel geslaagder, genietbaarder, maar elk zijne meug, dat spreekt.

Tja, het kan niet voor iedereen zeemzoet zijn, he

Ken je ook de andere VU-platen?

Zoals White Light/White Heat, met het uiterst melodieuze Sister Ray?

Ik kan me er wel iets bijvoorstellen, er staan wel flinke herriestukken op. Al moet ik zeggen dat ik daar zelf juist wel van houd.

Father McKenzie: focus dan anders eens op met name de Nico-liedjes (Sunday Morning, Femme Fatale, There She Goes Again, I'll Be Your Mirror even eventueel nog All Tomorrow's Parties), wellicht kun je hem dan beter smaken.

Het is allemaal wat minder toegankelijk dan de Beatles en de Kinks (die ik beide ook een warm hart toedraag), maar het is echt wel een fantastische plaat hoor. Het heeft hooguit wat meer tijd nodig om te bezinken, evenals Berlin... Ik weet niet hoeveel jaar jij al je hoofd breekt over deze bananenschil?

Sterker nog: ik kan je 3,5 nauwelijks rijmen met de rest van je tekst. Hopelijk stem je niet hoger omdat het zogenaamd een goede plaat zou moeten zijn en je 'boze reacties' wilt voorkomen?

Ik kan me best wat voorstellen bij je kritiek: eentonigheid ligt inderdaad op de loer. Ik heb daar gelukkig helemaal geen last van, integendeel

Tja, muziek is nu eenmaal perceptie, smaak kun je niet sturen. Ik heb nooit witloof gelust, ik braak op die smaak, dat heb je soms;
Met muziek is dat precies zo, toch?
Dit is een goede plaat, ik spreek dat niet tegen, maar ik grijp zelden naar deze muziek, gewoon omdat er zoveel andere muziek is die me véél meer weet te pakken, en ik begrijp de opmerking niet goed van Lennonlover over dat zeemzoete?
Er is voldoende niet-zeemzoete muziek die me nu eenmaal wèl pakt, Jimmy Hendrix bijvoorbeeld, en Led Zeppelin kun je toch bezwaarlijk zeemzoet noemen?
Of Bowie of Bruce Springsteen om nog 2 andere muzikale helden van me te noemen. Tja, de Velvet Underground is daar voor mij niet echt bij, ik kan het niet helpen.
Als McCartneyfan krijg je nogal makkelijk het etiket opgeplakt, die man houdt van McCartney dus die houdt van zeemzoete muziek. Nogal zwart-wit, dit denken. Neen, ik kan best wat tegendraadse muziek waarderen, deze hier ook, maar liefst in een cd-wisselaar met wat melodieuzere platen ertussen, dàn is dit wel nog te behapstukken.
Niet deze 48 minuten aan één stuk door, want daar ben ik nog nooit doorgekomen, echt niet.

Het is zo'n knap album en hier zijn de fundamenten gelegd voor bijvoorbeeld noise, drone en punk in de hedendaagse (toch bijna wel populaire) muziek.

Erg vooruitstrevend en eigenlijk nooit geëvenaard. Heel de plaat is ook zeer divers en toch op een hoog niveau. There She Goes Again is het enige nummer, dat voor mij een beetje onder het gemiddelde van de plaat ligt, omdat ik het toch nogal een vrij standaard nummer vind.

Heroin is voor mij met afstand het beste nummer van dit album en misschien wel het beste nummer ooit gemaakt. European Son moet je leren luisteren;)

En de genialiteit zit 'm denk ik in de samenwerking tussen Reed en Cale en daarbij gevoegd de charmante Nico. Verder juiste plaats, tijd en sfeer. Prachtig!

Net als mijn naamgenoot, ben ik me er zeer goed van bewust dat deze plaat een mijlpaal is in de muziekwereld. Niet alleen was het een antwoord op de flowerpower die overal heerste. Zij vonden dat alles veel te veel verbloemd werd en daarom beschreven ze ook daadwerkelijk alles zoals het was(eigenlijk de hoofdgedachte van de punkbeweging). Ruw, zonder gene en nauwkeurig beschreven.

Het geluid van deze plaat is dan weer een ander aspect waarin deze band en vooral deze plaat heelwat in de muziekwereld heeft verandert. niet alleen was er de vreemde combinatie van gitaargeweld en viool en ook hoe deze werden gebruikt, het lijkt wel een twedehandsviool die gebruikt word.

Deze plaat is natuurlijk ook het goede en gelukkige samenval van factoren. De samenwerking van John Cale en Lou Reed eigenlijk twee meesters op hun domeinen. Cale vooral in het creëren van een sfeer en Lou Reed dan weer een literair wonder. Persoonlijk vind ik de bijdrage van Nico niet zo bijzonder, ik had dan ook msh liever haar niet bij deze plaat.
Maarja geschiedenis kun je nu eenmaal niet verranderen.

Reed en Cale zagen Nico aanvankelijk ook liever vertrekken (hoewel het later wel wat werd tussen Cale en Nico). Het was een ideetje van Warhol.....tja en tegen de Godfather zeg je geen nee.

Reed en Cale zagen Nico aanvankelijk ook liever vertrekken (hoewel het later wel wat werd tussen Cale en Nico). Het was een ideetje van Warhol.....tja en tegen de Godfather zeg je geen nee.[/quote]

Idd, you don't bite the hand that feeds you :d, ik dacht ook dat lou reed wat had met Nico, maar dan wel tijdelijk.

Over Nico's bijdragen blijven ook de liefhebbers het telkens oneens. Voor mij máákt Nico deze plaat juist. Ze geeft het geheel kleur en tilt daarmee ook de nummers zonder haar naar een hoger niveau. Ze veroorzaakt contrasten en heeft veel meer nog dan Cale en Reed iets volledig ongrijpbaars.

Volgens mij is Reed afgewezen door Nico. Hij schijnt ook bepaalde nummers waarop Nico zong opnieuw te hebben ingezongen, bij wijze van wraak.

Ik kan Nico's bijdrage ook wel waarderen. Met haar zang creëert zij idd een beetje een ongrijpbare sfeer.

Ik ben het eens met Gyzzz ''Nico's bijdrage maakt deze plaat juist, het is in zijn geheel gewoon een klassieker, een album dat ergens blijft kleven om nooit meer weg te gaan, zalig

Ze heeft in elk geval Iggy Pop een druiper bezorgd.

Helemaal mee eens. Vooral bij Heroin met de viool van Cale op het einde, waarmee de hele context van het nummer en misschien zelfs de plaat, naar voren komt.

In 1987 en in 2007 vroeg muziekblad Oor aan honderd popjournalisten om een Album Top 100 Aller Tijden samen te stellen. Beide keren eindige The Velvet Underground & Nico bovenaan.

En dat is best ironisch als je weet dat deze plaat in een paar dagen tijd voor amper $ 2000 werd opgenomen en dat Rolling Stone het destijds niet eens een recensie waardig achtte.

Maar Lou Reed, John Cale en Andy Warhol schreven geschiedenis. Volgens de kenners van vandaag is het een meesterwerk. Ik heb nogal wat moeite met die classificatie. Dat het een belangrijke plaat is die veel bands heeft beïnvloed staat buiten kijf, maar muzikaal rammelt ze aan alle kanten. En toch heeft het 'iets'.

The Velvet Underground & Nico piept, knarst en schuurt. Alsof alles er in één take op geslingerd werd. De teksten zijn pervers, de muziek is ruw en sfeer shockerend. Een album van de duivel. De verleidingen liggen voor het oprapen.

Sunday Morning zet je met die fluwelen (inderdaad) melodie nog op het verkeerde been, maar I'm Waiting For The Man is rauwe rock n' roll.

Femme Fatale is verbijsterend. De zang van het door Andy Warhol ontdekte fotomodel Nico is tenenkrommend.

Bij Venus in Furs, een loflied over SM, pijnigt de viool van John Cale op genadeloze wijze en het hallucinerende Heroin eindigt in een gigantische bad trip.

There She Goes Again klinkt als de Beach Boys in een grauw en regenachtig New York en European Son is net een ontspoorde goederentrein.

Een meesterwerk of een publiciteitsstunt van Andy Warhol. Ik ben er nog niet uit. Misschien ben ik van de verkeerde generatie. En ik ben ook niet zo gek op bananen.

Hele bijzondere plaat, vooral waar Nico als een ware slet zingt 'femme fatale'. Je ruikt in dat nummer de smerige kroeg waar Nico, verlopen en ordinair, naast je zit op de barkruk terwijl ze maar één ding wil. Zo'n levendig gevoel wekt deze hele plaat op, het prikkelt de fantasie.

Dat klopt. En gelukkig maar! Lou Reed's stem is onmisbaar op nummers als Waiting for the Man, Venus in Furs, Run Run Run etc.

Sunday Morning had Nico wellicht kunnen doen, maar de rest vind ik echt niet bij haar stem passen. Ik vind trouwens dat Reed de ''Nico nummers'' ook veel mooier zingt (te horen op liveopnames).

Toch maar weer eens onder het stof vandaan getrokken en hij blijft minder dan zijn 2 opvolgers. Vooral kant B vind ik, afgezien van Heroin, verre van wereldschokkend. European Son is mijns inziens kwaliteitsarme noise. White Light/White Heat for president.

Inderdaad, The velvet underground zonder warhol troep erom heen is nog wel 10x zo goed.

Maar zonder Andy Warhol had Velvet Underground nooit die legendarische status behaald.

Ach, Warhol heeft in feite alleen betaald voor hun opnames en deze hoes ontworpen. That's all. Maar als hij het niet gedaan had was de Velvet Underground wellicht nooit bekend geworden, en dan had de (alternatieve) rockmuziek er vandaag de dag heel anders uitgezien. Warhol heeft de kwaliteiten van de band ingezien en ze een kans gegeven. Daar verdient hij lof voor.