The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Weet ik wel dat het hele andere muziek is, maar volgens mij is Joy Division toch min of meer wel een klein beetje beinvloed door Velvet Underground.

Kan wel zijn, maar wat heeft het voor zin ze hier bij de discussie te betrekken?

Bijna elke rockband is een beetje beinvloed door de Velvet Underground.

Ik heb een tijdje de berichten hier gelezen, en op wiki en andere internet sites nog even gekeken wat voor plaat dit is, maar me er toch maar aan gewaagd. Ik heb hem nu 1 keer in zijn geheel beluisterd, maar de sfeer erin bevalt mij wel. Het valt mij op dat hij iets magisch, iets ongrijpbaars heeft. Deze schijnt erg omstrdeden te zijn, vanwege de texten, over drugsverslaving en moord. Op de radio werd er bijna nooit iets van gedraaid, vanwege die texten. Ik heb ook gelezen dat deze pas vanaf de jaren 80 legendarisch verklaard is.

Zelf heb ik dit album pas leren kennen eind jaren '80 toen VU meer in de belangstelling kwam en dit album als legendarisch werd bestempeld. Inderdaad was dit album erg omstreden vanwege de teksten, aanvankelijk verkocht dit album ook weinig vooral omdat VU totaal niets te maken had met de dan heersende hippie-cultuur, VU was destijds een 'eiland' in de muziekwereld.
De sfeer is intens en het album heeft iets magisch ondanks (of dankzij) het wat rammelende geluid. De invloed van VU heb ik een vorige post al aangehaald.

De redenen van de lage verkoopcijfers zijn de waardeloze promotie van het platenlabel, de tijdelijke terugtrekking nadat het album uitkwam en het album lag al een jaar lang op de plank en genoot daarom niet meer van de ophef die Andy Warhol veroorzaakte met zijn E.P.I's.

Platenmaatschappij Verve (waar VU voor tekende) heeft dit album nauwelijks of niet gepromoot, inderdaad. Ik weet niet of dit album destijds ook buiten de VS werd uitgebracht.
Ook het debuutalbum van Frank Zappa & Mothers (eveneens bij Verve) werd aanvankelijk geen groot succes.

De singels All Tommorows Party en Sunday Morning zijn zelf wel in 1966 uitgebracht. Het album is geloof ik nog een jaar later in Europa uitgebracht, uiteraard in beperkte oplage.

Opmerkelijk gerucht is dat de personeels leden van de studio weigerden aan het album mee te werken na het horen van de nummers.

Was het album trouwens niet als eerste uitgegeven op het MGM label?

Op verve wat een zijlabel van MGM was voor jazz. En dat is geen gerucht maar het klopt, bevestigd door Cale.

Wat een diversiteit van nummers staan hier eigenlijk op. Er zit zoveel verschil tussen de nummers, zelden een album gehoord met zoveel diversiteit erop. Neem b.v de innemendheid van het eerste nummer. Of de expressie van een Venus In Furs. Of het onheilspellende van Heroin. Ik heb hem nu al zo'n 5 keer in zijn geheel afgespeeld, maar ik begin hem steeds beter te vinden. Het laatste nummer vind ik trouwens ook super, zowat het tegenovergestelde van het eerste nummer vind ik.

Ja, ijzersterke plaat. 4* is toch wat te laag, kijkend naar hoe ik de muziek beleef. The Black Angel's Death Song is misschien het enige nummer dat ik 'minder goed' zou noemen.

Jongens, bedankt! Ik heb hem vanavond gekocht en het is de eerste CD die ik dankzij dit forum heb gekocht. Nu nog een paar keer goed luisteren!

wauw... je bent 5 dagen lid en koopt nu al cds dankzij het forum.. wat zal jouw plaatselijke platenboer blij met ons worden...

Bij deze plaat werkt een paar keer luisteren wel goed ja... de sfeer die ze neerzetten klopt gewoon overal (heb zelf iets meer met de stem van Reed dan met die van Nico, maar das persoonlijke voorkeur)..

Vooral de climax aan het eind van Heroin doet het altijd goed hier.. wat een heerlijke hoop kabaal

Klopt, zoals The Scientist zei, deze plaat heeft een aantal luisterbeurten nodig. Het is een plaat die luisterbeurt na luisterbeurt groeit...

Ik heb ook meer met Lou Reeds stem maar achja zonder nico zou deze plaat ook wsl niet geworden zijn wat ze is.

Een groeiplaat was het voor mij heel zeker. Stond ie een tijd terug nog op 2,5*, nu is het een van mijn favoriete albums geworden. Zo niet dé favoriete. Dit is echt zo'n album waarbij ik het gevoel heb dat ik het de hele dag door zou kunnen luisteren. De banaan.

Ghehehe, ik zit er zelfs aan te denken om te gaan voor de complete top250, al heb ik niks met artiesten als Nas of 2Pac.

Hmm, dan zou ik die ook maar mooi links laten liggen Je moet wel een beetje de dingen uit de top250 kopen die je aanspreken. Miskopen kunnen anders ook voorkomen. Zo heb ik een keer Pornography van The Cure gekocht

Hier heb je in ieder geval een pareltje aan! Ik heb deze destijds zelf ook gekocht omdat hij zo hoog aangeschreven stond. Nu, een twee jaar later, geniet ik er nog met volle teugen van!

Als je deze trouwens mooi vindt, dan raad ik ook The Velvet Underground - The Velvet Underground aan!

Ik ga ook niet alles uit de top-250 aankopen (bv. Rihanna ), maar dit is ongetwijfeld een klassieker en een groeiplaat, de laatste tijd kreeg ik hem niet meer uit de CD-speler.

Vervelend is dat, hé? Heb ik ook een tijdje last van gehad, gewoon een nieuwe gekocht.

Cd, of Cd-speler?

Ik heb m nu n paar keer beluisterd en hij bevalt steeds beter. En dat terwijl mn eerste indruk al vrij positief was! Overigens bevat European Son ook wel n aardige bak herrie. Maar wel met de K van Kunst.

Nee man , White Light/White Heat!! Raad je dan aan!! Het laatste album met John Cale en belangrijke factor op dit album en het enige album met de orginele bezetting van de Velvet Underground,

Prachtige aanwinst inderdaad. Ik heb deze ook nog maar net gekocht, maar hij beviel mij gelijk al erg goed. Het is dan ook nog een groeialbum die alleen nog maar beter word. Van de klassiekers uit 1967 vind ik deze denk ik wel het beste. Andere must haves uit 1967 zijn The Doors(in jouw top 10 zie ik), Piper At The Gates Of Dawn(Pink Floyd), Are You Experienced?(Jimi Hendrix) en St Pepper(The Beatles), maar die laatste ken ik nog niet. Ik heb sinds kort ook de magie uit de jaren 60 ontdekt. Vond het eerst wat gedateerd klinken, maar gewoon een paar week alleen maar de div platen uit de jaren 60 draaien, en je waardeert het gelijk een stuk meer. Sommige modernere albums deden bij een tussentijdse luisterbeurt gewoon zeer aan mijn oren. Ook daar moet ik dan weer inkomen.

En natuurlijk Forever Changes van Love, ook uit 1967. Buffalo Springfield Again (Buffalo Springfield), Safe as Milk (Captain Beefheart), Electric Music for the Mind and Body (Country Joe & The Fish) en zo vergeet ik er nog wel een paar.

1967 was een magisch muziekjaar, maar ik vind inderdaad ook The Velvet Underground & Nico het beste album uit dat jaar.

Er zijn wel zo'n 20 albums uit 1967 die ik 5* of 4,5* heb gegeven. Dit debuut van Velvet Underground is in ieder geval magisch.
Die van Captain Beefheart en Country Joe & The Fish heb ik nog niet.

Dan hebben we dat in ieder geval gemeen. Op de een of andere manier blijkt 1967 toch n magisch jaar geweest te zijn. T wordt ook vaak gezien als het begin 5 hele vruchtbare jaren (1967-1972).

Dit album is eigenlijk het begin van de punk scene geweest, want ze gingen met dit album natuurlijk met de texten vrij ver over zelfmoord en over drugsgebruik. Volledig tegen de hippie cultuur in die er destijds volop bezig was, want dat was echt vrijheid/blijheid, deze is een stuk depressiever dan wat in de hippie cultuur en tijd gebruikelijk was. Als je deze goed vind, dan zou Unknown Pleasures van Joy Division jou ook wel goed kunnen bevallen. Het is wel heel andere muziek, en post punk album. Maar er zit hetzelfde duistere en tragische sfeertje wat in vind ik. Dat album heeft net als deze ook iets meeslepends.

Welk nummer gaat hier over zelfmoord dan? Ik kan me vergissen, maar ik dacht geen enkel...

Je hebt helemaal gelijk Herman. Ik ben vaak ook met zoveel muziek tegelijk bezig, dat ik nog weleens wat door elkaar wil halen. Ik bedoel eigenlijk texten over heroineverslaving en over SM, want dat vind ik nogal bizarre en afwijkende texten voor 1967.

Die heb ik al in de kast staan, samen met Closer en het verzamelalbum Permanent van Joy Division. En ja, dat is inderdaad heerlijk, maar ook depressief.