The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Er bestaan maar weinig albums die zo goed een sfeer op kunnen roepen. De opvolger is ook erg goed, maar kan toch net niet tippen aan deze. Verplichte kost voor elke aardbewoner.

Vandaag op lp gekocht. Limited edition, het vinyl in een mooi geel kleurtje.

Ben maar blij dat ie geel was (die banaan) - was ie groen geweest, had je 'em nog niet kunnen draaien - nog niet rijp!

Ga jij hem nou maar eens draaien.. misschien ontdek je waar je favoriete muziek op is gebaseerd

bahaha wat een slechte een daardoor goede grap

Mjuman had 'em vanaf 1970, meermalen gekocht, regelmatig uitgeleend (en natuurlijk vergeten en niet teruggekregen), meermalen achtergebleven bij verhuizing; nu nog op cd (lang niet gedraaid) All Tomorrow's Parties, Venus in Fur, Waiting for the Man, Heroin, hebben eigen plekje in DMA (Direct Memory Access). Binnenkort maar weer eens kopen op vinyl - is er wel de plaat voor.

Om de eetlust nog wat te vergroten; er staan zelfs enkele donkere vlekken op, zoals bij een banaan op zijn lekkerst.

Foto

De max, zo grappig dat die plaat ook op een banaan lijkt, dat wist ik niet. Tof weetje

Ahum...

Dat is idd wel een heel zwakke mop maarja...

Toch maar naar de 5* gegaan. Productioneel zou het beter kunnen, maar dit is een bijzonder boeiend en facinerend album dat nooit verveelt hoe vaak je dat ook draait.

Ja , dat viel me al wat tegen van je , LucM , dat je een van de meest legendarische platen niet met 5 * honoreerde. Nu dus wel en daarom : van harte gefeliciteerd met je beslissing !

Breekbaar (Nico), zijn tijd ver vooruit, beste album van de zestiger jaren Maar vooral wonderschoon.
Mag in de top 20 van mij.

Hier geef ik mijn luisterervaring per nummer :

1. Sunday Morning (2:56)
Bijzonder sfeervol en charmant nummer vooral vanwege de arrangementen en dat klokkenspel, het nummer doet mij denken aan een nevelige morgen waarbij de zon te voorschijn komt.

2. I'm Waiting for the Man (4:39)
Het is de geniale gitaarrif en het ritme dat het hem doet en natuurlijk ook de tekst (over drugdealen), een klassieker gewoon.

3. Femme Fatale (2:38)
Een eenvoudig maar erg pakkend nummer en de niet helemaal zuivere zang van Nico met achtergrondkoortjes past daar goed bij.

4. Venus in Furs (5:12)
Een fascinerend nummer vanwege de sfeer die het oproept mede vanwege de gitaarsound en die schijnbaar valse viool. dEUS heeft daar duidelijk de mosterd vandaan gehaald (Suds & Soda).

5. Run Run Run (4:22)
Ook weer een geweldig nummer met fantastische gitaarsolo, alleen mochten de drums iets meer op de voorgrond.

6. All Tomorrow's Parties (6:00)
Een wat mysterieus klinkend folkachtig nummer met de bezwerende stem van Nico, prachtig gewoonweg.

7. Heroin (7:12)
Een heel apart nummer met tempowisselingen dat meerdere beluisteringen vergt, maar het is tenslotte geniaal in elkaar gestoken.

8. There She Goes Again (2:41)
Het vrolijkste nummer op dit album, die achtergrondkoortjes vind ik hemels.

9. I'll Be Your Mirror (2:14)
Nu terug een rustig nummer met Nico, ik vind het erg charmant.

10. The Black Angel's Death Song (3:11)
Het klinkt wat chaotisch met krassende violen en dat vind ik het minste nummer op dit album, maar de tekst vind ik wel boeiend.

11. European Son (7:46)
Na een minuut hoor je brekend glas en dan krijg je gitaarjams te horen met soms piepende geluiden, dit op het eerste gehoor chaotisch nummer is ook weer een kwestie van wennen. Prima afsluiter.

Globaal vind ik dat een bijzonder boeiend en facinerend album. Geluidstechnisch en productioneel staat het niet op punt, maar vanwege de originaliteit en de intense sfeer verdient het toch de volle 5*.

Zeg ik iets heel vreemds als ik zeg dat ik Beatles associaties bij dit album krijg?

Opmerkelijk; Lou Reed is geen geweldige zanger, maar de zang is toch echt wel geweldig. Dat geldt ook wel voor Nico.

Ik hoor hier niet zoveel Beatles in, maar als jij dat wel hebt is daar niets vreemds aan hoor.

Heb dat zelf meer met het Loaded-album.

De Velvets waren toch een stuk zwaarmoediger, ik hoor geen enkele associatie met The Beatles.

Loaded inderdaad wel een beetje, die was dan ook gericht op commercieel succes. Maar ook niet bij alle nummers hoor ik daar Beatles in.

Ik kan mij best voorstellen dat Lou Reed en John Cale een band gingen oprichten vanwege de doorbraak van the Beatles, maar de sound van Velvet Underground is volstrekt uniek en zeker geen Beatles-kopie.
De enige associatie die ik met the Beatles kan leggen is dat beide bands in 1967 een baanbrekend album uitbrachten.

Alleen was dit album heel wat invloedrijker.

"Sgt. Peppers" en "The Velvet Underground & Nico" zijn beiden erg invloedrijk. Het grote verschil is dat "Sgt. Peppers" al dadelijk enorme impact en invloed had, waar dat de invloed van "The Velvet Underground & Nico" pas jaren later begon te gelden.

Het spijt me..

Ik moest bij Sunday Morning gelijk denken aan I'm Only Sleeping en Venus in furs leek wel wat weg te hebben van Love You To.. Maar ik denk dat ik Revolver iets te vaak heb gedraaid, ik hoor flarden van dat album overal wel in terug al weet ik dat ze er niet zijn. My mind is playin' tricks on me.

Wat ik het melden ook wel waard vind.. is dat ik mij totaal niet ergde aan het chaotische geluid dat men hoort in European Son. Dat is in het verleden wel eens anders geweest.

Goed album trouwens.

Een viool en een sitar door elkaar halen?

Ik dacht ooit eens een lekker wijf te hebben gezien, bleek het een man te zijn. Ik heb dan alsnog zijn nummer gevraagd, maar toch. Het is niks nieuws voor mij dus.

Met dit album heb ik een paar dagen geleden nog in mijn handen gestaan. Voor 7.50 euro lag hij te koop. Ik heb hem ook even beluisterd, maar twijfelde eraan om hem te kopen. Ik heb hem ook niet meegenomen, en maar laten liggen. Lou Reed ken ik van het live album Rock & Roll Animal. Is deze muziek daar een beetje mee te vergelijken, met dat live album. Het nummer Heroin, is dat dezelfde versie van dat live album?

Nee. Rock N Roll Animal is verpest door de onnatuurlijke sound en de Velvet Underground nummers van die plaat tippen geen moment aan de originele versies.

Ik vind dit album van grote klasse, maar je moet het echt zelf horen. Dit is niet zomaar Lou Reed met een bandje erbij. Je kan hem ook downloaden en op je gemak beluisteren en dan beslissen of je 'm koopt of niet?

Deze plaat is gewoon veel completer dan elk ander Lou Reed album in mijn ogen. Alleen al de instrumentenbezetting: guitaar, drum, bas, viool...

De wisselwerking tussen Lou Reed en John Cale is gewoon uiterst boeiend. Als je luistert naar liedjes als Heroin en Venus in Furs begrijp je duidelijk wat ik bedoel.

Lou Reed levert schitterende teksten over SM, Heroineverslaving en co terwijl John Cale meesterlijk de sfeer weet te zetten met viool en andere instrumenten.

Een uniek document die ieder muziekliefhebben, punkliefhebber, moet beluisteren. Voor mij is dit duidelijk het begin van een hele Punkscene... Dan denk ik aan Iggy and the Stooges en co...

Velvet Underground betekent inderdaad de start van de New Yorkse punk/new wave-scène. The Stooges zijn daar inderdaad door beïnvloed die op hun beurt invloed oefenden op New York Dolls en the Ramones. New Yorkse artiesten als Television, Talking Heads en Patti Smith die tot de new wave worden gerekend en later Sonic Youth zijn eveneens door Velvet Underground beïnvloed.

Nee, gelukkig niet. Dit album (en deze versie van Heroin) is toch wel een paar sterretjes beter.

Ik moet wel zeggen dat ik dit album, tenminste wat ik er kortstondig van beluisterd heb, wel een stuk beter vind klinken dan Unknown Pleasures van Joy Division. Volgens mij zitten beide bands in hetzelfde vakje ingeschaald.

Nogal onzinnige vergelijking, wat mij betreft. Dit is compleet andere muziek.

Ian Curtis was wel fan van de VU, maar daar houdt het wel bij op (of je moet de cover van Sister Ray bedoelen).