The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Yeah, ik had de 1000ste stem.

Geweldig album, Run Run Run, All Tomorrow's Parties en Heroin als favo tracks gedaan.

... en erg mooi om te zien dat hij in die duizend stemmen altijd maar is blijven stijgen.

Leve Lou!

Dat-ie altijd maar is blijven stijgen lijkt me een staaltje massa-hysterie van jewelste. Net zoals de hernieuwde interesse voor de Beatles, Beach Boys etc. etc. Zo is deze muziek natuurlijk nogal gedateerd, klinken de muzikanten als muzikanten niet bijster getalenteerd, en is het in grote mate herrie verpakt in goede - doch niet briljánte - popsongs, met teksten waar de meesten van ons (wees eerlijk) zichzelf niet bepaald in kunnen herkennen. We leven immers niet allemaal het leven van een drugsverslaafde rockster met suicidale neigingen. Daarnaast waren de VU bij lange na niet de enigen die over deze onderwerpen zongen, dus die 'taboe-doorbrekendheid' an sich is natuurlijk nooit een argument.

Maar richting het verleden zijn we spontaan bereid zulke dingen te vergeven. En uitzonderlijk hoge scores te geven. Het voelt als een massale romantisering van ons verleden.
(ik heb uiteraard geen enkel bewijs voor deze opvatting, en ik geloof best dat er heel wat mensen tussen zitten die het ook onder kritische benadering een 'goed' album vinden. Maar.. allemaal?)

Volgens mij heeft een en ander er ook mee te maken dat deze site door de meeste mensen gebruikt wordt om dingen te ontdekken. Als ik op de artiestenpagina van Van Morrison kijk en zie hoeveel stemmen Moondance en vooral Astral Weeks hebben tegenover zijn andere albums, dan is duidelijk eens een album in de lift van toplijsten zit de aandacht buiten proportie groeit tegenover andere albums. Natuurlijk zijn dit twee van de betere van Van the Man, maar niet in die verhouding.

Zo ook bij dit album. 1000 stemmen. De zowat even sterke opvolger moet het met minder dan een derde daarvan doen.

Het aantal stemmen is inderdaad zichzelf versterkend (net zoals dat bij elke hype voorkomt).
Het verwarrende is juist dat de meeste albums aan kracht verliezen nadat ze ook worden gevonden door liefhebbers die van nature meer houden van (bijvoorbeeld) hiphop, elektronica, etc. Uiteraard kan ook zo'n liefhebber dit album hoog waarderen natuurlijk, maar het ligt minder voor de hand. En dat is mijn punt:
Ik zou - júíst gezien het hoge aantal stemmen - een vervlakkend punt verwachten. Geen stijgende score! Kijkend naar de stemmen die worden gegeven is er geen 'normale verdeling' in te ontdekken, eerder een stijgende lijn. En dat is ongewoon. Niet onmogelijk natuurlijk, maar curieus, zeker als het hoge punt en de scheve verdeling met het aantal stemmen ook nog eens aan't groeien zijn.
Het lijkt (ook dit kan ik niet hard maken hoor) dat nu ook het punt dat voor dit album gegeven wordt zichzelf versterkt. (ik kan bijvoorbeeld zelf niet ontkennen regelmatig meegesleept te worden om hoge punten te geven bij albums die door anderen de hemel in worden geprezen. dan ben ik opeens bereid amateurisme als creatief te bestempelen en imperfecties als esthetische waarden).

Snap eigenlijk niet wat hier zo heel erg speciaal en goed aan is.
Ben het album eigenlijk gaan luisteren omdat ik Lou kon van het nummer met de Killers(Tranquilize, wat ik nog steeds een geweldige plaat vind), en omdat ik dit album hoog zag staan in de top 250.
Vind vooral de stem van Nico erg irritant en weet me ook totaal niet te raken. Alleen Sunday Morning, Venus in Furs en Heroin vind ik nog wel aardig. Ben benieuwd of deze plaat echt een groeier is, of dat ik misschien toch een andere van TVU moet gaan checken zonder die irritante stem van Nico. Ik luister zowiezo al veel liever naar een mannenstem en er zijn ook maar enkele zangeressen waar ik graag naar luister.
3*

Voor mij is het zeker een groeier, dit album begon bij mij op 2,5* en gun ik tegenwoordig 4*, dus geef het zeker nog een kans!

Inderdaad een groeier. Moest ook heel erg wennen aan de stijl in het begin. Je moet dit album ook echt goed kennen en vaak aandachtig hebben geluisterd om het te kunnen beoordelen denk ik

Terwijl Andy Warhol gezellig met God aan het bellen was, en iedereen zijn vijftien minuten vol roem beloofde, leek Velvet Underground in eerste instantie aan gebrek daarvan ten onder te gaan.
Terwijl tijdsgenoten als The Doors wel succes boekte met shockerende teksten.

Sunday Morning opent dan ook als een soort van slaapliedje.
Dromerig ergens eind van de ochtend ontwaken, of juist dan pas gaan slapen.

De toon van I’m Waiting For My Man is anders.
Een nerveuze Lou Reed die wacht op drugs.
Koortsig gezongen alsof de Cold Turkey al bijna zijn leven binnen stapt.

Femme Fatale, Nico laat voor het eerst van zich horen.
Een model met hier nog weinig zangkwaliteiten.
Ze is wel een soort van sleutelfiguur.
Mascotte van de band.
Geleverd door Warhol.
Doet de titel van dit nummer eer aan.
Niet alleen veroorzaakt ze wrijvingen tussen Cale en Reed.
Ze is ook in de kringen rond Brian Jones, Bob Dylan en Jim Morrisson bekend.

Het hoogtepunt Venus In Furs is niet alleen goed vanwege de mooie tekst met een SM tintje.
Het is tevens een psychedelische trip.
Maar het grootste belang is de toevoeging van viool.
Zonder Venus In Furs zou dEUS en het latere werk van Nick Cave totaal anders hebben geklonken.
John Cale schaamde zich als rockster niet voor zijn klassieke achtergrond.
Hij maakt er zelfs zinvol gebruik van.

Run, Run, Run heeft zijn roots in de Rock ’n Roll.
Helaas staat het gitaarwerk teveel op de achtergrond.
Chaotisch gespeeld, al raakt Reed nergens het overzicht kwijt.
Sonic Youth zou er hun handelsmerk van maken.

Bij All Tomorrow’s Parties lijkt het er op dat de rust is wedergekeerd.
Wie goed luistert hoort duidelijk het rommelige gitaarwerk er doorheen.
Maar ook hier lijkt het alsof het allemaal doordacht is.
Nico komt hier beter uit de verf dan bij Femme Fatale.
Trouwens nog geweldig gecoverd door Japan en Nick Cave.

De opbouw van Heroin doet denken aan de langere nummers bij The Doors (Light My Fire, The End, When The Music’s Over).
Drums als pulserende aders.
De hartslag verhogend nadat het goedje wordt in gespoten.
Lou Reed die langzaam weg zweeft op een vliegend tapijt dat in beweging wordt gezet door de klanken van de viool.

There She Goes Again heeft de toegankelijkheid van R.E.M.
Lou zijn manier van zingen is een vreemde combinatie tussen Van Morrisson, Bob Dylan en Mick Jagger.

I’ll Be Your Mirror is wat vlakker, al is de muzikale omlijsting weer prachtig.
Ik ben gewoon geen grote liefhebber van Nico.
Sterker nog, als ze muzikaal afwezig was geweest, en alleen als muze in de studio had gezeten, was dit album waarschijnlijk niet zwakker geworden.

De jachtigheid van The Black Angel’s Death Song roept vergelijkingen op met Unknown Pleasures van Joy Division.
Met in de hoofdrol het samenspel tussen Reed en Cale.

De afsluiter European Son begint vrij onschuldig, maar ook hier komt opeens een bak herrie over je heen.
Dan weer eventjes de rem er op, vervolgens weer totaal los gaan.

Kortom, een sterk album.
Al blijf ik de zang over het algemeen het minpunt vinden.

Nico is geen geweldige zangeres en okay je bent geen liefhebber. Maar juist dat ze op drie nummers komt opdraven en op een semi-verveelde manier de nummer heeft ingezongen geeft deze plaat een apart tintje. Moe Tucker had ook mogen zingen op een nummer - hoewel dat ook bepaald geen begenadigd zangeres is.

Dat ruwe ongepolijste komt mede door de zang. En de bijdragen van Cale's cello en het rommelige gitaarwerk. Dat is júist de charme zou ik willen zeggen. Het had de plaat zwakker gemaakt als het eenvormiger was geweest. (ik hou wel heel erg van Nico overigens).

Nico vind ik trouwens wel prima klinken op het Wave album Drama of Exile uit 1981.

Het is niet zozeer de zang van Nico die bij mij de nodige Irritatie opwekt, maar wel de uitspraak van de teksten. Op mijn boxset staat een versie die door Lou Reed is gezongen of zelfs door Cale die vind ik een stuk mooier.

Waaaath Cooostumeeeeee Shaaall The poooor giirl whaaaaaaaar.

Nee ik krijg geen kippenvel van dat accent. Zonde Want muzikaal is het een geniaal nummer.

Ah, ik vind die overdreven geprononceerde zang van Nico juist geweldig.

Ja heerlijk inderdaad. Die temerige dictie van Nico en dat accent, helemaal geweldig. Bij Femme Fatale ook. Lou Reed op Sunday Morning doet het dan ook perfect - helemaal in stijl.

Leuke van deze uitgebreide reviews a la deric raven, dat ik gisteren deze heb gedraaid en VU en vandaag White Light/White Heat en Another View. Dus helemaal into the Velvets momenteel!

Dat is ook wel de opzet.
Ik ben zo een periode into Lou Reed geweest, en zo bij Velvet Underground beland.

Ik ben de laatste jaren door MuMe ook meer into VU en Reed geraakt. Daarvoor had ik de albums ook wel, maar ik heb ze nu veel beter leren kennen.

reed heb ik altijd wel gekocht, maar daar heb ik minder vaak zin in - vanwege het hoge zeurgehalte en het niet zo constante niveau. Dat stoort door de gestoorde vrolijkheid hier veel minder. Dat piano'tje in Parties en op WL/WH staan ook van die ongeordende zaken.

Eerst en vooral: geniale hoes. Simpel maar goed, volledig tijdloos - tenzij ze bananen genetisch beginnen te manipuleren - helaas in tegenstelling tot de muziek. De productie is barslecht, sommige nummers hadden echt met enkele minuten ingekort mogen worden (Run Run Run), en naar het einde toe zijn de nummers gewoon tout court slecht - European Son, Black Angel's Death Song . Gelukkig staan er daarvoor nog enkele pareltjes op (Sunday Morning, Heroin) die het toch nog wat de moeite maken. Vroeger kon ik dit veel meer appreciëren (ik denk zelfs ex-top 10), maar nu luister ik hem nauwelijks. Neen, dit komt echt niet in de buurt van hun echte self-titled.

Alsof Run Run Run, goed tot zijn recht komt met een glas heldere productie. Ik vind dat juist zo tof, geeft het net dat kleine beetje extra.

Mee eens, dat lofi-geluid hoort nu eenmaal bij deze plaat (ik weet niet of dit 'officieel' een lofi-plaat is, maar zo klinkt het in ieder geval wel).

Ik heb al ondervonden dat ik net het omgekeerde vind: een goeie productie kan net dat beetje extra geven.

Deze staat nu al op 2 in mijn top 10... dat had ik niet kunnen bedenken bij de eerste luisterbeurt. Ik vond hem zeer goed, maar ook niet meer dan dat.

Maar hoe meer ik hiernaar luisterde, hoe mooier hij werd. op European Son na vind ik nu alle nummers geweldig. In het begin dat ik hiernaar luisterde vond ik The Black Angel's Death Song zelfs afschuwelijk, ook had ik moeite met de Nico-nummers. Ik vond dat accent en die zangstijl vervelend. Nu hou ik van die stem.

Het grootste pluspunt van de plaat is de verscheidenheid: van de pop van Sunday Morning naar de rock n' roll van I'm Waiting For The Man over de mystiekheid van Femme Fatale naar het avant-gardische van Venus In Furs. Dan weer rock n' roll in Run Run Run, mijn favoriet van het album met die ge-wel-dige gitaarsolo van Lou Reed. Dan volgt de psychedelica van All Tomorrow's Parties(die intro !!). Heroin is dan weer meer folkachtig, daarna volgt het rockabilly There She Goes Again. Het slaapliedje I'll Be Your Mirror en het experimentele Black Angel's Death Song volgen. Ze zijn allemaal even geweldig!

Enkel met Europian Son heb ik het moeilijk. Het blijft maar pijn aan mijn oren doen...

Nietemin een geniaal prachtalbum waarvoor ik alleen maar diep kan buigen en "I am not worthy" kan roepen, en blijven luisteren, natuurlijk

European Son is het crazyste, weirdste en geniaalst nummer op deze plaat

Geniaal wel, mooi om naar te luisteren is iets anders

Verreweg het slechtste nummer van de plaat als je het mij vraagt. Sinds de eerste luisterbeurt een jaar of vijf geleden snap ik niet waarom ze het erop hebben gezet. Eigenlijk de reden dat deze niet meer in mijn Top 10 zal komen. Voor de rest vindt ik het namelijk een geniaal album.

Ik vind het ook een mooi nummer, niet bij de besten, maar ook zeker niet (verreweg) het slechtste. Het ligt bovendien toch volledig in de lijn van het album?

Dat vind ik ook. Het sluit aan bij nummers als Venus in Furs en
Protopunk/noiserock en bovendien een geweldige afsluiter.

Enig minpunt is Sunday Morning en I'll be your mirror. Die hadden er absoluut niet op gemoeten. Anders maakte deze wel kans op een top10 plaats

Femme Fatale sluit ook niet echt aan, maar dat vind ik minder erg.



Van mij mocht de plaat er zo uit zien:

All Tomorrow's Parties (6:00)
Heroin (7:12)
Run Run Run (4:22)
I'm Waiting for the Man (4:39)
Venus in Furs (5:12)
There She Goes Again (2:41)
The Black Angel's Death Song (3:11)
European Son (7:46)
--
39:20

Lol, amper 3 jaar later staat ie er zelf totaal niet meer

Na een paar luisterbeurten kan ik toch wel zeggen dat dit album in één woord fantastisch is. 5 *

shiny, shiny shiny boots of leather, zeer beklijvend!