The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Ik vind het moeilijk op dit album te stemmen, omdat 4,5 te weinig is en een 5 lijkt me teveel. Straks nog eens beluisteren en dan de knoop doorhakken.

Edit: Het blijft moeilijk. Misschien is 5 wel te weinig. Toch maar 5 dan.

een aantal erg sfeervolle nummers (i'm waiting for the man, sunday morning, heroin, femme fatale) ook nummers waar ik vrij weinig mee kan (all tomorrows parties, european son)

al met al toch nog een voldoende

In het kader van Cabeza Borradora topic 52 essentiële klassiekers hierbij de recensie van het debuut van The Velvet Underground.

Welkom onze held; Als dit avontuur begint heeft Lou Reed al een elektro shock therapie gehad op last van zijn ouders om zijn afwijkend gedrag en homoseksualiteit te genezen.
Lou was afgestudeerd aan de Syracuse universiteit (Engelse literatuur) en heeft daar een levenslange adoratie van schrijver Delmore Schwartz opgelopen.
Lou hield van rock en rol, doo wop en R&B en werd liedjes schrijver bij Pickwick (waar hij voor andere artiesten schreef).
Pickwick was enkel geïnteresseerd in de (surf)popliedjes en niet in songs als Waiting for my man en Heroin.
In New York ontmoet Lou John Cale die afgestudeerd is in moderne (avantgarde) muziek en componeren als vak had.
Cale is een aanhanger van de radicale avantgarde componist La Monte Young die zijn muziek baseerde op drones herhalingen en dan in stukken van > 2 uur.
La Monte Young heeft ook een "muziekstuk" wat enkel bestaat uit schreeuwen tegen een plant tot deze dood gaat.

Lou had al een liedje opgenomen dat The Ostrich hete en Lou zocht een band bij elkaar om zijn liedjes uit te voeren.
Hoewel Cale de liedjes van Lou eigenlijk te lief vond zag hij toch wel iets in Lou en vond met namen zijn teksten interessant.
"They sounded like Joan Baez songs and I hated folk and hippy music".
Cale zag wel iets in de combinatie van Lou's liedjes en zijn in klassieke composities opgedane kennis.
Na verloop van tijd verliet Lou het ouderlijk huis om bij John Cale in trekken en samen een leven gingen leiden van weinig eten en veel drugs.
Lou wilden Sterling Morrison (die hij nog kende van Syracuse) als extra gitarist bij de band hebben.
Hoewel Cale eerst tegen was omdat hij Sterling een vreemde gozer vond stemde hij later toch toe omdat hij Sterling wel een goede gitarist vond.
Onder de naam The Warlocks wordt drummer Angus MacLise bij de band gevoegd en een 6 nummers bevattende demo (zie Peel Slowly and See) opgenomen ( 4 zullen er terug komen op het debuut).
Nadat Agnus opstapt herrineren Lou en Sterling dat schoolgenoot Tony Tucker een drummende zus had, Lou zoekt haar op en na een 3 minuten auditie is Maureen Moe Tucker aangenomen als drummer van de band die dan The Velvet Underground heet.
De schrijver Al Aronowitz introduceerd the band bij de club (Gerard Malanga en Paul Morrissey) rondom Andy Warhol en die zijn juist op zoek naar een huisband voor een club van Warhol.
Warhol en Morrissey zien wel iets in The VU en besluiten de band onder hun hoede te nemen.
Voor de band was het wel even wennen want opeens zaten ze midden tussen de Newyork jetset en met name de erg verlegen en brave Maureen was vloeken en ruige taal niet gewend.
Na een serie optreden waar nu niet bepaald een fan schare werd opgebouwd, vinden Warhol en consorten (vooral Morrissey) dat Lou Reed een te kleurloze en zwak zingende frontman is en wordt de band actrice en model Nico opgedrongen (zowel Lou als John Cale beginnen later nog een korte relatie met Nico) als zangeres en boegbeeld van de band.

April 1966 beginnen de opnames van het debuut album in een dag of vier voor de somma van $1500,- Warhol betaald de helft en is daarmee (en alleen daardoor) meteen ook producent.
De VU speelde de nummers al een paar jaar en konden dus snel werken, de opnames hoefde niet langer dan noodzakelijk te duren.
Later zouden er nog 2 dagen onder leiding van Tony Wilson gesleuteld worden aan een paar nummers soms tegen de zin van Cale in.

Het debuut is een mengelmoes tussen John en Lou's ideeën, waar dan ook nog een zangeres (Nico) Lou liedje smoest gaan zingen.
Maureen was een flut drummer, maar waarschijnlijk wel de beste op dat moment voor de Velvets.

Het met klokkenspel ingeluide Sunday Morning opent het album liefelijk en is eigenlijk het laatste opgenomen nummer.
Mooie prestatie van Lou.
I'm waiting for my man op een typisch R&R ritme (let op de ritme piano) wordt een drugs deal beschreven, een van de sterke Velvet nummers.
Femme fatale gaat over Edie Sedgwick een dame uit de Warhol hoek die veelvuldig in die tijd met de Velvets op de foto stond (had ook iets met Cale).
Nico zingt dit nummer niet slecht en zij heeft blijkbaar ook wel aanhangers brrrrr, Lou's liedjes zingen boe.
Venus in Fur over SM (voel de zweep) is een behoorlijk creepy met Cale violen opgeluisterd nummer erg sterk en beeldend.
Run Run Run, moet Lou plezier gedaan hebben.
Lou als Bo Diddley maar dan iets donkerder, lekker rammelende rock and roll, Lou stem werkt hier super, zeer mooi.
All Tommorrow's parties sluit kant 1 af en zou over de Warhol club / aanhang gaan.
Nico doet het weer niet slecht mooie afsluiter, omdraaien maar.

Heroin opent Kant 2 en is mijn favoriet Hermans beschrijving in het topic 52 essentiële klassiekers is mij op het lijf geschreven en wil ik U niet onthouden.
"Heb het album vandaag weer eens beluisterd en wat me opviel was hoe de opbouw van Heroin overeenkomsten vertoont de fysieke effecten van daadwerkelijk drugsgebruik, inclusief de rush, de hartkloppingen en de 'coming down' (althans, dat stel ik me erbij voor: heb het spul nog nooit gebruikt en was het ook niet van plan)."

Lou heeft live met de VU en solo ook nog diverse mooie versie op plaat gezet maar deze blijft mijn favoriet.
Maar wat een nummer wat een opbouw.

There she goes again is simpeler nummer met goed koortje, fly fly away. Sterk outro .
I'll be You mirror lekker koel gezongen door Nico (3e en laatste Nico nummer).
Nico zou de bewuste spiegel voor Lou moeten zijn.

The Black Angels death songs wordt gemaakt door Lou's bezwerende zang en John's krassende viool, spannende track.
Het album wordt vervolgens afgesloten European Son opgedragen aan Delmore Schwartz.
In dit nummer hoor je duidelijk de rock en roll invloeden met de experimentel avantgarde invloeden van John Cale.
Het nummer eindig in improvisatie, waarschijnlijk niet ieders favoriet maar ik ben erg van het nummer gaan houden.
Ik heb mijn stem erg overtuigd van 4.5 naar 5.0 verhoogd, na herhaald luisteren de laatste dagen.


Na dit album zou Lou eerst Nico ontslaan omdat ze te laat was bij een optreden (niet netjes hoor, dit hoort niet?!).
Lou zou in een persoonlijk gesprek ook Warhol ontslaan (als wat?) maar Andy was waarschijnlijk alleen in film geinterseerd.
John Cale werd nog geduld op White Light white heat maar toen Cale daarna het idee kreeg om versterkers onder water op ter nemen was het over en liet Lou, Sterling John Cale ontslaan (Lou"hij er uit of de band wordt opgeheven"wat een vent).
Toen Cale er eindelijk uit was kon Lou zijn beste album met mooie liedjes maken namelijk de 3e Velvet Undergroud genaamd The Velvet Underground.
Lou zou er nog een Velvet album schrijven en daarna een handvol geniale solo albums en een veelvoud matige tot zwakke solo albums, maar om de Velvet albums en die paar solo pronkstukken is Lou een van de grote uit de popmuziek voor mij.

Mooie beschrijving en leuk die achtergrondinformatie erbij.


Net als ik dus.

Na 2 pogingen was ik nooit verder gekomen dan het 4e nummer. Het blikkerige geluid was een aanslag op mijn oren. Nu ben ik daar nog steeds van overtuigd, maar ik heb het volledige album uitgezet, wat toch ook wel genoeg zegt. Dit album is niet aan mij besteed. Het uit de maat gaan, net zoals de heer Dylan dat zo goed kan, is niet echt mijn ding en zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Vooral de solo's slaan volledig de plank mis. Veel te blikachtig en allesbehalve zuiver. Met name het einde van European Son, brr..

Hoogtepunt vind ik Sunday Morning. Een uitstekend nummer en eigenlijk het enige nummer op deze plaat met een constant hoog niveau.

Af en toe wel aardige en zelfs goede stukjes, maar daar blijft het jammer genoeg bij. Misschien dat ik het in de toekomst wel kan waarderen. Vooralsnog niet echt.

geniaal!

Bijna net zo'n goede recentie als die van RudiS.

Wel opmerkelijk dat je dan nog een 2.5* score geeft eigenlijk.

Ik vind dit 1 van de sterkste debuut albums ooit.

@ Ricardo: het komt een beetje respectloos over. Er zit een groot verschil in de belevingswereld van beide heren. Waar de één het album bewust heeft meegemaakt (volgens mij) en de heldenstatus ook heeft zien groeien in de loop der jaren, heeft de ander nét de eerste kennismaking achter de rug. Ze beschrijven allebei hun ervaring bij deze plaat en die verschillen logischerwijs enorm van elkaar, zeker bij deze plaat die reacties van uitersten oproept.

Over een album dat je helemaal geweldig vindt, raak je niet uitgepraat.

Ik dacht er in het begin net zo over als jij, Chevy. Maar omdat er een paar nummers waren die ik wel goed vond en veel draaide, en er ook een aantal nummers vaak terugkomen in de spelletjes zoals de MuMeladder, blijf je er toch mee in aanraking komen. En zo af en toe wil je het dan weer eens draaien. En op een dag kon ik het zomaar een stuk meer waarderen. Dus wie weet

Het gaat hier helemaal niet om solo's of technisch gepingel, maar om een uitzonderlijke, beklemmende sfeer te creëren. Het schetsen van een bepaald sociaal beeld. Ik verbaas me na talloze beluisteringen nog steeds over hoe uniek dit album is. Die matige opnamekwaliteit draagt alleen maar bij aan de groezelige sfeer van de plaat. En dan is er ook nog de essentiële contrasterende aanwezigheid van Nico.

Prachtig compact de elementen beschreven die mij ook zo bevallen! De beelden die erbij horen van Warhol die ik zag onderstrepen dat nog eens: Die Factory en de jams en het eindeloos in- en uitlopen van figuren die toevallig op die plek op dat moment waren.Nico is er een voorbeeld van. Die stem gaat door merg en been (in goede en slechte zin).

En tja out-of-tune. Hoe meer is in dit geval hoe beter!

Mooi geschreven Rudi en bedankt voor de eervolle vermelding nog.

Grappig dat Chevy over de solo's begint. Dat is nou iets waar ik niet eens op let, blijkbaar luister ik op een heel andere manier. Ik zou niet eens weten in welke nummer solo's zitten. Alleen de doordreinende piano in het laatste stuk van I'm Waiting for the Man schiet me zo te binnen en dat vind ik juist één van de betere nummers van het album.

Het geluid/de productie hoort natuurlijk bij het album. Wat dat betreft vind ik wel een vergelijking met Joy Division opgaan. Daar wordt ook vaak geklaagd over de productie en de matige muzikanten. Terwijl het toch puur gaat om beleving en emotie. Wellicht luisteren sommige mensen te analytisch; je moet de platen gewoon over je heen laten komen en de 'preset' dat muziek helder moet zijn uitgevoerd en geproduceerd laten varen.

Hoe gruiziger hoe beter, wat mij betreft, in dit geval. White Light/White Heat vind ik wat dat betreft trouwens een stuk ontoegankelijker (maar dat is ook inherent aan de muziek die daar wat steviger is dan hier).

De vergelijking met Joy Division hoor ik vooral (muzikaal) in Black Angels Death Song.
Gelukkig heeft Joy Division niet zo'n blonde soort van model in het gezelschap die de boel verziekt.
Venus In Furs, Heroin, The Black Angel's Death Song en European Son zijn geniaal te noemen; echter de rest haalt mijn cijfer een stuk omlaag.

Was/is Barney niet blond?

Joy Division heeft trouwens een cover van [i]Sister Ray[/i opgenomen], dus als invloed telt VU zeker mee. Qua productietechnieken denk ik dat de vergelijking wel opgaat wat betreft sfeer. Expres de boel zo laten kraken en knarsen is een mooie methode, de echo's en galm effecten van Martin Hannett zijn ook instrumenten om een soort ruimte om de muziek heen te bouwen, een soort huls waar deze in verblijft. Maar toch wist Hannett precies waar hij mee bezig was, zijn manier van produceren was afwijkend maar toch van zeer goede kwaliteit. Bij de VU denk ik soms dat het echt door gebrek aan kennis, door het intuietief werken en wellicht het drugsgebruik komt dat alles zo ruizig klinkt.

gelukkig duikt er af en toe iemand op die in enkele treffende woorden kan uitleggen waarom sommigen onder ons dit album zo geniaal vinden.

Ik zou toch ook nog eens deze zeer treffende quote uit de introductie van De Cultuurkenner willen aanhalen:

Ingetogen luisterliedjes naast deraillerende gitaarriffs en een krassende altviool. De tegenstelling is vaak slechts schijn, want een song als 'Sunday Morning' is ondanks zijn liefelijkheid even onrustbarend als 'Venus in Furs'. Alleen is de wijze waarop de groep dat gevoel oproept in elk nummer anders.

.



Een (alvast voor mij) interessante vraag. Zelf ben ik niet goed genoeg op de hoogte, en op muzikaal technisch gebied ben ik ook al teveel een nitwit om te kunnen oordelen over de mate van instrumentbeheersing van de bandleden en de kwaliteiten van de producer. Maar volgens Rudi S (zie forumtopic) was dit Tom Wilson, de man die ook bij Freak Out! van Zappa aan de knoppen zat. En daar is alvast niks mis met de productie, integendeel, voor mij lijkt het dat deze man heel goed weet met wat hij bezig was. En ook hier lijkt het me de bewust gekozen perfecte sound voor deze muziek.

Anyway, eigenlijk maakt het niks uit, want als de muziek en het geluid van dit album toch zijn voortkomen door gebrek aan kennis, door het intuietief werken en wellicht het drugsgebruik , blijft het even geniaal natuurlijk, door zijn authenticiteit op deze manier.
Nu ik er zo over nadenk, geraak ik er nog meer van overtuigd dat dit een album is dat toch niet te overschatten valt. Uniek is inderdaad het juiste woord.

"Uniek" het staat er echt en dat zijn wij allen, als mens, ook - gelukkig wel denk ik soms

Me al geërgerd hebbend aan de onnodige vergelijkingen met andere (o.a. de band van wie niet de naam zullen noemen) wil ik toch graag even een relativering aanbrengen. NB: voordat eenieder nu weer de teugels strak trekt: ik trek niet de uniciteit van dit artefact in twijfel.

Jaren geleden was ik in Pompeï (denk aan de vulkaanuitbarsting van 79 AD) - en dat maakte een diepe indruk op mij. In een van de archeologische musea aldaar stond een uithangbord van een kroeg/bar in Hercolaneo. Het werd als een waar artefact (in onze ogen nu) getoond. Op het uithangbord had iemand - over het embleem heen - geschreven "die rotzak van een waard heeft zijn wijn versneden". Wat wij anno nu aan het bekijken waren als "artefact", was destijds een soort graffiti. Wat we nu als een uitermate invloedrijk en cultureel verantwoord album zien was destijds wellicht niets anders dan .... 'musical graffiti'?

Is pop/rock muziek ooit al iets anders geweest dan? Kan graffiti geen kunst zijn? Wat bedoel je met "artefact"? `Artefact` (van het Latijn, kunstmatig gemaakt) is een woord met vele (zij het verwante) betekenissen. Meestal slaan die op het `niet natuurlijk` zijn van iets

Ben je zeker dat het alleen groene thee is??

Geen model, maar hij verziekt de boel wel voor mij, anders had ik Unknown Pleasures wel in huis gehad. Over dit album; 3,5 ster, vanwege enkele akelige nummers erop die de boel .....verzieken .

@Mjuman

Als dat bord tussen de andere rommel langs het spoor had gelegen, was het jou dan opgevallen?

Artefact - samenstelling van twee Latijnse woorden: ars(artis) = kunst; fact (factum) - facere = doen, maken. Kunstmatig is niet de eerste betekenis, daarnaast is het ook een latere connotatie - die eraan verleend is; zoals wel vaker zit de Wiki over deze term echt vaut . Artificieel (artificial) = kunstmatig; Vergelijk AI met KI (alleen heeft die 'i' ook nog een andere betekenis).

Graffiti was oorspronkelijk geen typering voor kunst, maar een verwensing/scheldwoord. Later mede oiv Keith Haring (ik bewonder zijn werk) werd het wel beschouwd als kunstvorm.

En besides, wat is kunst. In het voorwoord van 'The Picture of Dorian Gray' schreef Oscar Wilde immers al "All art is quite useless"

En idd het was geen groene thee - thee is voor 's middags - het was een derde cappucino!



Waarschijnlijk niet, maar dat heeft te maken met wat - meen ik - aspect view/focus wordt genoemd. In een museum verwacht je kunstobjecten (i.e. artefacts). Nog een voorbeeld: stuur een single male langs de Boulevard des Anglaises (Nice) en hij ziet alleen de mooie madammen; een gelieerd man zal eerder letten op de vele fraaie bolides - ook zulks noemt men aspect view/focus; men neemt verschillende dingen waar.

Wat je vermeende aspect view/focus betreft: Toen ik dit album ergens onverwacht hoorde (zo'n 25-30 jaar geleden) verwachte ik niks(logisch!), ik wist niet wie het was, en wist ook niets van de "status".
Ik voelde me er onwennig bij, kreeg de "creeps" van de sfeer en vond er geen bal aan.
Toen ik het album jaren later (zo'n 5-10 jaar geleden) terug hoorde, wist ik van de "status", maar dat liet me volledig koud, geen sociale druk, want ik kende niemand in mijn omgeving die dit album goed of cool vond (Ik ben een nogal a-sociaal type, ja). Lou Reed vond ik toen nog een oude zeur. Mijn aspect view/focus op dat moment: "Ik vond dit album toen kut, en ik ga dat nu waarschijnlijk niet anders beleven."
Niet dus. In tegenstelling tot die eerste keer kon ik de ongemakkelijke sfeer nu wel dragen en plaatsen, het greep me bij mijn nekvel, fascineerde me, en liet me niet meer los. De enige reden: mezelf, ik was veranderd (logisch). Okee, noem het dan maar dat mijn algehele aspect view/focus, was veranderd, dan maakt je uiteenzetting toch nog ergens iets of wat zin.
Van toen af is het bij elke draaibeurt alleen maar beter geworden. Het is inderdaad een album dat ik niet speciaal vaker draai dan andere favoriete albums. Maar als ik hem draai, bijna altijd twee maal achter elkaar. En dat heb ik bij zo goed als geen enkel ander album.

Ik heb het gevoel dat hier dikwijls twee verschillende aspecten van beoordeling door elkaar gehaald worden:

1) De emotionele impact die de muziek op je maakt, losgekoppelt van het historische of status.
2) Het historisch belang, de impact op..., de status, etc.

Het is op het eerste punt dat ik een album ALTIJD beoordeel, ook met een score, die hier een 5+ voor mij moet zijn. Het is ook een heel persoonlijke ervaring/beleving (smaak etc...), waarover discussieren eigenlijk zinloos is (wat hier op MuMe veelvuldig blijkt)

Het tweede punt is wel discussieerbaar natuurlijk. En hier denk ik dat het zijn status meer te danken heeft aan de diepe emotionele impact die het bezorgt aan de liefhebbers, aan de originaliteit ook, dan aan de invloed op de ontwikkeling van de pop/rock muziek. Persoonlijk vermoed ik dat in vergelijking met bv Elvis of de Sex Pistols, die invloed van de VU in het niets valt. Het bescheiden commercieel succes op het moment van release speelt volgens mij toch een belangrijke factor. Al heb ik weer wel het idee dat de VU mee aan de wieg hebben gestaan van een echt alternatief circuit in de pop/rock muziek.
Dus punt twee (historische waarde, impact...) mee verrekend zou ik voor de VU niet aan de maximum score komen, maar toch wel een vier of 4,5.

Mwa, aan het eind van de rit toch net te weinig krakers, al kan ik de bijdrages van Nico juist wel waarderen, heerlijke potsierlijke rock 'n' roll, maar de te generieke nummers als Run Run Run en Sunday Morning verpesten het een beetje voor me, vind sowieso het album wat gedateerd klinken en dat heb ik met Revolver van the Beatles eigenlijk nooit.

Moet 'Sunday Morning' hier niet worden aangemerkt als 'bonustrack'?

Nee, hoezo?

Ik was even in verwarring door een fout op de oorspronkelijke (lelijke) CD release. Daar krijgt de track een sterretje met de opmerking *previously unreleased. Maar op de binnenkant staat *produced by Tom Wilson. Dus dat eerste zal niet kloppen.

Wat me ook opviel is dat op die CD release van All Tomorrow's Parties een 'alternate voice version' staat. Wat wijkt die af van het origineel? En is dat op re-issues (ik moet nodig die lelijke met die letters voorop vervangen) hersteld?

Hoe komt het dat er geen bonustracks zijn?

Volgens Wikipedia zijn er toch heel wat: The Velvet Underground & Nico - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Of lees ik nu verkeerd?

Tom Wilson heeft niet alles geproduceerd, maar in ieder geval dus wel Sunday Morning wat als laatste is opgenomen en toegevoegd, zie ook mijn review.

De bonustracks staan op de Peel Slowly and See... Boxset.
En die is de moeite waard.