The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Venus in Furs = the suicide blonde

Hoe verzint iemand zoiets

Heel erg stoned zijn. Een plant overleeft dat schreeuwen wel dus ik ben bang dat we nog gefopt zijn ook. Tenzij het stuk een paar weken duurt (en hij de plant tijdens de opname geen water heeft gegeven).

Misschien is compositie niet de juiste benaming
Laten we even een John Cale citeren:
"On at least one occasion, La Monte's performance consist of not much more than screaming at a plant until it dies.
"Nobody'd heard anything like it," Cale tells Uncut (muziek tijdschrift).
"No-one else in the world was doing anything like it" Aldus Cale.

Ik heb het gebruikt en ook de hele inleiding om duidelijk te maken waar het geluid en samensmelting van stijlen op de eerste 2 VU albums vandaan kwam .

Niets mis met dat soort originele ideeën, houdt de muziekwereld wel zo levendig.

Natuurlijk gaat het in die avant-gardistische hoek vaak meer om het idee dan om de uitwerking. Het is niet echt mooi, maar wel interessant.

Ik bedoel, loop maar eens een museum in, zo werkt een niet onaardig deel van de kunst gewoon.

Doet mij denken aan Frank Zappa's genadeloze ''imitatie'' van Nico, ergens eind 1967 geloof ik.

Uit een interview met Kaleidoscope's Chris Darrow:

Nico:

Niet voor niks hier op de credits als 'chanteuse' . En krek 't is waar!

De 'All Tomorrow's Parties' cover van Japan is niet gek, maar zoals Nico dat nummer brengt is ongeëvenaard. Dat deden de overige Velvets haar niet na tijdens latere live opnamen.

Ik vind voor All Tomorrow's Parties een erg sterke song. Voor de rest vind ik het ook wel een goeie plaat, maar ik vind hem niet zo geweldig als de mensen van de bovenstaande reacties.

Waar sommige Nico als een misser bestempelen, vind ik haar een zéér waardevolle toevoeging. Bovenstaande quote slaat voor mij de spijker precies op de kop. Fantastisch album sowieso natuurlijk. De nasale stem van Nico afgewisseld met de krakende stem van Lou, gedragen door het zagende geluid van Cale is een gouden combinatie. Net als de fijne afwisseling tussen Lou en Nico, ben ik erg blij met de fijne afwisseling van zware en wat luchtigere nummers. Anders zou het een wel erg zwarte, of juist lang niet zo spannende plaat zijn.

Enige minpunt voor mij is de afsluiter, European Son.. Voor sommige geniaal, ik krijg er een beetje de kriebels van.

4,5*

Ik kom hier weer eens met de pijnlijke vaststelling
dat ik dringend eens wat moet schrijven over dit 5* album en zijn 4* opvolger.

Ik kom in de discussie enkele oude bekenden tegen
die het over Joy Division hebben in de vorige posts.

Ik maak graag een vergelijking, niet zozeer muzikaal.
Maar qua cultstatus, invloedrijkheid en ook vormgeving.

Het aantal groepen dat gesticht werd na het horen
van beider oeuvre is schier ontelbaar geworden.

Beider albums hebben het van alternatief randfenomeen toen
tot alom gewaardeerde klassieker nu geschopt. No doubt about that.

En de twee eerste platen van VU (in originele bezetting)
en JD (verder geraakten ze jammer genoeg niet) gaan door het leven
als het witte (banaan en Closer) en het zwarte (UP en White ...) album.

Dat dominerende wit en zwart in de hoezen vind ik intrigerend.
Op zich een manier om antwoord te bieden op de grijsheid van het bestaan.

Voor mij markeren de twee eerste platen van VU het punt
waarop er een lijn getrokken wordt tussen rock en alternatief.
En daar mag je dan het werk van The Doors en The Stooges naast leggen.
Daarna wandel ik via Roxy Music, David Bowie, Kraftwerk en Japan richting 80s.
Natuurlijk vergeet ik al die minder grote namen die een bron van invloed waren
voor de grote namen die ik citeer ... maar het zijn in mijn collectie de ijkpunten.

Have a goodnight, have a goodnight, have a goodnight, have a gooooood niiight!!!

Net sinds lange tijd weer eens gedraaid, vooral door de discussie over Distortion wat baanbrekend geweest zou zijn op dit album.
Mijn bevindingen:
- Sunday Morning is een lief liedje wat me erg doet denken aan Rhythm Of The Rain van de Cascades uit 1962
- I'm Waiting For The Man valt me altijd op door de belabberde opnamekwaliteit, zo ook nu weer. De distortion is idd zeer aanwezig (wat me eigenlijk vooral stoort, maar dat terzijde) maar ik kan echt niet zeggen dat ik dit niet eerder gehoord heb.
- Femme Fatale blijf ik geweldig vinden, zo met passie gezongen. Simpel maar goed.
- De volgende 4 nummers vind ik eigenlijk niet zo bijzonder, vooral Heroin duurt te lang.
Ik ben nu eenmaal nooit geïnteresseerd in teksten.
- There She Goes Again is één van mijn favorieten, heerlijk rock 'n' roll nummer!
- I'll Be Your Mirror, ook weer zeer goed in al zijn eenvoud.
- laatste 2 nummers vind ik ook weer saai, vooral experimenteel.
Mijn gevoel is dan vooral veel geschreeuw, weinig wol.
Conclusie:
Na het luisteren van de plaat irriteer ik met toch weer aan de slechte geluidskwaliteit en de vaak veel te experimentele, nietszeggende muziekstukken doen me nu eigenlijk niet veel meer.
Distortion komt bij een paar nummers duidelijk naar voren, maar het is dan gewoon dom rammen en heeft niets met een mooie melodie ofzo te maken, m.u.v. I'm Waiting For The Man.
En ik blijf erbij dat ik deze muziek ook al vóór '67' gehoord heb en nog beter ook.
Dat ik deze op 4,5 ster heb komt denk ik omdat er een paar godsgruwelijke juweeltjes opstaan die ik nu nog zéér waardeer.
Toch verlaag ik mijn stem naar een krappe 4* sterren.

Venus in Furs niet zo bijzonder.
Ik ben wel benieuwd naar vergelijkbare muziek van voor '67.

Dus jij vind European Son niet domweg rammen?
Edit: Volgens mij geef ik al een vergelijk uit 1962 in mijn stukje.

Volgens mij wordt door hem/haar bedoelt: het klínkt niet zo bijzonder, en dat kan ik me best voorstellen: toen ik een aantal jaar geleden voor het eerst Venus in Furs hoorde, deed het mij in eerste instantie niet zoveel.

Dat er voorafgaand aan Venus in Furs nog nooit iets vergelijkbaars op plaat was gezet maakt het best bijzonder ja.

Ik zal dat voorbeeld eens beluisteren. Ben benieuwd. Maar op zich zijn het niet dat soort liedjes die nu echt baanbrekend zijn voor het album. There She Goes Again is bv. zelfs jatwerk van Hitch Hike van de Rolling Stones en Marvin Gaye.

Dan denk ik eerder aan All Tomorrow's Parties, Heroin, Venus in Furs, etc. Natuurlijk is meer van dergelijke muziek gemaakt, maar het spanningsveld dat de zang van chanteuse Nico met de (licht experimentele) muziek opwerpt heb ik niet bij eerdere albusm gehoord voglesn mij.

Venus In Furs Buiten dat mijn favoriete folkgroep (Sylvester Anfang II, een aanrader voor medesnobs en ander gespuis) er soms wel erg veel invloeden van vertoont, is het ook gewoon een prachtig nummer. Heerlijk dronende viola en gitaar, die lekker simpele soort-van-tribale drums eronder en dan Lou Reed eroverheen, die steeds fenomenaal balanceert tussen zingen en vertellen, ik zeg er geen nee tegen Fenomenaal stukje muziek en ik ben ook nooit echt geïnteresseerd in teksten.
Om het niet bijzonder te noemen snap ik ook niet helemaal, dat je het niet leuk vindt, tsja, daar kunnen (en hoeven) we niks aan doen

Nee, niet echt. Ik vind het zeker niet het beste nummer, maar als afsluiter functioneert het prima. De ene keer bevalt het wel beter dan de andere keer. Ik zie het een beetje als een band die een optreden geeft en na het laatste nummer nog wat feedback de zaal in slingert, iets wat je nog best regelmatig ziet bij concerten. Verder biedt het wel een mooi contrast met de opener, wat weer een ontzettend lieflijk liedje is.

Inmiddels trouwens het nummer van Cascades beluisterd. Da's wel een evergreen, die kende ik natuurlijk al. Dit zit muzikaal inderdaad wel in dezelfde categorie als Sunday Morning, ware het niet dat het hier een om een redelijk niets-aan-de-hand-liedje gaat, terwijl Sunday Morning qua tekst toch wel een stuk dieper gaat. Ik stel me er altijd bij voordat de zaterdagnacht die de ochtend vooraf ging een zware is geweest. Dat liedjes niet helemaal zijn wat ze lijken is sowieso wel iets wat me bevalt bij Lou Reed (Perfect Day is ook een goed voorbeeld, volgens mij bedoelt Reed dat ook cynisch).

Het is een album dat het songschrijven heeft veranderd. Ineens was er iemand die over meer schreef dan relatie's en goed staan met jezelf en vrienden. Reed schreef over heroine, sm, ....

Het eerste nummer dat we naar ons hoofd krijgen is Sunday Morning die aan Lou Reed vroeg om nog een nummer te schrijven voor een single. Het nummer heeft ook de beste kwaliteit omdat het nadien nog is opgenomen. Dan krijgen i'm waiting for the man, dat eigenlijk over iemand die aan het wachten is op haar dealer. Venus in Furs is dan weer het ultieme nummer dat over SM gaat. Shiny Black Leather, .... Run, Run, Run volgt verschillende personages die wel iets met heroine of andere drugs te maken hebben en dat gecombineerd met de gitaarsolo. All Tomorrow's parties gaat dan weer over de feestjes en de mensen die rondhingen op The Factory. De steeds wederkerende drum heeft iets van een oergeluid, en dan de stem van Nico die de leadvocalen voor haar rekening neemt en je helemaal bedwelmt met haar stem.

Dan krijgen we het meest bekende en controversiële nummer van het album Heroin. Een prachtig nummer waar uit ook blijkt dat er niet veel moet zijn voor een goed nummer. Het nummer bestaat maar uit twee akkoorden. En ze keren zich niet tegen drugs en gaan er niet negatief tegenaan en dat zal wel voor de grootste controverse hebben gezorgd. En als het nummer begint die drums en die eerste aanslagen op de gitaar en word het tempo sneller en sneller tot het uiteindelijk terugkeert. When I'm rushing on my run / And I feel just like Jesus' son / And I guess that I just don't know

Dan krijgen nog There She Goes Again, I'll Be Your Mirror, The Black Angel's Death Song en European Song. Voor mij toch een van de beste uit de 60's!

Een van de albums die mijn muzieksmaak op de grondvesten deed schudden. Komend uit een brave omgeving waarin Simon & Garfunkel domineerde ontmoette ik op 18-jarige leeftijd mensen die in kraakpanden woonden en waar VU uit de luidsprekers schalde. Dat was schrikken.
Daarna volgde snel andere toekomstige helden uit de New Wave en Punk scene. Afijn, the rest is history. Dit album kan ik echter niet horen zonder in gedachten terug te gaan naar die kale, bij tijd en wijle koude en smerige kraakpanden waar we tot 6 uur in de ochtend bier dronken en muziek draaiden, de wereld verfoeiden en bedachten hoe het anders moest. Het is allemaal gelukt

heb dit album ooit op de Champs-Élysées gekocht, was op weg naar Père-Lachaise; past wel in het sfeertje......
Mooi psychedelisch album, kan je een hoop kanten mee op.

Behoorlijk overgewaardeerde plaat die ook nog eens ontzettend slecht klinkt.

Zelden een rockplaat gehoord waarbij de geluidskwaliteit zo slecht is als bij deze. Alleen daaraan kun je zien dat deze cd de tand des tijds niet heeft doorstaan want als je dit nu opzet krijg je alleen maar pijn aan je oren. Vooral European Son waar iedereen zo lyrisch over is klinkt gewoon slecht. Die gitaren klinken ontzettend vals en het is ook niet echt mooi ofzo. De teksten etc, het is allemaal niet heel slecht maar het is middelmatig. Voor nu 2*, wie weet bedenk ik me nog.

Dat valse is de bedoeling...

Ja, je moet niet verwachten dat je hier een netjes ingespeeld album te horen krijgt. Ik weet het van Lou Reed niet zo zeker, maar Cale kan dat zeker wel, alleen is dat niet wat ze hier willen laten horen. Je zou het pre-punk kunnen noemen, met valse viool en een hoop herrie. Inderdaad, niet jouw smaak, maar aan je reactie te zien heb je niet goed gelezen wat je kon verwachten.

Niet te snel conclusies trekken. Als ik en anderen er niet die pijn aan de oren van krijgen lijkt het er eerder op dat het niet aan de muziek maar aan jouw oren ligt. Mogelijk door hoe die geconditioneerd zijn. Misschien even laten bijstellen dus, door de plaatselijke otoloog.

Deze plaat klinkt gewoon alsof het geluid uit een koekblik komt.

Zelfs als het geluid uit een koekblik zou komen, is de muziek daarom dan per definitie slecht?

Nee maar ik vind er niks aan. Kan toch?

Tsja, dat is het lastige met Kunst (want ik ben zo vrij het onder deze noemer te plaatsen) wat voor de een herrie, onzin, knoeierij, gepruts, vuilnis en/of pleuriszooi is, is voor de ander vernieuwend, verrassend, verwarrend, ontwikkelend, prachtig, energiegevend en wat die meer zij.
We kunnen daar natuurlijk wel over discussieren, graag zelfs, want dan gebeurt er wat en dat zou wel eens de bedoeling van kunst kunnen zijn (of niet

Maar dat dit slecht is opgenomen en erg rommelig klinkt daar kun je moeilijk over discussieëren volgens mij, dat is gewoon een feit.

Vind zelf European Son ook domweg rammen op gitaren, heeft wat mij betreft niets met muziek te maken. Vooral de slechte opnamekwaliteit iiriteer ik me mateloos aan.