The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Kijk, dat is nou precies wat ik bedoel!

slechte opname kwaliteit in een koekblik, oorpijn, rammelende gitaren en vioolgejank (o ja en de zangeres zingt vals (en kan trouwens helemaal niet zingen)) = simpelweg geniaal

Je zou de opnames uit die tijd van Warhol moeten zien uit de Factory.

Nico lijkt meer geïnteresseerd in het passen van oorbellen dan zingen, een hoop desinteresse en flauwekul grappen en dan een meesterwerk maken zonder dat je het in de gaten hebt..

Ik zei het al, het is simpelweg geniaal!

De melodieën zijn ook sterk. Gewoon goede liedjes. Behalve 'European Son', maar de chaos van dat nummer was voor die tijd behoorlijk baanbrekend.

CD vandaag orgineel in huis gehaald. Wil het toch nog maar eens gaan proberen met deze plaat. M'n stem verwijder ik ook hiebij.

Dus je hebt hier eigenlijk helemaal niet echt naar geluisterd?
Dan snap ik niet dat je hierop eerst gestemd hebt.........

Jawel 1x

Ok, maar 1x is niet echt luisteren, zoals Music4ever hierboven al terecht opmerkt.

@jellecomichek72, goed dat jij je stem (3 sterren zie ik) verwijderd hebt

Geen idee of deze plaat nog gaat groeien bij me eigenlijk. Sunday Morning is prachtig maar een Venus in Furs werkt me bv echt op m'n zenuwen European Son trouwens ook.

Misschien moet je hem even links laten liggen. Of alleen de paar nummers draaien die je het beste vindt. Soms helpt het ook als je de muziek in een andere context hoort, dan snap je opeens het gevoel in een nummer. Dat had ik met The Doors toen ik die hoorde in de film Apocalypse Now.

Het is natuurlijk niet vreemd als je even moeten wennen aan de Velvets. Het zou goed kunnen dat je het experimentele karakter moet leren waarderen (ik weet niet of je dat vaker hebt bij experimentelere muziek).

Het overkomt mij ook één of twee keer per jaar dat ik een album waar ik eerst weinig, of zelfs helemaal niets, mee had ineens wel waardeer nadat ik het een jaar niet gehoord had.

Maar het kan natuurlijk ook dat 3* gewoon je eindoordeel is en blijft.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik dit album zo goed vind.
Het heeft ook even geduurd voordat ik dit album begon te waarderen.

Het is een beetje als perrospicados het omschrijft.

Eerst vond ik het voornamelijk knoeierij/gepruts (Op Venus in Furs na)

Toen begon ik te beseffen dat ik het niet als ''muziek'' moet ervaren. Als ik de term muziek gebruik heb ik daar vaak bepaalde verwachtingen bij.

Ik begon het net als perrospicados als kunst te zien. Geen vooroordelen, geen verwachtingen, geen opmerkingen (''koekblik''), Maar gewoon over je heen laten komen. Kijken wat het dan met je doet.

The Velvet Underground & Nico is voor mij een plaat die laat zien dat alles mogelijk is. Een inspiratie.

5,0

Ja, laat hem wel effe een tijdje in de kast staan idd. Pakt me eigenlijk nog steeds niet echt deze plaat. Alleen Sunday Morning en I'm Waiting for my man vind ik mooi. Venus in Furs kan ik bv gewoon niet aanhoren.

Ik heb echt wat gehad aan je advies
Ik dacht, toen ik aan deze plaat begon,
‘nou, ik houd van The Kills en Lou Reed, dus ik moet hier vast ook van houden’. Dat was dus niet het geval, ik had vooral moeite met Nico’s stem, wat zij in godsnaam aan dit album toevoegde was mij een raadsel.

Nu heb ik tijd genomen voor The Velvet Underground en begin ik langzamerhand de schoonheid van sommige nummers te zien, Femme Fatale is zeker een van mijn favorieten geworden:)

You're written in her book
You're number 37, have a look

Vanuit het vrouwelijk perspectief is dit nummer heel bijzonder, toch mooi dat ze het Nico hebben laten zingen, als Lou dit zelf had gezongen was voor mij de schoonheid weg.
En dan komt de overgang van Femme Fatale naar Venus in Furs, hulde voor degene die deze twee nummers achter elkaar heeft geplaatst! Heerlijk om na het rustige Femme Fatale te worden ‘weggeblazen’ door het duistere Venus in Furs, de concentratie en geduld die ik had bij Femme Fatale behield ik ook bij Venus is Furs, waardoor ik het nummer steeds meer begin te waarderen.
Taste the whip, now plead for me

Mijn anderen favorieten zijn Run, Run, Run ( waar het prachtige nummer Gypsy Death and You van The Kills uit is gekomen) en All Tomorrow's Parties (met nogmaals my girl Nico )

En toch ben ik hier nog niet klaar mee, maar dat komt nog, ik neem alle tijd met dit kunstwerkje

Dit album laat om de zoveel tijd even zijn gezicht zien in mijn top 10, eigenlijk wil ik hem er wel definitief in hebben, maar die andere albums ook .

Heb hem nu weer eens opstaan, misschien dat ik hem straks met een 0,5* verhoog.

Een BANAAN als cover

Ja vind het ook wel grappig Zag laatst ook nog in PLATO de andere versie van Velvet Underground liggen met de bananenschil open.

Lekker gezond

OK, toch wel een erg goede plaat. 1 ster erbij, alleen European Son vind ik nog steeds niks, me ma kwam net binnen toen ze dat nummer hoorde en dacht dat er wat mis was met me radio

Niet zomaar een banaan, wel eentje van niemand minder dan Andy Warhol.

Het blijft een banaan.

En wat mij betreft één van de mooiste hoezen aller tijden .

Daar eet ik een banaan op.

Niet een banaan, maar de banaan!

Ik denk dat Jelle echt niet de enige is die op een album stemt na hem 1 keer te hebben geluisterd hoor Anders kan ik me niet voorstellen hoe mensen zo ontzettend veel stemmen kunnen geven. Overigens kan je na 1 keer luisteren best een uitgesproken mening hebben over een album, hoewel 9 van de 10 keer een album wel steeds beter wordt als je hem vaken beluisterd.

Femme Fatale is toch ook een prachtig nummer, geniaal ook dat het een vrouwenstem is die klinkt en de man waarschuwd voor een "Femme Fatale".

Precies wat ik eerder zei
Nouja, wat ik probeerde te zeggen, je formuleert het in ieder geval perfect

Bij ons kan ik me dat inderdaad niet voorstellen, maar Als je al wat langer op deze aardbol rondloopt kan ik het me best voorstellen hoor. Overigens is Jelle natuurlijk niet de enige die na één keer luisteren stemt, maar ik vind dat wel altijd wat snel.

Natuurlijk is dat snel, en waardeloos. Want wat beoordeel je dan? Een eerste indruk. Bij een film of een boek kan ik daar nog inkomen, of zelfs een concert. Want de bedoeling is instant-entertainment. Maar een album is toch niet gemaakt om 1 maal te beluisteren? Hoe beoordeel je met 1 beluistering de houdbaarheid, de vervelings- of groei factor. De eventuele lagen in composities/arrangementen van dewelke de connecties zich pas prijsgeven als je vertrouwd bent met de melodien, etc...
Je hebt niet altijd 3 luisterbeurten nodig om te weten of je iets goed vind, maar toch minstens rond de tien om een beetje een idee te hebben HOE goed een album is. En geen 10x na elkaar, rijpingstijd is ook belangrijk.
Dat is althans mijn gedacht, voor wat het waard is.