David Bowie - Hunky Dory (1971)

Al lang geleden een dikke 5 sterren voor gegeven. Tegenwoordig kan ik hem gelukkig ook op vinyl luisteren en ben tot de conclusie gekomen dat ik het nummer "oh! you pretty things" een van de mooiste nummer aller tijden vind. Geweldig.
De rest van de plaat is ook top. Vind elk nummer op zich erg goed en onder een gezamelijk dakje past het ook precies.

Hunky Dory is op zeker mijn fave Bowie plaat. Hij loopt nog volop in de singer-songwriter modus zonder het over-theatrale waarvan hij met ingang van Ziggy gebruik gaat maken en wat me gewoon niet ligt.



Mijn vinyltje is nog prima waardoor ik 'm nooit op CD kocht, maar ik heb er al wel een paar keer mee in m'n handen gestaan bij 3 voor 25 akties dus je maakt me nieuwsgierig: Klinkt ie op CD minder in jouw oren ?

Bowie ruled in the seventies, je kunt ieder album blind aanschaffen, no problem.
Zo zeker ook dit, één van zijn fijnste platen ooit! Dit moet muzikaal niet onderdoen voor Ziggy Stardust, hij is hier lekker met verschillende stijlen aan het stoeien en het gaat hem allemaal even goed af.
Andy Warho, Queen Bitch, maar vooral Changes en het magistraal mooie Life On Mars!
Topplaat van DE topartiest uit dit magische decennium!

PS : De hoes is schitterend. Duidelijk dat Bowie een typisch androgyn figuur was, zeker toen!

Luister ook is naar de blauwdruk van dit album 3 jaar eerder door ene Biff Rose-the thorn in mrs. Roses side uit 68 en je hoort dat Bowie die helemaal leeg gejat heeft voor dit album. Nouja beter goed gejat dan slecht verzonnen. Desondanks staat hunky dory in mijn top 10. Biff Rose moet je wel meerdere keren luisteren voordat je m gaat waarderen. Het duurde bij mij 4 jaar.

Mijn favoriete Bowie-plaat, ondanks dat ik de Berlijnse periode als de vruchtbaarste tijd uit Bowie's carriere beschouw. Eigenlijk alleen maar sterke nummers. Afgelopen weekeind is eindelijk het kwartje gevallen. Daarvoor had ik nog het idee dat er een paar mindere nummers opstonden, maar dat blijkt niet zo te zijn. Zo stond Kooks me alleen maar tegen omdat de gelijknamige flutband haar naam er aan heeft ontleend. En Song For Bob Dylan bleef nooit hangen, maar nu opeens wel. Mijn favorieten op dit album:
Changes - geniaal refrein.
Oh! You Pretty Things - probeer die maar eens uit je hoofd te krijgen.
Life On Mars - Heerlijke grandeur.
Andy Warhol - niet alleen mijn favoriet van deze plaat, maar van Bowies hele oeuvre. Prachtig, geheimzinnig arrangement. Het is die akoestische gitaar die het hem doet.
Queen Bitch - Glamrock vooruitlopend op Ziggy.
The Bewlay Brothers - heerlijk glijdende strijkers.

Na het duidelijk op de gitaar gerichte The Man Who Sold The World gaat Bowie op dit album meer de pianokant op. En met succes. Hij wordt dan ook bijgestaan door pianovirtuoos Rick Wakeman (die vooral beroemd werd als lid van de progrockers van Yes). Openingsnummer Changes is misschien wel het meest autobiografische nummer wat Bowie ooit heeft geschreven. Het nummer gaat over artistieke vernieuwingen. Bowie distantieert zich zelfs van de fans die hij met zijn vorige album zou hebben verkregen (‘Look out you rock ’n rollers!’). Het nummer draait vooral om het briljante refrein waarin Bowie de songtitel stottert, ch-ch-changes. Naast dat het ontzettend catchy is, lijkt dit een referentie aan de Engelse hardrockband The Who, waar zanger Roger Daltrey ook regelmatig stotterde.

Wat volgt is Oh! You Pretty Things, een nummer wat begint met uitsluitend de piano van Wakeman en de zang van Bowie. Bowie zingt over de een samenwerking tussen buitenaardse wezens die op aarde komen en jeugdige mensen. Hier begint de fascinatie van David Bowie voor buitenaardse wezens en sciencefiction. Een thema wat in zijn latere werk veelvuldig zal terugkomen en wat ook van grote invloed is op latere bands. Één daarvan is Pixies, een alternatieve rockgroep uit de Verenigde Staten die eind jaren tachtig furore maakte. Hun belangrijkste songwriter Frank Black (of Black Francis of Francis Black, zo u wilt) schreef ook veelvuldig over buitenaardse wezens en de vaak daarbij behorende ontvoeringen. Een goed voorbeeld is het nummer Motorway To Roswell.

Eight Line Poem vloeit zonder onderbreking voort uit Oh! You Pretty Things. De titel heeft profetische waarde, want Bowie zingt ook daadwerkelijk maar acht zinnen. Het nummer borduurt muzikaal voort op de voorganger, maar echt interessant wordt het nooit. De volgende échte knaller komt in de vorm van Life On Mars? Ook hier speelt de piano een belangrijke rol, maar het nummer is niet zo minimalistisch als de voorgaande twee. Er komen ook wonderschone strijkers in voor die werden bedacht door Mick Ronson. Het arrangement van het nummer is ongekend complex voor een popnummer. De vele tempowisselingen doen denken aan een jazzcompositie. Niettemin werd het nummer de eerste grote hit voor Bowie sinds Space Oddity. Het bereikte de derde plaats in zijn thuisland Engeland.

Kooks is een vrolijk nummer wat de eer heeft om de inspiratie te zijn voor de naam van de Engelse indieband The Kooks. Het nummer is geschreven door Bowie voor zijn zoon die op dat moment nog geboren moest worden. Het optimisme spat ervan af. Het contrast met wat volgt kan bijna niet groter zijn. Quicksand is één van Bowies donkerste nummers. Zijn gebruikelijke inspiratiebron Friedrich Nietschze komt ook hier om de hoek kijken. Bowie overdenkt het lot van de mensheid en komt uiteindelijk tot de conclusie dat hij wegzakt in het drijfzand van zijn gedachte. Je voelt de machteloosheid doorsijpelen in de muziek. Na deze misantropische boodschap volgt weer een opwekkend deuntje in de vorm van de cover Fill Your Heart van de Amerikaanse zanger Tiny Tim.

De twee nummers die volgen zijn geschreven als ode aan twee belangrijke inspiratiebronnen voor Bowie. Andy Warhol gaat verrassend genoeg over de bedenker van de popart Andy Warhol. Na een ietwat onconventioneel begin met Bowie die aan producer Ken Scott uitlegt hoe je de naam van Warhol goed uitspreekt begint het nummer echt. De akoestische gitaar van Ronson speelt een flamencoriff waarover Bowie zingt over het uiterlijk van Warhol. Andy zelf was niet zo heel blij met het nummer omdat hij dacht dat het hem voor gek zette. Daar zit wel wat in als je een zin als ‘Be a standing cinema, dress my friends up just for show’ leest. Het tweede nummer over een invloed is Song For Bob Dylan. Het is een nummer wat precies past in de stijl van Dylan, elektrische folk, met een aanstekelijk refrein.

Het laatste hoogtepunt is Queen Bitch, een nummer dat alludeert aan een andere grote invloed van Bowie: The Velvet Underground. Dit was een zeer invloedrijke band waarvan wel wordt gezegd dat bijna niemand naar ze luisterde, maar degene die het wel deden starten meteen hun eigen band. Bowie was een groot bewonderaar van hun frontman Lou Reed. Het furieuze gitaarspel op Queen Bitch doet ook erg denken aan het hoekige spel van Reed. Met Reed ging het steeds minder goed, want hij verkocht geen platen. Noodgedwongen moest hij zelfs terug bij zijn ouders gaan wonen. Toen Bowie na dit album en de opvolger een superster werd probeerde hij Reed te helpen door zijn soloplaat Transformer te produceren. Het album werd een groot succes en Lou Reed zou nog een hele lange en succesvolle solocarrière hebben. Het laatste nummer is The Bewlay Brothers, dat eigenlijk niet zo opzienbarend is. Laten we er dan ook maar geen aandacht aan besteden.

De ommekeer van Bowie om van een meer gitaargeluid naar een pianoplaat te gaan pakt goed uit. Zijn kracht is dat hij zich altijd weet te omringen met de juiste mensen. Ronson is een fantastische gitarist en de introductie van Rick Wakeman op dit album is ook een schot in de roos. Waar het vorige album soms nog een beetje klonk als een bij elkaar geraapt zooitje is dit een collectie nummers die bij elkaar hoort. Toen Radiohead haar laatste plaat In Rainbows beschreef zei frontman Thom Yorke dat de band een album wilde maken die compact was en precies beschreef waar ze voor stonden. Hij noemde toen als voorbeeld Hunky Dory van David Bowie. Ik geef deze plaat hetzelfde cijfer als zijn voorganger, maar toch vind ik deze een stukje beter. Toch vind ik het te ver gaan om hier een 4,5* van te maken, dus we zullen het met deze kleine nuance moeten doen.

Mooie Bowie-recensie weer Geert! Nooit geweten dat Wakeman met Bowie heeft samengewerkt, het pianospel op deze plaat is ook wel van een heel andere orde dan het gepriegel dat hij bij Yes liet horen...

, blijf zo doorgaan.

The Bewlay Brothers: 'geen aandacht aan besteden?'

Dit is zonder twijfel een van de sleutelnummers in het Bowie-oeuvre, en handelt over zijn schizofrene half-broer die ook de inspiratiebron is voor All the madmen. Schitterend nummer en zonder twijfel de kers op de al heel lekkere taart.

Voor de rest kan ik me wel vinden in je bespreking.

Echt een top-recensie gemaster! Vooral die leuke weetjes zoals dat over Lou Reed

Historische context, ik dank hiervoor!

Die reken ik ook tot één van de hoogtepunten van dit werkje.
Ik heb laatste een documentaire (Sound & Vision) over Bowie gezien en pas toen kwam ik er achter hoe groot zijn (familiare) verleden een plaats heeft in zijn muziek. Enfin, heerlijk warm gemusciceerd album met het machtige Life on Mars? op de voorgrond. Je kunt horen waar de mosterd van Lou Reed's Transformer vandaan komt maar dit heeft nog net wat meer schwung.

Dank weer voor de leuke reacties.

En sorry, ik vind The Bewlay Brothers een heel standaard nummertje, waar ik persoonlijk niet zoveel mee heb. Bowie heeft zoveel mooiere dingen gemaakt in zijn leven.

Standaardwerkje Is echt een van zijn meest duistere en geflipte nummers!

Oei , ja zeker geen standaardwerkje naar mijn mening ...

Ik vind dat deze trouwens veel hoger hoort in de top 250 ( Sorry , een beetje off topic, maar dat moest ik even kwijt hier)

Lange tijd in mijn kast blijven liggen zonder er echt naar te luisteren. Nu is het een van mijn favoriete albums van Bowie geworden. ''Oh!You pretty thing'' ' het wondermooie ''changes'' vooral de tekst sprak me toen als jongere enorm aan , ''life on mars'' natuurlijk maar vooral ''Quicksand''

Ik had besloten om toch maar eens serieus David Bowie te gaan beluisteren. Dit album leek me een goede beginner.

'Queen Bitch' is het hoogtepunt van de plaat, met die prachtige Velvet-oreske gitaarriff. Natuurlijk klinken 'Changes' en 'Life on Mars' ook prima! Het album beluisterd als een geheel en blijft al snel hangen.

Mogelijk dat ik in de toekomst meer platen van mr. Bowie een kans ga geven.

3,5*

Ja dat moet je zeker doen , maar ik zal deze ook nog maar eens vaker op te zetten

Kitscherig, glad maar oh-zo mooi. Een prachtig divers muzikaal werk waar in de piano veelal de bovenhand voert. Het sci-fi-achtige Oh! You Pretty Things , opzwepende Andy Warhol maar vooral het dromerige bombastische Life on Mars.

Kitscherig?? Dit is juist hartstikke puur en direct!

Puur en direct is toch niet het tegenovergestelde van kitscherig? Wellicht is theatraal een andere omschrijving zonder daarmee Rudie woorden in de mond te willen leggen of aan zijn muzikale inleving te twijfelen.

Theatraal absoluut! Maar bij kitscherig denk ik toch eerder aan Queen of erger, Tom Jones

Laten we voorop stellen dat kitscherig hier geenszins negatief bedoeld is maar slechts een (persoonlijke) omschrijving van de stijl is. Theatraal mag je het ook zeker noemen, ik denk dat we met met beide hetzelfde bedoelen.

Leuk album, uitstekende songwriter, maar ik raak niet van mijn padje door Bowie (afgezien van Low). In vergelijking met zijn generatiegenoten mist hij naar mijn mening de duistere kant van Lou Reed, het bijten van Iggy Pop en de strapatzen van Alice Cooper. Af en toe een paar geniale flarden (Life On Mars), maar te vaak laat het me koud.

Pff, ik vind dat die eeuwige vergelijking met Lou Reed en Iggy Pop gewoon nergens op slaat. Altijd weer die twee namen die opduiken, terwijl het compleet verschillende artiesten zijn, die zowel qua stijl, aanpak als opzet weinig met elkaar te maken hebben. Het is natuurlijk een feit dat Bowie de andere twee heeft ge-her-lanceerd met zijn prima producties (Transformer is praktisch een Bowie-plaat), maar verder vind ik de vergelijking wat mank lopen (Reed zou immers weer compleet zijn eigen weg gaan nadat Bowie hem had geholpen met Transformer, en zou nooit meer iets dergelijks maken. Gewoon een ander soort artiest). Dat ze elkaar beïnvloed hebben is geen geheim, maar die wisselwerking heeft geen van de drie ervan weerhouden een compleet eigen pad te bewandelen. Drie grootse vernieuwers uit de seventies. Tot daar de overeenkomsten.

Euh.. schitterende plaat!

Geweldig album
Life on Mars?

Ik vind dit album echt geniaal, tot de laatste 2 nummers.
Echt jammer

The Bewlay Brothers?? Het briljantste nummer op deze plaat!!

Geweldige plaat. vooral life on mars? 1 van de beste Bowie platen in mijn beleving.

Top 10 materiaal Bowie. Makkelijk zelfs.