Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Beter laat dan nooit. De klik met het album ontbrak eigenlijk altijd, tot vandaag.

Deze week viermaal Playing the Angel gedraaid en dat album is har dop weg om Violator van de toppositie 'mijn favoriete DM-album' te verdringen. Over de hele linie fantastisch. Dus ik dacht, ik zit in een DM-flow, laat ik Music for the Masses eens opzetten en het weer eens proberen.

*KLIK* deed het. Morgen een her-test.

Oei, deze plaat nog niet gewaardeerd, hoort samen met Some Great Reward, Violator & Songs Of Faith & Devotion tot hun beste werk.

In 1987 schakelde ik over van vinyl op CD en Music For The Masses was een van mijn eerste albums op CD en ik kan me nog herinneren dat ik in vervoering raakte van zowel de geluidskwalieit als van de muziek.
Never Let Me down, The Things You Said, Strange Love & Behind The Wheel behoren tot het beste werk wat Depeche Mode heeft gemaakt.

Eens, van dit album ligt mij eigenlijk alleen I Want You Now niet echt.

Klopt, en dit blijft nog steeds één van de betere albums van DM.

Oooh, die vind ik juist zo mooi!!!!!!!

Weet iemand trouwens of deze cd ook te koop is met de 4 extra bonus tracks op 1 cd? Of zijn alle uitgaves dubbel cd's?

Ik heb de enkele cd inclusief de 4 bonustracks, volgens mij gewoon de eerste druk uit 1987

Ok bedankt voor je snelle reactie. Ik probeer die cd te vinden maar lukt me tot op heden nog niet.

Depeche Mode - Music For The Masses: buy CD, Album at Discogs

Kijk maar naar de plaatjes, gaat om een enkele cd.

Misschien toch even beter kijken: de oorspronkelijke release bevatte 10 tracks. De 14-track release is er 1 met wat extra mixes. De dual disk version is GEEN dubbel-cd, maar een cd (geremasterd origineel album) en een dvd - met een twintigtal nummers in 5.1 mix en een docu over DM (incl interviews, met alle betrokkenen, ook Alan Wilder) van ca 25 min - dit is ahw een collectors edition en van andere albums (ook Songs en Ultra bijv) bestaan vergelijkbare uitvoeringen.

De dual disk van dit album, een van de beste van DM imo, klinkt erg mooi.

Soms kom je in je ontdekkingstocht albums tegen waarvan je denkt: Wat moet ik hier nog over zeggen dat iets toevoegt aan wat ik al over andere albums van dezelfde artiest gezegd heb. Zo ook met Music For The Masses. Wat mij betreft nu al onderdeel van de grote drie van Depeche Mode die achter elkaar uitkwamen: BC, MFTM en Violator. Argeloos wordt hier kwaliteit na kwaliteit geleverd, wat het voor mij erg moeilijk maakt te differentieren qua stemmen en bovendien iets erover te schrijven dat houd snijdt, behalve:

1. Dat nummers 1 t/m 6 sowieso 24 karaats vijf sterren materiaal is
2. Dat de rest ook dik prima is
3. Dat Strangelove weer zo'n typische catchy DM-kraker is dat van begin tot eind klopt
4. Dat The Things You Said weer overloopt van emotie
5. Dat er wederom succesvol geëxperimenteerd wordt, ditmaal in de vorm van afsluiter Pimpf
6. Dat het met Never Let Me Down Again weer een dijk van een opener heeft
7. Dat Dave met name in Little 15 laat horen dat hij een geweldig zanger is
8. Dat Behind The Wheel laat horen dat electronica en warmte elkaar niet hoeven uit te sluiten
9. Dat hij toch geen vijf sterren krijgt
10. Eeeeh,....misschien omdat het geheel mij het gevoel geeft dat het wel erg makkelijk gaat en achteloos uit de mouw wordt geschut. Muziek voor de massa, van de lopende band afgerold, vlak na Black Celebration. Ironie?

Niets.

Gewoon luisteren.

Hun beste.

Wat mij betreft kop of munt met Violator of Black Celebration. Sowieso drie meesterwerken in een tijdspanne van vier jaar. Ik heb dat bij Wilco (heel andere band, maar goed) ook: Ik kan haast niet differentieren tussen Summerteeth, Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost Is Born, drie masterpieces achter elkaar.

Het kan best zijn dat deze er nog wat bijkrijgt en de anderen eraf. Mijn stemgedrag is sowieso niet statisch, wanneer ik aanleiding voel verandert mijn stem ook.

Oh, maar da's heel bekend: als ik intiem wil zijn, fluister in het oor van m'n geliefde. En als ik kwaad ben, zet ik een luide stem op

Eeeeh, ja... Ik schijn inderdaad wel meester te zijn in het grotesk verwoorden van ogenschijnlijk elementaire zaken...

Stem verhoogd naar het maximale. Meesterlijk album!

Sterke,volwassen en evenwichtige plaat van Depeche mode.Zelf was ik ze na Black celebration een beetje uit het oog verloren omdat ik me destijds voornamelijk met gitaarmuziek bezig hield.Achteraf blijkt dat ze toen naar mijn mening juist aan hun sterkste periode begonnen met Music for the masses,Violater en Songs of Faith and Devotion.

Vanavond weer eens herbeluisterd, heerlijke plaat.
Ruil I Want You Now voor de schitterende instrumentale bonustrack Agent Orange en het album had de volle mep opgeleverd!

Inderdaad het minste nummer van dit album, Martin Gore was wel zeer goed in vorm bij The Things You Said.
I Want You Now bezit niet die klasse.

Ooh echt? Ik Vind I Want You Now echt fantastisch en agent Orange is altijd een skip moment.

Op basis van Never let me down, Strangelove en Behind the wheel verdiend dit album al 3*. De betere nummers die DM heeft voortgebracht.

Voorheen ben ik niet zo gevallen voor de wat kille benadering van Depeche Mode.
Ben eigenlijk nooit verder gekomen dan wat flarden van reguliere albums en een greatest hits, waar natuurlijk wel goede liedjes op stonden.
Nou, ik heb er weer eentje te pakken, die mij dus positief verrast.
Machtig album deze.
Een erg sterk geheel waar melancholie en synths hier ook prima samen lijken te gaan.
Niets kil, maar juist heel organisch, klinkt dit Music For The Masses.
Een rijke plaat met fraaie klanken en een haast aanstekelijke somberheid.
De altijd wat onderkoelde stem van frontman Dave combineert uitstekend met het donkere muzikale.
Een band met veel zelfvertrouwen en overtuigingskracht hoor ik hier voorbij komen.
Vanaf het begin zit het gelijk goed en voor een plaat uit 1987 is dit zeker niet gedateerd.
Toegankelijkheid met een duister randje en dat werkt prima.
Fijne ontdekking wederom.

Deze zeker eens durven: Depeche Mode - Some Great Reward (1984).

Of het live 101 waar veel van deze nummers levendiger zijn zonder kracht te verliezen.....

Kille benadering? Het eerste (tweede?) album misschien. Als er 1 synthband veel soul in de muziek stopt... Vooral door de (onderkoelde ) stem van Gahan.

En toch ook niet onbelangrijk voor de meer soulvolle kant van DM : de ( backing ) vocals van Martin Gore.

Daar ben ik dus van teruggekomen.
In elk geval betreft dit album.
Gahan zijn stem heeft een kil randje, daar wijk ik niet van af.
Maar ik vind zijn stem wel prettig.

Black Celebration en Some Great Reward hebben best kille nummers.
Depeche Mode heeft met die sound behoorlijk veel invloed oude Darkwave en Coldwave stromingen gehad, dus zo vreemd is die beriddenering niet.